نگاهی به تاریخچه شعر فارسی

شعرهای کلاسیک پارسی دارای ویژگی هایی هستند که با شعرهای نو متفاوت اند.

«شعر کلاسیک، گره خوردگی عاطفه و تخیل است که در زبانِ آهنگین شکل گرفته باشد.

- شعرهای کلاسیک پارسی دارای ویژگی هایی هستند که با شعرهای نو متفاوت اند.

شعر کلاسیک، گره خوردگی عاطفه و تخیل است که در زبانِ آهنگین شکل گرفته باشد.

شعرِ شاعران بزرگی مانند فردوسی، مولوی، سعدی، حافظ، نظامی، صائب و … هر کدام با این که سبک مختلفی داشته اند، اما در مجموعه ای از ویژگی ها مشترک است.

نظامی عروضی در چهار مقاله گفته است: "هر که را طبع در نظم شعر راسخ شد و سخنش هموار گشت، روی به علم شعر آورد و عروض بخواند .

" اولاً شعر به زعم نظامی عروضی علم است و نه هنر، دوم اینکه، عروض و قافیه از ضرورّیات شعری است.

به گزارش ایسنا، بنابر اعلام طاقچه، نویسنده چهار مقاله، حتی آنجا که وارد عرصه معنا می شود، معیارهایی را معرفی می کند که غالباً از وهم و قوه موهمه ناشی می شود که ممکن است هر نوع دیگر زبانی نیز بتواند با چنین معیارهایی معرفی شود: شاعری صناعتی است که شاعر بدان صناعت اتس‍ّاق مقدمات موهمه کند .

بالاترین ب‍ُرد فکری عروضی سمرقندی، تا آنجاست که معتقد است شعر باید: معنی خ‍ُرد را بزرگ و معنی بزرگ را خ‍ُرد و نیکو را در خلعت زشت بازنماید و زشت را در صورت نیکو جلوه دهد و به ایهام قوّت �