وقتی با «نون خ» جای خالی «پایتخت» احساس نمی شود

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری دانشجو - قصه پردازی های بومی با شمایل متنوع خرده فرهنگی خود، خصوصا وقتی شکل بصری خاصش را در قالب ’تصویر‘ بریزد همیشه جذاب است؛ - نون.

خ اگر روایت منحصر به فردتری را در همان ادبیات و زندگی کردی بچیند و داستانک هایش را درون همان اتمسفر جستجو کند، همچنان جذابتر خواهد بود تا اینکه بخواهد خودش را به سمت فضاهای بصری تکراری شهری بکشاند.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری دانشجو- قصه پردازی های بومی با شمایل متنوع خرده فرهنگی خود، خصوصا وقتی شکل بصری خاصش را در قالب ’تصویر‘ بریزد همیشه جذاب است؛ تصویر یعنی چیزی مثل سریال و فیلم و جز ان و یا همانند نون.

خ ! سریال سعید اقاخانی به دلیل شناختی که او قطعا از زبان و فرهنگ کردی دارد، به اضافه نمای بصری از لوکیشنهای سرزمینی و نیز روابط میان گروهی انها، حداقل به ظاهر بیننده را ورای سریالهای همیشگی و کرخت شهری میبرد.

اینجا پس یک نکته زیادی البته به شکل مثبتش را میبینیم که جنبه فولکلور ماجراست.

نون.

خ ظاهری جذاب دارد که تا به همین جا نیز نظر خوشایند مخاطبش را درپی داشته؛ تا جایی که درحد خود نیز بیننده را هم پای قصه ای مینشاند که قدرت جذب و کشش کافی بیننده را دارد و هم از طرفی داستانش بیربط به ماجراهای جامعه الان نیست و گریزی نیز به برخی اتفاقات سیاس�