کرونا میدان مبارزه کادر درمان و پرستاران خسته ایم اما ایستاده ایم

باید اعتراف کردن این روزها نوشتن از پرستار و پرستاری و جامعه پزشکی نیاز به قلمی قوی و زبانی شیوا دارد البته هر چقدر هم که قوی باشی باز هم واژه ها در برابر عظمت کارشان کم می آورد.

پرستار که باشی تنها خودت می دانی و دیگر هیچ که باید به لباس سفیدت که این روزها به نماد پاکی و فداکاری تبدیل شده و همه آنها را مدافعان سلامت می نامند عشق بورزی و دوستش داشته باشی.

این روزها با شیوع این مهمان ناخوانده بیش از همیشه نامشان برده می شود چون امروز پرستاران و کادر درمانی همانند رزمندگان دوران دفاع مقدس در خط مقدم جبهه جنگ با ویروس کرونا قرار دارند و علاوه بر تحمل غم درد کشیدن هموطنان، داغ همکاران و دوستانشان که در این مدت در راه مداوای بیماران کرونایی جان خود را از دست داده اند بر دلشان سنگینی می کند.

آنها حتی فرصتی برای عزاداری برای کسانی که سال ها در کنارشان کار کرده و هزاران خاطره خوب و بد دارند، ندارند.

این بیش از همیشه عذابشان می دهد اما می دانند حالا وقت عزاداری نیست.

در میانشان که می روی تنها و تنها عشق، شور و تلاش برای بهبودی بیماران بیش از همه به چشم می خورد با اینکه هر کدامشان دغدغه ای برای خود دارند، از ندیدن فرزند و همسر گرفته تا دلتنگی پدر، مادر، خواهر و برادر، اما تلاش برای بهبودی بیماران نقطه مشترک همه آنها است.