بازار گرم اشعار سخیف در مداحی / چه شد که به این جا رسیدیم؟

سیدعلی حسنی؛ ادبیات، بخش مهمی از پیشینه تمدنی هر ملت است.

آنچه روشن است اینکه هر چه این سرمایه گران بها از غنای بیشتری برخوردار باشد، - گاهی در میان اشعار بلندبالا و سراسر معرفت امروزی، اشعاری به گوشمان می رسد که پس از اندکی درنگ از خودمان می پرسیم واقعا این شعری در مدح آل الله بود؟ مسئله ای که باید به آن بپردازیم دقیقا همین جاست؛ اشعاری به ظاهر مذهبی، که هیچ بویی از اسلام و معارف تشیع نبرده اند.

گویی اگر همان شعر را خواننده ای در بین هوادارانش بخواند هیچ حس زننده ای به انسان دست نخواهد داد.

نمونه های بسیاری از این سبک سرایش ها در ذهن دارم که بحثش را به زمان دیگری موکول میکنم؛ اما در این بین سوالی مطرح است؛ چه شد که به اینجا رسیدیم؟ چه شد که از حسین سرباز ره دین بود به اشعاری رسیدییم که از نوشتن متن شعرشان هم شرم می کنیم؟ برای پاسخ به این سوال باید سه محور را مورد بررسی قرار دهیم: مردم، شعرا و مادحین.

مردم جامعه هدف شعرا و مادحینند.

یعنی شعرا برای آن ها می گویند و مادحین برای آن ها می خوانند.

البته مغفول نماند که شاعران آل الله برای ذوات مقدسه شعر میگویند و مادحین نیز برای همانان میخوانند، اما اینجا منظور ما جامعه هدف است.