معلمان با معرفت کرمانشاهی را بشناسید/ با دست شکسته یا پای پیاده، «آموزش تعطیل نیست»

مردم ایران هیچ وقت قهرمانان خود را فراموش نمی کنند، همانطور که تاریخ خود را فراموش نکردند.

کار این روزهای معلمان، پرستاران قطعاً همسنگ با جان فشانی روزهای گذشته رزمندگان در پشت خاکریزهای دفاع مقدس است.

- به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه، برپا.

برجا بخش کوچکی از احترامی بود که در دوران کودکی بود که با ما یاد داده بودند به مقام آموزگار بگذاریم.

معلم برای ما حس دوگانه ای از ترس و احترام داشت.

می دانستیم اگر تکالیفش را انجام ندهیم روی خیلی مهربانش را نخواهیم دید و دیگر خبری از صد آفرین گفتن هایش نیست.

او را دوست داشتیم، چه وقتی که دست هایمان از فرط ترکه های انار سرخ شده بود و چه آن روزی که پارچ و لیوان، کادویی روز معلمش می شد! دوست داشتیمش، برای بابا نان دادن هایش ، امضای و نمره 20 پای برگه هایمان و هرچقدر بزرگتر شدیم این احترام بیشتر و بیشتر شد تا اینکه به خودمان آمدیم و دیدیم ما هم مثل همان معلم سال های اول کودکی، گرد پیری به صورتمان نشسته است.

کمتر کلمه ای است که بتواند به مقام معلم و کارهایش ادای دین کند.

انگاری این شغل برای از خودگذشتی ساخته شده و همیشه آموزگاران نشان داده اند که بر این مرام پایبند هستند.

نمونه ای فرهاد حسینی ، سجاد احمدی و معلم گمنام دالاهو است که برای تعطیل نشدن کلاس درس، صحرا را به مدرسه کرد.