وقتی مادران برای کودکان لالایی نخوانند

فراموش شدن برخی لالایی ها غصه ندارد، بلکه چیزی که ناراحت کننده است این است که مادران برای کودکان خود لالایی نخوانند.

- مصطفی رحماندوست می گوید: فراموش شدن برخی لالایی ها غصه ندارد، بلکه چیزی که ناراحت کننده است این است که مادران برای کودکان خود لالایی نخوانند.

این شاعر و نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در گفت وگو با ایسنا، درباره ضرورت حفظ و انتقال لالایی ها به نسل های بعدی، اظهار کرد: نیاز باعث می شود تا یک سری چیزها حفظ شود، گرفتاری هم باعث می شود یک سری چیزها از بین برود.

یک سری چیزها هم هست که هرچقدر هم زور بزنیم نمی توانیم آن ها را حفظ کنیم؛ مثلاً حوض هایی با کاشی های آبی و ماهی های قرمز که در قصه های دیروز ما بسیار بوده است و با گسترش شهرنشینی و آپارتمان نشینی از بین رفته و ما نمی توانیم آن ها را حفظ کنیم و آن ها چاره ای جز ماندن در قصه ها ندارند.

یک سری چیزها هست که باید حفظ شود؛ چیزهایی که ارزش، توانایی و کارکرد حفظ شدن دارد، اما گاهی همان گرفتاری ها باعث می شود تا فراموش شود، مانند زندگی با پدربزرگ ها و مادربزرگ ها.

در حوزه های اجتماعی برخی از ضروریات زندگی اجازه نمی دهد آن ها را حذف کنیم، مانند درست صحبت کردن و ارتباط با افراد جامعه.