نقش جهانِ عزیزِ من...

وقتی قرار می شود همراه با همکار عکاسم برای تهیه مصاحبه و گزارش راهی اقامتگاه بومگردی و هنرمندسرایی در روستای زردنجان شویم، با خودم فکر می کنم لابلای این همه کار و دغدغه آخر سالی همین یکی را کم داشتم! رودربایستی مانع می شود که بگویم نه و همین می شود که .

- وقتی قرار می شود همراه با همکار عکاسم برای تهیه مصاحبه و گزارش راهی اقامتگاه بومگردی و هنرمندسرایی در روستای زردنجان شویم، با خودم فکر می کنم لابلای این همه کار و دغدغه آخر سالی همین یکی را کم داشتم! رودربایستی مانع می شود که بگویم نه و همین می شود که ساعت دو و نیم بعدازظهر همان روز راهی شویم.

مسیر خشک شرق را در پیش می گیریم و با عبور از منطقه پینارت، از شهرک تازه ساز زاینده رود عبور کرده و در میانه های جاده به فرعی روستا می رسیم.

تابلوی بزرگی که جهت روستای زردنجان را نشانه رفته در کنار جاده یله شده، هرچند هنوز هم می شود با دیدنش فهمید که برای رسیدن به روستا باید به کدام جهت پیچید.

روستا کوچک است و خلوت و بی آب و بی درخت.

در عوض آسمانش هنوز قدری آبی است و بوی بهار را می شود از همین میانه های اسفندماهی از دل کوچه های خاکی و باریکش که با اعتماد به نفس حیرت آوری خیابان نام گرفته اند، شنید! پیدا کردن هنرمندسرای هورشید که البته اهالی روستا بیشتر به نام خانم سلیمانی می شناسندش کار د