ارتباط افزایش دورکمر با خطر بیماری قلبی

به گفته محققان، اندازه دور کمر به عنوان شاخص چاقی شکمی، باید به طور منظم اندازه گیری شود چراکه نشانه هشداردهنده بالقوه برای افزایش خطر بیماری های قلبی عروقی است.

- به گزارش خبرنگار مهر به نقل از ساینس دیلی، اگرچه اقدامات منجر به کاهش وزن، عوامل خطر را بهبود می بخشد اما ممکن است همیشه منجر به بهبود نتایج بیماری عروق کرونر نشود.

بر اساس بیانیه علمی جدید انجمن قلب آمریکا، افراد مبتلا به چاقی شکمی و چربی اضافی در قسمت میانی بدن با افزایش خطر ابتلاء به بیماری قلبی روبرو هستند حتی اگر اندازه شاخص توده بدنی آنها در محدوده وزن سالم باشد.

تیفانی پاول ویلی ، سرپرست تیم تحقیق، در این باره می گوید: این بیانیه علمی ارائه دهنده آخرین تحقیقات و اطلاعات در مورد رابطه بین چاقی و درمان چاقی در بیماری عروق کرونر، نارسایی قلبی و آریتمی قلبی است.

درک بیشتر از چاقی و تأثیر آن بر سلامت قلب و عروق بر چاقی شکمی تاکید دارد و گاهی به عنوان بافت چربی احشایی که نشانگر خطر بیماری های قلبی عروقی است شناخته می شود.

بافت چربی احشایی معمولاً از طریق دور کمر، نسبت دور کمر به قد یا نسبت دور کمر به لگن تعیین می شود که می توان مرگ قلبی عروقی را بدون در نظرگرفتن شاخص توده بدنی پیش بینی نمود.