شعر آیینی صراحت ندارد/ زبان فارسی در معرض خطر است

استاد م.

موید خود را یک شاعر آیینی ندانست و عنوان کرد: نباید عنوان «آیینی» را بر شعر و شاعر بگذاریم و با صراحت در شعر آیینی موافق نیستم و باید مخاطب خودش کشف کند.

- استاد م.

موید خود را یک شاعر آیینی ندانست و عنوان کرد: نباید عنوان آیینی را بر شعر و شاعر بگذاریم و با صراحت در شعر آیینی موافق نیستم و باید مخاطب خودش کشف کند.

به گزارش ایسنا، محمدحسین مهدوی مشهور به م.

موید در هفتم تیرماه سال 1322 از پدری لاهیجی و مادری رودسری در نجف به دنیا آمد.

پدرش آیت الله حاج شیخ محمد مهدوی لاهیجی فقیه، دانشمند و ادیبی فرزانه بود و از او دیوان شعری به یادگار مانده است.

م.

موید ادبیات فارسی را با حضور در مدرسه ایرانیان عراق فراگرفت و از 14 سالگی به سرودن شعر پرداخت.

کمتر کسی استاد را به نام محمدحسین مهدوی می شناسد، اما بی شک همه از م.

موید به عنوان شاعری یاد می کنند که شعرهایش فاقد نگاه هیجانی، احساسی و شعارگونه به آیین و بزرگان مذهبی است و پرهیزگاری، شگفت انگیزی و سادگی در آن موج می زند.

شاعری که گواهینامه درجه یک هنری جمهوری اسلامی را دریافت کرده، در طول سال روضه هفتگی امام حسین(ع) در منزلش دایر است.

حسین علی؛ درود خداوند بر او باد مقتلی شاعرانه و اعتباری جاودانه در ادبیات آیینی و عاشورایی فارسی است که به زبان فاخر استاد موید بازمی گردد.