روایت زوج طلبه جهادگر در قلب قرنطینه/ از نظافت بیماران تا تی کشیدن راهروهای بیمارستان

 به گزارش خبرگزاری فارس از اراک، یک ساعتی به قرارمان باقی مانده، همکارم از همان روزهای ابتدایی بیش از آنچه نیاز بود ترس داشت و می توانم بگویم تقریبا فوبیا پیدا کرده است، آنچنان کودکش را می بوسد و در آغوش مادربزرگش می گذارد که انگار سفری بی بازگشت دارد.

نه پزشک است و نه پرستار، اما برای پیدا کردنش در سالن های این شفاخانه با تعدادی پرستار و پزشک هم کلام شدیم، هنوز چند دقیقه ای بیشتر از پوشیدن این لباس های آبی نگذشته اما حسابی کلافه شده ام، یک پیش راهروی بیمارستان را می گذرانیم و او را در حال بردن یک بیمار ویلچرنشین از آسانسور به اتاقش می بینیم.

منتظر می مانیم تا از اتاق بیمار خارج شود و طولی نمی کشد که هم کلام ما می شود، لبخندی زده و می گوید همراه همسرش به اینجا آمده و هر کاری در توان دارد از نظافت و کارهای خدماتی گرفته تا نشستن پای درد و دل بیماران را انجام می دهد.

حجت الاسلام سعیدآجرلو و همسرش سمیه ترابی از همان انسان هایی هستند که عطر خدا را با خود به همراه دارند و سعی کرده اند جلوه ای از مهربانی خالق باشند، در شرایط بیماری و انشار ویروس کووید19 تنها یک کار می توانستند انجام دهند آن هم کمک به بیمارستان و کادر درمان بود.