نویسنده هایی که نمی توانند به دردبخور بنویسند

تا نویسنده جایی را که در آن زندگی می کند و فرهنگش را نشناسد، قطعا چیز به دردبخوری نمی تواند بنویسد.

- منیرالدین بیروتی می گوید: تا نویسنده جایی را که در آن زندگی می کند و فرهنگش را نشناسد، قطعا چیز به دردبخوری نمی تواند بنویسد.

این نویسنده در گفت وگو با ایسنا، درباره لزوم توجه به اقلیم و جغرافیا در ادبیات داستانی اظهار کرد: هر وقت در نویسندگی خاص شویم، عام می شویم، نه برعکس.

هرچقدر نویسنده درباره محیطی که در آن زیسته و رشد کرده است، خاص تر بنویسند، قطعا عام تر می شود و برای دیگران جذاب تر است و این طور نیست که نویسنده مسئله ای همه گیر و همه فهم را بنویسد و خیال کند عام می شود.

او با تأکید بر این که هرچقدر تجربه نویسنده خاص تر باشد، خاص تر هم خواهد نوشت، گفت: نبود تجربه زیستی منجر می شود تا همه مثل هم بنویسند.

اگر نویسنده فرهنگ و محیطی را که در آن زندگی می کند نشناسد، بالطبع تجربه ندارد و از چیزهایی می نویسد که همه می دانند، زیرا تجربه زیادی نمی خواهد.

بیروتی با بیان این که ادبیات اقلیمی در هجوم تکنولوژی و شهرنشینی گم و گور شده است و نویسنده های کمی هستند که به دنبال این موضوعات اند، با اشاره به افزایش مهاجرت از روستا به مراکز شهر و گسترش شهرنشینی به دلایل اقتصادی، بیان کرد: طبیعی است با این وضعیت، نوشتن درباره اقلیم نیز کمتر می