دکلمه ای همراهِ ربّنای شجریان کرد و جان گرفت

محمدباقر رضایی در توصیف غلامعلی امیرنوری ـ گوینده قدیمی رادیو ـ چنین یادآور می شود: آن زمان به جای اینکه ما نویسنده ها برای گوینده برنامه بنویسیم که متن را چطور بخواند، - چند نفر از دوستانش تصمیم گرفتند به او نصیحت کنند شعر گفتن را کنار بگذارد، اما نگفتند، ترسیدند به او بَر بخورَد.

چون بیش از حد ناز بود، و بسیار هم طنّاز بود.

یکی از صدابردارانِ برنامه هاش، شیخ محسنِ فراهانی، که جوان مانده ای اهلِ بحث و فحص است، روایت می کند که: با امیر نوری باید مدتی اُخت و دمخور باشی تا آن رویِ محضرش را درک کنی.

آنجاست که خودِ واقعی اش را رو می کند و قیامتی به پا می شود.

حال و حولِ گفتاری اش وقتی از زیبایی ها دَم می زند، چنان سرِ حال می آوَرَدت که مثل خودش از خود بیخود می شوی.

رندیِ عافیت سوزی دارد و همه ی ما را هنگام ضبطِ برنامه، حسابی می نوازد و می سازد .

دیگران هم او را اهل طنز و مطایبه می دانند.

صادقِ رحمانی نقل می کند که: روزی استاد نوری را در راهی دیدم.

با لحنی جدی به من گفت: صادق، همه چیز گران شده، روز به روز هم داره بدتر میشه! گفتم چطور استاد؟ من که سرم به کار خودمه و از اطراف بی خبرم! گفت: رادیو هم اعلام کرده که همه چیز گران خواهد شد! گفتم: اگه رادیو گفته، درست گفته، چون از قدیم گفتن حرفِ راست رو باید از رادیو شنید.