پرتویی در سایه

اگر هر شعر را تصویری کلّی از یک تجربه بیانگاریم که چون یک تابلوی نقّاشی، تصاویر کوچک دیگر و جدا از هم  را در برمی گیرد تا آن کلیت شکل بگیرد، یک مجموعه شعر می تواند بوستانی را مجسّم کند که در هر گوشه ی آن تجربه ای معنادار نهفته است که شاعر آن را با تصاویری .

- ایسنا/اصفهان اگر هر شعر را تصویری کلّی از یک تجربه بیانگاریم که چون یک تابلوی نقّاشی، تصاویر کوچک دیگر و جدا از هم  را در برمی گیرد تا آن کلیت شکل بگیرد، یک مجموعه شعر می تواند بوستانی را مجسّم کند که در هر گوشه ی آن تجربه ای معنادار نهفته است که شاعر آن را با تصاویری زنده و ملموس به تصویر کشیده و آنچه را ذهنی، انتزاعی و غیرقابل رؤیت است، با تصاویر حسّی و انگیزش عاطفه ای در خواننده، به مخاطب خویش القا می کند تا او نیز در تجربه ی وی، با او سهیم شود.

بنا به نوع تجربه، این تابلوی بزرگ، یا مجموعه شعرِ سُراینده، ممکن است گاه بوستانی رنگین و پر گل ارائه دهد، یا بوستانی گرفتار در چنگال زمستان، که دل تنگی ها، تنهایی ها، نومیدی ها و سرخوردگی های شاعر و یا باغبان این بوستان را متبلور می سازد؛ یا اینکه بوستانی باشد در معرض نسیم پاییزی، که هم نماینده ی کلبه ی احزان سُراینده است و هم هنوز، در مجاورت برگ ریزان خزان، مزیّن است به گل ها و گیاهان پاییزی.