آزاده شد تا شکیبایی و تعالی را معنا کند

امروز 26 مرداد که سالروز بازگشت آزادگان سلحشور به میهن همیشه مقاوم را مرور می کنیم حتی نمی توان لحظه ای از مرارت های آنها را درک کرد یا تجلیل نمود اما می ایستیم به حرمت نامی که آزاده است و اعتبارش که به میهنمان امنیت بخشید.

- به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز، قطعه شعری بود آرمیده در بستر سنگ.

خروشان و جوشان اما بر سر راهش موانعی از جنس دژخیمان.

قطعه دردی بود میان تالاب های پرتلاطم، پر از هیاهوی هنوز نیامده، پر از دردهای رفته و باز به میان آمده.

شب هایی که دلتنگی امانش را می برید، زمزمه های مناجاتش، سیاهی آسمان را به سخره می گرفت، درد را نیز.

آنجا لحظه رویارویی نفس های مسدود با هوایی از جنس مقاومت بود.

دلتنگ بود اما در بوته آزموده شدن، سر به مشیت الهی داشت.

آنجا در سرزمین سیاهی و پشت میله های اسارتگاه رژیم سفاک بعثی، همچنان امیدوار به روزهای روشن رهایی می اندیشید.

حضور پرخروش او در میدان نبردِ حق علیه ظلمت و تباهی، چنان انگیزه و استقامت می بخشید که هیچ چیز حتی روزهای بی رحم اسارت، نمی توانست او را نادم و پشیمان کند.

روزهای دربند، روزهایی بود که او و همرزمانش را قوی و سترگ نمود.

تمام مرارتهای آن روزها، تجربه ای شد برای بالندگی و تعالی.