مطالب مرتبط:
روایتی تکان دهنده از قربانیانی که دست و پایشان به خاطر داعش قطع شد
روایتی تکان دهنده از حمله به زاغه نشیان پاکستانی در شهر ری
روایتی تکان دهنده از حمله به زاغه نشیان پاکستانی در شهر ری
روایتی تکان دهنده از حمله به زاغه نشیان پاکستانی در شهر ری/ فرماندار: تکذیب می کنم
روایتی تکان دهنده از فاجعه سینما رکس آبادان
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
جمعه، 27 مهر 1397 ساعت 00:002018-10-18بين الملل

روایتی تکان دهنده از حرمسرای قذافی


«هرگز این لحظه را فراموش نخواهم کرد.

او فقط به بدنم تعرض نکرد بلکه روحم را نیز با دشنه ای سوراخ کرد.

آن دشنه هرگز بیرون نیامد.

همان جا ساکن و بی حرکت افتاده بودم و فقط گریه می کردم.

- هرگز این لحظه را فراموش نخواهم کرد.

او فقط به بدنم تعرض نکرد بلکه روحم را نیز با دشنه ای سوراخ کرد.

آن دشنه هرگز بیرون نیامد.

همان جا ساکن و بی حرکت افتاده بودم و فقط گریه می کردم.

قذافی به جادوی سیاه معتقد بود.

او برای جادو و جنبل هایش به خون دختران باکره نیاز داشت.

20 اکتبر مصادف با 28 مهرماه سال مرگ معمر قذافی، رهبر انقلاب لیبی است.

او پس از کودتا تا سال 1977 رییس کشور لیبی بود.

در سال 1977 از منصب رسمی ریاست شورای فرماندهی انقلاب لیبی کناره گیری کرد و مدعی شد که فقط یک نماد ملی خواهد بود.

قذافی به عنوان یکی از عمده ترین حامیان تشکیل ایالات متحده آفریقا از 2 فوریه 2009 تا 31 زانویه 2010 رییس اتحادیه آفریقا بود.

طی دهه های 1970 و 1980 میلادی، لیبی تحت رهبری قذافی از سوی غربی ها یک کشور حاشیه ای به حساب می آمد که ستم ناشی از اختلافات داخلی، تروریسم، قتل و غارت توسط رهبران را نشان می داد که در این اثنا قذافی مبادرت به اندوختن چندین میلیارد دلار ثروت برای خودش و خانواده اش کرد.

در فوریه 2011 میلادی گروهی از معترضان سیاسی که از مخالفان و معترضان جدید تونس و مصر و دیگر بخش های جهان عرب الهام گرفته بودند بر ضد دولت قذافی در لیبی به پاخاستند و این موضوع به سرعت به یک شورش عمومی مبدل شد و مخالفان در شهر بنغازی شورای انتقالی را تأسیس کردند.

این امر لیبی را به ورطه جنگ شهری مابین نیروهای دولت و نیروهای مخالف با همکاری ناتو کشاند.

سازمان ملل با تصویب قطعنامه شماره 1973 با هدف حمایت از غیرنظامیان، خواستار ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی شد.

دارایی های قذافی و خانواده اش مسدود شد و دادگاه جنایات جنگی حکم بازداشت او و پسرش سیف الاسلام به همراه برادرخوانده اش عبدالله السنوسی را صادر کرد و از طریق اینترپل آنان را تحت تعقیب قرار داد.

معمر قذافی در تاریخ 28 مهر1390 شمسی و پس از ماه ها درگیری و فرار از دست شورشیان و انقلابیون لیبی در شهر محل زادگاه خود یعنی سرت ، دستگیر و اندکی بعد به دست انقلابیون کشته شد.

در آن روز با به کنترل درآوردن شهر سرت توسط نیروهای انقلابی لیبی، قذافی و چند تن از محافظان شخصی و فرمانده ارتشش در حالی که داشتند از شهر فرار می کردند، توسط نیروهای ناتو هدف قرار گرفتند و بعد در یک کانال فاضلاب پنهان شدند.

بنا به گزارش سایت قطره و به نقل ازها، قذافی پس از بیرون آمدن از سوراخ در حالی که پا و کمرش زخمی شده بود، خود را تسلیم نیروهای انقلابی کرد.

پس از آن در حالی که قذافی تکرار می کرد چه شده؟ چه شده؟ چه خبر است؟ به من شلیک نکنید انقلابیون او را سوار یک ماشین کردند تا به مصراته منتقل شود.

قذافی در واپسین لحظات حیاتش دو هفت تیر که رنگ یکی از آنها طلایی بود، یک رادیوی اف ام و یک ساعت مچی داشت.

او همچنین لباس نظامی بر تن کرده بود.

البته بنا به ادعای محمود جبریل، ماشین حامل قذافی در درگیری میان نیروهای وفادار به او و انقلابیون هدف گلوله قرار می گیرد و قذافی در این میان کشته می شود.

منابعی هم هستند که می گویند قذافی بر اثر اختلاف نیروهای انقلابی بر سر اینکه به کدام شهر برده شود، توسط جوانی به نام سند الصادق العریبی که او را اسیر کرده بود، به ضرب گلوله کشته شد.

اما این گزارش قرار است به بخش پنهانی زندگی معمر قذافی بپردازد.

یعنی حرمسرای قذافی؛ جایی که زن های زیادی قربانی هوس رانی او شدند.

معمر قذافی با هوس بازی اش زندگی زنان زیادی را نابود کرد.

یکی از زنان قربانی شده توسط قذافی می گوید: موقعی که جنازه قذافی را دیدم که به نمایش عمومی گذاشته شده بود، برای لحظه کوتاهی احساس لذت کردم.

اما بعد حس وحشتناکی سراغم آمد.

دوست داشتم زنده بود.

دوست داشتم دستگیر می شد و در برابر یک دادگاه بین المللی قرار می گرفت و به خاطر جنایت هایی که کرده بود، محاکمه می شد.

حرمسرای قذافی پر بوده است از دخترانی که بی سر و صدا، رازها و قصه های پررنجشان را در سینه هایشان دفن کردند.

قذافی دارای حرمسراهایی بوده است که در محل اقامت او قرار داشته و شامل اتاق ها یا آپارتمان های کوچک بوده است.

زنان حاضر در این حرمسرا موظف بوده اند که با لباس نیمه عریان نزد قذافی حضور پیدا کنند و هر ساعت از شبانه روز باید آماده به خدمت می بوده اند.

این زنان مورد تجاوز قرار می گرفتند، کتک می خوردند و با تحقیرآمیزترین روش ها از آنان سوءاستفاده جنسی می شد.

قذافی روزانه برای فرونشاندن آتش شهوت خود به چندین دختر جوان نیاز داشت اما تنها به زنان بسنده نمی کرد بلکه گاهی در حضور دختران به پسران جوان هم تجاوز می کرد.

قربانیان تجاوز جنسی قذافی به خاطر ترس از کشته شدن به دست خانواده ها و بستگان خود، از آنها بریده بودند و علاوه بر این می خواستند شرافت خانواده هایشان لکه دار نشود.

یکی از قربانیان حرمسرا دختر جوانی به نام ثریا است؛ دختری که در 15 سالگی ربوده و به مدت 5 سال در زیرزمین دژ قذافی بیرون از طرابلس نگهداری شد.

او می گوید که روزانه با خشونت تمام مورد تجاوز، ضرب و شتم قرار گرفته و شاهد آزار جنسی دختران و پسران دیگر هم بوده است.

ثریا درباره اولین دیدارش با قذافی می گوید: قذافی لخت مادرزاد روی تخت دراز کشیده بود و سعی در تجاوز به من داشت.

زمانی که با او مجادله کردم مرا برای تنبیه به دست رییس حرمسرای خود سپرد.

جرات نگاه کردن در چشمانش را نداشتم.

قذافی گفت نترس، من پدر، برادر و معشوقه تو هستم.

من نقش تمامی این افراد را برای تو ایفا خواهم کرد.

تو باید برای همیشه در کنار من بوده و با من زندگی کنی! من در اسارت قذافی بودم.

زندانی اش بودم و او زندان بانم بود.

ثریا معتقد است: قذافی بازیگر ماهری بود.

هرگز قذافی را در حال نماز ندیدم.

هرگز.

به جز یک بار در آفریقا که در یک اجلاس مهم عمومی در شرایطی قرار گرفت که مجبور شد نماز بخواند.

فهمیدم قذافی مطلقا هیچ احترامی برای هیچ چیزی قائل نیست.

حتی برای خداوند.

او تک تک فرامین الهی را نقض می کرد.

حتی دشمن خدا بود.

دنیای قذافی، دنیایی بدون قید و بند، بدون قانون و بدون منطق بود.

او بی شرمانه اغلب زنان اطرافش را لکاته خطاب می کرد! سفیه همسر قذافی در ساختمانی مجزا زندگی می کرده و این دو فقط در برخی مراسم عمومی کنار یکدیگر ظاهر می شدند.

قذافی اغلب کاری به کار همسرش نداشت و همیشه وانمود می کرد که مخالف سرسخت چندهمسری است.

تیم حفاظت و بادیگاردهای قذافی را زنان زیبا و بلندقامت تشکیل می دادند؛ زنانی که هر روز خروارها غم را با خود به دوش می کشیدند.

قذافی هر زنی را که دوست داشت، انتخاب و به محل اقامتش منتقل می کرد.

نیروهای ارتش و پلیس لیبی، زنان را به زور از دانشگاه ها یا آرایشگاه ها به باب العزیزیه منتقل می کردند تا زیر نظر پرستاران خارجی یعنی گالینا ، ایلینا یا کلودیا آزمایش خون بدهند.

بخش دیگری از زنان مورد پسند قذافی، ترانه خوانان شرقی، مدل های لباس و همسران سران کشورهای همسایه بودند که در هنگام سفر به لیبی به آنها کیف های پر از دلار هدیه می داد.

حالا 6 سال است که قذافی مرده اما هنوز که هنوز است نام او بر اندام زنانی نحیف لرزه می اندازد؛ زنانی که حالا معلوم نیست کجایند و چه می کنند.

پی نوشت: اطلاعات این گزارش برگرفته از کتاب حرمسرای قذافی به قلم آنیک کوژان و با ترجمه بیژن اشتری (نشر ثالث) است.

ایسنا - سهیلا صدیقی انتهای پیام
کلید واژه ها: قذافی - لیبی - انقلاب لیبی - معترضان - مخالفان - خانواده - رهبر - آفریقا - ایالات متحده - رهبر انقلاب - پرواز ممنوع - جنایات جنگی - شورای - سازمان ملل - کشور - جادو - گریه - لحظه - ناتو - دولت - تعرض - عبدالله - اینترپل - بازداشت - میلیارد - دارایی - دختران - فاضلاب - دستگیر - دادگاه

آخرین اخبار سرویس:

روایتی تکان دهنده از حرمسرای قذافی

روایتی تکان دهنده از حرمسرای قذافی