نیایش در سکوت دالان

گشتی در آتشکده می زنم که در جای جایش روی دیوار شعری نوشته؛ شعری از حافظ می بینم و با خود زمزمه می کنم: «بعد از این نور به آفاق دهیم از دل خویش / که به خورشید رسیدیم و غبار آخر شد».

- گشتی در آتشکده می زنم که در جای جایش روی دیوار شعری نوشته؛ شعری از حافظ می بینم و با خود زمزمه می کنم: بعد از این نور به آفاق دهیم از دل خویش / که به خورشید رسیدیم و غبار آخر شد .

به گزارش ایسنا، روزنامه ایران نوشت: اتاق نیایش که باز می شود چشمانم گره می خورد به شمایل آشو زرتشت؛ انگشت اشاره رو به بالا و عصایی چوبی در دست.

پایین در اتاق، گلدانی کوچک گذاشته اند با چند عود و کنار آن صندلی چوبی نیایش که درست رو به روی قاب هاست؛ جایگاهی برای نیایش و دعا برای آمرزش رفتگان.

خانه سابق کدخدای روستای مزرعه کلانتر میبد با قاب هایی آویزان از دیوار، تماشایی است.

مردی چهارشانه ایستاده با کت و شلواری مشکی و زنی با لباس مجلل در کنارش.

در گودی دیوار عکس هایی از پیرمردی ساده و روستایی می بینم و در مرکز دیوار علامت فروهر بزرگی که زیر آن نوشته شده: راه در جهان یکی است و آن راه راستی است.

اینجا در خانه کدخدا سامیا همه چیز همانطور است که سال های سال پیش بوده.

روستای مزرعه کلانتر از توابع بخش مرکزی شهرستان میبد است.