درنگی در مداحی حافظ

عضو هیئت علمی بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران با بیان اینکه یکی از مسائل اندیشه سوز مطرح برای علاقه مندان حافظ اینست که چرا او شاهان و وزیرانشان را مدح کرده است؛ - گفت: این پرسش برای برخی ایجاد شده که آیا حافظ از قماش شاعران درباری بوده که هنر خود را صرف ستایش شاهان کرده است؟  دکتر ایرج شهبازی در سیصدوسی وچهارمین نشسست تخصصی مرکز حافظ شناسی-کرسی پژوهشی حافظ، که عصر دوشنبه 29 دی به صورت برخط و با حضور جمعی از ادب دوستان، به ویژه دوستداران حافظ و حافظ پژوهان برگزار شد، با اشاره به اینکه در زمانه ی ما برخی روشنفکران و مصلحان اجتماعی، بر حافظ می تازند که چرا او به مدح روی آورده است، به تبیین این مسأله پرداخت که: مرور دیوان حافظ نشان می دهد که او انسان آزادی است که سرش به دنیی و عقبی فرونمی آید و البته مدح هایی نیز در دیوانش دیده می شود.

پس باید دید که چطور می توان این دو بخش از وجود او را با یکدیگر جمع کرد؟ به گزارش ایسنا به نقل از مرکز حافظ شناسی، شهبازی گفت: برخی، مدح های حافظ را نمونه ای از رندی او می دانند.

رندی که می تواند مصلحت اندیش باشد و کرنش کند و در عین حال آزاد باشد و.

اما اگر مفهوم رند را در دیوان او بررسی کنیم درمی یابیم که رند در دیوان او مطلقا اهل چاپلوسی و تملق و مصلحت اندیشی نیست.