مطالب مرتبط:
تخلیه زباله ساحل محمودآباد چشم انتظار محلی جدید
آیا علی دایی را هم مثل فردوسی پور از فوتبال ایران حذف کرده اند؟
10 عاملی که باعث درد های بدنی می شود
10 عاملی که باعث درد های بدنی می شود
قایدی؛ آماده و رو فرم مثل لیگ و حذفی(عکس)
-109 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
جمعه، 28 شهریور 1399 ساعت 14:252020-09-18سياسي

هیچ چیز مثل نوشتن درد را تخلیه نمی کند


فهیم عطار ضمن این که نوشتن را یک نیاز می داند و هیچ چیز مثل نوشتن، درد درونی انسان را تخیله نمی کند، می گوید فضای اینستاگرام عجیب است و از آن می ترسد.

- :فهیم عطار نویسنده دو کتاب قاب های خالی و وقتی سروها برگ می ریزند حدود 14 سال است از ایران رفته و در آمریکا زندگی می کند.

او متولد سال 1354 است و از جمله نویسندگانی است که به تاثیر مهاجرت بر قلم تاکید دارد.

عطار در کنار نویسندگی از فعالان نوشتن در فضای مجازی است و یادداشت ها و روزنگاره های زیادی در این زمینه دارد.

در فرصتی که پیش آمد موفق شدیم با او گفتگویی داشته باشیم و درباره داستان نوشتن، مهاجرت و تاثیرش بر قلم، شروع کارش به عنوان نویسنده، وبلاگ نویسی و موضوعاتی از این دست گفتگو کنیم.

مشروح متن این گفتگو در ادامه می آید: * آقای عطار در ابتدای صحبت، از خودتان حرف بزنیم.

اطلاعات زیادی از شما در فضای مجازی نیست.

علتش چیست؟ من هیچ چیز خارق العاده ای در زندگیم ندارم که بخواهم قایمش کنم.

خیلی به جدایی هنر و از هنرمند معتقدم و سعی کردم زندگی شخصی ام را از کار و نوشتن جدا کنم.

شاید به همین دلیل است که در فضای مجازی چندان اطلاعات تازه ای درباره من نیست.

من متولد 1354 هستم و 3 سال پیش از انقلاب، در رشته راه و ساختمان در دانشگاه خواجه نصیر درس می خواندم.

در حال حاضر 14 سال است که مهاجرت کرده ام ولی بخشی از روحم را در ایران جا گذاشتم.

* شما یک بلاگر هستید اما داستان نویسندگی تان از کجا شروع شد؟ این سوال را می پرسم چون اول از وبلاگ نویسی شروع کردید و شما را بیشتر به عنوان وبلاگ نویس می شناسند.

چه شد که به کتاب رسیدید؟ سوال خیلی سختی پرسیدید.

نوشتن به هر حال یک نیاز است.

خیلی از آدم ها این نیاز را حس می کنند که به طریقی این انرژی درونی را خالی کنند.

من هم یکی از آنها هستم.

حالا خیلی ها می توانند با راه های دیگر با این انرژی کنار بیایند.

ولی من چیزی که از دستم برمی آمد فقط نوشتن بود.

یادم نمی آید در دوران مدرسه چندان تبحری در نوشتن داشته باشم.

انشایم بد نبود.

معلمی داشتیم به اسم آقای طالب زاده.

بعضی وقت ها من را خیلی به نوشتن تشویق می کرد.

ولی فکر می کنم یک جورهایی این ژن را از پدرم گرفتم.

من هنوز هم خودم را وبلاگ نویس محسوب می کنم تا نویسنده.

چون تبحر من بیشتر در وبلاگ نویسی است تا نوشتن کتاب.

همیشه هم به جان کسی که وبلاگ نویسی را خلق کرد دعا می کنم.

چون واقعاً مثل یک سوپاپ خطر است که هر یک روز دو روز می توانی به کمک آن، فشار درونیت را خالی کنی.

باور کنید هیچ چیزی مثل نوشتن و قطعاً هنر، آدم را از دردهای درونیش خالی نمی کند پدرم خیلی اهل نوشتن است و هنوز هم می نویسد.

شعر می گوید.

با این همه احتمالاً دلیل بزرگترش می تواند مهاجرت باشد که ماشه بعضی چیزها را توی ذهنم چکاند.

مهاجرت فشار دارد، سختی دارد.

مثل خیلی چیزهای دیگر و فکر می کنم شروع نوشتن جدی من از آن نشات بگیرد.

من هنوز هم خودم را وبلاگ نویس محسوب می کنم تا نویسنده.

چون تبحر من بیشتر در وبلاگ نویسی است تا نوشتن کتاب.

همیشه هم به جان کسی که وبلاگ نویسی را خلق کرد دعا می کنم.

چون واقعاً مثل یک سوپاپ خطر است که هر یک روز دو روز می توانی به کمک آن، فشار درونیت را خالی کنی.

باور کنید هیچ چیزی مثل نوشتن و قطعاً هنر، آدم را از دردهای درونیش خالی نمی کند.

* با این همه هر نوشته وبلاگی، مخاطب ندارد و نوشته های شما، خب دارای مخاطب هستند.

هم از لحاظ تکنیک و زبان این چنین است و هم از لحاظ محتوا.

علت ارتباط گرفتن آن دسته از مردم را که مخاطب نوشته های شما شده اند، در چه می دانید؟ مردم خیلی لطف دارند که مطالب من را می خوانند.

ولی باز هم نهایتاً گروه خاصی هستند که می خوانند.

این را که چرا می خوانند، من نمی توانم جواب بدهم.

احتمالاً باید بگویم چون خوب می نویسم، ولی خب من این را نمی گویم.

چون واقعیتش خوبی و بدی، خیلی معقوله نسبی ای است.

من خودم را به نسبت خیلی های دیگر، پرخواننده محسوب نمی کنم.

می تونم بگویم نسبت به کسانی که صرفاً مطلب بلند می نویسند، پرخواننده ام.

این قضیه هم البته باز نسبی است.

می دانیم برای مردم ما، خواندن خیلی معقوله مهیجی نیست.

اگر 50 هزار نفر آدم هستند که لطف می کنند و نوشته های من را می خوانند.

کسانی که به نحو دیگری آنها را سرگرم کنند، بسیار بیشتر هستند.

به همین خاطر من خودم را پر خواننده محسوب نمی کنم.

فقط شاید بتوانم بگویم به نسبتِ کسانی که متن های بلند در فضای مجازی می نویسند، پرخواننده ام است.

* درباره همین مساله پرمخاطب بودن نویسنده، فکر می کنم نگاه شما به زندگی است که در این مساله تاثیر دارد.

یعنی اگر بخواهیم بگوییم چه طور بنویسیم که مخاطب داشته باشد، باید پاسخ دهیم که پیش از نوشتن، باید درباره نوع نگاه به زندگی فکر کنیم.

شما باید نزدیک به مخاطبان و مردم عادی ایران فکر کنید و بنویسید! نوشتن به شکلی که مخاطب زیادی داشته باشد، اول از همه تمرین می خواهد.

در واقع شما فکر می کنید یک مایعی در درونتان است و می خواهید آن را درون یک ظرف جا بدهید و باید فکر کنید چه طور باید این کار را کرد.

خود من همیشه همین مشکل را دارم.

این همه سال است می نویسم اما هنوز این مشکل را دارم.

وقتی مساله ای را می بینم تا بخواهم به متن تبدلیش کنم، می فهمم که چه دردسری دارد.

این که چه طور افکارت را رام و سرکش کنی و تبدیلشان کنی به کلمه؛ مشکل است و تمرین می خواهد.

فکر می کنم حتی برای نوشتن پست های وبلاگی هم باید همذات پنداری بکنید.

یعنی شما باید خواننده تان را وادار کنید با شما همذات پنداری کند و این قضیه ای است که واقعاً تمرین می خواهد.

فکر می کنم بخشی از پُرخواننده بودن همین است و اینکه ما خودمان را در آن نوشته می بینیم یک جورهایی به ما ربط دارد.

* آقای عطار خواننده شما قرار است با شما همذات پنداری کند و شما 14 سال است که از ایران دور هستید.

این همذات پنداری چه طور باید شکل بگیرد؟ توانسته اید ارتباطتان را با مخاطب داخل کشور حفظ کنید.

به نظرم مشکلات و مسائل ما جهانی نشده اند.

الان هم به غیر از کرونا هیچ مشکلی جهانی نیست و همه، مشکلاتی برای خودشان دارند.

همان طور که گفتم، من نیمی از روحم را در ایران جا گذاشتم.

این قضیه قطعاً می تواند در این که من هیچ وقت نتوانستم خودم را با فرهنگ یک کشور دیگر وِفق بدهم دخیل باشد؛ نه اینکه نخواسته باشم نتوانستم.

جهان شمولی نوشته وابسته به مکان و زمان خاصی نیست.

فکر می کنم تفاوت بزرگ خیلی از نوشته ها همین است.

یک سری شان در یک مقطع خاص اثرگذارند و برخی نه.

من ترجیح ام این است که همیشه چیزهایی بنویسم که وابسته به مکان و زمان خاصی نباشند.

اینکه بیایم با هم یه چایی بخوریم، وابسته به زمانی نیست.

همیشه بوده و هست و خواهد بود من در یک سن بالاتری برای مهاجرت، مهاجرت کردم؛ یعنی در سی سالگی.

و سی سالگی برای من سنی است که فکر کنم در آن کاملاً نهادینه شدم.

در این سن، بتن شخصیت و خواسته ها و شخصیت آدم سفت می شود ولی من تا جایی که توانستم، نوشته هایم را جهان شمول دیدم و سعی کردم وابسته به مکان جعرافیایی و زمان خاصی از تاریخ نباشد.

من سیاسی نمی نویسم و دلیل اصلی ام هم برای این کار این است که این گونه نوشته ها، همه زمان دارند؛ یعنی تاریخ انقضا.

هنرمند باید مشکلات زمانه اش را بنویسد اما یک پارامتر دیگر هم هست که باید به آن توجه کنیم؛ چیزی که من اصلاً نمی خواهم با آن خودم را توجیه کنم.

شما اشعار شاعران قدیمی را نگاه کنید؛ یا داستان هایی که از قدیم مانده و ما الان داریم دوباره می خوانیم شان.

همه آنها جهان شمول هستند.

همه جا تا آخر دنیا قابل لمس و دیدنی هستند.

سعی من هم همین است که با نوشتن، همین جهان شمولی را تمرین کنم.

منِ ایرانی وقتی نوشته های کسی مثلاً بورخس را می خوانم، آن را می فهمم.

چون جهان شمولی نوشته وابسته به مکان و زمان خاصی نیست.

فکر می کنم تفاوت بزرگ خیلی از نوشته ها همین است.

یک سری شان در یک مقطع خاص اثرگذارند و برخی نه.

من ترجیح ام این است که همیشه چیزهایی بنویسم که وابسته به مکان و زمان خاصی نباشند.

اینکه بیایم با هم یه چایی بخوریم، وابسته به زمانی نیست.

همیشه بوده و هست و خواهد بود.

* به بحث وبلاگ نویسی برگردیم.

از سال 83 یا 84 شروعش کردید! ؟ البته من دوسه تجربه ناموفق وبلاگ نویسی داشتم.

آن زمان تعداد کسانی که وبلاگ می نوشتند، خیلی کم بود.

من از سال 80 شروع کردم.

تا اینکه بالاخره سبک خودم را پیدا کردم و فهمیدم دقیقاً چه می خواهم بنویسم.

هرکسی که می نویسد، نوشته اش یک امضا دارد که شما هرجا آن نوشته را بخوانید، متوجه نویسنده اش می شوید.

این به نظرم مهم است و هر نویسنده فعالی می تواند با تمرین به آن برسد.

شما اگر متن های آقای دولت آبادی را بخوانید، احتمالاً چهارتا کتاب تازه او را ببینید، می فهمید کار او هستند؛ بدون این که اسم نویسنده را بررسی کنید.

جلال آل احمد هم همین طور است، احمد محمود هم.

خیلی ها همین طورند.

نوع روایت مثل اثر انگشت مخصوص خود فرد می ماند.

کلمات همیشه همان کلمات هستند.

ولی این که چطور بچینیم شان، به کار ما امضا می دهد.

من لااقل برای اینکار تمرین می کنم.

حالا این را که واقعاً این طور می نویسم یا نه، نمی دانم.

* امضای نوشته های شما، ظاهراً دربردارنده یک طنز تلخ ناپیدای اجتماعی و زیرپوستی دائمی است.

قطعاً همین طور است.

من همیشه دردهای درونی ام اجتماعی است.

چیزهایی را می گویم که به خودمان برمی گردد.

چه مشکلاتی که خودم ایجاد می کنم و چه چیزهایی که باقی برایم ایجاد می کنند و درباره طنز هم حرفتان صحیح است چون من واقعاً به آن اعتقاد دارم.

* از نظر زبان اثر چه طور؟ به نظر سعی می کنید ساده بنویسید! سعی می کنم همین طور باشد.

من خیلی غامض نویسی بلد نیستم؛ هر چند که گاهی دوست دارم این گونه بنویسم.

* در آن مواقع نگران ریزش مخاطب تان نیستید؟ دوست دارم بعضی وقت ها سنگین و قامض بنویسم.

خواندنش سخت است ولی می خوانمش.

دوست دارم وقت هایی هم مثل عبید زاکانی بنویسم ولی خب این کار، در توانم نیست.

نه اینکه نخواهم، نمی توانم.

در نتیجه کارم بیشتر با ساده نویسی جلو می رود.

سعی می کنم متن هایم ساده باشد؛ کوتاه، بدون پیچیدگی و بدون خیال.

* به نظرتان ادبیات کتاب قاب های خالی تان تحت تاثیر وبلاگ نویسی نیست؟ ظاهراً شما متن های وبلاگ قاب های خالی را در کانال تلگرامتان می گذاشتید و بعد مجموعه آنها را تبدیل به کتاب کردید! قاب های خالی یک کتاب کاملاً داستان محور است، که براساس اتفاق ها نوشته شده و تا جایی که یادم می آید، از حوادث روزانه لااقل چیزی در آن ننوشتیم.

شاید بعضی از دیدگاه ها بعضی از چیزهایی را که در وبلاگ نوشتی، بخواهی در غالب داستان به خواننده ات بگویی، ولی آن اثر کاملاً یک داستان مجزا و مستقل بود که شاید یک سری حرف های تکراری هم میانش باشد.

من این کتاب را سال 91 نوشتم و 92 منتشر شد.

سال 91 کانال تلگرام من عمرش به سه سال هم نرسیده بود.

من این دوتا را به عنوان دو موجود مجزا نگاه کردم.

ولی درباره کتاب دیگرم مجموعه قاف لبخند: گودرز و شقایق ، پست های وبلاگی را آقای مهدی نژاد تصمیم گرفت تبدیل به کتاب کند.

روی یک نوشته وبلاگی نمی شود نقد نوشت.

نوشته وبلاگی یک برشی از زندگی شماست.

شما یک برش یک روزه از زندگیتان را در سه پاراگراف خلاصه می کنید و به نظرم هیچ معنا و مفهومی از نظر ادبیات ندارد، که بخواهید نقدش کنید * شما چه تفاوتی بین کتاب نوشتن و وبلاگ نویسی یا نوشتن برای پست های فضای مجازی قائل اید؟ کاش می پرسیدید چه شباهتی دارند! چون به نظرم هیچ شباهتی ندارند و برای من کاملاً متفاوت اند.

نوشتن یک کتاب، رمان و داستان خیلی قاعده و سبک و قانون دارد که باید رعایت بشود اما نوشتن در وبلاگ خیلی آزاد و رها است و شما هیچ قاعده و قانونی ندارید.

یادم هست خیلی سال پیش _حدود پنج یا شش سال پیش_ چیزی نوشتم که داستان یک کارگری بود که افتاد توی چاه و تا بیرونش بیاروند، یک کارگر دیگر بالا سرش ایستاد و شروع به حرف زدن کرد و به او امید می داد.

این داستان سه پاراگراف بود و خیلی وایرال شد و همه جا چرخید و هنوز هم این داستان به اسم های مختلف به ذهن خودم می آید.

خیلی جالب است.

نویسنده های مختلف اسم کاراکترها را عوض کردند و حتی وقایع را هم.

یادم است یکی نقدی بر این داستان نوشت و یک سری ایرادات و نکات مثبت در آن دید.

در حالی که به نظر من روی یک نوشته وبلاگی نمی شود نقد نوشت.

نوشته وبلاگی یک برشی از زندگی شماست.

شما یک برش یک روزه از زندگیتان را در سه پاراگراف خلاصه می کنید و به نظرم هیچ معنا و مفهومی از نظر ادبیات ندارد، که بخواهید نقدش کنید.

* در هر دو اثری که نامش را بردیم، مساله روانشناسی اهمیت دارد.

ظاهراً یکی از شخصیت های داستانی تان را هم به این مساله اختصاص داده اید! من واقعاً از روانشناسی سر در نمی آورم.

یعنی در این زمینه آگاهانه کاری نکرده ام و نخواسته ام به نوشته هایم بُعد روانشناسی بدهم.

اما همیشه تلاش کرده ام نوشته هایم به شکلی یادآور مقوله مرگ مولف باشند و همچنین هنر را از هنرمند مستقل ببینم.

سعی هم نکرده ام خودم را بنویسم.

شاید بخش هایی از ناخودآگاه خودم در داستان باشد اما دیدگاهم مثل شخصیت های قصه یعنی ترنج، شهاب و پونه نیست.

* راستی شما کلاس داستان نویسی رفته اید؟ یا به صورت تجربی.

نه.

به طور کامل، نوشتن را تجربی یاد گرفتم.

متاسفانه به هیچ کلاسی نرفته ام و کتاب هایم هم ایرادات زیادی دارند که اگر به دست یکی از اهالی فن بدهید، احتمالاً گوشزدشان می کنند.

خودم حالا پس از 7 سال که کتابم را می خوانم، ایرادهای سازه ای داستان را می بینم که آن وقت ها ندیده بودم.

چون پیش از آن، آموزشی در کار نبوده است.

الان این اشکالات از دید کسی که شغلش ادبیات باشد، مخفی نمی ماند.

ممکن است اگر به چشم یک داستان روایی به آن نگاه کنند، لذت ببرند اما از نظر قواعد داستان نویسی یک سری ایرادات دارد.

البته وبلاگ نویسی به من کمک کرد.

چون بخشی از کتاب نوشتن این است که چگونه بنویسی، کلمات را چگونه کنار هم بگذاری، فکر را چگونه منسجم کنی و ….

در این زمینه ها وبلاگ نویسی به کمک آمد ولی خب نه در اسلوب داستان نویسی.

شخصیت های رمان معمولاً در روند کار به دنیا می آیند.

در واقع مثل زندگی است.

آدم تنها به دنیا می آید.

دور و برش آدم های جدید اضافه می شوند و شخصیت های اطرافش را می بیند.

برای من این تجربه، همین گونه بود.

در مسیر راه یک سری آدم ها اضافه می شوند و سوار این اتوبوس می شدند و جمعیت اش دائم زیاد می شود و جلو می رود برای نوشتن قاب های خالی من داستان را از صحنه آخر شروع کردم؛ صحنه ای مربوط به دو تا آدم که زیر آب بودند و بعد یک داستان را به آن چسباندم.

حالا شاید عجیب به نظر بیاد ولی فکر می کنم بخشی از آن ،در روند کار تولید شد.

شخصیت های رمان معمولاً در روند کار به دنیا می آیند.

در واقع مثل زندگی است.

آدم تنها به دنیا می آید.

دور و برش آدم های جدید اضافه می شوند و شخصیت های اطرافش را می بیند.

برای من این تجربه، همین گونه بود.

در مسیر راه یک سری آدم ها اضافه می شوند و سوار این اتوبوس می شدند و جمعیت اش دائم زیاد می شود و جلو می رود.

برای من داستان نویسی بیشتر این وضعیت را داشت وگرنه این که یک کار حساب شده با این کیفیت که از نقطه A به نقطه B برسم باشد، نبود.

به جز سیاتل که محل شروع داستان در آن جاست، تقریباً همه مکان های قصه ام را دیده ام.

هیچ وقت سیاتل نبوده ام ولی سعی کردم اطلاعاتی درباره اش پیدا کنم.

این که چرا قصه را از آن جا شروع کردم صرفاً به خاطر موقعیت جغرافیایی اش بود.

* موقعیت جغرافیایی اش چه ویژگی ای داشت؟ فکر کنم به چیزی که می خواستم نزدیک بود.

* شما مرزبندی هایی مثل داستان پرمخاطب، نخبگانی یا روشنفکری را قبول دارید؟ قبولش دارم.

دو رمان خودم را عامه پسند می دانم.

اما اگر بخواهم کتاب سومی بنویسم، سعی می کنم این گونه نباشد.

نه این که عامه پسندبودن بد باشد؛ من می خواهم تجربه جدیدی بکنم؛ تجربه ای که در آن عمق داستان بیشتر باشد.

فکر می کنم جدا از سبک نوشتاری، کتابی که می نویسید، نمایشی از عمق تفکراتتان است.

مثلاً برای من مرشد و مارگاریتا کتابی بود که باید دو بار خوانده می شد یا حتی سه بار؛ تا آن را بفهمم.

من این اثر را خیلی عامه پسند محسوب نمی کنم.

چون خیلی نکته ها دارد که باید چندبار خوانده شود تا متوجهش بشویم.

چرا این کاراکتر اینجاست، چرا این اتفاق افتاده است و…اما من داستان خودم را کاملاً عامه پسند محسوب می کنم که اتفاقاً کاملاً بد هم نیست.

در کل به نظرم نه خوب است، نه بد.

حتماً می دانید که الان خواندن در فضای مجازی با خواندن کتاب در حال رقابت است؛ آن هم به شکلی ناعادلانه.

جایی می خواندم که به این خوانش در فضای مجازی خرده خوانی می گویند.

برایم جالب بود که این خورده خوانی لابد یک خورده نویسی هم با خودش دارد.

واقعیتش را هم بخواهید، اینستاگرام فضای نوشتن نیست.

آن روزی که سازنده اش آن را ساخت، هدفش اشتراک تصاویر بود.

حالا اما مبدل شده به تنها فضایی که بدون دردسر در ایران واردش می شویم و برای همین پرطرفدار است.

فضای عجیبی هم هست.

من همیشه از آن می ترسیدم.

* وبلاگ نویسی، فیس بوک نویسی و اینستاگرامر بودن را خرده نویسی می دانید؟ به باور من اگر آدم انرژی نوشته های وبلاگی را برای داستان نویسی بگذارد، قطعاً یک محصول پر ارزش تری حاصل می شود.

با این همه فکر می کنم الان خرده نویسی جزو لازمه های زندگی اجتماعی شده است.

نیازی که قبلاً راهکاری برایش نبود.

به عنوان آدمی که قبلاً نه وبلاگ می خواندم و نه می نوشتم، با خورده خوانی و خورده نویسی بیشتر با آدم ها آشنا می شوم و آنها را به طور عام می شناسم.

یعنی می فهمم چه طور دارند فکر می کنند.

بعد یک سری معضلاتی که اصلاً به آن ها فکر نمی کردم به چشمم می آید.

یک سری چیزهایی که تابو بوده و تابویشان شکسته شده است.

چیزهای بدی که من به آن ها توجهی نمی کردم و حالا با نکوهش و مکرر خواندنشان به این نتیجه رسیدم که چه قدر بد هستند و من چه قدر در جهالت بودم که آنها را نمی دانستم.

و در نتیجه از آن ها چیز یاد می گیرم.

این خیلی خوب است و شاید حتی فوق العاده.

ولی اگر بخواهم جدی به ادبیات نگاه کنیم فقط باعث از بین رفتن انرژی است.

چون اگر همه این ها را جمع و وصله پینه کنیم، یک داستان خوب از دلش بیرون نمی آید.

ولی خب مردم کتاب نمی خوانند و ترجیح می دهند دو پاراگراف بخوانند یا بدتر از آن این که، عکس و ویدئو ببینند.

* ظاهراً به تازگی وارد اینستاگرام هم شده اید؛ فضایی که ابزارش علاوه بر کلمه، عکس و تصویر است.

من نمی توانم از طریق عکس حرفی بزنم.

ابزارم کلمه است.

از عکس نمی توانم هیچ استفاده ای کنم.

اما واقعیتش را هم بخواهید، اینستاگرام فضای نوشتن نیست.

آن روزی که سازنده اش آن را ساخت، هدفش اشتراک تصاویر بود.

حالا اما مبدل شده به تنها فضایی که بدون دردسر در ایران واردش می شویم و برای همین پرطرفدار است.

فضای عجیبی هم هست.

من همیشه از آن می ترسیدم.

برای پسر خودم هم هیچ وقت توصیه اش نمی کنم و سعی می کنم هیچوقت آن را نداشته باشدش.

البته تا جایی که زورم برسه چون این موضوع خیلی دست من نیست ولی سعی می کنم حداقل طوری آگاه بشود که بداند وارد چه فضایی می شود.

چون به نظرم خوبی های خودش را دارد اما بی راهه هم زیاد دارد.


کلید واژه ها: فضای مجازی - عطار - گفتگو - نویسنده - مهاجرت - اینستاگرام - مجازی - نویسندگی - فهیم - اطلاعات - یادداشت - فعالان - آمریکا - داستان - تخلیه - زندگی - ایران - ادامه - انسان - وبلاگ - نیاز - رفته - حدود - کنار - موفق - شروع - خالی - کتاب - عجیب

آخرین اخبار سرویس:
عروسی کرونایی در نی ریز برگزارکننده مراسم را راهی زندان کرد/ حضور یکی از خوانندگان قدیمی در مراسم

بازگشت زوج خمینی شهری به زندگی مشترک بعد از یک سال

مولوی عبدالحمید: اختلاف کشورهای اسلامی در شرایط کنونی خیانت بزرگ است

مولوی عبدالحمید: اختلاف کشورهای اسلامی در شرایط کنونی خیانت بزرگ است

جدیدترین دستاورد های نیروی زمینی ارتش را بشناسیم + تصاویر

توهین نشریه فرانسوی برگ دیگری از کتاب قطور بی فرهنگی و جنایات غرب است

ابتکار: زور روحانی به تندروها نمی چربد/ در پی تحت فشار قرار دادن آذری جهرمی بودند که کل اینترنت را ببندد

20 واحد صنفی متخلف مهریز پلمب شد

امام جمعه کرج : نور رسول خدا (ص) هرگز خاموش شدنی نیست

اسلام ستیزی سران غربی منحصر به عکس، کاریکاتور و فیلم نمی شود

باکو در مناطق آزاد شده قره باغ فرمانداری نظامی بنا می کند

وکیلی: از اعتماد مردم به اصلاح طلبان چیزی نمانده است/ خلیل آبادی: شاید از نامزد نیابتی حمایت کنیم

ترس دولت فرانسه از گسترش دین اسلام با حمایت از هتاکان

کلید تحقق عظمت جهانی اسلام وحدت فرق و مذاهب اسلامی است

پذیرفته شدگان کنکور که در انتخاب رشته اشتباه کرده اند چه کنند؟

فیلم| روایت عاشقانه های یک تکاور نظامی با اهل و عیال

بانوان شهریاری در آزمون عملی آتش نشانی استان تهران شرکت کردند

بستری 263 بیمار در بخش های کرونا / 37 نفر ترخیص شدند

سخنگوی حزب کارگزاران: جهانگیری و محسن هاشمی تا امروز پیشنهاد حزب برای نامزدی در انتخابات را نپذیرفته اند

امام جمعه کرج : نور رسول خدا (ص) هرگز خاموش شدنی نیست

ضرورت راه اندازی قرارگاه جهادی برای مقابله با کرونا

سخنگوی حزب کارگزاران: جهانگیری و محسن هاشمی تا امروز پیشنهاد حزب برای نامزدی در انتخابات را نپذیرفته اند

گرایش مردم فرانسه به اسلام موجب خشم و عصبانیت سردمداران آن شده است

پیش بینی سقوط دولت امانوئل مکرون از تریبون نماز جمعه /گلایه از جدی نگرفتن کرونا در برخی شهرها

جلسه ی فوری و احتمال تعطیلی 2 هفته ای استان تهران

قوانین قهرکردن در رابطه ها

معاون استاندار تهران: از تعطیلی پایتخت بی اطلاعم

تشریح برنامه های هفته وحدت

حزب حاکم و رییس جمهور تانزانیا در آستانه کسب پیروزی های انتخاباتی مجدد

علما نقش موثری در تشویق مردم به حفظ بهداشت دارند

شوخی ادل خواننده با کاهش وزن شدیدش

مشارکت گسترده شهروندان بسترساز تحقق مردم سالاری در شهر است

هر هفته پیگیر مسائل و مشکلات کارگران هستم

ترور سردار سلیمانی از هزینه های جبران ناپذیر ایران در مبارزه با تروریسم است

تشییع پیکر پدر شهید عیسی احمدی در شهر آلنی مشگین شهر

ایران در فلوریدا عملیات سایبری هدایت می کند / برنامه ریزی مخفی تهران برای هدف قرار دادن ترامپ؟

دستگیری پدران عروس و داماد در پلدختر

طرح تکمیلی بسیج برای مقابله با کرونا با عنوان «سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی»

باکو در مناطق آزاد شده قره باغ فرمانداری نظامی بنا می کند

ثبت بیش از 182 هزار ازدواج و 51 هزار طلاق طی 4 ماه

اعلام نتایج کنکور سراسری سال 99

فرمانده نیروی زمینی ارتش در مناطق مرزی جلفا و خداآفرین

نور رسول خدا هرگز خاموش شدنی نیست /13 آبان روز فروریختن هیبت ظاهری استکبار

مردمی بودن، راز جاودانگی مختومقلی فراغی است

نامزد مورد حمایت اصلاح طلبان در انتخابات 1400 کیست؟

اهانت به پیامبر (ص) به خاطر شکست در مقابل اسلام است/ وحدت؛ کلید عظمت جهانی اسلام

فیلم| پیام «هفته وحدت»

اعزام 130 طلبه جهادی از هرمزگان به خراسان جنوبی

فرهیختگان عالم به اهانت به مقدسات واکنش نشان دهند

گلایه وزارت کشور از ضعف معاونت عمرانی خوزستان

اهانت به پیامبر اسلام، جنگ و ضدیت با آزادی و اندیشه ورزی

غرب تمدن خود را مدیون اسلام است

حملات سایبری را جایگزین جنگ سخت کرده اند

باکو در مناطق آزاد شده قره باغ فرمانداری نظامی بنا می کند

علی اف خبر داد آزاد سازی 9 روستای جمهوری آذربایجان

گلایه وزارت کشور از سهل انگاری معاونت عمرانی خوزستان

سفید پوشیدند، سیاه نپوشیم

توییت دستیار الهام علی اف در جواب عراقچی

ضرورت استفاده از ظرفیت های بهداشتی کشورهای اسلامی برای مقابله با کرونا

فصل صید پاییزه آبزیان دریایی در خوزستان آغاز شد

فحاشی و اهانتشان به خاطر شکست در مقابل اسلام است/ کلید تحقق عظمت جهانی اسلام، وحدت مذاهب اسلامی است

زیارت حرم نبوی همزمان با آغاز هفته وحدت در ایام کرونا+فیلم

گزارش| واکنش شدید مراجع تقلید به هتاکی رییس جمهور فرانسه / آیا مفهوم آزادی بیان غربی توهین به مقدسات مسلمانان است؟

گویا تمام مشکلات «نهاد وکالت» مربوط به عوامل بیرونی نیست!

احیای کارخانه ای در پیشوا با ظرفیت 300 شغل

توزیع 2 هزار بسته کمک معیشتی

تمام شواهد و قرائن نشان دهنده ضعف آمریکا است

قطع زنجیره کرونا در گرو تعطیلی 2 هفته ای استان تهران

دلایل فقهی و فلسفی حرام بودن ربای در معامله

واکنش معاون استاندار تهران به احتمال تعطیلی 2 هفته ای این استان

دکتر مهدی ذاکریان: هر نامزد در انتخابات آمریکا پیروز شود، از یکجانبه گرایی فاصله خواهد گرفت / فرصت امتیازگیری از ترامپ منزوی را از دست دادیم/ مقاومت ایران در برابر جنگ اقتصادی آمریکا بسیار هوشمندانه بود

سپاه به آسیب دیدگان کرونا بسته معیشتی می دهد

308 اثر به جشنواره رسانه ای ابوذر خراسان رضوی ارسال شد

پاسخ رییس جمهور به نامه نماینده اصفهان برای تشکیل کارگروه طب سنتی

تمام شواهد و قرائن نشان دهنده ضعف آمریکا است

نمازگزاران مسجد الاقصی توهین به پیامبر اعظم را محکوم کردند

واکنش معاون استاندار تهران به احتمال تعطیلی 2 هفته ای این استان

زهرا مظفری برگزاری جلسه شورای اداری با حضور نایب رییس مجلس

خانواده پیروانی عزادار شدند

شهادت سردار سلیمانی از هزینه های جبران ناپذیر مبارزه با تروریسم است

ماکرون با حمایت از توهین به پیامبر(ص) بردگی خود را ثابت کرد

فصل صید پاییزه آبزیان دریایی در آبادان آغاز شد

ترور سردار قاسم سلیمانی از هزینه های جبران ناپذیر مبارزه با تروریسم جمهوری اسلامی

شهادت سردار سلیمانی از هزینه های جبران ناپذیر مبارزه با تروریسم است

آیا ذرات زیراتمی رنگ دارند؟

مسئولان نسبت به رفع مشکلات آبزی پروری خوزستان اقدامات اساسی انجام دهند

تسلیت سید حسن خمینی به محمد علی جماعتی

تعیین تکلیف مالی 7 قطعه آزادراه شیراز-اصفهان/ پیشنهاد اتصال آزادراه شیراز - اصفهان به بوشهر در قطعه 8

اهانت کنندگان به ساحت مقدس پیامبر کینه توزی خود را با اسلام نشان دادند

اهانت کنندگان به ساحت مقدس پیامبر کینه توزی خود را با اسلام نشان دادند

نمازگزاران مسجد الاقصی توهین به پیامبر اعظم (ص) را محکوم کردند

سران کشورهای عربی اگر غیرت دارند مقابل دشمنان پیامبر(ص) بایستند/ «سکوت» خیانت به اسلام است

تعطیلی دو هفته ای استان تهران به کجا رسید؟

علائم رها کردن یک شغل

جشن میلاد پیامبر (ص) و هفته وحدت در استانبول

رییس عقیدتی سیاسی ارتش شهادت بانوی پرستار را تسلیت گفت

چه کسانی به تعطیلی دو هفته ای تهران رای دادند؟

مسئولان بازار را کنترل کنند/ مردم به سختی افتاده اند

تاریخ ندانی تا به کجا؟/ بازهم درخواست تغییرنام خیابان نوفل لوشاتو!

تشکل های فرهنگی البرز اظهارات مکرون را محکوم کردند

هیچ چیز مثل نوشتن درد را تخلیه نمی کند

هیچ چیز مثل نوشتن درد را تخلیه نمی کند