مطالب مرتبط:
جمعی از نخبگان علمی با رهبر انقلاب دیدار می کنند
دیدار نخبگان و استعدادهای برتر علمی با رهبر انقلاب
جمعی از نخبگان و استعدادهای برتر علمی با رهبر معظم انقلاب دیدار می کنند
حاشیه های خواندنی از دیدار نخبگان با رهبر انقلاب
دیدار نخبگان و استعدادهای برتر علمی با رهبر معظم انقلاب اسلامی در حال برگزاری است
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
شنبه، 28 مهر 1397 ساعت 01:252018-10-19سياسي

دیدار نخبگان با رهبر انقلاب


یک نفر از وسط جمعیت بلند می شود و برای صحبت کردن پنج دقیقه وقت می خواهد.

آقا به سیاق همه جلسات دانشجویی می گویند:« مدیر جلسه من نیستم.

» و اضافه می کنند: - یک نفر از وسط جمعیت بلند می شود و برای صحبت کردن پنج دقیقه وقت می خواهد.

آقا به سیاق همه جلسات دانشجویی می گویند: مدیر جلسه من نیستم.

و اضافه می کنند: من هم یک نوبت برای سخنرانی دارم، نه بیشتر.

مجری در فواصل بین سخنرانی ها، یکی دو پاراگراف متنِ ادبی-انگیزشی می خواند و تریبون را به نفر بعدی تحویل می دهد.

نفر دوم، خانم الهام حیدری است.

برگزیده جایزه کاظمی آشتیانی.

محور سخنانش توجه و تمرکز بر تعلیم و تربیت غیررسمی است.

چیزی که در آموزشگاه ها در جریان است.

جایی بیرون مدرسه و دانشگاه.

حیدری از لزوم توجه و نظارت بر این واحدهای آموزشی می گوید و آسیب هایی مثل ایجاد نیازهای کاذب برای محصّلین و مالیات گریزی را برای آموزشگاه ها نام می برد.

دست آخر هم چند راهکار برای افزایش نظارت حاکمیت بر این مجموعه ها بیان می کند.

پیش آقا که می رود، چهار-پنج جلد کتاب با خودش می برد و تقدیم آقا می کند.

بعضی لحظه ها در زندگی آدم هستند که عمق دارند.

جان دارند.

زمان و مکان را در می نوردند و روح می گیرند و جاودانه می شوند در تمام طول و عرض زندگی.

لحظه هایی که مثل رود جاری اند در گوشت و پوست و خون.

آن لحظه ای که نگاهت با نگاهش یکی شود و آن ترکیب جادویی صلابت و حلاوت را با چشمانت بنوشی، آن لحظه ای که دستت به دستش گره بخورد و آرامش تمام دنیا را در قلبت احساس کنی، آن لحظه ای که برایت دعا کند و تو دلت بخواهد دنیا همان جا متوقف شود؛ تا آخر عمر کنارت خواهد بود.

آن لحظه، لحظه توست.

لحظه ای که تو را به وصال رهبرت رسانده.

دَمی که شریعه ای را به سرچشمه اتصال داده.

آن لحظه، هیچ وقت کهنه نمی شود و مثل شراب ناب، تا آخر عمر مستت خواهد کرد.

تا آخر عمر.

*** هوا بین پاییز و تابستان هروله می کند انگار.

نه سرد است نه گرم.

نه لرز به جان آدم می اندازد و نه گرمای طاقت فرسایی می ریزد به تن.

در چنین هوایی است که سرِ کشوردوست پیاده می شوم و می روم سمتِ درِ ورودی.

سید گفته بود احتمالاً برای حاشیه نگاری می رویم پیش بقیه بچه ها و از نشستن در جایگاه مخصوص خبری نیست.

برنامه اما انگار عوض شده و ورود از درِ مسئولین، احتمالاً به معنای جایگاه نشینی است.

دو-سه مرحله بازرسیِ ساده را که بگذرانیم، می رسیم به حیاط تروتمیزی که وصل می شود به یک ساختمان سفیدرنگ.

جایی که انگار دفتر کار آقاست.

سمت راست ساختمان سفید، یک درِ سفید ساده هم هست که یک بار تصویرش را در یک کلیپ دیده بودم و حدس زدن اینکه درِ خانه ی آقاست، کار سختی نیست.

مسیرمان ختم می شود به درِ ورودیِ جلوی حسینیه.

هنوز نیمی از حسینیه هم پر نشده و به نظر می رسد حدود یک ساعت تا آغاز دیدار فاصله داریم.

خیلی از بچه هایی که آن سوی نرده نشسته اند، رفقای هم دانشگاهی مان هستند و همین، نشستن در این سوی نرده را سخت کرده.

می رویم سراغ حاج آقایی که بعداً می فهمیم که نامش چیست و شغلش که یکی از مسئولین اجرایی مراسم است.

می پرسیم کجا بنشینیم؟ با دستش جایی چسبیده به نرده ها، روبروی جایگاه سخنرانی آقا را نشان می دهد و می گوید: همین جا! تقریباً اولین نفرات صف اول هستیم.

از مسئولین هم هنوز انگار کسی نیامده.

فعلاً از صندلی نشین ها فقط دکتر سهراب پور را می شناسم.

پدر معنوی شریفی ها.

مردی که سال ها رییس دانشگاه مان بود و همه با هر فکر و سلیقه ای برایش احترام قائل اند.

هر ظرفی به آن چه درونش می ریزند محدود می شود.

جز علم که با افزودن دانش، وسعت یابد.

این حدیث را از امیرالمؤمنین زده اند بالای جایگاه.

هنوز همه چراغ های حسینیه را کامل روشن نکرده اند.

اکثر مهمان ها که می رسند و مداح مراسم که آماده می شود، پرژکتورهای جلوی حسینیه را هم روشن می کنند تا همه چیز شبیه همان تصاویری شود که از تلویزیون می بینیم.

صف مسئولین با حضور آقایان ستاری، غلامی، قاضی زاده هاشمی، رستمی و طهرانچی کامل شده.

بچه ها هم رسیده اند و ساعت هم که به هشت و نیم صبح می رسد، مهدی رسولی می رود پشت میکروفون و شعر پرمغزی می خواند.

خطاب به بچه ها می گوید: ماندن تو را مرداب خواهد کرد ای رود و به همه ما یادآوری می کند که غیر از مجاهدها به دنیا عاشقی نیست .

مهدی رسولی در شعرش، جهاد علمی و جهاد نظامی را به هم پیوند داده و مدام از شهدای راه جهاد علمی یاد می کند.

گریزی هم به اربعین می زند و دل های بچه ها را می برد به آن جاده ی رویایی.

بچه ها خیلی اهل واکنش نشان دادن به شعر رسولی نیستند.

یکی دوبار می خواهیم از جلو با احسنت، احسنت گفتن، یخ بچه ها را آب کنیم که نمی شود.

حق هم دارند.

مثل دانشجوهای تشکلی نیستند که حداقل سالی یک بار مهمان بیت رهبری باشند.

یک سال از طرف بنیاد ملی نخبگان دعوت می شوند و یک سال نه.

آمدن شان به این دیدار بگیر-نگیر دارد و برای همین خیلی با جو و فضای دیدارهای دانشجویی آشنا نیستند.

شعر رسولی اما به از نسل اول بیشتر دشمن شناسیم که می رسد، یخ بچه ها آب می شود و فریاد احسنت،احسنت حسینیه را پر می کند.

رسولی کمی هم روضه می خواند و بعد حدود بیست دقیقه، تریبون را تحویل می دهد.

سخنران های مراسم هم آمده اند.

سعید هم بین شان هست.

رتبه 5 کنکور 96 که می آید و می نشیند کنار من و سید تا از تنهاییِ صف اول در بیاییم.

می گوید مجری رزرو مراسم است! یک نفر با یک کپه کاغذ می آید و از سخنران ها می خواهد یکی یکی متن هایشان را بردارند و آماده صحبت شوند.

به من هم که می رسد، کاغذ تعارف می زند که با لبخند می گویم: نه! .

علی الظاهر همه چیز برای آغاز مراسم آماده است.

بچه ها منتظر آقا هستند.

با همان شعارهای سهل و ممتنعی که در همه دیدارهای رهبری بازگو می شوند.

اول ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند که وصل می شود به این همه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده و با ای پسر فاطمه! منتظر شماییم اوج می گیرد.

یک نفر از پشت پرده های آبی دارد حسینیه را وارسی می کند و بعد چند لحظه، پرده کنار می رود و چند دقیقه مانده به 9، آقا می آیند.

از اینجا به بعدش ضربان پرتپشِ قلب است و لرزش دست و تماشای جمالِ چهره ی او.

دست تکان می دهیم و دست بر سینه می گذاریم و با اشاره ی آقا می نشینیم.

صف اول که بنشینی، نمی توانی کنار بچه ها باشی و احوالات شان را ثبت کنی.

نمی توانی کنارشان باشی و اشک ها و لبخندها و ذوق کردن هایشان از دیدن رهبر را بنویسی.

اما اینجا که باشی، می توانی یک دلِ سیر به آقا نگاه کنی و تصویرش را در دلت قاب بگیری.

بعد قرائت قرآن، مجری مراسم می رود پشت تریبون.

علی نظامی.

دانشجوی دانشگاه تهران و نخبه ی المپیادی.

زیر کتش چفیه انداخته و با آن تیپ و آن موهای بور، شمایل شهید بروجردی را یادآوری می کند.

واضح است که استرس دارد و در تمام طول اجرا، سرش را پایین انداخته و متن را از رو می خواند.

از سورنا ستاری دعوت می کند تا برای سخنرانی پشت تریبون بیاید.

ستاری مثل عادت تقریباً همیشگی اش، از روی متن سخنرانی نمی کند.

یک خاطره از عملیات والفجر8 می گوید و ارزش خلاقیت و ابتکار را یادآوری می کند.

از اقتصاد نفتی هم می نالد و می گوید چنین اقتصادی مانع رشد خلاقیت است.

می گوید دانشگاه وابسته به نفت نمی تواند کاری برای پیشرفت کشور بکند.

همچنین تأکید دارد که استخدام شدن و فرهنگ حقوق بگیری، قاتل نوآوری است.

در آخر هم از آقا و حمایت های همیشگی شان تشکر می کند و می گوید: مدیون حمایت های شما هستیم.

بعد حرف های سورنا یک آرزو دلم را پر می کند.

کاش همه مسئولین اندازه رهبر نخبه ها و جوانان را باور داشتند؛ هم در حرف هم عمل.

اینطوری فکر کنم تا گلستان شد شدن وطن فاصله ای نبود.

بعد ستاری، غلامی وزیر علوم پشت تریبون قرار می گیرد.

یکی دو آمار از روند تولید علم در کشور می دهد و مجموعاً آمارها را مثبت ارزیابی می کند.

می گوید 193 شرکت دانش بنیان در اطراف دانشگاه های بزرگ کشور مشغول کار هستند و در کشور 43 پارک علم و فناوری داریم که 42000 شغل پایدار ایجاد کرده اند.

و من با خودم می گویم چرا این همه آمارِ خوب و امیدبخش را درست و حسابی رسانه ای نمی کنند تا مردم ببینند و بدانند و امید بگیرند؟ حالا وقت سخنرانی نخبگان است.

نفر اول، دکتر مصطفی زمانیان.

متخصص حوزه سیاست گذاری که آوازه ی تخصص اش را کمابیش از رفقای فعال در پژوهشکده سیاست گذاری دانشگاه شریف شنیده بودم.

او از نخبه سروری به عنوان یکی از آفات مواجهه با نخبگان گلایه می کند و می گوید نخبگان علاوه بر حقوق شان، تکالیفی هم در برابر حاکمیت دارند که در کشور ما به این موضوع چندان توجه نمی شود.

زمانیان پیشنهاد می دهد برای حل این مشکل سند مسئولیت نخبگان تنظیم شود.

بعد هم به یک بحث مهم و چالشی ورود می کند و می گوید غایت علم، ثروت نیست.

اقتدار است.

و ابراز نگرانی می کند از این که مفهوم اقتدار تبدیل به زینت الاسناد شود.

در آخر حرف هایش هم با زبانی علمی و تخصصی از پیاده روی اربعین به عنوان یک فناوری یاد می کند و با گلایه می گوید ما گنجینه های ناب ملی مان را گم کرده ایم.

گنجینه هایی مثل مفهوم وقف، تعاون و انفاق که آن ها را فناوری های کارگشا یی می خواند که در مقابل نانو و بایو مجال دیده شدن ندارند.

آقا مدام از حرف های زمانیان نت برداری می کنند و دست آخر، وقتی می رود برای عرض ادب و دست بوسی، آقا می گویند: شما حرف های ما رو زدید.

مجری در فواصل بین سخنرانی ها، یکی دو پاراگراف متنِ ادبی-انگیزشی می خواند و تریبون را به نفر بعدی تحویل می دهد.

نفر دوم، خانم الهام حیدری است.

برگزیده جایزه کاظمی آشتیانی.

محور سخنانش توجه و تمرکز بر تعلیم و تربیت غیررسمی است.

چیزی که در آموزشگاه ها در جریان است.

جایی بیرون مدرسه و دانشگاه.

حیدری از لزوم توجه و نظارت بر این واحدهای آموزشی می گوید و آسیب هایی مثل ایجاد نیازهای کاذب برای محصّلین و مالیات گریزی را برای آموزشگاه ها نام می برد.

دست آخر هم چند راهکار برای افزایش نظارت حاکمیت بر این مجموعه ها بیان می کند.

پیش آقا که می رود، چهار-پنج جلد کتاب با خودش می برد و تقدیم آقا می کند.

سخنران سوم، سیدابوالفضل میررضی است.

رتبه2 کنکور علوم انسانی سال94.

او از تحول در علوم انسانی می گوید.

از اینکه گرایش دانشجویان به علوم انسانی از گذشته بیشتر شده اما نتیجه این گرایش هنوز مشخص نیست.

او به برخی واحدهای درسی- فی المثل در رشته روانشناسی- است که صرفاً پسوند اسلامی دارند اما نه کتاب درست و حسابی دارند و نه منبع به درد بخوری هم معترض است.

سخنان میررضی صریح است.

تا جایی که می گوید منتقد برخورد حکومتی با تحول در علوم انسانی است و باید مدیران تحول را متحول کرد.

آقا هم با خدا حفظتان کند و تلاش تان را بیشتر کنید از او تقدیر و تشکر می کنند.

ساعت نزدیک ده است و سخنران چهارم پشت تریبون می رود.

خانم سارا محمدی.

برگزیده المپیاد زیست شناسی.

شورِ نوجوانی در سراسرِ متنش موج می زند.

سخنرانی اش پر است از اصطلاحات و تعابیر ادبی.

آن قدر محتوای حرفش را لای زرورقِ کلمات و تشبیهات پیچیده که کمتر کسی جان کلامش را متوجه می شود.

وسط همین متن خوانیِ خانم محمدی هم شش-هفت نفر که معلوم است از ورودی های جدید دانشگاه هایشان هستند، از درِ مسئولین وارد می شوند و می آیند در ردیف اول و می نشیند روبروی آقا! احتمالاً امروز هم نتوانستند از کلاس شان بگذرند و بعد کلاس راه افتاده اند و تا برسند به بیت، دیر شده.

حواس آقا می رود سمت این شش-هفت نفر و لبخند ریزی می نشیند روی لب شان.

خانم محمدی هم بعد سخنرانی اش سمت آقا نمی رود و بر می گردد سر جایش.

انگار نه کار خاصی با آقا دارد و نه حرف ویژه ای.

کاش آن یکی-دو دقیقه فرصت این خانم را می دادند به من و این همه آدمی که برای چند لحظه هم که شده دوست دارند رهبرشان را از نزدیک ببینند.

از خیلی نزدیک.

خانم محمدی که می نشیند، یک نفر از وسط جمعیت بلند می شود و برای صحبت کردن پنج دقیقه وقت می خواهد.

آقا به سیاق همه جلسات دانشجویی می گویند: مدیر جلسه من نیستم.

و اضافه می کنند: من هم یک نوبت برای سخنرانی دارم، نه بیشتر.

اصرارهای نخبه جوان که ادامه دار می شود، آقا می گویند سفارش تان را به مجری می کنم و حضار هم به این شوخی آقا می خندند تا ماجرا تمام شود و به سراغ سخنرانی بعدی برویم.

پسر اما اصرار دارد و می خواهد یکی دو جمله بگوید.

بغض می کند و می گوید درددل دارم و هرجا می روم با تهدید پاسخم را می دهند.

آقا می گویند: بیخود می کنند تهدید می کنند.

و بعد ادامه می دهند که از 5 دقیقه تون دو دقیقه اش گذشت! و از مجری می خواهند به این جوان هم وقت داده شود.

البته با این توصیه به نخبه ی جوان که عجول نباش.

سخنران بعدی، از نخبگان حوزه کشاورزی است.

مصطفی اسماعیلی همان اول کار می گوید که قصد دارد اول یک سوزن به خودِ نخبگان بزند و بعد یک جوالدوز به مسئولین.

می گوید: نخبه بازیگردان است نه بازیگر، نخبه در یک منصب به مدت طولانی باقی نمی ماند و فقط یک شغل دارد.

نخبه مقاله ISI در آسیاب دشمن نمی ریزد.

این کنایه های آشکارش به برخی مسئولین را اگر در دیدار تشکل های دانشجویی می گفت، حتما کلّی احسنت و تکبیر هدیه می گرفت.

اینجا اما از این خبرها نیست.

اسماعیلی در ادامه از برخی مشکلات حوزه کشاورزی و ظرفیت های مغفول مانده می گوید و پیش آقا که می رود، طلب یادگاری می کند.

آقا هم دست به انگشترِ توی دست راست شان می برند اما بیرونش نمی آورند و احتمالاً یادگاری دادن را به بعد مراسم موکول می کنند.

نفر ششم، خانم منصوره نادری پور است.

دانشجوی دکترای مهندسی صنایع.

با آیه ای از سوره حدید سخنرانی اش را آغاز می کند.

صحبتی که تمامش به معرفی و ارائه دستاوردهای رشته مهندسی صنایع اختصاص دارد.

حتی یک صنایعی متعصب مثل من هم از شنیدن این همه تعریف و تمجیدِ یک جا و تقریباً نامربوط به جلسه، لذتی نمی برد.

صدای پچ پچ در میان بچه ها هم بالا رفته که احتمالاً نشانه ای از نارضایتی شان است.

سخنرانی خانم نادری پور بیش از هرچیز شبیه یک ارائه انگیزشی برای ورودی های جدید دانشگاه های فنی است که ترغیب شان کند تا در انتخاب رشته، صنایع را بالاتر از برق و مکانیک و عمران و کامپیوتر بزنند! خانم نادری پور اما اولین برنده ی این دیدار است و چفیه ی روی دوش آقا را هدیه می گیرد.

با خودم می گویم یعنی ممکن است یک روزی چفیه آقا نصیب من هم بشود؟ مجری همچنان به روند یکنواخت اجرایش ادامه می دهد و بعد از خواندن یک متن، نفر بعدی را دعوت می کند.

تا اینجا روند یکی در میانِ سخنرانیِ خانم ها و آقایان رعایت شده.

نفر هفتم احمد آبنیکی است.

دکترای مهندسی کامپیوتر دانشگاه شریف و مدیر شرکت ویراتک.

شرکتی که خیلی از بچه های مذهبی و نخبه ی شریفی را جذب خودش کرده.

آبنیکی با یادآوری یکی دو جمله ی قدیمی از خود حضرت آقا، اهمیت فضای مجازی را یادآور می شود و پیشنهاد جذابی را مطرح می کند: آموزش اصول برنامه نویسی و تولید محتوای دیجیتال از دوران کودکی.

آبنیکی می گوید برنامه نویسی هم باید مثل ریاضی در میان علوم پایه شمارش شود و برایش محتوایی متناسب با دوران مدرسه تولید شود.

از همین حالا برای بچه هایی که علاوه بر ریاضی و فیزیک و زیست و شیمی باید تست برنامه نویسی هم بزنند غصه می خورم و البته مطمئنم اگر پیشنهاد آبنیکی عملی شود، آن ها نسل توانمندتری خواهند بود.

ساعت 10:30 می شود و نوبت نخبگان وزارت بهداشتی می رسد.

خانم نکو پناهی، دارنده مدال طلای المپیاد شیمی پشت تریبون می روند.

اول دو-سه بار از مسئولین وزارت بهداشت تشکر می کند و بعد هم توضیحی از طرح پزشک پژوهشگر ارائه می دهد.

نفر نهم، امین جهان بخش، برگزیده بورد تخصصی مغز و اعصاب وزارت بهداشت و دانشجوی PostDoc است.

صرفِ خواندنِ عناوینش برای اثبات سطح علمی بالایش کافی است! می گوید 18 سال پیش به عنوان دانشجوی نمونه، همین جا و در همین حسینیه حضور داشته و خوشحال است که دوباره و این بار در قامت استاد به حسینیه امام خمینی رحمه الله آمده.

اول از برخی تصویرسازی های غلط درباره پزشکان در رسانه ها انتقاد می کند و از درآمد پایین پزشکان در بخش دولتی می گوید.

برای بهبود وضعیت بهداشت و درمان در کشور پیشنهاد تمرکز زدایی دارد.

گریزی هم به مشکلات کلان کشور در حوزه علم و فناوری می زند و می گوید نبرد علمی ما، نبرد نامتقارن است.

دست آخر هم شاخص های مقاله محوری در دانشگاه ها را نقد می کند.

سخنرانی دهم، در ادامه روند یک خانم-یک آقا متعلق به خانم هاست.

خانم زینب اکبری.

دانشجوی دکترای ادبیات دانشگاه علامه و دارنده مدال المپیاد ادبی.

تمرکز او بر پاسداشت زبان فارسی است و روند آموزش مهارت های نگارش فارسی در مدارس و دانشگاه ها را نقد می کند.

بعد سخنرانی او کنداکتور سخنرانی ها تمام می شود.

مجری خودش را معرفی می کند.

در همین حین، دو نفر می آیند روی سن تا یک چفیه جدید روی شانه آقا بیندازند.

مجری هم می رود برای عرض ادب و به نظر می رسد وقت سخنرانی آقاست که ایشان می گویند: تریبون را نبرید.

تا آن جوانِ معترضِ وسط مراسم هم بیاید و حرفش را بزند.

جوان، با اعتماد به نفس بالایی از صفوف جمعیت می گذرد و جلو می آید.

می رسد به چندمتری آقا.

از ما صف اولی ها هم نزدیک تر.

محافظ ها جلو می آیند که کنترلش کنند.

آقا اما می گویند اجازه دهید بیاید.

می آید و شروع می کند.

فقط 5 دقیقه از سوابق و افتخارات علمی اش می گوید و تعریف می کند.

نخبه دانشگاه بوعلی همدان است با یک دوجین افتخار علمی و ورزشی.

می گوید در این کشور کسی از ظرفیت ما نخبگان استفاده نمی کند.

می گوید برای تامین معاش مجبور است روزها نانوایی کند و شب ها نقاشی ساختمان.

از اوضاع و احوالش ناراضی است اما نمی تواند این نارضایتی را به شیوه ای قانع کننده ارائه کند.

صحبتش طولانی و خسته کننده می شود.

آقا بعد چند دقیقه می گویند: کفایت می کنه.

آقا حرف های نخبه جوان را تایید می کنند و می گویند: اینها حرف های ما هم هست.

بعد هم جوان می رود و چند دقیقه ای رودررو وقت آقا را می گیرد.

آقا بهش می گویند صبر و تحملت کم است و باید بر اعصابت مسلط باشی.

آخر گفتگوی خصوصی اش با آقا فقط عبارت برید دیگه ی آقا را می شنویم.

یک نفر هم از وسط جمعیت می گوید استرس دارد که بدون گرفتن یادگاری از آقا حسینیه را ترک کند.

آقا هم می گویند ممکن است همه چنین استرسی داشته باشند و جمعیت لبخند می زند.

با خودم می گویم شاید به اندازه این دوست مان استرسِ بدون یادگاری بیرون رفتن نداشته باشم، اما حتماً شوقم به دیدار مستقیم با آقا و یادگاری گرفتن از ایشان، کمتر از او نیست.

تریبون جمع می شود و چندصد مهمانِ امروز حسینیه ی امام خمینی، سراپا گوش می شوند.

حالا نوبت آقا ست.

آقا دیدار با نخبگان را امیدآفرین و شورآفرین می خوانند و از حضور بچه ها در حسینیه تشکر می کنند.

می گویند: من ناامید نبودم، نیستم و ان شاءالله نخواهم بود.

بعد هم از حرف های سخنرانان تشکر می کنند و می گویند بخشی از این حرف ها صدردصد مورد تاییدشان است.

بیانات شان قرار است سه محور کلی داشته باشد: نخبگان، دانشگاه و مسائل کشور.

در محور نخبگان، آقا می گویند: وجود ده ها هزار نخبه، از یک منظر نشانگرِ تصویر صحیح و واقعی از کشور و مایه ی خرسندی و احساس امید است، ضمن آنکه با بهره مندی از نخبگان قطعاً چارچوب های برنامه ریزی برای مسائل کشور باید ارتقا یابد و از دیدگاه های آنان استفاده شود.

البته تأکید دارند که همه نخبگان قدرت مدیریت ندارند.

ایشان وجود نخبگان را در نظام برنامه ریزی کشور اثرگذار می دانند و موکداً می فرمایند که نیاز قطعی کشور ما پیشرفت علمی است که اگر حاصل نشود، دشمنی های دشمنان تمدنی و سیاسی ما، دائمی خواهد بود.

آقا روی حدیث مشهور العلم سلطان تاکید دارند و انگار شاه بیت سخنان شان در حوزه علم و فناوری است.

می گویند جوانان ما باید در نوآوری های جهانی سهیم باشند.

می گویند ما 1 درصد جمعیت جهان را داریم و در حالی که در دوران پهلوی تنها 0.

1 درصد تولید علم دنیا را داشتیم، این شاخص حالا به 1.

9 درصد رسیده و این، یک رشد غیرقابل انکار است.

ایشان از نخبگان می خواهند تاریخ 200 سال اخیر ایران را بررسی کنند و علل عقب ماندگی ما در علم و فناوری را واکاوی کنند.

توصیه ی مهم ایشان لزوم تعامل دوجانبه میان نخبگان و نظام مدیریت کشور است که در این زمینه می گویند از یک طرف مسئولان باید جدی تر به دنبال تعامل با نخبگان و ارائه ی خدمات و رفع موانع کار آنان باشند و از طرف دیگر نخبگان نیز باید همه ی ظرفیت های خود را در اختیار پیشرفت کشور قرار دهند .

آقا گریزی هم به روش های کثیف دشمن برای کند کردن روند پیشرفت علمی کشورهای مستقل می زنند.

می گویند ترور و حذف فیزیکی دانشمندان، روش همیشگی نظام سلطه است که منحصر به ایران هم نیست و در عراق پساصدام هم سابقه دارد.

اینجای صحبت می گویند: البته من نمی خواهم شما را بترسانم اما این از برنامه های دشمن است.

آقا راه جلوگیری از نفوذ دشمن را تقویت دو عنصر می دانند: هویت ملی و آرمان خواهی.

بر ظرفیت نهاد رهبری برای انجام فعالیت های هویت بخش برای نخبگان هم تأکید دارند.

آقا می گویند که بار سنگینی روی دوش نخبه هاست و علاوه بر حوزه های تخصصی شان باید در عدالت خواهی و آرمان گرایی هم سرآمد باشند.

آقا در میان سخنان شان، گاهی خاطراتی از مواجهه با دستاوردهای علمی کشور می گویند تا به نخبگان انگیزه بدهند.

مثلاً خاطره ای از بازدیدشان از نمایشگاه دستاوردهای صنعت هسته ای را بازگو می کنند.

خاطره ای که به قول خودشان متعلق به دورانی است که انرژی هسته ای هنوز حق مسلم ما بود ! در ادامه، آقا بر وجود یک جنگ تحمیلیِ تبلیغی و رسانه ای علیه ملت ایران تأکید می کنند که مهم ترین هدفش، ارائه تصویری غلط از اوضاع کشور است.

بعد هم گریزی به خاطره سورنا ستاری از عملیات والفجر8 می زنند و می گویند مسئولین بنیاد نخبگان مثل پدر سورنا ستاری و همکارانش، باید شب و روز نشناسند و تا می توانند برای نخبگان کار کنند.

در محور دانشگاه، آقا ابتدا می گویند که اگرچه به عملکرد دانشگاه ها در 40 سال پس از انقلاب نقد زیاد است اما مجموعاً دانشگاه ها در خدمت کشور بوده اند.

می گویند تعامل وزارت دفاع و صنایع دفاعی کشور با دانشگاه ها خوب بوده و بقیه دستگاه ها کمتر با دانشگاه ها تعامل دارند.

بر جدی گرفتن دو عنصر پژوهش و ارتباط با صنعت در دانشگاه ها تاکید دارند و گریزی هم به مشکلات پایان نامه ها می زنند.

تاکید می کنند که نقشه جامع علمی کشور هم باید بعد از 9 سال به روز شود.

درباره دیپلماسی علمی هم صحبت می کنند و بر راهبرد نگاه به شرق تاکید دارند.

می گویند ارتباط با غرب برای ما جز دردسر، منت کشی و کوچک شدن چیزی نداشته اما با شرقی ها می شود از موضع برابر تعامل کرد.

آقا قصد دارند محورِ مربوط به مسائل کشور را آغاز کنند که وقت اذان می شود.

فقط می گویند: نوسانات ارزی و مشکلات معیشتی وجود دارد اما در مجموع تصویر واقعی کشور، به کوری چشم دشمنان، عکس تصویری است که بیگانگان سلطه طلب از ایران عزیز ترسیم می کنند.

که با تکبیر حضار بعد این جمله، مراسم رسماً تمام می شود.

یک نفر می گوید: بعد نماز ادامه دهیم که آقا می گویند: بعد نماز، ناهاره! که یعنی قصد ادامه دادن ندارند و صفوف نماز شکل می گیرد.

فشرده و در هم تنیده به صف می شویم برای نماز به امامت آقا.

بعد چند رکعت نافله، آقا قامت می بندند و با صدای مکبر معروف بیت، رکوع و سجده می رویم.

بین دو نماز، به عادت همیشگی چند لحظه ای روی صندلی می نشینند که یک نفر از وسط جمعیت از آقا طلب چفیه می کند.

محافظ ها هم چفیه را دست به دست می کنند تا به او برسد.

با خودم می گویم یعنی ممکن است یک روز این چفیه به من هم برسد؟ بعد نماز، می رویم برای ناهار.

سمت چپ حسینیه را سراسر سفره انداخته اند و ما ردیف اولی ها جایی نزدیک به آقا می نشینیم.

ناهار، زرشک پلو با مرغ است.

مثل شامِ شب های افطاریِ دانشجویان.

لیمو می چکانم روی پلومرغ و تندتند غذا را می خورم و بعد یک دلِ سیر آقا را نگاه می کنم.

سرِ همان سفره ای نشسته ام که آقا هم نشسته اند و به حرف های سید فکر می کنم که اگه رزقت باشه، می تونی بری آقا رو ببینی.

وسط ناهار، آقای محمدی گلپایگانی می رسند و چند کلامی با آقا صحبت می کنند و بعد مجری برنامه از آقا وقت می گیرد و چند دقیقه ای با ایشان گپ و گفت می کند.

ذره ذره سفره خالی می شود و ذره ذره-دور از چشم محافظ ها- جلو می روم و به آقا نزدیک تر می شوم.

یعنی می شود؟ صبر می کنم کار آقای طهرانچی تمام شود و قندان دعاخوانده را از آقا بگیرند.

دست بالا می برم و آقا اشاره ام را می بینند.

ضربان قلبم شدت می گیرد.

به استناد اشاره ی آقا از محافظ ها راه می گیرم و جلوتر می روم.

حالا در چندسانتی متری آقا هستم.

اجازه می دهند.

زانو می زنم.

قلبم می چسبد به سقف دهانم.

زبانم بند می آید.

فقط می روم جلو و دستشان را می بوسم.

آقای رستمی هم شروع می کند چند کلامی درباره من به آقا توضیح می دهد.

انگار زمان از حرکت ایستاده.

فقط می توانم زبان باز کنم به یک جمله: لطفا دعا کنید برایم.

نگاهم به نگاهشان گره می خورد و جان می گیرم.

می گویند: ان شاءالله عاقبت بخیر شوید.

چیزی در وجودم جوانه می زند و بالا می آید.

چیزی که جدید است.

ترکیبی است از حس غرور و شعف و شوق.

می خواهم پرواز کنم.

دستِ یکی از محافظ ها می آید زیر شکمم و می گوید: بسه دیگه.

برو.

دوبازه زبانم باز می شود: اگر یک یادبود هم لطف کنید ممنون میشم.

یک چفیه هم قسمت من می شود.

حالا من هم این اتفاق بی نظیر را تجربه می کنم.

رزق من هم می شود.

این لحظه را باید با تمام وجود حراست کنم.

این لحظه، مال من است.

لحظه ای که شریعه ای به سرچشمه رسیده.

ساعت حوالی 13 است که از بیت بیرون می آییم.

هنوز مستم.

تا ساعت ها بعد دیدار هم مستم.

شاید تا آخر عمر مستِ همین یک لحظه باشم.

مست ِ آن یک نگاهی که گره خورد به نگاه رهبر.

به نگاهی که ترکیبی از حلاوت و صلابت است.

به نگاهی که دل های یک ملت را برده.

کاش زبانم بند نمی آمد.

کاش همان جا که زانو زده بودم می گفتم: حضرت آقا! هرقدر هم که در دانشگاه ها بذر ناامیدی بپاشند و فرزندان بسیجی شما را در تنگنا بگذارند، ما از سربازی شما دست نخواهیم کشید.

یا کاش می گفتم: آقا جان! روی ما حساب کنید.

ما بچه های شماییم.

نوه های شما.

عاشقان شما.

یا حداقل کاش می خواندم: به رغم مدعیانی که ترک عشق کنند، جمال چهره تو حجت موجه ماست .

اما همه اینها الان به یادم می آید نه در آن لحظه.

آن لحظه اما آن قدر غنی و عمیق و پر از او هست که جای خالی کلمات من در آن احساس نشود.

هوای بیرون هنوز معتدل است.

نه سرد و نه گرم.

برای من اما پر از تصویر اوست.

پر از تلالو آن لحظه ناب که زندگی ام را به قبل و بعد از خود تقسیم کرده.

هوا برای من معتدل است، مثل لبخند مردی که بودنش، قلب هایمان را آرام کرده و دل هایمان را روشن.

سایت شعار سال، با اندکی تلخیص و اضافات برگرفته از خبرگزاری فارس تاریخ انتشار 27مهر 97، کدمطلب: 13970727000324، www.

farsnews.

com
کلید واژه ها: لحظه - دانشجویی - ساختمان - سخنرانی - سفید - رهبر انقلاب - نظارت - زندگی - جمعیت - رهبر - هایی - مدیر - دفتر کار - تابستان - افزایش - نخبگان - مالیات - برنامه - راهکار - تمرکز - حاشیه - جایزه - ترکیب - احساس - هوایی - مدرسه - تربیت - تعلیم - پاییز - آرامش

آخرین اخبار سرویس:
نشست علمی شبکه های اجتماعی و دینداری در قم برگزار شد

استفاده از حیوانات اصلاح ژنتیکی شده برای کاهش فقر در آفریقا

نباید هزینه های زیادی به بیماران تحمیل کنیم

رحمانی فضلی بر ارائه گزارش از دستاوردهای کلان کشور تاکید کرد

وزیر کشور: مشکلات نانوایان باید به سرعت حل وفصل شود

مصاحبه «معصومه ابتکار» با تایمز انگلیس

برخورد قاطع قضایی با متخلفان پرونده زمین های هفت سنگان

همایش «تأثیرات امام خمینی(ره) بر جهان اسلام» برگزار شد

آناتولی: رییس مجلس ترکیه استعفا کرد

سرلشکر باقری: تهدیدات نظامی نسبت به ایران کاهش یافت

منافع مشترک باعث تقویت همکاری های چین و ایران شده است

ملت انقلابی ایران هیچ گاه اجازه امضای قرار دادهای ننگین را نخواهد داد

همایش تجلیل از علما و روحانیون «واقف» در رشت برگزار می شود

عراقچی: شرایط برای حضور بانوان در عرصه دیپلماسی فراهم است

پیشنهاد احمدی نژاد برای برگزاری رفراندوم

دیدار سرلشکر باقری با مراجع تقلید

منافع مشترک باعث تقویت همکاری های چین و ایران شده است

پس لرزه های نشست ورشو؛ لغو نشست «گروه ویزگراد»

مشخصات همه کارکنان شهرداری تهران و حقوق مدیران بر روی وبسایت شفاف قرار گرفت

خط ارتباط با قرآن جان است، نه ذهن

مراسم تکریم خادمان قرآن کریم در تهران

جمهوری اسلامی ما را مفتخر به خدمت به قرآن کرد/ اعطای نشان افتخاری خادمی قرآن به وزیر ارشاد

یادداشتی درباره نمایش U-turn 2

تاکید وزیر کشور بر پیشگیری، پاسخگویی فوری و ارائه گزارش از دستاوردهای کلان

خاطرات شفاهی خانواده های  شهدای رشت در حال تدوین است

برگزاری تجمع بزرگ بانوان با عنوان «پرچمداران فاطمی» در قروه

آناتولی:رییس مجلس ترکیه استعفا کرد

کدام نمایندگان طرح عدم کفایت روحانی را امضاء کردند؟

حمله آتشین مهناز افشار به روحانی

منافع مشترک باعث تقویت همکاری های چین و ایران شده است

زنجان در رتبه دهم خشونت

سلفی گوسفندها از داخل هواپیما!

درمان قطعی سرطان کشف شد!

کدخدایی: اصلاح بی مورد قانون اساسی آسیب زا است

جایگاه و تأثیر علامه حلی در تطور گفتمان عصمت در کلام امامیه

مادران و همسران شهید اسوه صبر و پایداری هستند

برگزاری سوگواره حضرت ام البنین(س) در 12 بقعه ناحیه دو شهرستان قم

هجدهمین نشست مدیران میانی ستادی حوزه های علمیه برگزار شد

مصاحبه «معصومه ابتکار» با تایمز انگلیس

سردار غیب پرور با خانواده شهید دهه هفتادی سمنان دیدار کرد

روایتی از اقدام شجاعانه همسر رهبر انقلاب

دیدار مردم آذربایجان شرقی با رهبر انقلاب / گزارش تصویری

پیکر شهید مدافع حرم یوسفی پس از دو سال به آغوش خانواده بازمی گردد

علی ابک دیدار رییس سازمان بسیج مستضعفین با آیت الله شاهچراغی

157دانش آموز برگزیده املشی تجلیل شدند

انتقاد ابتکار از رواج قشری نگری و واپسگرایی در تبلیغ دین

آمادگی نیروهای مسلح برای ساخت خودرو

صنعت و کارخانه ای نباید به دلیل معوقات بانکی و مشکلات حقوقی و قضایی تعطیل شود

ویدئو : عروس وداماد پاکستانی در حرم مطهر امام رضا (ع)

اتفاقات عظیمی در خدمت به قرآن در چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب رخ داده است

تزریق امید در جامعه آسیبهای اجتماعی را کاهش می دهد

صدا و سیمای گلستان پیش ران رسانه ها در سفر رییس جمهوری

مادران شهدای تک فرزند در رشت تجلیل شدند

آناتولی:رییس مجلس ترکیه استعفا کرد

قدردانی دفتر رییس جمهور از استقبال مردم استان هرمزگان از دولت تدبیر و امید

بزرگداشت شهدای حادثه تروریستی سیستان و بلوچستان درقم برگزار شد

انقلاب اسلامی ایران و ایرانی را از ذلت به اوج عزت رساند

نظر کدخدایی درباره تغییر قانون اساسی

حکم تعلیق شهردار گلپایگان اجرا شد

بهترین تصمیم برای انتخاب شهردار رشت گرفته می شود

اتفاقات عظیمی در خدمت به قرآن در چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب رخ داده است

مقاومت ایران عامل تضعیف آمریکا در معادلات سیاسی است

طی دیدار با خانواده شهید مطرح شد خانواده های معظم شهدا، پرچمداران فرهنگ ظلم ستیزی و عدالتخواهی هستند

علی ابک دیدار سردار غیب پرور با خانواده شهید «عباس دانشگر»

اعطای نشان خادمی قرآن کریم به 13 فعال قرآنی+اسامی

توصیه های رهبر انقلاب به جوانان درباره علم و پژوهش

ساخت پهپاد بدون سکان برای اولین بار در کشور به همت مخترعان بسیجی خراسان جنوبی

طرح/ فرق مادر شهید با تمام مادران دیگر زمین...

لوح ثبت شهر جهانی یزد رونمایی شد

اقتدار و قدرت انقلاب اسلامی در سطح جهان مثال زدنی است

غرور مانع بزرگی در مسیر عبودیت واقعی خداوند است

عطریان فر: تذکر رهبری درباره تصحیح خطاهای گذشته خطاب به هر سه قوه است

سالنامه ویژه مدیران

محسن رنانی: نظام آموزشی ما علم زنده را مرده تحویل می دهد

امضای تفاهم نامه با شبکه‎های آمریکای لاتین

نشست اف ای تی اف به احتمال زیاد 4 ماه دیگر به ایران فرصت می دهد

افزایش چشمگیر گروه های جهادی

رونمایی از «مسیر انرژی ایران» در همایش سالانه اقتصاد مقاومتی

وضعیت سید جلال حسینی را ام آر آی مشخص میکند

منتظر گزارش اختصاصی کلیک از رویداد گیمینگ DreamHack 2019 آلمان باشید

سازمان برنامه و بودجه علیه علیرضابیگی اقدام قضایی خواهد کرد

رهبر انقلاب: مسؤولان فریب خدعه اروپایی ها را نخورند و مراقب باشند برای مردم مشکل ایجاد نکنند

معصومه ابتکار: آرمان انقلاب تغییر نکرده است

گزارش تصویری : دیدار سردار باقری فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح با مراجع عظام تقلید

مقاومت ایران عامل تضعیف آمریکا در معادلات سیاسی است

نیروهای مسلح ایران تنها سنگربان تمامیت ارضی کشور نیستند

آیت الله العظمی سبحانی: کاهش نرخ جمعیت خطرناک است

کدخدایی: اصلاح بی مورد قانون اساسی می تواند آسیب زا باشد

زیلوبافی در مدارس و دانشگاه ها آموزش داده شود

اتفاقات عظیمی در خدمت به قرآن در چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب رخ داده است

کدخدایی: اصلاح بی مورد قانون اساسی می تواند آسیب زا باشد

مردم آذربایجان شرقی در دیدار با «آقا» چه شعری خواندند؟

امام جمعه شیراز: نباید بر سر منافع مردم معامله شود

داعش تنها برای نابودی ایران تشکیل شد

تجلیل از نویسنده برتر کشور در بجنورد

پنجمین جلسه محاکمه متهمان پرونده محیط زیست برگزار شد

آناتولی:رییس مجلس ترکیه استعفا کرد

یادداشت دکتر امیرکاووس بالازاده بر نمایش U-turn2 به کارگردانی داریوش نصیری

اصلاح بی مورد قانون اساسی می تواند آسیب زا باشد/ صرف گذشت زمان دلیلی برای تغییر قانون اساسی نیست

عراقچی: شرایط برای حضور بانوان در عرصه دیپلماسی فراهم است

دیدار نخبگان با رهبر انقلاب

دیدار نخبگان با رهبر انقلاب