خاموشی طلاست...

تجلّی سکوت و خموشی در آثار نظم و نثر ادب فارسی از زوایای مختلفی قابل تأمل است، بزرگان اندیشه و خرد، بیش از همه زوایا، سکوت و خموشی را در برابر پُرگویی ستوده اند.

- دکتر امیر الهامی، پژوهشگر و استاد ادبیات فارسی در یادداشتی با موضوع سکوت که در اختیار ایسنا قرار داده، آورده است: تجلّی سکوت و خموشی در آثار نظم و نثر ادب فارسی از زوایای مختلفی قابل تأمل است.

در فرهنگ ما، بزرگان اندیشه و خرد، بیش از همه زوایا، سکوت و خموشی را در برابر پُرگویی ستوده اند و بر مفهوم رایج گر سخن نقره است، خاموشی طلاست ، با تعابیر شاعرانه و حکایت های خواندنی، زیور و پیرایه ای بر کلام آویخته اند.

هرچند سکوت و خموشی به عنوان یک فضیلت دینی در متون ادبی از انعکاس بالایی برخوردار بوده است و به همین سبب، اکثر پارسی سرایان در این باب سخن گفته اند، اما بدیهی است که پرداختن به این مفهوم تربیتی در کلام شاعران عارف و سرایندگانی که در حوزه ادبیات تعلیمی قلم فرسایی کرده اند، بیشتر است.

عطار معتقد است که فقط به فرمان خدا باید سخن بگوید ای برادر گر تو هستی حق طلب/ جز به فرمان خدا مگشای لب.

گر خبر داری ز حی لایموت/ بر دهان خود بنه مهر سکوت.

ای پسر پند و نصیحت گوش کن/ گر نجاتی بایدت خاموش کن.