مطالب مرتبط:
کرباسچی:از پدرخواندگی استعفا داده ایم فرزندخوانده ها نمی پذیرند/بحران مدیریت مدیران ناکارآمد در دولت اول روحانی در دولت دوم نیز نمایان شد/به سالخوردگی خود ایمان بیاوریم و نیروهایی که انگیزه کار و حل مشکل دارند را روی کار بیاوریم
گلوگاه های فساد اداری از نبود شفافیت در حوزه داده های آماری ایجاد می شود / واکنش به 400 متوفی که از بهزیستی مستمری می گرفتند!
تنش میان ایران و آمریکا رسانه های اروپا را تحت تاثیر قرار داده/ فضای مناسبی برای همکاری ایران و اتریش مهیاست
حریری در برابر تمام احتمالات؛ استعفا ممکن است
چالش «کاربرد هوش مصنوعی در تحلیل داده های شهری» برگزار می شود
-171 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 29 مهر 1398 ساعت 11:272019-10-21سياسي

از پدرخواندگی استعفا داده ایم فرزندخوانده ها نمی پذیرند


اولین و بزرگ ترین مشکل اصلاحات، مشکل هویتی است.

این مساله ریشه در امروز و دیروز ندارد؛ اصلاحات از اولین روز نتوانست یا نخواست تعریفی کامل از خود ارایه کند؛ - دیدارنیوز ـ "سال آخر مجلس دهم بحث انتخابات مجلس یازدهم به دلایلی همچون تجربه ائتلاف با غیراصلاح طلبان در دوره قبل، عملکرد نمایندگان لیست امید در مجلس و انتقاداتی که به فراکسیون امید شده و می شود، قابلیت توجهی توأمان دارد؛ حال آنکه امروز به نظر می رسد حجم نقدهای درون گفتمانی اصلاح طلبان بیشتر از نقد به نظارت های استصوابی یا رصد تحرکات انتخاباتی اردوگاه رقیب است.

شاید دلیل این وضعیت را بتوان در محورهایی همچون نقد تجربه ائتلاف، نقد عملکرد فراکسیون ها و نقد عملکرد نمایندگان لیست امید جست وجو کرد.

به دلیل این مباحث سراغ غلامحسین کرباسچی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی، شهردار پیشین پایتخت در دوران دولت اصلاحات و البته منتقد امروز جبهه اصلاحات رفتیم و با او به گفت وگو نشستیم.

اصل بحث مان با کرباسچی بر این مهم متمرکز شد که آیا اصلاح طلبان سند و دستورالعملی که گویای هویت گفتمانی این جناح سیاسی باشد، دارد یا خیر و اگر ندارد، چرا ندارد.

کرباسچی در توصیه ای مهم به اصلاح طلبان می گوید که اصلاحات نیازمند آن است که دست به کار تدوین سندی هویتی بزند و ایرادهای خود را مرتفع کند.

البته روایت کرباسچی از حال و روز امروز اصلاحات، صرفا می تواند روایتی باشد کنار دیگر روایت ها و در عین حال، مقدمه ای برای گفت وگوهایی دیگر در این موضوع.

هر چند این واقعیت نیز انکارناشدنی است که بخش عمده فعالیت های هر گفتمان سیاسی، در عمل اجتماعی و در طول زمان ساخته و پرداخته می شود و غالبا به صورت پسینی شکل گرفته، تثبیت شده و در مواجهه با جامعه هدف درونی نهایی می شود؛ هویت گفتمانی اصلاحات نیز از این قاعده مستثنا نیست.

چنانکه می توان تاریخ اصلاحات را در دوران جمهوری اسلامی بر اساس این نظریه تبیین کرد.

به بیان دیگر واقعیت آن است که ایرانیان در 20 سال گذشته با پیگیری اقدامات و تصمیم گیری های فعالان این جناح سیاسی، برای آنها گفتمانی جامع قائلند و عملا به واسطه همین وجه هویتی است که معمولا به درخواست های بزرگان اصلاحات مبنی بر مشارکت در انتخابات مختلف واکنش مثبت نشان می دهند.

در بخش دیگر این گفت وگو، کرباسچی به نقد فراکسیون امید و همچنین ریاست شورای عالی سیاستگذاری اصلاح طلبان می پردازد.

البته او، آن چه را به عنوان مشکلات و مصایب این دو نهاد بالادستی جریان اصلاحات برشمرده را نیز به پای همین فقدان گفتمان و هویت گفتمانی می گذارد و.

به هر تفسیر، 5 ماه مانده به انتخابات اسفندماه مجلس، سراغ منتقد سازوکارهای مدیریتی جبهه اصلاحات رفتیم که در مقام دبیرکل یکی از تاثیرگذارترین احزاب جبهه اصلاحات هم وغم اصلاحات دارد و این دغدغه را از اصلاح اصلاحات شروع می کند.

هر چند او اینجا به صراحت می گوید: هرگز ادعای اصلاح طلبی نداشته است.

در روزهای گذشته بارها مطرح شده که اصلاحات و اطلاح طلبی نیازمند بازخوانی گفتمانی است.

آیا این بازخوانی با توجه به نزدیک شدن به انتخابات اسفند ماه برای جریان های سیاسی ازجمله اصلاح طلبان ضروری است؟ به نظر شما مهم ترین معضلی که اصلاح طلبان در ارتباط با انتخابات مجلس یازدهم با آن روبه رو هستند، کدام است؟ آیا اصلا اصلاحات به بازبینی هویتی نیازمند است؟ اولین و بزرگ ترین مشکل اصلاحات، مشکل هویتی است.

این مساله ریشه در امروز و دیروز ندارد؛ اصلاحات از اولین روز نتوانست یا نخواست تعریفی کامل از خود ارایه کند؛ به این معنی که بیان کامل و جامعی از اهداف خود و اینکه می خواهد چه کارهایی را انجام دهد.

برای مثال در دوره دولت مهندس موسوی، شعار اصلی جناح چپ عدالت خواهی و حمایت از محرومان بود و اعلام می کرد که طرفدار اقتصاد دولتی است و در عرصه سیاسی بیشتر به انزوا تمایل داشت.

اما امروز پس از گذشت حدود 2 دهه از آن روزها بسیاری از مسائل سیاسی و اقتصادی تغییر کرده است.

امروز کسانی که در عمق استراتژیک جناح مقابل جبهه اصلاحات قرار دارند، شعار عدالت خواهی سر می دهند.

حال در چنین شرایطی فرض کنید که اصلاح طلبان بخواهند در زمینه اقتصادی نگاه و رویکرد خود به مسائل اقتصادی و راه حل های معضلات معیشتی را مطرح کنند.

فکر می کنید چه صحبتی برای گفتن دارند؟ اصلاح طلبان و در کل جناح چپ با آنکه دو دهه قبل، حرف از اقتصاد دولتی می زدند، امروز به اقتصاد آزاد تمایل دارند و طرفدار واگذاری امور اقتصادی به بخش خصوصی هستند؛ در مقابل کسانی به شدت طرفدار اقتصاد دولتی شده اند که در جناح مقابل اصلاحات قرار دارند و روزی رهبران عملی اقتصاد بازار به معنی سنتی آن بوده اند.

ظاهرا شما از اساس موافق بازخوانی گفتمانی اصلاحات نیستید بلکه به نظر می رسد، خواهان تدوین مانیفست اصلاحات هستید.

بله! به هر حال، بازخوانی زمانی مطرح می شود که ابتدا متن و سندی پیش روی خود دارید و در شرایط جدید در پی بازخوانی آن هستید و به مفاد آن مواردی را اضافه یا کم می کنید؛ من به عنوان کسی که از روزهای ابتدایی در جریان شکل گیری جناح موسوم به اصلاحات حضور داشتم شخصا چنین سند و متنی را ندیده ام.

اصلاح طلبان در دوره های مختلف و در واکنش به حوادث و شرایط زمانه خود، متونی را منتشر کرده اند و در مسائلی همچون انتخابات و اتفاقات سیاسی، واکنش هایی از خود داشته اند.

اما به نظر می رسد اگر یک جریان سیاسی می خواهد مقابل حوادث سیاسی اجتماعی واکنش نشان بدهد و تصمیم گیری کند ابتدا باید مبانی هویتی خود را تعریف کند؛ به نظر می رسد که اصلاحات و اصلاح طلبان در این 2 دهه خود را تعریف نکرده اند.

برای مثال در حوزه سیاست خارجی، افرادی که امروز خود را به عنوان چهره های اصلاح طلب معرفی می کنند خودشان روزی از مخالفان جدی ارتباطات نرمال بین المللی بوده اند.

در اشغال سفارت امریکا کوشیده اند، گروگانگیری کرده اند و مسبب به وجود آمدن مسائلی بودند که طی سال ها سیاست خارجی کشور با آن دست به گریبان بوده است.

بدون اینکه اینجا در مورد حوادث دهه 60 که زمینه ساز ایجاد شرایط خاص سیاست خارجی امروز و متعاقبا مشکلات کنونی کشور شد، قضاوتی داشته باشم.

اما مهم این است که امروز عموم آن دیدگاه ها تغییر کرده است؛ کسانی امروز توصیه می کنند باید در عراق بروند و سفارت امریکا را بگیرند که در جناح مقابل جریان چپ و اصلاحات تعریف می شوند و در مقابل اصلاح طلبان معتقدند باید روابط سیاست خارجی نرمال باشد و از گفت وگوی تمدن ها صحبت می کنند.

با این حساب گفتمان اصلاحات چارچوب هایی دارد.

برای مثال درخصوص سیاست خارجی، اصلاح طلبان قائل به مذاکره و گفت وگو یا به تعبیری سیاست درهای باز هستند و در حوزه اقتصاد نیز به اقتصاد بازار آزاد تمایل دارند.

صحبت این است که یک جریان سیاسی نمی تواند به یک باره 180 درجه گردش کند بدون اینکه دلایل خود را بیان کند و بگوید که رویکرد قبلی صحیح بوده یا اینکه توضیح دهد این انتخاب امروز به چه دلیلی اتفاق افتاده است.

نقدی که مطرح است این است که این جریان باید پاسخگوی حرکات قبلی خود باشد.

به هر حال به نظر می رسد که لازم است، سیاست های امروز بر مبنای تصمیم گیری های گذشته باشد و تمامی اقدامات از یک مبنای هویتی نشأت بگیرد.

هیچ یک از این افراد موسوم به اصلاح طلب حاضر نیستند به نقد تصمیمات گذشته اصلاح طلبان بپردازند.

تصور کنید که یک چهره معقول، معتدل مثل آقای عبدی هم امروز حاضر نیست، اتفاقات و تصمیم گیری های آن روزها را نقد کند.

درحالی که به نظر می رسد خیلی از اتفاقات و معضلات امروز ریشه در اقدامات گذشته دارد.

چنانکه گفتم قصد قضاوت در مورد آن اتفاقات را ندارم، صرفا بحثم این است که یک جریان سیاسی باید تعریفی از خط مشی ها و سیاست های خود داشته باشد؛ آن هم تعریف و تحلیلی که مبتنی و منطبق با واقعیت روز باشد.

توجه داشته باشید که در این 4 دهه بسیاری از مسائل تغییر کرده و وضعیت مسائل اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و جهانی عوض شده است.

به نظر می رسد امروز در بعضی سطوح جریان های سیاسی اصلا تحلیل سیاسی وجود ندارد و بیشتر برخوردها و لجبازی های شخصی وجود دارد.

اینکه برخوردی با فردی صورت گرفته یا قاضی یا ماموری با فردی برخوردی داشته، نمی تواند دلیل اصلاح طلبی آن فرد شود.

مصالح و منافع ملی کشور به مراتب بالاتر از این صحبت هاست.

لذا به نظر من، بحث بازخوانی از گفتمان هویتی اصلاحات در میان نیست؛ اصلاح طلبان ابتدا نیاز دارند تا گفتمانی را از اساس برای خود تدوین کنند.

بر فرض که تعریف دقیقی از جریان اصلاحات نیست؛ ضمن اینکه شخصیت های متفاوتی با گرایش های فکری و عملی متفاوت در این جریان حضور دارند.

به نظر شما آیا با تعریف گفتمان می توان این تنوع و تکثر را کنار هم جمع کرد؟ بله، حتما این مساله، مساله مهم اصلاحات است.

برای مثال آقای عارف که روزی در مقام ریاست دانشگاه تهران مانع سخنرانی آقای عبدالکریم سروش شد یا آقای سیدجواد طباطبایی را از معاونت پژوهشی برداشت یا روزی دیگر برخوردهایی با انجمن اسلامی داشته چطور امروز به شخصیت محوری اصلاحات تبدیل شده و از او برای هر منصب و مقامی صحبت می شود.

امروز از خود آقای عارف بپرسید، تعریف شما از اصلاحات چیست؟ بپرسید آیا حرف های آقای آرمین یا آقای تاجزاده را قبول دارید؟ به این معنا، چون ما تعریفی نداریم، هر کسی روزی وارد این گود می شود و به محض اینکه می بیند، حنای اصلاحات رنگی ندارد به سراغ اردوگاه مقابل می روند.

خیلی از نیروهای سیاسی هم احساس می شود دنبال منافع شخصی خود هستند، حال آنکه شهروندان به خاطر همین عملکردها و رویکردها به افراد و جناح های سیاسی رأی می دهند نه به خاطر ایدئولوژی های ادعایی.

اگر عملکرد خوبی نداشته باشیم، شهروندان به ما رأی نمی دهند و به سمت جبهه مقابل تمایل پیدا می کنند.

بنابراین وقتی اصلاحات این چنین فاقد تعریف مشخص است به شرایطی می رسیم که در یک حوزه انتخاباتی از فردی که اصلا تمایل و صبغه اصلاح طلبی ندارد، حمایت صورت می گیرد.

وقتی که جبهه اصلاحات تعریف شاخصی نداشته باشد هر که در یک موقعیت مناسبی عضو جبهه اصلاحات می شود و در موقعیت نامناسب از این جبهه جدا می شود.

این نکته ای کلیدی است بالاخره شهروندان هم بابت رای خود از ما مطالبه گری می کنند.

در سطحی دیگر اگر اصلاحات تعریفی مشخص نداشته باشد، نمی توان گفت که برای مثال این مجلس دهم و نمایندگانی که به این مجلس فرستادیم، کارنامه مثبتی داشته اند یا خیر.

یا برای مثال دیگر در انتخاب یک حقوقدان برای شورای نگهبان همین نبود تعریف هویتی از اصلاحات است که مشکل ساز می شود.

این نبود تعریف در مسائل کلانتری همچون بحث های مربوط به دولت، معضلات اقتصادی و.

نیز نوعی پراکندگی دیده می شود که شایسته یک جناح سیاسی بالنده همچون اصلاحات نیست.

شما به عنوان دبیرکل یکی از احزاب اصلاح طلب با انتقادهایی که به آن مطرح می کنید و دیگران مطرح می کنند، سهم حزب خودتان را در این به تعبیری بلاتکلیفی گفتمانی چقدر می بینید؟ ضمن آنکه فارغ از این انتقادهای عمدتا نظری، طیفی دیگر از منتقدان حضور نیروهای کارگزاران را در کابینه حسن روحانی که اتفاقا در هر دو دوره مورد حمایت اصلاح طلبان بوده مورد پرسش قرار می دهند.

حزب کارگزاران هم مثل بقیه تشکل های اصلاح طلبان است.

البته حزب کارگزاران سازندگی مدعی است که سندی درون حزبی تدوین کرده که در آن اشاره شده این حزب بیشتر به دنبال مسائل توسعه و بحث های مربوط به توسعه است و بحث های سیاسی در درون کشور را آنچنان حاد نمی داند که بخواهیم به آن بپردازیم.

بالاخره با توجه به شرایط کشور، ما در وضعیتی هستیم که فراهم آوردن یک زندگی آبرومند برای شهروندان هدف همه نیروهای سیاسی است.

جریان های سیاسی باید به فکر رفاه و زندگی اقتصادی شهروندان به عنوان مساله و هدف اصلی خود باشند.

وقتی جناح های سیاسی می بینند که اپوزیسیونی مقابل نظام قرار دارد که صد درصد با اهداف جریان های سیاسی داخلی زاویه دارد و می خواهد نه ما و نه اصل نظام نباشد دیگر درگیری سیاسی و جناحی اولویت ندارد.

جناح اصلاح طلب و جریان مقابل اختلافاتی با هم دارند اما این تفاوت با تفاوتی که با جریان برانداز دارد، قابل مقایسه نیست؛ بالاخره اصولگرایان می خواهند قدرت را در دست خود بگیرند، ما هم می خواهیم قدرت را تحت کنترل خود داشته باشیم اما در دفاع از اصل نظام با یکدیگر تعارضی نداریم.

بالاخره اینکه تقاضای تعریف هویتی داریم، یک کار جبهه ای است و همه باید خود را تعریف کنیم و بگوییم که دنبال چه هدف هایی هستیم؛ مضاف بر اینکه احزاب باید حداقل هر دهه یک بار خود را بازتعریف کنندو در مورد مواجهه با مسائل مختلف اقتصادی، سیاسی و.

خود را به روز کنند.

چنانکه یک حزب سیاسی همواره باید در مورد مسائل روز خود را به روز کند و وضعیت خود و کشور را با دنیا و منطقه ارزیابی کند.

بپذیریم که جناح های سیاسی داخلی نسبت به گذشته تغییرات بسیاری کرده اند؛ افراد از این جناح به آن جناح رفته اند و ما همچنان با مجموعه ای همراه هستیم که نمی دانم چه اسمی برای آن به کار ببریم.

گویا همه هویت فکری و سیاسی ما این است که از یک قبیله هستیم.

در مورد مباحث عملیاتی تر چطور؟ جلوتر اشاره کردم؛ وزرایی نزدیک به حزب کارگزاران در دولت فعالند و آقای جهانگیری هم در گذشته ازجمله اعضای ارشد کارگزاران بوده.

همچنین در شورای شهر تهران و شهرستان ها و البته مجلس، اعضای کارگزاران به نسبت حضور پررنگ دارند.

این گفته که ما هم مثل بقیه سهیم هستیم آیا کمی از واقعیت فاصله ندارد؟ آیا سهم حزب کارگزاران در قدرت نسبت به دیگر احزاب و طیف های اصلاح طلب بیشتر نیست؟ صحبت ما بیشتر در مورد لزوم تعریف شدن و داشتن گفتمان هویتی است تا ارزیابی عملکرد نیروها.

فرمایش شما متین اما همین تعریف نشدن گفتمان هم که به یکباره امروز به وجود نیامده؛ آیا پیش از این هم با این مشکل روبه رو نبوده ایم؟ چرا در دوره های قبل هم این مساله هویتی در درون جریان اصلاح طلبان مطرح بود؛ مساله آن روزها این بود که آقای هاشمی به سازندگی و توسعه اقتصادی توجه داشتند و برای شان مسائلی چون آزادی و دموکراسی بعد از رفاه معیشتی شهروندان و ایجاد ثبات اقتصادی و در درجه دوم توجه داشتند.

حزب کارگزاران از همان آغاز تا امروز معتقد بوده که اگر به توسعه اقتصاد و معیشت شهروندان توجه نکنیم و به دنبال بالا بردن سطح زندگی اقتصادی شهروندان، رشد طبقه متوسط و.

نباشیم، این تزهای سیاسی که بیشتر قالب سخنرانی دارد، پایدار نمی ماند.

امروز همان جوانانی که در دفتر تحکیم وحدت بودند وارد زندگی شده‎ اگر نتوانند زندگی خود را اداره کنند؛ یا در گرداب فساد می افتند یا سرگیجه می گیرند و برای به دست آوردن پست و مقامی آن حرف ها و شعارها یادشان می رود.

بله، این حرف ها از روز اول بود.

اما هر چه از آن روزها فاصله می گیریم، وجه احساسی این صحبت ها کم می شود و فرد به مسند قدرت می رسد و خودش در معرض آسیب هایی که خودش نقد کرده، قرار می گیرد و دچار همان آسیب ها می شود.

وقتی تعریفی روشن و دقیق از اصلاحات در میان نباشد، مشکلات متعددی پیش می آید.

اگر تعریفی دقیق از مبانی اخلاقی اصلاح طلبی در زندگی سیاسی و اقتصادی در میان نباشد و تکلیف روشن نباشد هر روز این امکان دارد که یک نماینده از جبهه اصلاحات به نمایندگی مجلس یا منصبی دیگر برسد و ببیند که با موضعگیری ای خاص، جایگاه و صلاحیت خود را از دست می دهد؛ در اغلب موارد این فرد اصل مساله اصلاحات را فراموش می کند و ماندن در مقام نمایندگی مجلس و آن مقام را بسیار مهم تر از مبانی هویتی اصلاح طلبی برآورد می کند یا وقتی در زندگی شخصی خود با مسائل مالی و معیشتی خانواده خویش روبه رو شود، دیگر تعهدات به اصول اصلاحات را در درجه چندم قرار می دهد.

در سال های اخیر آسیب هایی که به جریان اصلاح طلبی وارد شده را مرور کنید، مشکلاتی که مشاهده می کنیم غالبا به دلیل نبود تعریفی مشخص از اصلاحات و اصلاح طلبی و در مجموع نبود گفتمان هویتی از اصلاحات ایجاد شده است.

در جبهه اصلاحات اگر ما خودمان نقص و آسیبی می بینیم نباید لاپوشانی و توجیه کنیم.

ما به کرات فردی را در مسوولیت هایی به کار گرفته ایم و بعد فهمیدیم که اشتباه بوده، یا در بخشی یک مکانیسم ایجاد کردیم و بعد فهمیدیم، درست نبوده است.

اگر آن معیارها و تعاریف هویتی وجود داشته باشد هر کدام از این موارد را می توان با آن تعریف سنجید.

دیگر نمی توانیم بدون دلیل بگوییم فلان فرد خوب است یا خوب نیست؛ بلکه می توانیم با سند و معیار بگوییم که او برای مثال دیر سر کار می آید یا به مسوولیت خود پایبند نیست.

رویکردی که در فرمایش شما و بعضا در اظهارنظر برخی دیگر از اعضای ارشد حزب کارگزاران دیده می شود، این تصور را ایجاد می کند که پیوند هویتی قوی و مستحکمی با اصلاح طلبان ندارید و اگر پیوندی هم هست صرفا یک پیوند سیاسی است.

آیا این تصور صحیح است که وجه تکنوکراتیک حزب کارگزاران بر وجه اصلاح طلبی آن غلبه دارد؟ اولا خود تکنوکراسی یک هویت است.

اگر ما بخواهیم که یک حکمرانی خوب را ایجاد کنیم و در کشور شهروندان فقیر، گرسنه، تن فروش، بی مسکن و.

نباشند باید توان تکنیکی خود را برای رشد اقتصادی جامعه اصل قرار دهیم و حرف ها و جنجال ها را کنار بگذاریم.

شکم گرسنه نعوذبالله خدا را هم نمی شناسد.

باید فعلا دعواها را کنار بگذاریم و سر این مساله که مساله اصلی است به نتیجه برسیم و وقتی توانستیم شهروندان را از غم آب، نان، مسکن، بهداشت و.

فارغ کنیم آن وقت فرصت برای دعواهای سیاسی داریم ما هیچ وقت ادعا نداشتیم که پیوندی با این حرف ها و اصلاحات داریم.

ثانیا ما از اول همین بودیم.

بنده سال 68 که به تهران آمدم و شهردار تهران شدم، هیچ وقت ادعای اصلاح طلبی نداشتم.

گفتیم می خواهیم این شهر آلوده، کثیف و مخروبه را درست کنیم؛ این هم ماموریتی بود که آقای هاشمی و نظام برعهده ما گذاشته بود.

دولت آقای هاشمی هم از ما عملکردی دیده بود که تصمیم گرفت، مسوولیت بازسازی شهر تهران را برعهده ما بگذارد.

هویت کارگزاران از اینجا شروع شد.

در آن روز جناح راست که امروز به عنوان اصولگرایان شناخته می شوند در برنامه های اصلاحی اقتصادی آقای هاشمی در مجلس مداخله و مقابله می کردند؛ بابت این مقابله ها بود که بحثی پیش آمد مبنی بر اینکه بهتر است، روند توسعه و سازندگی پس از دوره آقای هاشمی ادامه پیدا کند.

البته آن روزها جناح چپ منزوی بود و جایگاه کمتری نسبت به دیگر نیروهای سیاسی در داخل حاکمیت داشت؛ در آن زمان افرادی از این جناح آمدند و چون با ایده ادامه روند توسعه موافق بودند، اعضای حزب کارگزاران هم با آنها همراهی کردند؛ فراموش نمی کنم که در همان جلسات اول، آقای خاتمی گفتند که ما می خواهیم همین روند توسعه مدنظر آقای هاشمی را ادامه بدهیم، فوقش بخواهیم در مسائل فرهنگی نظراتی توسعه یافته تر را دنبال کنیم.

به این ترتیب نوعی همراهی اتفاق افتاد.

بنا نبود که همه چیز دگرگون شده و بینشی جدید حاکم شود.

همان طور که گفتم حزب کارگزاران از اول همین شیوه و ایده را مدنظر داشت.

ظاهرا بنابر همین بخش از سخنان شماست که برخی رسانه ها و افراد، صحبت خروج حزب کارگزاران از جبهه اصلاحات را مطرح می کنند.

آیا حزب کارگزاران از جبهه اصلاحات خارج شده یا چنین قصدی دارد؟ ما اصلاحات را همین می دانیم.

اگر کسی صحبت های شعاری را اصلاحات می داند، من آنها را اصلاحات را نمی دانم؛ این حرف ها بیشتر شعارهای سیاسی توخالی است.

به نظر من، اصلاحات در ایران این است که مردم زندگی خود را اداره کنند، کشور درست اداره شود، گرفتاری های مردم کمتر شود و.

این موارد نیز به تدریج حکومت را به یک حکومت کارآمد تبدیل می کند و به این واسطه، حکمرانی، حکمرانی خوبی خواهد شد.

طبیعتا در این شرایط، طبقه متوسط رشدیافته، مسائل سیاسی و فرهنگی رنگ عوض می کنند.

شعارهای صرف و توخالی همراه با فقر و فساد و به هم ریختگی جامعه همیشه منجر به دیکتاتوری می شود.

به غیر از یکی دو استثنا، کدام کشور فقیر هست که از این مسیر پیشرفت کرده است؟ این مواردی که شما به آنها اشاره می کنید، ازسوی اصولگرایان هم مطرح می شود؛ به تعبیری تمامی طیف های سیاسی این اهداف را جزو اهداف خود برمی شمرند.

با این حساب چه تفاوتی بین اصولگرا و اصلاح طلب وجود دارد؟ اصولگرایان از ابتدا این اهداف را به عنوان اهداف و مواضع خود معرفی نمی کردند؛ حرف ها و شعارهای انتزاعی داشتند.

ایدئولوژیک و ارزشی و بریده از مسائل روزمره زندگی مردم حرف می زدند.

پس از مطرح شدن ایده توسعه و سازندگی از سوی حزب کارگزاران سازندگی و مشاهده نتایج عملکرد آن در کشور، جریان اصلاحات شکل گرفت و مردم اقبال به این برنامه ها داشتند.

به دنبال مشاهده عملکرد جریان اصلاحات و متاسفانه طرح مباحث سیاسی بی پشتوانه بود که اصولگرایان به این نتیجه رسیدند شهروندان به دنبال چیزی دیگر، به جز شعارهای سیاسی بی پشتوانه اصلاح طلبان هستند و در حال حاضر نیز می بینید که این اهداف و شعارها را به عنوان اهداف و برنامه خود مطرح می کنند.

شعارهای امروز آنها با حرف ها و شعارهای اولیه شان تفاوتی اساسی دارد.

در مورد ائتلاف هم همین طور است و همین جنس صحبت ها در حزب کارگزاران مطرح می شود.

نه تنها در حزب ما، که در کلیات جریان اصلاحات هم همین مسائل مطرح است.

آقای بهزاد نبوی چریک پیر اصلاحات هستند و از پیش از انقلاب مبارزه کردند و زندان رفته اند تا همین امروز.

حال اگر امروز برویم و از او در مورد مجلس ششم که همه ویترین افتخار اصلاحات است سوال کنید، فکر می کنید که می گوید ما در مجلس ششم چه گلی به سر مردم زدیم؟ حرف ها، وضعیت و حرکاتی در مجلس ششم که باعث شد نقار داخلی بین نیروهای انقلاب آشتی ناپذیر شود.

امروز حتی توسط آقای نبوی هم نقد می شود.

اگر ما امروز این حرف را بزنیم، اسمش را خروج از جبهه اصلاحات می گذارند.

اما آیا آقای نبوی هم از اصلاحات خروج کرده که این حرف ها را می زند؟ آقای نبوی هم امروز می گوید باید کاری کنیم که شرایط زندگی شهروندان بهتر شود.

یعنی این تجربه کاملا تجربه ای تثبیت شده است.

توجه کنید که احزاب سیاسی نباید بترسند از اینکه یک تجربه ای را در کشور به کار ببندند و شکست بخورند.

مگر نیروی سیاسی فقط باید پیروز شود؟ نیروی سیاسی باید خودش، کارش، عملش، وجدانش و.

را نقد کند.

حالا به هر دلیلی یک نیروی سیاسی شکست خورده است.

این دلیل می توان از اشتباه فردی، اشتباه شهروندان، اشتباه نظام یا اشتباهی در سطح جهانی نشأت گرفته باشد؛ اما به هر دلیل، هر چه هست، امروز شکست خورده و رقیب بر سر کار آمده است.

شهروندان به واسطه این شکست، به حزب رقیب رای داده اند.

اگر شرایط به گونه ای شود که شهروندان به خاطر منطق و دلیل، به جناح مقابل رای بدهند، این پیروزی است.

به نظر ما شهروندان نباید به خاطر شخص آقای نبوی، آقای خاتمی یا هر فرد دیگری پای صندق رای بیایند؛ باید به خاطر نتایج عملکردها و آثار مثبتی که در زندگی خود می بینند، پای صندوق رای بیایند؛ و اگر چنین شود، یک پیروزی است.

این پیروزی اصلاحات است.

ما می گوییم شهروندان باید عمل یک جبهه سیاسی را ارزیابی کنند و با تطبیق عملکرد امروز با شعارهای دیروز آن جناح سیاسی که پیش از رای گیری مطرح می شد، به دنبال این جبهه یا آن جبهه سیاسی بروند.

در این میان هم اگر کسی خواست به اسم دین یا به اسم اصلاحات، زرنگ بازی دربیاورد و خودش را جا کند، باید او را شناسایی کنند و تشخیص دهند که برای چه به این مسیر آمده است.

اما آیا این طور نیست که شهروندان بنابر مقایسه عملکرد سه دولت خاتمی، احمدی نژاد و روحانی و تجربه نسبتا مثبتی که از وضعیت سیاست، اقتصادی و فرهنگی در دو دولت اصلاحات داشتند، به فراخوان تکرار می کنیم واکنش نشان دادند و نه صرفا به خاطر علاقه شخصی به ایشان؟ آقای خاتمی فردی دوست داشتنی هستند و به دلیل فرهیختگی شخصیتی که دارند، قابل احترام همه هستند؛ آقای خاتمی در کل به عنوان شخصیتی کاریزماتیک در میان شهروندان شناخته می شوند.

ولی ایشان هم امروز به این نتیجه رسیده اند که نباید اشخاص و همچنین شخص ایشان هزینه یک فهرست انتخاباتی شود و در ادامه نتواند از عملکرد آن فهرست انتخاباتی، چه در شورای شهر و چه در مجلس و چه در دولت دفاع کند.

خود آقای خاتمی هم امروز نقد می کند اما نمی گوید که اعلامِ تکرار می کنم اشتباه بوده است.

چون کسانی در مقابل این تکرار بودند که حداقل آن زمان، ما فکر می کردیم اگر بیایند شرایط به مراتب بدتر و نامساعدتر خواهد شد.

این آن حرفی است که بارها گفته شده که انتخاب ها همیشه بین بد و بدتر است.

این اصلی عقلایی است و جای تعجب دارد برخی از آقایانی که قابل احترام هستند، این اصل را نفی می کنند.

اصلا تمام زندگی انتخاب بین بد و بدتر است.

مشکلات و گرفتاری هایی در داخل هست که ما تلاش داریم، کسی را انتخاب کنیم که بهتر قادر باشد این مشکلات را کاهش دهد.

شاید کسی نتواند مشکلات را از 100 به صفر برساند؛ اما باید از کسی که میزان مشکلات را از 100 به 90 برساند و از 90 نیز به 80 تقلیل دهد و در این مسیر ثابت قدم باشد، تشکر کنیم.

حتما دولت آقای روحانی نقاط قوت قابل توجهی داشته است.

همین مورد که ما از وضعیت بحران سیاست خارجی و قطعنامه های سازمان ملل و اجماع جهانی علیه کشور خارج شدیم، موفقیت بزرگی است.

اینکه دولت آقای روحانی توانست کشور را چند سال به لحاظ اقتصادی اداره کنند و این جای تشکر دارد.

اما اینکه چه شد با وجود آن موفقیت ها در دوره نخست، در دوره دوم آن مسیر تداوم نیافت، محل پرسش است.

به نظر من مشکل دولت دوم روحانی، بیش از آنکه به عوامل خارجی و آمدن ترامپ یا مسائل داخلی بیرون دولت و کارشکنی های مخالفان داخلی نسبتی داشته باشد، به خود این دولت و عملکردش در این دوره، یعنی از فردای انتخابات 29 اردیبهشت ماه 96 مربوط است؛ چنان که در دولت دوم روحانی از انتخاب نیروها تا انتخاب سیاست ها خود، رویکردهایی پیش گرفته شد که مسبب وضعیت امروز است.

آیا قبول ندارید رویکرد اقتصادی شخص آقای روحانی و تیم اقتصادی دولت بیشتر به رویکرد اقتصادی حزب کارگزاران نزدیک بوده و هست؟ در این 2 سال اخیر پیرو اتفاقاتی که بیرون از حیطه اختیارات دولت رخ داد، تغییراتی در رویکرد اقتصادی دولت به وجود آمد تا آنجا که بسیاری، آقای روحانی را تداوم دهنده آقای هاشمی می دانند.

اما این نگاه هم به نظر می رسد با بن بست روبه رو شده و آقای جهانگیری با نگاه اقتصادی خاصی که برآمده از رویکرد اقتصادی کارگزاران بود، ناچار بحث دلار 4200 را اعلام کرد.

شما این وضعیت را چگونه تحلیل می کنید؟ اینکه نگاه آقای جهانگیری نزدیک به نگاه اقتصادی حزب کارگزاران سازندگی بوده، یک مساله است ولی در دولت روحانی مجری سیاست های دولت است.

حزب کارگزاران از دولت اول و دوم روحانی به دولت ایشان و تیم اقتصادی نقد داشته و دارد.

آقای جهانگیری عضو حزب کارگزارانند، اما از وقتی که به دولت روحانی پیوست، تقریبا ارتباط خود با تشکیلات را قطع کرد و در جلسات نیز شرکت نکرد.

حزب کارگزاران از همان دولت اول آقای روحانی، انتقاداتی را به دولت داشت.

این تصور ایجاد نشود که می گویم اگر حزب کارگزاران بر سر کار بود، بهتر می شد.

شاید اگر امروز حزب کارگزاران در جایگاه قوه مجریه بود، بدتر از این عمل می کرد.

حرف ما این است که می گوییم، اگر کارگزاران هم بر سر کار بود، باید بر اشتباهاتش متمرکز شد و آن را نقد کرد.

یعنی اگر دلار 4200 قابل نقد است، باید نقد شود.

باید ببینیم که در بحث دلار 4200 تهیه ارزاق ارزان برای شهروندان قابل نقد بوده یا این سیاست اشکال داشته یا آن نقایصی که در اجرا بوده، محل اصلی اشکال بوده است؟ امروز صحبت از میلیارد ها دلار، ارز 4200 تومانی است که فساد و اختلاس مالی به وجود آورده است.

ما می گوییم که باید آن فسادها را نقد کرد و نه دولتی که توانسته در وضعیت فشار اقتصادی و تحریم خارجی، به بخشی از جامعه کمک کند تا زندگی خود را بچرخانند.

مساله این است که سیستم به شکل ریشه ای سیستم پاکی نبوده و به شکل سازمان یافته فساد وجود داشته است؛ امروز مجبوریم ستاد مبارزه با فساد اقتصادی ایجاد کنیم.

نگاهی هم که می گوید دلار 4200 غلط است، توجه ندارد که ما از گذشته سیستم کارآمد مدیریتی نداشتیم.

بسیاری از افرادی که در مدیریت ها و معاونت ها به کار گرفته شدند، از ابتدا قابل نقد بودند؛ این افراد فاقد کارایی مطلوبند.

این نقد را حزب کارگزاران از دولت اول آقای روحانی داشت؛ درست است که دولت اول آقای روحانی موفقیت های مهمی در سیاست خارجی داشت، اما بحران مدیریت مدیران ناکارآمد در دولت اول آقای روحانی در دولت دوم نیز نمایان شد و مشکلات امروز را به وجود آورد.

بحث متمرکز بر اشخاص نیست.

ما می گوییم که بالاخره یک جناح سیاسی وارد عرصه سیاستگذاری شده و باید مسوولیت کار خود را بپذیرد و به شهروندان بگوید که اشتباهات تصمیم گیری کجاها بود و پای اشتباهات خود بایستد.

برای مثال در مورد دلار 4200 بگوید که اشتباه کردیم و نتوانستیم در کنترل وضعیت بازار ارز درست عمل کنیم.

دولت همچنین باید به شهروندان صادقانه بگوید که برای مثال، فلان مدیر را در بهمان منصب و مقام به کار گرفتم اما آن فرد کار خود را درست و صحیح انجام نداد؛ اگر دولت در به کارگیری مدیران اشتباه کرده، باید به شهروندان بگوید.

یک جناح سیاسی صادق اولین گام را در همین مسیر رفتار صادقانه و صداقت با شهروندان میگذارد تا آنها ارتباط خود را با این جناح سیاسی حفظ کنند.

یک جناح سیاسی موفق نباید توجیه کند؛ باید بگوید که دچار چه مشکلاتی شده است.

در کشورهایی که ارتباط بین شهروندان و حکمرانان عمیق است، حاکمان صادقانه اشتباهات خود را با شهروندان در میان می گذارند.

ما به این رفتارها عادت نکرده ایم؛ البته من این مورد را درخصوص اصلاحات عرض می کنم، در جناح مقابل که اوضاع به مراتب وخیم تر است.

مصائب ناشی از بلایی که پایداری ها در دولت 8 ساله احمدی نژاد بر سر کشور آوردند، هنوز هم که هنوز است، ادامه دارد و خیلی از مشکلات امروز ریشه در آن دارد.

اما با کمال تاسف مشاهده می کنیم که هنوز هم آن افراد معتقدند که عقل کل بوده و بهترین عملکردها را داشته اند.

بدتر از آن، بلایی که سر کشور آوردند، این بود که آن اشتباهات و تصمیم گیری ها را به خدا، پیامبر و امام زمان نسبت می دادند.

امروز هم بخش اعظم مشکلات کشور و شهروندان ریشه در گذشته و آن روزها دارد.

اگر بخشی از اوضاع امروز را برآمده از دولت فعلی بدانیم، به خاطر مسوولیت پذیری دولت روحانی است؛ ولی دلیل نمی شود که اشتباهات فاحش گذشته را فراموش کنیم.

بخشی از وضعیت خوب فردا هم منوط به این است که امروز بپذیریم اداره کشور با مدیران بهروز، توانمند و غیرفرتوت قابل تحقق است.

البته منظور صرفا جوانگرایی نیست، اما به هر حال فردی که 60 ساله شده و 40 سال را در مدیریت های کلان گذرانده، دیگر اراده و توانی ندارد.

تجربه جهانی نشان می دهد سن خدمت30 سال است.

به سالخوردگی خود ایمان بیاوریم و نیروهایی که صادق هستند و اراده خدمت دارند و انگیزه کار و حل مشکل دارند را روی کار بیاوریم.

آقای کرباسچی! شما در هفته های اخیر 3 مصاحبه جنجالی با روزنامه اعتماد داشتید.

در این مصاحبه ها موضع گیری های صریح داشتید اما پس از انتشار مصاحبه ها، دیگر اعضای حزب کارگزاران، ازجمله آقایان مرعشی و عطریانفر مصاحبه کردند و این مواضع تا حدودی رادیکال شما را تلطیف کردند.

آیا این نوع واکنش به مسائل سیاسی، ناشی از نوعی برنامه ریزی و تقسیم کار در حزب کارگزاران است؟ به این نحو که دبیرکل موضعگیری تندتری اتخاذ کند و اعضای شورای مرکزی آن را تلطیف کنند؟ یا احیانا این تفاوت در بیان را باید به حساب ویژگی شخصیتی شما بگذاریم؟ نه؛ به نظر من، همان طور که در جناح راست افرادی هستند که حساسیت بی دلیلی به اظهارنظرها دارند، دوستان چپ هم همین حساسیت ها را بعضا دارند.

اگر همین حرف ها را شخص دیگری و در جایگاهی دیگر بزند، مساله ای پیش نمی آید و معرکه ای نمی گیرند.

مگر در مصاحبه با اعتماد چه حرفی مطرح شد؟ گفته شد آقای خاتمی هیچ وقت داعیه رهبری اصلاحات را نداشته خب همین حرف را دیگران هم زدند.

آقای نبوی و تاجیک و آرمین هم همین ها را گفته اند.

اما کسی یک کلمه راجع به صحبت آنها نقد نکرده.

حال آنکه همین صحبت ها از جانب من، به معنای عبور حزب کارگزاران از جبهه اصلاحات و بعضا آقای خاتمی مطرح شد.

شاید مساله این باشد که این افراد، پیش تر برادری خودشان را به اصلاحات ثابت کردند؛ اما حزب کارگزاران نه تمایلی به اثبات برادری خود به اصلاحات دارد و نه در صحبت های شما چنین تمایلی را مشاهده می کنیم.

این عدول از اصلاحات است که بخواهیم به جای آنکه دنبال حرف حق باشیم، به دنبال ثابت کردن برادری باشیم.

اصلاحات باید به دنبال حرف حق باشد،نه اینکه به دنبال این باشد که چه کسی برادری خود را ثابت کرده و چه کسی نه.

چه کسی فامیل و رفیق است، و چه کسی نیست.

در مورد حزب هم کسی از اعضا، بخشی از صحبت های من را منکر نشده، شاید لحن را دوست نداشتند و با لحنی دیگر همان محتوا را بازگو کرده باشند؛ به گونه ای که همان حرف ها را در زرورقی بپیچند و مجدد ارایه کنند.

معتقدم که ما باید خیلی روراست باشیم، اینکه به دنبال مقامی در جبهه اصلاحات باشیم از ما گذشته و اگر صحبتی مطرح می شود، از این رو نیست که به دنبال به دست آوردن مقامی هستیم.

بحمدالله این نظام کاری کرده و طوری با مدیران برخورد کرده که تقریبا حب ریاست از دل افراد بیرون رفته و دیگر کسی به مقامی دل نبسته، مگر اینکه دنبال منافع خاصی باشد.

بپذیریم که این ریاست ها اشتهاآور نیست، ما هم بعد از 60 سال، دنبال ریاست نیستیم.

باید بر اساس دین و اخلاق صادقانه حرف بزنیم.

خودتان هم شنیده اید که داخل مجموعه حزب کارگزاران به شما لقب پدرخوانده داده اند؟ ما از پدرخواندگی استعفا داده ایم، اما گویا این فرزندخوانده ها هستند که این استعفا را نمی پذیرند.

من خودم را ممکن است پدر بدانم ولی پدرخوانده نمی دانم اما به هر حال پدرخوانده هم بد نیست.

، اینها که مساله کشور و شهروندان نیست.

شهروندان به این حرف ها گوش نمی دهند؛ آنها آنقدر مشکل دارند که اصلا روزنامه نمی خوانند.

ضمن آنکه آنقدر بین افکار بدنه جامعه با ما و اصلاح طلب و اصولگرا فاصله و زاویه ایجاد شده که واقعیت جامعه و مسائل شهروندان دیگر مسائلی از این دست نیست.

به موضوع انتخابات بازگردیم؛ شما پیش تر گفته بودید که انتخاب همیشه بین بد و بدتر است.

به نظر شما بد در انتخابات اسفندماه چیست و بدتر کدام است؟ وضعیت بد این است کسی را که من یا حزب کارگزاران سازندگی صالح نمی دانیم، وارد مجلس شود.

اما بدتر این است که افراد احساساتی و افراطی چه از جناح چپ و چه جناح راست وارد مجلس شوند؛ افرادی که دل شان برای کشور و شهروندان نمی سوزد.

آیا وضعیت بدتر این نیست که شهروندان در انتخابات شرکت نکنند؟ به عبارتی دیگر آیا شما امکان عدم استقبال شهروندان از انتخابات اسفندماه را که برخی تحلیلگران مطرح می کنند، محتمل نمی دانید؟ شهروندان راهی جز انتخابات ندارند؛ این تحلیلی هم که برخی می گویند استقبال شهروندان از انتخابات اسفندماه کم است با آمارها همخوانی ندارد.

شهروندان اگر هم از من و امثال من رضایت نداشته باشند در انتخابات حرف خود را می زنند و به جناح سیاسی مقابل رای می دهند.

اما به هر صورت اصل رای، رای دادن و مسیر صندوق رای در این کشور تثبیت شده است.

مردم هم با توجه به پیگیری اخبار و اتفاقات منطقه و جهان رشد پیدا کرده اند و دوباره به سمت اسلحه و نارنجک نمی روند.

اکثریت قاطع ایرانیان، خشونت طلب نیستند و از مسیر صندوق رای به دنبال دستیابی به مطالبات خود هستند.

شهروندان از دین و مذهب و ایران خود که عبور نمی کنند.

اما آیا وضعیت بدتر این نیست که شهروندان بین انتخابات و عدم انتخاب به سمت دومی بروند؟ بله؛ البته چنین وضعیت بدتر ی هم متصور است؛ اینکه شهروندان اصلا در انتخابات شرکت نکنند.

ما باید آنها را به صورت مطلق برای مشارکت در انتخابات تشویق کنیم و از مشارکت مشروط نگوییم.

اصلاح طلبان اگر فکر می کنند هر قدر مشارکت مردم بالاتر باشد احتمال رای آوردن آنها بیشتر است نباید به هیچ وجه راهی غیر از مسیر صندوق رای را نشان بدهند.

زمزمه لیست ندادن و اما و اگر آوردن از الان اراده شرکت یکپارچه در انتخابات را سست می کند نیروهای فعال سیاسی را منفعل و بی انگیزه می کند و هم صدایی با معاندان و براندازان را تداعی می کند.

تا آخرین لحظه و تا آخرین نفری که می تواند حتی یک قدم بهتر برای کشور بردارد باید اصلاحات از انتخابات و صندوق رای استفاده کند.

این حق ماست؛ حتی اگر نتیجه چنین مشارکتی، رای آوردن تندروترین و افراطی ترین جناح های سیاسی داخلی باشد.

حداقل نتیجه مسیر صندوق رای این است که مخالفان ما بدترین عملکرد را خواهند داشت و دور بعد مردم به جناحی دیگر رای می دهند.

انتخابات 84 تجربه خوبی برای اصلاح طلبان و شهروندان بود.

متوجه شدیم کسانی که در حرف ها و شعارهای خود مدعیاتی را مطرح می کنند، لزوما قادر نیستند که آن شعارها را اجرایی کنند.

این تجربه دموکراسی در ایران است.


کلید واژه ها: اصلاح - اصلاحات - اصلاح طلبان - کرباسچی - شورای عالی سیاستگذاری اصلاح طلبان - فراکسیون امید - انتخابات - هویت - امروز - دبیرکل حزب کارگزاران - انتخابات مجلس یازدهم - عملکرد - نمایندگان - مشارکت در انتخابات - امید - توان - سیاسی - روایت - حزب کارگزاران - انتخابات مجلس - جریان اصلاحات - جمهوری اسلامی - مشکل - واقعیت - ائتلاف - مجلس - دولت اصلاحات - جبهه اصلاحات - فرزندخوانده - اولین

آخرین اخبار سرویس:
ایمان به انقلاب امام حسین(ع) منشاء قدرت معنوی انقلاب اسلامی ایران

آژانس اتمی از بزرگ نمایی پرهیز کند

نقوی حسینی: FATF نتیجه ای جز تعهدات جدید برای ایران ندارد

استخدام مشاور حقوق بین الملل جهت موسسه حقوقی در اهواز

عاشورا باید در منظومه حوادث دیگر تحلیل شود

ایمان به انقلاب امام حسین(ع) منشاء قدرت معنوی انقلاب اسلامی ایران

طرح بانکداری اسلامی نهایی شد/لایحه مالیات بر ارزش افزوده به صحن مجلس می رود

آقای رییس جمهور مغالطه نکنید!

انتشار متن شهادت یک مقام پنتاگون در تحقیقات استیضاح ترامپ

حکم شرعی خواندن نماز در وقت اداری

کرسی تخصصی نظریه فقهی نفی ظلم برگزار می شود + عکس

ترامپ خیلی وقت است پای تلفن است تا ایران به او زنگ بزند

دو شغله بودن قانونی یا فرار از قانون؟

وزیر اطلاعات: شدت و اثرات تحریم ها کاهش یافته

استخدام مسئول نظارت و مهندس عمران، صورت وضعیت و متره در شرکت معتبر

استخدام رییس دفتر معماری خانم در یک شرکت معتبر

استخدام رییس دفتر مدیریت عامل و مسئول امور اداری جهت یک شرکت در اصفهان

هیچ مرجعی توهین به مقدسات را نمی پذیرد

نظارت دیوان عالی کشور بر احکام قضایی بایگانی شده در استان ها | اخبار ایران و جهان

واکنش غریب آبادی به گزارش اخیر آژانس درباره ایران

یک عضو جامعه مدرسین قم «زاکانی» را با خاک یکسان کرد

57 سری جهیزیه به افراد بی بضاعت در لرستان اهدا شد+تصاویر

نهمین اجلاسیه منطقه ای جامعه مدرسین و علمای بلاد برگزار می شود

نقوی حسینی: اروپا در برابر گام های برجامی ایران عاقلانه برخورد کند

پاراکتاب | آتش به اختیار در عرصه فرهنگی

رد طرح بخشودگی بهای برق مشترکان کم مصرف از سوی کمیسیون انرژی

برگزاری نخستین نشست تخصصی مددکاران داوطلب جمعیت هلال احمر رسانه 7 | اخبار ایران و جهان

نقوی حسینی: FATF نتیجه ای جز تعهدات جدید برای ایران ندارد

پیشنهاد مکزیک به مورالس برای اعطای پناهندگی سیاسی

واکنش ایران به گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی

سومین حضور گروه «شیلر» در ایران چگونه گذشت؟

زمان برگزاری نمایشگاه کتاب تهران مشخص شد

غریب آبادی: گزارش آژانس نباید با اغراض سیاسی بزرگنمایی شود

هیچ مرجعی توهین به مقدسات را نمی پذیرد

لزوم ایجاد کارخانه های دُرشت مقیاس دانش بنیان

نگرانی آیت الله سیستانی درباره عدم جدیت احزاب سیاسی برای اجرای اصلاحات

وظیفه نماینده 143 هزار رأیی مقابل رییس جمهوری 24 میلیون رأیی

فصلنامه تخصصی افق تبلیغ منتشر می شود + عکس

هشدار ایران به اروپا

سوءاستفاده برخی افراد معاند از مرگ شاعر عرب اهوازی | اقدامات خرابکارانه و درگیری با پلیس

وقف 20 هزار جلد کتاب به همت واقفین

اقدامات خرابکارانه و درگیری با پلیس در تشییع شاعر عرب اهوازی | برخی معاندین سوء استفاده کردند

پیشرفت 65 درصدی بیمارستان ولیعصر(عج) اراک/ بهره برداری از بیمارستان در نیمه دوم سال آینده

سخنگوی دولت:کمر همت بسته ایم تا خسارت های زلزله را در اسرع وقت جبران کنیم/زلزله زدگان آذربایجان شرقی تنها نیستند

راه اندازی سامانه فرزندخواندگی

اطلاعیه قطعی برق در مسجد سلیمان

اتوبان دلوار دیر تکمیل شود/ فوت 54 نفر در جاده ساحلی تنگستان | اخبار ایران و جهان

برگزاری انتخابات ریاست فراکسیون مستقلان در یکشنبه آینده

اوریگامی هایی برای کودکان بیمارستان امام حسین

توهین کنندگان به امیر کویت عفو شدند

آغاز مرحله دوم آزادی زندانیان جرائم غیرعمد در مازندران

گردشگری یکی از مولفه‎ های اصلی توسعه قزوین محسوب می شود

مشکلات جامعه متاثر از سهل انگاری و حزب بازی برخی مسئولان | اخبار ایران و جهان

پاسخ کانون سردفتران درخصوص خبر ممنوعیت انتقال فیش حج

تعیین حبس و مجازات در ازای توهین به ادیان الهی

چشم امید رهبر معظم انقلاب به حوزه های علمیه است + عکس

گردشگری یکی از مولفه‎ های اصلی توسعه قزوین محسوب می شود

پشت پرده مهاجرت گزارشگران صداوسیما

شماره جدید هفته نامه دانشجویان منتشر شد

الگوی جدید ترویج علم منتشر می شود/وعده کاشت نهال مروجان علم محقق نشد!

دیدار اعضای شورای شهر گرگان با فرماندار

یادداشتی درباره اعتراض رهبر انقلاب به نبود اسناد لانه جاسوسی در کتب درسی

غنیمت هایی که دروازه تکنولوژی را برابر ایران باز کردند

سایه روشن لایحه جدید قانون تجارت

تصاویر| اشک های سخنگوی دولت در مناطق زلزله زده

مشکلات جامعه متاثر از سهل انگاری و حزب بازی برخی مسئولان

اتوبان دلوار - دیر تکمیل شود/ فوت 54 نفر در جاده ساحلی تنگستان

آخرین راه حل آمریکایی ها برای شکست انقلاب اسلامی چه بود؟

آیا اصلاح طلبان رادیکال واقعاً ضدجنگ اند؟

واکنش وکیل بابک زنجانی به اظهارات روحانی

امنیت در شهرستان کارون برقرار است

جوانگرایی از اهداف مهم جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی است

دیدار اعضای شورای شهر گرگان با فرماندار

امارات: حوثی ها در آینده یمن نقش دارند

گشت و گذار فرهنگی خانم بازیگر و همسرش/ عکس

بن بست سیاسی در اسپانیا؛ احزاب در کسب کرسی های لازم برای تشکیل کابینه ناکام ماندند

اطلاعیه قطعی برق در مسجد سلیمان

مخالفت آیت الله سیستانی با دخالت خارجی در عراق

بسته پیشنهادی مرکز پژوهش های جوان به مناسبت آغاز امامت حضرت مهدی + عکس

خراسان جنوبی نماد وحدت شیعه و سنی است

استخدام کمک آشپز جهت کار در تالار در تهران

نظارت دیوان عالی کشور بر احکام قضایی بایگانی شده در استان ها

مدیران تلویزیون از ساخت آثار تاریخی و انقلابی حمایت کنند

آیت الله سیستانی با هر گونه دخالت خارجی در امور عراق مخالفت کرد

عکسی از عیادت اسحاق جهانگیری از امام جمعه قم

کرسی تخصصی نظریه فقهی نفی ظلم برگزار می شود

هر 60 روز تعهدات ما محدودتر می شود/ اروپا سکوت خود را بشکند | اخبار ایران و جهان

واکنش ایران به گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی

فرمانده جدید سپاه کردستان منصوب شد

«ضریب امنیت غذایی» کاهش یافته اما هنوز در شرایط مطلوب است

امنیت در اندیشه ولیّ امر

غریب آبادی: آژانس از بزرگ نمایی موضوعات پادمانی پرهیز کند

واکنش غریب آبادی به گزارش اخیر آژانس درباره ایران

روزنامه استخدامی استان خراسان رضوی و شهر مشهد | سه شنبه 21 آبان 98

دانلود آهنگ جدید رضا مهدی زاده (ایرن بند) بنام هوای تو

کوربین کودتا علیه مردم بولیوی را محکوم کرد

1000 نهال چنار تا پایان سال در ولیعصر کاشته می شود

وکیل «بابک زنجانی»: ردپای انگیزه های سیاسی در پرونده موکلم مفسده انگیز است

چرا برخی آدم ها دوست دارند جالب باشند؟

ماجرای توقف یک تور مختلط

از پدرخواندگی استعفا داده ایم فرزندخوانده ها نمی پذیرند

از پدرخواندگی استعفا داده ایم فرزندخوانده ها نمی پذیرند