خواهرانه های 2 پرستار در بخش کرونا

تا به حال نه تنها خدمت را رها نکرده بلکه عاشقانه و دلسوزانه همچنان پای کار هستند.

بعد از چند بوق ممتد، تلفن را جواب داده و می گوید که سر شیفت است و اگر کار واجبی ندارید بعد  اتمام شیفت تماس بگیرید؛ می گویم، خبرنگارم و می خواستم چند دقیقه ای وقت تان را بگیرم.

برایمان دعا کنید واقعیت اش امروز حالِ خوشی ندارم، تب دارم و مشکوک به   فرزانه و افسانه، دو خواهر پرستار هستند و در یک خانواده پنج نفری بزرگ شده اند، پدرشان از یادگاران هشت سال دفاع مقدس است؛ آنها با یکدیگر دو سال اختلاف سنی دارند که فرزانه یک دختر 11 ساله و افسانه یک پسر 8 ساله دارد.

عکس پدر و مادرش را که در پس زمینه گوشی اش گذاشته، نشانم داده و می گوید: دلتنگی با عکس رفع نمی شود، بلکه برای رفع اش باید مطلوب را به آغوش کشید .

افسانه معتقد است، همان طور که پدرش در دفاع مقدس برای دفاع از وطن لباس رزم پوشیده، حالا او و فرزانه نیز در عرصه سلامت لباس رزم بر تن کرده اند تا راه پدرشان را ادامه دهند.

ایستاده تا پای جان  او درباره مشکلات کارش در هشت ماه گذشته می گوید: 12 ساعت کار در بخش است زیرا علاوه بر پرستاری، کارهایی مثل  صبحانه، ناهار و شام دادن و حتی تهیه آب میوه طبیعی برای آنها را بر عهده دارد.