دو قهرمان جنگ و یک یادآوری

«فهمیدم «گِرایی» (مختصات محل استقرار) که می دهد همان جایی است که خودش ایستاده.

پرسیدم، این محل دیده بانی خودت است، پاسخ داد دیگر نیست دشمن به آن رسیده، - فهمیدم گِرایی (مختصات محل استقرار) که می دهد همان جایی است که خودش ایستاده.

پرسیدم، این محل دیده بانی خودت است، پاسخ داد دیگر نیست دشمن به آن رسیده، بزنید .

به گزارش ایسنا، در رابطه با جنگ ها با دو ادبیات روبرو هستیم.

نخست دستور زبان تبلیغی است که به عصر جنگ اختصاص دارد.

این گونه ی زبانی شورانگیز و حماسی است.

دومین گونه دستور زبان در رابطه با جنگ تعقلی است که در حقیقت به عصر پس از جنگ اختصاص دارد.

این قائده نه تنها در ادبیات بلکه در سینمای جنگ نیز قابل تعمیم است.

از جمله آثار سینمایی در گونه ادبیات تعقلی، فیلم سینمایی دیده بان است.

این فیلم ساخته ابراهیم حاتمی کیا راوی ساعت های پایانی زندگی رزمنده ای است که با نگاهی مسئولانه از جاذبه های دنیوی عبور می کند و با انتخاب خودش موقعیتی را که در آن مستقر بوده به واحد توپخانه خودی اعلام می کند تا از پیشروی دشمن در منطقه جلوگیری کند.

تفاوت اساسی فیلم دیده بان با سایر آثار سینمایی که در دوران جنگ تحمیلی ساخته شده اند، این است که در این فیلم قدرت دشمن کاملا مشهود و باورپذیر است.