مطالب مرتبط:
قصه ناگفته پدر
قصه ناگفته پدر
ناگفته هایی از سریال پدر
رویداد «تداکس نقش جهان» شهریور ماه برگزار می شود/ قصه های ناگفته برند شهری اصفهان
پدر دلسوز قصه های «تابه تا» این روزها چه می کند؟
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 22 آبان 1397 ساعت 21:352018-11-13سياسي

قصه ناگفته پدر


به مناسبت سالروز شهادت سرلشکر شهید حسن طهرانی مقدم، بخش نوجوان پایگاه اطلاع رسانی KHAMENEI.

IR با سرکار خانم زهرا طهرانی مقدم دختر نوجوان این شهید عزیز به گفتگو نشسته است.

- ​ به مناسبت سالروز شهادت سرلشکر شهید حسن طهرانی مقدم فرمانده سازمان جهاد خودکفایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بخش نوجوان پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله خامنه ای KHAMENEI.

IR با سرکار خانم زهرا طهرانی مقدم دختر نوجوان این شهید عزیز به گفتگو نشسته است.

متن این گفتگوی صمیمی به شرح زیر است.

قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر قصه ناگفته پدر *کف دست هایم عرق کرده.

دلشوره دارم.

مدام با گوشه ی چشم ساعت را می پایم و به ترافیک سنگین نگاه می کنم و حرص می خورم.

بیش از چهل دقیقه از قرار مصاحبه مان گذشته و من هنوز در راهم.

همه ی سؤال ها در ذهنم به هم ریخته اند.

با خودم می گویم از آن روزهاست که نمی توانم چیز چشمگیری از دلشان بیرون بکشم.

با همین نگرانی هاست که چنددقیقه ی بعد، خودم را جلوی خانه شان پیدا می کنم؛ روبه روی پرچم سیاهی که عزادار روزهای سنگین محرم و صفر است: السلام علیک یا اباعبدالله الحسین .

*زیر پرچم ارباب عکاس پیش از من رسیده و در را که باز می کنم، مشغول گرفتن عکس های پرتره است.

در دل دعایش می کنم که وقت را پر کرده تا خودم را برسانم.

خانم طهرانی مقدم (که بعدتر می فهمم باید خانم حیدری صدایش کنم)، من را به حسینیه ی ساختمانشان راهنمایی می کند و حتی به لحظه اخمی به رویم نمی آورد یک ساعت دیر رسیده ام.

کنجکاوانه وارد حسینیه می شوم و حیرت از نگاهم به در و دیوار زیرزمین می ریزد.

همه جا پر است از دو نام، از دونفر.

سیدالشهدا علیه السلام که پرچم های عزا و اسباب روضه اش دیوارها را در آغوش گرفته اند و حاجی؛ حاج حسن طهرانی مقدم که عکس ها و یادبودهایش کنار نام ارباب آرام گرفته اند.

آن قدر محو فضای اطرافم که چندلحظه ای می گذرد تا حواسم جمع زهرا شود.

لبخند می زند و آرام به سمتم می آید برای مصافحه.

صورتش را روسری مشکی ساده ای قاب گرفته با چادری که ماهرانه و دقیق به سر کرده.

درخشش خالصانه چشم هایش از چشمم دور نمی ماند.

این، همان چیزی است که در تمام دوساعت بعد، همراهی ام می کند؛ خلوص خارق العاده و طراوت ساده ای که در همه ی رفتار و سکنات زهرا پیداست و کمکم می کند همه ی شرمندگی و دلشوره ام را دم در حسینیه بگذارم و با خیال راحت با او گپ بزنم.

*انیس یاسین مسافرت ها همیشه معرکه بودند.

پدر عادت داشت هرسال، لحظه ی سال تحویل را در حرم امام رضا علیه السلام باشیم.

حتی وقتی ما در هتل بودیم و خودش به زیارت می رفت، موقع برگشتن دست پر می آمد و همیشه با خودش شادی می آورد .

برای شروع گفتگو، از سن و سال و مقطع تحصیلی اش می پرسم.

کلاس هفتمم .

تند چرتکه می اندازم و سیستم آموزشی زمان خودم را با او مقایسه می کنم تا بفهمم به زبان من، کلاس چندمی است.

می گوید: هنوز به سال انتخاب رشته نرسیده ام و از رشته ی موردعلاقه اش که می پرسم، می گوید: احتمالاً تجربی را انتخاب می کنم .

زهراجان بیست جزء قرآن کریم را هم حفظ کرده .

خانم حیدری است که گوشه ی حسینیه، روی صندلی ساده ای نشسته و گفتگویمان را دنبال می کند.

سعی می کنم از حضور فعالش در مصاحبه استفاده کنم.

او هم هرجا خاطرات در ذهن زهرا پس و پیش شده اند، به کمک می آید.

زهرا برایم توضیح می دهد: ما قرآن را از آخر به اول حفظ می کنیم، برای همین راحت تر است.

به مدرسه ی قرآنی می روم.

کنار درس هایمان، قرآن را هم حفظ می کنم .

می پرسم: کدام سوره را بیشتر دوست داری؟ که بلافاصله می گوید: یاسین .

عروس قرآن.

لبخند می زنم، اما ته دل به این فکر می کنم چندبار این سوره ی آشنا را برای پدرش خوانده و دلتنگی هایش را با آیه آیه ی آن تسکین داده.

حرف را از خودش به پدر می کشم.

می خواهم ذهنش را به خاطرات دور ببرد، به اولین چیزهایی که از پدرش به خاطر می آورد، به پررنگ ترین به یادمانده ها.

این طور می شود که زهرا طهرانی مقدم برایم از پدر می گوید، از پدر موشکی ایران.

*پرانرژی مثل پدر موشکی پررنگ ترین تصویر پدر در ذهن من، شیطنت ها و انرژی اوست.

شب ها معمولاً دیر به خانه می آمد و من هم پابه پای ساعت بیدار می ماندم تا از راه برسد.

گاه ساعت از نیمه شب می گذشت که می رسید.

از صبح سر کار بود، اما وقتی می آمد، انگار همه ی خستگی ها و دغدغه های کار را پشت در خانه می گذاشت.

من همیشه فکر می کردم پدرم دوشخصیت و دوجلد دارد؛ کسی که سر کار می رود و کسی که با تمام انرژی و قوا به خانه می آید.

سر کار که بود، خسته و گرسنه می شد.

بیشتر وقت ها پیتزا می خرید که بخورد، اما هیچ وقت دلش نمی آمد که به آن دست بزند.

همان طور سالم و دست نخورده، می آوردش خانه و با ما غذای خانگی می خورد.

پیتزا هم روزی خواهرم می شد برای فردای مدرسه.

از همان لحظه ای که می آمد، بازی ما شروع می شد.

حتی لباس هایش را عوض نمی کرد.

تا در را باز می کرد، در خانه چشم می گرداند دنبال من که به رسم همیشه، با او قایم موشک بازی می کردم.

جاهای خیلی سختی هم قایم می شدم و بازی مان، یک بازی واقعی بود که باید واقعاً دنبالم می گشت.

همیشه در همه چیز من برایش اول بودم.

همیشه می گفت: اول زهرا، بعد بقیه .

موقع گفتن این جملات، آن درخشش دلنشین چشم هایش، عمیق تر می شود.

می خندم و می گویم: ته تغاری بوده ای برای خودت ها! او هم با خنده ای نرم تأیید می کند: به معنی واقعی کلمه.

پدر رابطه ی خیلی صمیمانه ای با من داشت.

مسافرت که می رفتیم، مادر و خواهرم با هم برای خرید می رفتند و من و پدر با هم.

به مرکز خرید که می رسیدیم، پدر چرخ دستی را برمی داشت و می گفت: زهرا! هرچه دوست داری بردار! و من چندپلاستیک خرید می کردم.

همیشه دوبرابر مادر و خواهرم خوراکی می خریدیم .

*هنوز با پدر شادیم مصاحبه روی یک خط زمانی مشخص پیش نمی رود.

زهرا موقع شهادت پدر تنها پنج سالش بوده و نمی توانم توقع داشته باشم خاطرات کودکی را به ترتیب وقوع به یاد داشته باشد.

سعی می کنم سر حرف را بگیرم.

از او می خواهم از خاطرات سفر بگوید.

با هیجان، دست هایش را تکان می دهد و می گوید: مسافرت ها همیشه معرکه بودند.

پدر عادت داشت هرسال، لحظه ی سال تحویل را در حرم امام رضا علیه السلام باشیم.

حتی وقتی ما در هتل بودیم و خودش به زیارت می رفت، موقع برگشتن دست پر می آمد و همیشه با خودش شادی می آورد .

این، اولین باری نیست که با عضوی از خانواده ی شهدا صحبت می کنم، اما این حرف ها از زبان زهرا برایم تازگی دارد.

پیش تر خوانده ام که حاج حسن، بسیار اهل روضه و نماز جماعت و نماز جمعه بوده و انگار به رسم کلیشه های ذهنی مرسوم، این تصویر تازه در ذهنم نمی نشیند.

شاید این ابهام در چهره ام ریخته که زهرا، با متانت توضیح می دهد: ما خانواده ی خیلی شادی بودیم.

هنوز هم هستیم.

پدر که بود، همیشه صدای خنده و شوخی مان در خانه بلند بود.

حالا هم که شهید شده، هنوز پیش ماست و ما با او شادیم.

همه از اتفاقی که افتاده، غمگینیم؛ اما روزهایمان را با شادی می گذرانیم.

دوست نداریم غمبرک بزنیم و غصه بخوریم؛ چون همه مان حضور پدر را کنار خودمان حس می کنیم .

*اوجب واجبات شهید از نماز جمعه و نماز جماعت که می پرسم، انگار که دست گذاشته باشم روی هسته ی خاطرات اصلی او، می گوید: نماز اول وقت برای پدرم در حکم اوجب واجبات بود.

تحت هیچ شرایطی نماز اول وقتش قضا نمی شد.

اگر امکانش بود، خودش را به مسجد می رساند.

اگر نه، هرجا که بود (تأکید و تکرار می کند: هرکجا که بود ) به سرعت گوشه ای مشغول نماز می شد.

در مسافرت ها، همیشه زیراندازی پشت ماشین داشتیم که رأس اذان، آن را کنار جاده پهن می کردیم و همراه پدر به نماز می ایستادیم.

نماز جمعه هم رکن دیگر خانه ی ما بود.

برای پدر این که ما به نماز جمعه نرویم، به هیچ وجه تعریف شده نبود.

هرطور بود، هرجمعه همگی به مراسم نماز جمعه می رفتیم.

تا یاد دارم، این سنت در خانه مان بوده .

عجب تقارنی! همین وقت هاست که صدای اذان از گوشه ای بلند می شود.

خانم حیدری پیش تر عذرخواهی کرده و ما را تنها گذاشته تا برای نماز آماده شود.

زهرا هم می گوید مصاحبه را بعد از نماز ادامه دهیم.

بعد برایم چادر و سجاده ی مرتبی می آورد و من را تنها می گذارد تا نماز بخوانیم.

در حالی که جملات زهرا توی سرم چرخ می خورند، دور حسینیه می چرخم و همان طور که دنبال جهت قبله می گردم، به قاب عکس ها و لوح های تقدیر پدرش که به دیوار آویخته شده اند، نگاه می کنم.

گوشه ای بر تندیسی، دست خط پدرش را می بینم: روی سنگ قبرم بنویسید این جا مدفن کسی است که می خواست اسراییل را نابود کند .

*داستان نگفته موشک از شغل پدر چه می دانستی؟ منتظر پاسخی مفصلم، اما یکه می خورم از جواب: هیچ .

متحیر نگاهش می کنم که می گوید: پدر هرگز از کارش در خانه حرفی نمی زد.

صحبتی اگر بود، حتماً در خلوت با مادرم بوده.

من نه موشک می شناختم، نه اصلاً می دانستم چیست و نه می دانستم پدرم کجا کار می کند.

گفتم که! پدر کار را پشت در خانه می گذاشت و داخل می آمد .

نمی توانم تعجبم را پنهان کنم.

می گویم: پس تو نمی دانستی دختر پدر موشکی ایرانی؟ سرش را به علامت نفی تکان می دهد.

پس کی فهمیدی؟ و در پاسخ به این سؤال، باب ماجرای شهادت باز می شود: چندروز بعد از شهادتش.

وقتی تلویزیون، چندمستند و خبر نشان داد و مدام از موشک گفت، آرام آرام زمزمه های اطرافیان و خبرها را کنار هم گذاشتم و در عالم بچگی، فهمیدم پدرم موشک می ساخته .

خانم حیدری، دفتر سنگینی را که عکس حاج حسن بر جلدش نقش بسته، روبه رویم باز می کند.

می گوید: این دفتر را بعد از شهادت حاج حسن، درست کردم برای این که کسانی که به سرسلامتی گفتن می آمدند، چندخطی به یادگار برایمان بنویسند.

زهرا خیلی بهانه می گرفت که چرا دفتر را به او نمی دهم تا از پدرش بنویسد.

سواد هم که نداشت! چندوقت بعد، صفحه ای را جلویش گذاشتم.

او هم این نقاشی را کشید .

لابه لای آن خطوط کج ومعوج ابتدایی، طرح یک موشک را تشخیص می دهم.

به چهره ی سرخ شده ی زهرا نگاه می کنم و هردو می زنیم زیر خنده.

دستپاچه توضیح می دهد: درست که یادم نیست، اما فکر می کنم می خواستم از آن چه در تلویزیون دیده بودم، یک موشک بکشم به نشانه ی کار بابا .

می گویم: واقعاً برایم سؤال شده در آن عالم بچگی، چه می فهمیدی از کار پدر؟ فکر می کردی کجا کار می کند؟ می گوید: من با کار پدر در ارتباط بودم، اما چیزی از آن نمی فهمیدم.

پدر چون شب ها خیلی دیر می آمد، صبح زود نمی رفت.

کمی صبر می کرد تا مادر برای تدریس و خواهرم به دانشگاه بروند.

بعد با هم صبحانه می خوردیم.

این صبحانه های دونفره را خیلی دوست داشتم که مخصوص من و بابا بود.

همیشه برایم لقمه های خیلی بزرگی درست می کرد با نان و پنیر و خیار و گوجه.

بوی این لقمه ها در تمام مهد می پیچید و من همیشه آن را با دوستانم می خوردم.

لقمه های پدر خیلی معروف بود! *زهرای آبالو! نماز اول وقت برای پدرم در حکم اوجب واجبات بود.

تحت هیچ شرایطی نماز اول وقتش قضا نمی شد.

اگر امکانش بود، خودش را به مسجد می رساند.

اگر نه، هرجا که بود (تأکید و تکرار می کند: هرکجا که بود ) به سرعت گوشه ای مشغول نماز می شد.

در مسافرت ها، همیشه زیراندازی پشت ماشین داشتیم که رأس اذان، آن را کنار جاده پهن می کردیم و همراه پدر به نماز می ایستادیم.

نماز جمعه هم رکن دیگر خانه ی ما بود.

برای پدر این که ما به نماز جمعه نرویم، به هیچ وجه تعریف شده نبود.

هرطور بود، هرجمعه همگی به مراسم نماز جمعه می رفتیم.

تا یاد دارم، این سنت در خانه مان بوده بعد، همکارهایش که همیشه با او بودند، می آمدند.

تا پدر حاضر شود، من پیش آن ها می رفتم و کلی با هم بازی می کردیم.

حتی به پارک می رفتیم و هرروز صبح، کلی به من خوش می گذشت.

هرروز هم برایم یک جایزه می آوردند.

استثنا هم نداشت.

همیشه ی همیشه.

آقای نواب صدایم می کرد زهرای آبالو ، یعنی خوابالو.

بعد، پدر که آماده شده بود، می آمد و من را به مهدکودک می برد و خودش با آن ها به سر کار می رفت.

سر کار .

برای من اسمش فقط همین بود.

درک دیگری از آن نداشتم .

خانم حیدری به کمکم می آید.

روبه روی بنر بزرگی از حاج حسن و سایر شهدای انفجار می ایستد، دست روی دوچهره می گذارد و می گوید: آقای سلگی و آقای نواب .

همیشه با حاج حسن بودند.

با او هم رفتند .

می پرسم: یعنی محافظشان بودند؟ می گوید: اسمش این بود، اما آن ها آن قدر متواضع بودند که هم محافظ حاجی بودند، هم همکارش، هم رفیقش.

عالمی داشتیم با آن ها.

هرروز صبح، چندین دقیقه برای زهرا وقت می گذاشتند.

خیلی هم سربه سرش می گذاشتند.

دوستش داشتند.

از زهرا کلی هم عکس می گرفتند؛ از همان روزهای کودکی با شیشه ی شیر در گهواره تا پارک و خانه و همه جا! .

بعد، لحظاتی به آن بنر بزرگ خیره می شود و می گوید: اگر بخواهم قصه ی این جوان ها را برایت بگویم، خودش مثنوی بلندی است؛ روضه ای مفصل و ساعت را نگاه می کند و تذکر می دهد: درس های زهراجان مانده.

تازه از مدرسه آمده.

سعی کنید گفتگو زودتر تمام شود .

هول می شوم.

حس می کنم هنوز کلی حرف نگفته مانده.

برایم سخت بود به شرح رویارویی زهرا با خبر شهادت نزدیک شوم، اما هراس نگفته ماندن، جرئتم می دهد.

می خواهم که برایم تعریف کند.

می گوید: روز سختی بود، اما نه برای من.

بقیه خبر را می دانستند و می خواستند بازتابش را در تلویزیون ببینند، اما می ترسیدند من متوجه ی ماجرا شوم.

اول من را به خانه ی یکی از آشنایانمان بردند، اما عصر بهانه گرفتم که برگردم.

دلم می خواست در خانه پیش مادر باشم.

بدون او خوابم نمی برد.

عادت داشتم همیشه موقع خواب، پیش پدر و مادر باشم.

وقتی آمدم، خانه خیلی شلوغ بود.

همه مشکی پوشیده بودند و چشم ها از گریه سرخ بود .

می گویم: شک نکردی؟ چیزی نپرسیدی؟ پاسخ می دهد: نه.

این شلوغی در خانه ی ما مرسوم بود.

پدرم عاشق مراسم روضه بود.

در همه ی مناسبت ها، چه روزهای عزا و چه جشن ها، در خانه مان مراسم داشتیم.

حتی وقتی مناسب تقویمی هم نبود، باز پدر به بهانه ای اسباب روضه را فراهم می کرد.

آن روز خیال کردم در خانه هیئت داریم که آشناها آمده اند.

چندساعتی گذشت تا از حرف ها و زمزمه ها، موضوع را متوجه شدم .

منتظر واکنش اویم.

صدایش آرام است.

چشم هایش همان درخشش را دارد.

همان لبخند روی لب هاست.

می پرسم: چه کردی؟ می گوید: به اتاقم دویدم و در را قفل کردم.

خیلی عصبانی بودم.

حالم را نمی فهمیدم.

آن روز، اولین روزی بود که بدون پدر و مادر، در اتاق خوابم برد .

*کودکانه با آقا می خواهم به او فرصتی بدهم که غم را به خیال خودم- کنار بزند.

سر حرف را می چرخانم روی دیدار با حضرت آقا و از او می خواهم از آن روز برایم بگوید.

خنده اش می گیرد و باخنده تعریف می کند: ایشان که آمدند، خانه خیلی شلوغ بود.

خیلی.

من از آن همه جمعیت ترسیده بودم.

نمی دانم چرا خیلی به هم ریخته بودم.

می ترسیدم که جلو بروم و آقا را از نزدیک ببینم.

مادر خیلی دوست داشتند که آقا را ببینم.

آرامم کردند و من را جلو آوردند.

آن قدر کوچک و دستپاچه بودم که منی که از اولین سال های زندگی ام چادر به سر داشتم، بی حجاب رفتم پیش آقا.

ایشان مهربانانه من را روی پایشان نشاندند.

چندین ماه از آن دیدار گذشت.

یک روز آقا خواسته بودند ما را در دیداری خصوصی ببینند.

وقتی با چادر پیششان رفتم، خندیدند و گفتند: زهراخانم! چادر پوشیده ای! یادت هست آن روز کوچک بودی بدون روسری آمدی؟ زبانم بند آمد.

فکرش را هم نمی کردم که رهبر انقلاب، با آن همه دغدغه و مسائل کلان، من، دختربچه ی پنج ساله ی ساده ای را یادشان مانده باشد .

نگاه زهرا می چرخد روی عکسی که از همان دیدار با حضرت آقا دارد.

کنارش هم عکسی است از او که روی پای پدر نشسته.

رد نگاهش را می گیرم و می گویم: دلتنگ نمی شوی برای پدر؟ لحنش همان لحن همه ی این دوساعت است؛ انگار که غم به صدایش راه پیدا نمی کند.

می گوید: پدر با ماست.

من همیشه حسش می کنم.

وقتی قرآن می خوانم، نمی دانم چطور بگویم که بفهمید، اما با تمام وجود حس می کنم کنارم نشسته و به من نگاه می کند.

او همین جاست، در همین خانه.

نمی توانم برای کسی که هست، دلتنگ بشوم.

با من حرف می زند و از من مواظبت می کند.

می دانم که حواسم به کارهایم هست .

سرم را پایین می اندازم که اشک ها، شرمنده ام نکنند.

ریکوردر را خاموش می کنم.

دیگر حرفی برای گفتن نمانده.

تجربه ی همه ی این سال های نوشتن، یادم داده کسی مثل زهرا، کسی با ادبیات زهرا، کسی با قلب خالص زهرا، نمی تواند آگاهانه و از روی ادا و اصول، برای کسی که رفته، از فعل مضارع استفاده کند.

من از حال روشن او هیچ نمی فهمم، اما به راحتی خلوص کلماتش را متوجه می شوم و باور می کنم که پدر هنوز و همچنان با اوست، همیشه، جایی پشت در همین حسینیه، با پاکتی هدیه در دست، آماده برای نشان دادن ادامه ی مسیر سبزش به دخترش، دختر کسی که می خواست اسراییل را نابود کند.


کلید واژه ها: پایگاه اطلاع رسانی - نوجوان - سالروز شهادت - اطلاع رسانی - دختر نوجوان - حضرت آیت الله خامنه ای - شهید - آیت الله خامنه ای - گفتگو - سپاه پاسداران - عکس های پرتره - لحظه - ساعت - پرچم - ترافیک سنگین - حرم امام رضا - خارق العاده - دیوار - رسانی - شهادت - اطلاع - دختر - امام رضا - آیت الله - مسافرت - ترافیک - گفتگوی - مصاحبه - رفتار - همیشه

آخرین اخبار سرویس:
انگلیس: در تلاش برای بهره ‎مندی ایران از منافع برجام هستیم

بوشهر پایلوت توانمندسازی استارت آپهای فناوری اطلاعات شد

روزنامه استخدامی استان خراسان رضوی و شهر مشهد | پنجشنبه 22 آذر 97

دهمین نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری پارس

نهادی خاص برخی نمایندگان را به مخالفت با کودک همسری فراخواند

نگران مواد حذف شده لایحه امنیت زنان در قوه قضاییه هستیم

فقط یک پیشنهاد بود ، امضا نکردم

خداحافظی 250 تن از مدیران ارشد با شهرداری تهران

15 میلیون نفر در استان تهران یارانه نقدی دریافت می کنند

تلگرام با دستور روحانی فیلتر شد

مسئولان باید از فرصت بدست آمده در انقلاب برای خدمت به مردم استفاده کنند نه ثروت اندوزی

ترزا می از هم حزبی هایش رأی اعتماد گرفت

«می» نخست وزیری انگلیس باقی ماند

تبعیض موجب بی عدالتی و عدم امید به آینده

داستان واقعی اما باور نکردنی در دانشگاه تهران

سال آینده بودجه دانشگاه های فرهنگیان از آموزش عالی کشور تامین می شود

انتخاب مدیرعامل بیمه ملت همچنان در برزخ

ویدئو / «ساماندهی»، اسم رمز «کنترل» پیام رسان ها

راز علنی کردن اختلافات میان کارگزاران و اطرافیان روحانی(خبر ویژه)

امروز تابستان داغ ایران تبدیل به اروپای شعله ور شده است

در مسیر تاریـــــخ

آذربایجان به مثابه هدفی برای کمونیست ها

میهن پرستان غیور

گروگانگیری امریکایی

داغی که تازه شد

رانندگی به سبک ایرانی

راز علنی کردن اختلافات میان کارگزاران و اطرافیان روحانی

گرجستان شایعات اجباری شدن اخذ ویزا از سوی شهروندان ایرانی را تکذیب کرد

روی آنتن شبکه افق ببینید بررسی انقلاب فرانسه این هفته در «دوران»

فتاوای آیت الله العظمی مظاهری (مدظله) در مورد محروم کردن برخی فرزندان از ارث

فتاوای آیت الله العظمی سبحانی (مدظله) درمورد ارث از مهریه

دستور دادن مسئولان قضایی به قضات ممنوع است

در پرونده 3 هزار میلیارد تومانی تمامی اموال غارت شده به بیت المال بازگشت داده شد

زمزمه های استعفای اعضای شورای شهر اصفهان

فتاوای آیت الله العظمی جوادی آملی (مدظله) در مورد نحوه تقسیم میراث مرد در صورت وجود تعدد زوجات

فتاوای آیت الله العظمی جوادی آملی (مدظله) در مورد تفاوت ارث پسر و دختر

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد اختیارات ولی

من حقوقدان هستم

تئاتر ایران نیاز به هم اندیشی در بالاترین سطوح را دارد

از حضور پرشمار زنان تا همکاری چهره های سینمایی

بندر چابهار، فرصت مقابله با تحریم

تجهیزات جدید دفاعی ارتش رونمایی می شوند

شهردار تهران در یک اقدام عجیب در آخر وقت اداری مهم ترین مدیر اصلاح طلب شهرداری را برکنار کرد !

پاکسازی هوای چلیابینسک برای اجلاس سازمان همکاری شانگهای و بریکس

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد ارث کسانی که با هم می میرند

 فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد جد و جده

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد ارث عمو،عمه،دایی و خاله

... و مرگ که گوش راستی بود مهارناپذیر!

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد ارث پدر و مادر

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد ارث زن و شوهر

فتاوای آیت الله العظمی نوری همدانی (مدظله) در مورد احکام ارث

تقدیم استوارنامه سفیر جدید ایران به رییس جمهور قزاقستان

نقش نیمای ترنس در «ممنوعه» حذف شده؟+عکس

تقدیر از امام جمعه سرپل ذهاب در مدرسه علمیه معصومیه قم

قیمتِ قوت

بانویی نشسته بر بام هنر دنیا

فرماندار، شورای شهر و مردم می توانند پیشنهاد همه پرسی دهند

توصیه رییس جمهور به سه استاندار جدید

هنوز ما به هدف اصلی در زمینه ایجاد دولت الکترونیک نرسیده ایم

استخدام بنیاد شهید در شهرستان ها

ترزا می پیش از انتخابات سال 2022 کناره گیری می کند

ادامه وضع کنونی زیبنده گرجستان و روابط دو کشور نیست

دریادار سیاری: هیچ دشمنی فکر تجاوز به ایران را نمی کند

راز حکیم شدن لقمان در کلام امام باقر(ع)

توکلی: به FATF ملحق نشویم ضربه های بیشتری به کشور وارد می شود

تقویت مشارکت مردم در تصمیم گیری ها

محافظ آتلانتیس گیشه ها را قبضه می کند

قیمت سوخت و سراب توسعه

تقدیم استوارنامه سفیر جدید ایران به رییس جمهور قزاقستان

بررسی بودجه 98 در مجلس به تعویق افتاد

ترتیل صفحه 531 قرآن باصدای استاد پرهیزکار+صوت و متن آیات

ایران بر سر امنیت و توانمندی دفاعی متعارف خود مصالحه نمی کند

توضیحات صریح رییسی در مورد وقایع سال 67 و حکم امام خمینی (ره)

آیا آب و برق سال آینده مجانی می شود؟

بازگشت بیش از 11 هزار شی تاریخی به ایران

ویدئو / «ساماندهی»، اسم رمز «کنترل» پیام رسان ها

مهدی رحمانیان: باید به تلاش ایسنایی ها احترام گذاشت

تحریم ها سبب شد به ظرفیت های داخلی تکیه کنیم

رییس جمهور ونزوئلا: بولتون نقشه ترور من را کشید

مشکل رییس جمهور با این نهاد عالی فرهنگی چیست؟ +فیلم

جزییات مقدماتی توسعه استانی حوزه های علمیه خواهران

بررسی بودجه 98 در مجلس به تعویق افتاد

پیام قدردانی تولیت آستان قدس رضوی از حضور شکوهمندانه مردم

آثار مرکز پژوهشی دائره المعارف علوم عقلی اسلامی رونمایی می شود

تقدیم استوارنامه سفیر جدید ایران به رییس جمهور قزاقستان

قشر مستضعف جامعه بزرگترین حامی مالی پیاده روی اربعین هستند

رییس ستاد بازسازی عتبات عالیات: قشر مستضعف جامعه بزرگترین حامی مالی پیاده روی اربعین هستند

بازگشت 11 هزار لوح گلی تخت جمشید به ایران؛ صدور ویزای بدون برچسب عملیاتی شد

مسئولین شجاعت لازم برای روبروشدن با واقعیات را ندارند

از ظرفیت حرم های مطهر و اماکن مذهبی برای گسترش گردشگری زیارت استفاده شود

بشارت 1452؛ طرح ملی حفظ قرآن بدون محدودیت سنی و شغلی

پنج اشتباه درباره دختران خیابان انقلاب

آمریکا باید به خاطر اقدامات غلط خود محکوم و مسئول شناخته شود

چرا وقتی کلمه احمق را سرچ می کنیم عکس ترامپ ظاهر می شود؟

دامپینگ از مهمترین شیوه های دشمن در جنگ اقتصادی است

شهدا اجازه ندادند حرف امام راحل روی زمین بماند

روایت عضو کمیسیون انرژی مجلس از آخرین جلسه اوپک

برنامه های چهلمین سالگرد انقلاب نوآورانه اجرا شود

دشمن نمی خواهد ملت ایران از جایگاه ارزشمند خود آگاه باشد

20 درصد مشکلات اقتصادی کشور ناشی از تحریم های دشمنان است

قصه ناگفته پدر

قصه ناگفته پدر