این نحسی چند سال دیگر می ماند؟

دنیای ما دنیای عادت کردن و فراموشی تدریجی است.

مثل صبح هایی که از خانه بیرون می زنیم و حتی به این هم فکر نمی کنیم که این آسمان دودی و خاکستری بالای سرمان باید آبی باشد و هوایی که می دهیم توی ریه نباید حاوی این حجم از فلزات و گازهای مضر باشد ولی ما به این .

- جی پلاس؛ عادی شدن به فراموشی می انجامد و فراموش شدن پدیده خطرناکی است.

گابریل گارسیا مارکس جایی در رمان صد سال تنهایی مردم روستای خیالی اش را درگیر نوعی فراموشی می کند؛ مردمی که کم کم همه چیز را از یاد می برند، شروع می کنند اسم چیزها را روی کاغذ می نویسند و بر آن می چسبانند.

بعد کم کم اسم ها را هم فراموش می کنند و مجبور می شوند کاربرد و توضیح مختصری از چیستی اشیا را هم روی کاغذ بنویسند و کنار اسم شان بچسبانند اما بعد از مدتی دیگر یادشان نمی آید آن کاغذهایی که روی شان چیزهایی نوشته شده، اصلا چی هستند؟ در یادداشتی در روزنامه جام جم آمده است: دنیای ما دنیای عادت کردن و فراموشی تدریجی است.

مثل صبح هایی که از خانه بیرون می زنیم و حتی به این هم فکر نمی کنیم که این آسمان دودی و خاکستری بالای سرمان باید آبی باشد و هوایی که می دهیم توی ریه نباید حاوی این حجم از فلزات و گازهای مضر باشد ولی ما به این چیزها عادت کرده ایم و اگر چند روز در سال باد و باران، یک آسمان آبی نسازند و به باور مرده م