شب قدری از جنس پرستاری/ احیای رزمندگان سفیدپوش بر بالین بیماران کرونایی

به گزارش خبرگزاری فارس از رشت، نام پرستار در فرهنگ ما ایرانی ها و شیعیان بسیار متبرک و پرمعناست، پرستاری ما را به یاد تیمار بیمار کربلا امام چهارم شیعیان می اندازد، ما را به یاد بانوی بی نشان کربلا می اندازد که با صبر و بردباری با عشق و شکیبایی مرهم آلام دردهای برترینِ خلق های خدا در زمینِ نینوا شد.

درست است که ما به نام پرستار ارزش و احترام ویژه ای می گذاریم اما تاکنون به اهمیت وجود پرستاران به اندازه این روزها پی نبرده بودیم، این روزهایی که بشر برای ابتلای بیشتر درگیر مبارزه با دشمنی ناشناخته که از ناکجاآباد به سلامت او حمله کرد این پرستاران بودند که سربازِ مدافع مردم شدند.

در روزهایی یک به یک آزمایش و ابتلائات الهی را پشت سر می گذاشتیم درگیر ویروسی شدیم که واکسنی برایش نبود و به سرعت انتشار می یافت و برای دور ماندن از این بیماری مجبور به رعایت فاصله هایی شدیم که گاه آزارمان می داد و گاه خسته مان می کرد، فرزندان سعی کردند برای مصون ماندن از ابتلا به ویروس به دیدار والدین خود نروند و دیدوبازدیدها و صله ارحام از بین رفت؛ در چنین شرایطی تنها پرستار بود که بر بالین بیمارِ تنهایی که هیچ یک از اعضای خانواده اش نمی توانستند برای مراقبت از او در کنارش باشند، حضور می یافت، این پرستار بود که بدون ترس از بیمار شدن تیمار می کرد، �