«شهریار»، از نزدیک

مصاحبه ناصر حریری با شهریار، فرصت آن را فراهم کرده تا ما با این شاعر، بی پرده اشعارش ملاقات کنیم؛ فرصتی برای این که او از عاشق شدن، تبعید شدن و شاعر شدنش بگوید و نظری که درباره شعر و شاعرهایی چون مولوی، - ایسنا/اصفهان مصاحبه ناصر حریری با شهریار، فرصت آن را فراهم کرده تا ما با این شاعر، بی پرده اشعارش ملاقات کنیم؛ فرصتی برای این که او از عاشق شدن، تبعید شدن و شاعر شدنش بگوید و نظری که درباره شعر و شاعرهایی چون مولوی، نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و سهراب سپهری داشته، بیان کند.

در این مصاحبه که سال 1369 در صفحه 119 از جلد هشتم کتاب درباره هنر و ادبیات ، به همت نشر کتاب سرای بابل چاپ شده، نخستین سؤال حریری با پرسشی درباره زندگینامه آغاز می شود و شهریار که آن زمان هشتاد ساله بوده، چنین پاسخ می دهد: من از هفت سالگی شاعر بودم و اولین شعر من هم این بود: من گنه کار شدم وای به من / مردم آزار شدم، وای به من تا سن چهارده سالگی را در تبریز گذرانیدم.

سیکل اول را در آنجا خواندم به اضافه مقداری درس طلبگی و فرانسه.

فرانسه من واقعاً قوی بود.

بعد از آن هم به تهران آمدم.

سیکل دوم را در تهران خواندم.

در همان زمان بود که عشقی پیدا کردم.

عاشق خواهر یکی از همکلاسی هایم شدم.