ترجیح قرص خواب به لالایی

برخی مادران ترجیح می دهند به کودکان خود قرص خواب بدهند تا این که بخواهند برای آن ها لالایی بخوانند.

- سوسن طاقدیس می گوید: برخی مادران ترجیح می دهند به کودکان خود قرص خواب بدهند تا این که بخواهند برای آن ها لالایی بخوانند.

این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در گفت وگو با ایسنا، درباره ضرورت حفظ لالایی ها و انتقال آن ها به نسل های بعدی اظهار کرد: لالایی ها از اولین آواهایی هستند که بچه ها می شنوند و یواش یواش آن ها را به صداها تبدیل می کنند.

خیلی از بچه هایی که برای شان لالایی خوانده می شود، بهتر می توانند با دنیای اطراف خود ارتباط برقرار کنند تا بچه ای که هیچ وقت لالایی نشنیده است.

او همچنین درباره مضامین لالایی و ساخت لالایی های جدید گفت: لالایی های قدیمی با چیزهایی که الان می بینیم خیلی فرق می کند.

در لالایی های قدیمی ممکن است کلمات به خاطر این که قافیه شبیه به هم دارند، آورده شوند و معنایی نداشته باشند؛ مثلا لالا لالا گل لاله/ پلنگ در کوه چه می ناله .

به نظرم لالایی باید از دل گوینده اش دربیاید تا تأثیرگذار باشد.

آقای رحماندوست چندتا لالایی کار کرده بودند که به آن شکل از آن ها استفاده نشد و به شکل کتاب ماند.

اگر مادرها این لالایی ها را بخوانند شاید قشنگ باشد، اما فکر می کنم لالایی از دل کسی که آن ها را می خواند بیرون بیاید بهتر