مطالب مرتبط:
سبک زندگی سالم موجب حفظ سلامتی در دوران سالمندی می شود
دوران سالمندی میتواند بهترین روزهای زندگی باشد
شیوه زندگی سالم در دوران سالمندی باید نهادینه شود
شیوه زندگی سالم در دوران سالمندی باید نهادینه شود
دشواری های زندگی عشایر در فصل کم آبی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
پنجشنبه، 19 مهر 1397 ساعت 22:052018-10-11فرهنگي

فصل باشکوه زندگی؛ دوران سالمندی


گابریل گارسیا مارکز بزرگ، معتقد است که زندگی، یعنی خاطراتی که داریم.

البته بیراه هم نمی گوید.

در هر سن و سالی که ایستاده ایم، تلقی ما از زمان ها و اتفاق های طی شده و به وقوع پیوسته، - دو واژه پیر و سالمند اگرچه ظاهراً مترادف اند، اما در فرهنگ ایرانی معنای یکسانی ندارند.

پیر سابقه طولانی در ادبیات فارسی دارد و بتدریج معنایی سمبلیک به خود گرفته است.

وقتی از پیر حرف می زنیم عموماً به نوعی دانایی هم اشاره می کنیم.

پیر دانا که پند می دهد و نسبتی با خرابات، میکده، مغان و از این دست دارد، کسی است که با دانش خود می تواند راهی را به ما نشان دهد و طریقی بنماید.

برای همین هم هست که ز دانش دل پیر، برنا بود .

این دانش نتیجه نوعی تجربه زندگی و طی طریق است.

اگر که از جان دوست تر دارند جوانان سعادتمند پند پیر دانا را ، دلیلش همین است که پیر، مسیری را پیش از ما پیموده و چیزهایی را به چشم دیده و به دل و جان تجربه کرده است، که برای دیگران هنوز پیش نیامده است.

پیرها در فرهنگ ایرانی، همیشه سرشار از حکایت بوده اند.

شعر می دانستند و در موقعیت های مختلف به اشعار و حکایات و مثل ها شنونده شان را ارجاع می دادند.

آنها عموماً روایت های فرهنگ ایرانی را در مسیر زندگی عمیقاً تجربه کرده بودند و برای همین هم وقتی که حکایتی را برای جوانتر ها تعریف می کردند، می توانستند روی آنها تأثیر بگذارند.

آنها داستان های شاهنامه یا مثنوی را و غزلیات حافظ و سعدی را با تجربه شخصی که از پس سال ها زندگی آمده بود می آمیختند و نسل به نسل چیزی را منتقل می کردند که نامش فرهنگ ایرانی است.

سالمند اما به کسی می گوییم که سنش بالا رفته و از حدی گذشته.

هفتاد سال مثلاً.

کسی که دیگر توان کار کردن ندارد.

تنش فرسوده شده و دیگر نمی تواند کار مفیدی انجام دهد.

سالمند کسی است که در اتوبوس ممکن است از جایمان بلند شویم تا او بنشیند و سرپا اذیت نشود.

کسی است که تجربه زندگی دارد، اما تعریف کردن آن تجربه زندگی برایمان ممکن است جالب نباشد، پرحرفی به نظر بیاید و داستان هایش آنقدرها معنادار نباشند.

آدم ممکن است به سالمندی رسیده باشد، اما پیر نشده باشد.

هرچه جلوتر آمده ایم، مفهوم پیر دارد کمرنگ تر می شود.

اگر پدربزرگ هایمان همچنان دلبسته ادبیات کلاسیک بودند و برایمان درباره هرچیزی، حکایتی پندآموز در چنته داشتند، ابیات مختلف از شاعران مختلف در حافظه داشتند و برایمان داستان هایی از اسطوره های ایرانی می گفتند، از پدرانمان این ها را کمتر شنیده ایم و حالا خودمان در فاصله ای که خیلی هایمان با ادبیات فارسی و نمادهای فرهنگ ایرانی پیدا کرده ایم، باید چیزها را در گوگل سرچ کنیم و بیت های مد نظرمان را در گنجور بجوییم.

این لزوماً چیز بد یا خوبی نیست.

قرار نیست در این یادداشت کوتاه از این وضعیت شکوه سر بدهیم و برای پیرها دلتنگ شویم.

اما لازم است بپذیریم که چیزی عوض شده است.

روزگار مدرن در نسبت ما با فرهنگ، تغییری جدی به وجود آورده است؛ تغییری که باعث می شود وقتی سن مان بالا رفت احتمال اینکه یک سالمند باشیم بسیار بیشتر از یک پیر باشد.

مهم ترین دلیل قضیه هم به شیوه زندگی ما برمی گردد.

به دوره ای که در آن زندگی می کنیم.

دوره ای که در آن مسیر زندگی آدم ها، از قبل کمابیش معلوم است.

مدرسه های یک شکل، نظام آموزشی یکسان، ورود به دانشگاه و سپس بازار کار که باز ابعادش و مرزهایش مشخص است.

داشتن میزانی از حقوق و درآمد، ازدواج و خانواده در آپارتمان هایی که عموماً به هم شباهت دارند و فقط ابعادشان با هم فرق می کند.

بعدش دیگر بزرگ شدن فرزندان و بالا رفتن سن و بازنشستگی و رسیدن به سالمندی است.

شیوه ای از زندگی که محصول غلبه روایت کلان سرمایه داری بر مردم جهان است.

روایتی که در آن داشتن یا تظاهر به داشتن محور زندگی است.

آن کسی که خودش را در این شیوه تعریف می کند، کمتر پیش می آید که دانا باشد.

او حداکثر دارا است.

همین تفاوت است که دو واژه پیر و سالمند را هم از هم جدا می کند و برایشان معنای متفاوتی می سازد.

حالا ما اغلب با سالمندانی مواجهیم که به ندرت دلشان برناست و به نظر می رسد یک چیزی را گم کرده اند و قدرت اینکه به تأیید نظر حل معما کنند را از دست داده اند.

نسل پیرها دارد منقرض می شود.

سازگاری در فصل باشکوه دانیال معمار/روزنامه نگار چه کسی گفته روزگار پیری، روزگار رخوت و کاری نکردن است؟ روزگار نشستن گوشه پارک و دیدن گذر زندگی دیگران؟ اتفاقاً در روزگار پیری، می شود کارهای زیادی کرد و چه بسا که بهترین کارهای عمرمان را هم انجام بدهیم.

نمونه می خواهید؟ نمونه اش، بسیاری از هنرمندان و ورزشکاران و.

که در روزهای سالخوردگی، یا فیلمی می سازند، یا تیمی را مربیگری می کنند، یا کتابی می نویسند، یا سخنرانی می کنند، یا هر کار دیگری که از دست شان بربیاید، انجام می دهند.

اتفاقاً خیلی هاشان هم انرژی های عجیب و زیادی دارند؛ انرژی هایی که یاری شان می کند تا موفق به این کار شود.

موسفیدکرده ای در خویشاوندان داریم که از همه ما جوانان فامیل سرزنده تر است.

اصلاً وقتی که در مقابلش می نشینیم، در واقع مقابل یک پارچه شور و انرژی نشسته ایم.

با آنکه 69 سال از خدا عمر گرفته، اما سه شیفت کار می کند و کلی ایده دارد که بعد از این، باید به سرانجام برساند.

به روایت خودش، 150 سال عمر مفید دارد.

خلاصه حرف مان این است که راست گفته اند که دود از کنده بلند می شود.

راست گفته اند که تجربه پیران، ارجحیت دارد بر انرژی و توان جوانان.

مصداق همین حرف است که دهه های پایانی عمر، پربارترین دهه ها می تواند باشد؛ می تواند باشکوه ترین فصل زندگی باشد، چرا که همه تجربه های ما در آن متراکم شده است.

واقعاً یک روز دوست دارم از او بپرسم که رمز این شادابی و انرژی در آستانه گذراندن هفتمین دهه زندگی در چیست؟ داروین می گوید که در جریان زندگی و طبیعت، این قوی ترین گونه ها نیستند که باقی می مانند، این سرسخت ترین گونه ها هم نیستند که باقی می مانند، بلکه سازگارترین آنها به زیست خودشان ادامه می دهند.

سازگاری هم که تکلیفش مهم است.

شما آرنولد هم که باشید، اگر وارد شهری و کشوری بشوید، باید قدرت سازگاری با مردم و شرایط این کشور را داشته باشید وگرنه به همه نمی توانی که زور بگویی.

نمی توانید که همه را با زور و قدرت، مطیع خودتان بکنید.

این نکته را داشته باشید تا برسیم به نکته بعدی.

ما انسان ها در طول زندگی، حصارها و دیوارهایی دور و بر خودمان کشیده ایم تا به اصطلاح خودمان را حفظ کنیم.

این دیوارها به ما احساس امنیتی کاذب بخشیده اند.

دیوارهایی چون درآمد بالا، دور و بری هایمان، حمایت های مختلف و دارایی ها.

اما در نهایت، این قوه سازگاری ما است که حرف نهایی را در پایداری ما می زند.

چه اتفاقات اقتصادی و اجتماعی ای که می افتد و همه دارایی ها از بین می روند.

چه حوادثی که رخ می دهد و نزدیکان ما را از ما می گیرد.

چه دولت ها که عوض می شوند و نظام های حمایتی شان از سالمندان یکسان نیست.

امنیت نهایی در قدرت سازگاری خود افراد پنهان شده.

امنیت نهایی در این است که بدون هیچ حفاظ و دیواری، به دیدار جامعه، طبیعت و جهان بروید و بتوانید خودتان را با هر شرایطی، وفق دهید.

خاطره ها خوبند، آن چه داریم خوب است، گذشته خوب است، اما هیچ گاه امنیت واقعی را به ما ارائه نخواهد داد.

امنیت واقعی در این است که زندگی را، هیچ گاه و به هیچ بهانه ای تعطیل نکنیم؛ حتی به بهانه پیری و سالخوردگی.

چه سالخوردگانی که تا ده ها سال بعد از این هم زندگانی خواهند کرد و چه جوانانی که فکر می کرده اند تا هفتاد، هشتاد سالگی در قید حیات خواهند بود، اما به آخر سال هم نرسیده اند.

کلید این معما در شور زندگی است و شور زندگی در نگاه و ادراک ما شکل می گیرد.

نگاه و ادراکی که می گوید من سالمندم، در نتیجه تا چند سال دیگر جهان را بدرود خواهم گفت، در نتیجه نیازی به این همه برنامه ریزی نیست ، نتیجه اش رکود و رخوت و بی حوصلگی خواهد بود اما نگاه و ادراکی که می گوید من سالمندم، در اوج زندگی خود هستم، میوه ده ها سال زندگی را می توانم بچینم و تحویل دیگری بدهم، حتی می توانم کار کنم، هیچ کس هم از زمان مرگش آگاه نیست ، نتیجه اش همان شور زندگی است که می گوییم.

ما به این شور در دوران سالمندی نیاز داریم.

تا لحظه به لحظه زیستن ما، همراه با شوق و برنامه باشد؛ نه همراه با انتظاری تلخ و کشنده و یکنواخت.

این صدا احتمالاً از صندلی است اسماعیل امینی شاعر و استاد دانشگاه رییس سالخورده، لرزان لرزان آمد و رسید به صندلی ریاستش، آن قدر خسته بود که به جای نشستن، تقریباً خودش را پرت کرد روی صندلی، صدای قیژقیژی احتمالاً از صندلی درآمد.

رییس گفت: این صندلی هم زپرتش در رفته و اسقاطی شده، دفتر ریاست صندلی نو لازم دارد.

صندلی گفت: هر چیزی بالاخره یک روز صدایش درمی آید و اسقاطی می شود.

تنها صداست که می ماند.

*** زمزمه ای مبهم، در گوش رییس پیر پیچید: حیف از توانایی و نبوغ تو که در این اداره زپرتی، در گمنامی و سکوت هدر می رود.

تو شایسته ده ها پستِ مهم تر از این هستی.

رییس گفت: ای دریغا من! ای دریغا هوش و نبوغ و مدیریت من! بعد بغض کرد.

زمزمه مبهم گفت: مرد برای هضمِ دلتنگی هاش گریه نمی کنه قدم می زنه.

رییس بلند شد و خواست قدم بزند، اما پاهایش می لرزید.

پس ترجیح داد که برای استعداد پرپر شده اش پشت میز ریاست بنشیند و زار زار گریه کند.

زمزمه مبهم آمد و اشک های رییس را پاک کرد و گفت: با دوستان هماهنگ کردم که بورسیه بشوید برای دوره دکتری در دانشگاه های معتبر خارجی.

رییس گفت: اما من دیپلم هم ندارم، ضمناً درس خواندن، کار جوان هاست نه کار من که موی سفید و توی آیینه دیدم.

زمزمه مبهم گفت: موی سفید مهم نیست اصل این است که آدم دلش.

یعنی آدم باید دلش جوان باشد.

صندلی ریاست گفت: من هم خودم جوانم، هم دلم جوان است اما چه کنم که رو سیاهم.

رییس گفت: خوب شد یادم انداختی، صندلی ریاست نباید سیاه باشد.

من صندلی قرمز جگری را دوست دارم که شاد است و جوان پسند است.

آخ اگر این اداهای ریاستی نبود، یک دست کت و شلوار قرمز جگری می پوشیدم با دستمال گردن زرد و تیپی می زدم و دلی از عزا درمی آوردم.

زمزمه مبهم گفت: رییس جان! جان من جو گیر نشو! اینجا دفتر ریاست است.

مراقب حرف هایت باش که الکی الکی کار دست مان ندهی.

رییس از پشت میز بلند شد و دستی به سر و روی خودش کشید و رفت رو به روی آیینه قدی دفتر ایستاد و قد و بالای لرزان و خمیده خود را برانداز کرد و خوشحال شد و کیف کرد و لبخند زد و گفت: از آشنایی تان خوشبختم آقای دکتر! بعد دست دراز کرد که با تصویر داخل آیینه دست بدهد.

تصویر داخل آیینه دست در جیب کرد و سری به تأسف تکان داد و به او پشت کرد و رفت که رفت.

علیه زوال علی سیف اللهی روزنامه نگار از زوال می ترسم.

زوال رابطه مستقیم دارد با زمان.

می ترسم چون پیری هرگز آرزوی ما نیست و به انتظارش ننشسته ایم.

از آن فرار می کنیم چون پیری رنگ ما را می گیرد، خاکستری می کند و به حاشیه می کشد.

به جایی که هیچ شگفتی ای وجود ندارد.

به جایی که هیچ چیزی متعجب مان نمی کند.

پیری ناتوانی می آورد و ملال.

ملال، جوهر زندگی را می گیرد و از ما آدم بی تفاوتی به وجود می آورد که فقط میل به سکون دارد.

میل به کند شدن و عقب ماندن از جوانی.

دنیا تغییر شکل می دهد و می شود ابزار هیپنوتیزمی که تماشایش فقط سرگیجه می آورد.

من از هفت میلیون ایرانی که بالای 65 سال سن دارند، پیرمردی را می شناسم که غلبه کرده است بر زمان، بر زوال و بر پیری.

پیرمردی که روزِ همسایه ها از سلام و علیک های کشیده او کوک می شود.

از تماشای مرد موسپیدی که هر روز سلانه سلانه از پیاده روی روبه روی دانشگاه تهران پایین می آید و تا برای یکی یکی اهالی محل دست روی سینه نمی گذارد، کرکره دکان را بالا نمی دهد.

کرکره لوازم التحریر فروشی جمع و جور و شلوغی که بساط جنس هایش همیشه جفت و جور است.

هنوز نرسیده، جلوی مغازه اش را آب و جارو می کند و از آن موقع نوبت همسایه هاست که سلام آقا معلم از دهان شان نیفتد.

آقا معلم صدایش می کنند چون روزگاری در شهری استاد دانشگاه بوده و سر ماجرایی بی دلیل او را کنار گذاشته اند.

عینک بنددارش یادگاری همان روزهاست.

عینک که می زند، کلاسیک ترین پیرمردی است که روی زمین وجود دارد.

شبیه پدر ژپتو، شبیه اوستا در وروجک و آقای نجار .

مردی با موها و سبیلی کاملاً سفید که شانه هایش کمی افتاده اند اما کمرش خم نشده.

پیرمرد همه سال فقط یک لباس تن می کند؛ یک پولیور قهوه ای دکمه دار که رنگ و رویش رفته است اما هیچ وقت کثیف نیست.

پولیور همیشه تنش است؛ نه شش ماه اول سال کمتر می پوشد، نه شش ماه دوم سال بیشتر.

روزی که این لباس همیشگی تنش نباشد، همه به شک می افتند.

انگار که معادله ای در عالم به هم خورده باشد.

من فقط یک بار این اتفاق را دیده ام.

آن روز پیرمرد یک پیراهن سفید تنش کرده بود که بعدها فهمیدم به خاطر عروسی دخترش بوده.

اگر مشتری ها چیزی بخواهند که توی قفسه های لوازم التحریرش نباشد، از همسایه های هم صنفش که کمی بالاتر از دکانش، مغازه دارند، قرض می گیرد.

در فاصله ای که می رود تا جنس عاریه ای را بگیرد، مشتری را در مغازه اش تنها می گذارد.

بدون اینکه دلش شور وسایل و موجودی دخلش را بزند.

بالای دخلش با خط خوشی نوشته هر که از ما برد، ما برده ایم ! خرامان خرامان در یک خط صاف در راسته پیاده رو حرکت می کند، جنس را می گیرد و برمی گردد.

ذره ای بی حوصلگی و عجله در قدم هایش پیدا نیست.

هم صنف باقی لوازم التحریر فروشی هاست اما حساب و کتابش با آنها فرق دارد.

فرقی نمی کند یک مداد گُلی بفروشد یا 100 بسته کاغذ A4.

روی هر کدام سود پایین خودش را می گیرد.

آرامش در او جوری رقیق شده که انگار هیچ گمشده و ملالی ندارد.

همه چیز برای او در یقینِ محض خلاصه می شود.

چشم هایش مستقیم در آدم نفوذ می کند.

نگاه که می کند، انگار چیزی در آدم نرم می شود.

ناخودآگاه مؤدب تر می ایستی و آرام می گیری.

پیرمرد در بند چیزی نیست.

حتی در بند پیری.

انگار همه چیز به آن پولیور مرموز ربط دارد.

به سادگی اش که از هیچ ندیدن دنیا می آید.

زندگی و زمین حق آدم هایی شبیه به اوست.

حق آدم هایی که پیری رنگِ آنها را نمی گیرد.

پیر شی الهی! محمد اشعری/روزنامه نگار پیر شی الهی! بدم می آمد از این دعاواره؛ هربار که عزیز [به مادربزرگ می گفتیم] برای کاری که انجام داده بودیم، این عبارت را به کار می برد.

فکر می کردم چه نفرین عظیمی در این چند کلمه نهفته که قرار است منِ کودک 6-5 ساله را مثل عجوزه های قصه ها کند و ناتوان و رنجور گوشه ای بیندازد تا فراموش شود.

بی توجه به اینکه خودِ کسی که دارد این دعا را در حقم می کند، یکی از نازنین ترین آدم هایی است که می شناسم و چقدر برایم آرزو دارد و هیچ ردی از فراموش شدگی رویش نیفتاده.

نوجوان که شدم، معنای این آرزوی پیر شدن را پیدا کردم؛ اینکه خدا کند برسم به روزگار پیری.

باز هم دلم صاف نشد.

چرا باید پیر شویم؟ چرا باید سالمندی و پیری یک آرزو باشد و برایش دعا کرد؟ مگر آدم زودتر جام رحمت را سر بکشد چه اتفاقی در عالم امکان می افتد؟ خانه پرش 60 سالگی است.

هم زندگی را تجربه کرده ای و هم دنیا چیز تازه ای برایت ندارد، به رنجوری و درماندگی نیز چند سالی مانده.

اصلاً دورقمی های شماره موبایل تازه گرفته ام شده بود آغازگر شوخی جوانی؛ 206 می خرم، 60 سال عمر می کنم، قطعه [فلان] بهشت زهرا خاکم می کنند.

راستش را بخواهید 206 خریدم و فروختم، قطعه های بهشت زهرا پر شد و تا شماره های بالاتر رفت و حالا در آستانه میانسالی با موهای یکی درمیان سپید شده، بیش از همیشه فکر می کنم که چقدر سالمندی اتفاق مبارکی است، چقدر به روزهای قبل از واماندگی و رنجوری اش نیاز دارم و چقدر دوست دارم با همان حقوق شکسته بسته و هزارسال نیامده(!) بازنشستگی، قد کشیدن عزیزهایم را تماشا کنم.

الان انگار قدر دعای عزیز را می دانم، انگار می دانم که چه می گفت، چه خواسته ای از خدا داشت.

این روزهای سخت و بلاگرفته، صبح ها که در ماشین می نشینم تا بچه ها را به مهد و مدرسه برسانم، پسرک دست هایش را بهم گره می کند که: دعا می کنم بابام پیر نشه، اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم صورتم به خنده باز می شود و زیر لب، جوری که نشنوند و برایش سؤال شود و یاد عجوزه ها بیفتد، می گویم: پیر شی الهی! شعار سال، با اندکی تلخیص و اضافات برگرفته از روزنامه ایران، تاریخ انتشار 12 مهر97، شماره: 484329
کلید واژه ها: فرهنگ ایرانی - ایرانی - زندگی - سالمند - فرهنگ - ادبیات فارسی - گابریل گارسیا مارکز - داستان - ادبیات - فارسی - هایی - حافظ - شاهنامه - شاعران - کلاسیک - طولانی - پرحرفی - فرسوده - باشکوه - دانایی - اتوبوس - جوانان - حافظه - مارکز - همیشه - جالب - اذیت - نشان

آخرین اخبار سرویس:
پوستر فیلم 15+ یک فیلم +عکس

بوسه سعید روستایی بر گونه فرهاد اصلانی+ عکس

گریم عجیب عاطفه رضوی با موهای تراشیده +عکس

حتی لباسی که می پوشید شهر را زشت یا زیبا می کند

آغاز تحول در جشنواره فجر/ ثبت نام اصحاب رسانه از امروز

نمایشگاه عکس «ایران؛ کشوری دور در فاصله نزدیک» در استانبول

بیماری ناشناخته، مجید خراطها را گرفتار کرد + عکس

کسب دیپلم افتخار جشنواره روسیه توسط عکاس مهابادی

رونق اقتصادی فرهنگ و هنر، اولویت فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان شمالی

گزارشی از صحنه های رکیک یک فیلم در شبکه خانگی

دلیل کم کاری خواننده مشهور ایرانی از زبان خودش

ماهور الوند در نمایی از «نهنگ آبی»

آسمان فارس صاف و آفتابی + فیلم

تقویم و اوقات شرعی بیست و چهارم آذر شیراز + فیلم

افتتاح مدرسه خیّرساز روستای شورسو + فیلم

تقویم روز و اوقات شرعی+فیلم

صفحه اول روزنامه های اصفهان- شنبه 24 آذر

بیماری ناشناخته خواننده مشهور و جوان ایران

عکس | ژِست فاطمه معتمدآریا در کنار دیگر بازیگرِ «خنکای ختم خاطره»

استخدام مترجم فیلم زبان انگلیسی در مجموعه مانوش ترجمه کوشان

ویدئو / ابرسازه های آلمان نازی - قسمت سیزدهم

نشست نقد مجموعه شعر «عدم» در خبرگزاری فارس میرشکاک: جنس شعر حبیبی کسبی ولایی است/ اسفندقه: عشق به اهل بیت(ع) درابیات شاعر موج می زند

آغاز اجرای 20 نمایش جدید در هفته جاری

چاقوها بیرون | جشن شکرگزاری با دنیل کریگ

عکس| رامین، فیلم اسب سردار را دید

نوای خرم | بزرگان برای تشویق نوباوگان موسیقی آمدند

در شان من نیست فیلم های گلزار را ببینم

تصویری دیده نشده که فرهاد مجیدی از حجازی و بازیگر معروف منتشر کرد

به بهانه اکران فیلم بمب یک عاشقانه

آنها خواستند و توانستند

معیارهای انتخاب اعضای آکادمی سینما سینما/هزینه های این جشن چگونه تامین شد

بازیگرانی با دستمزدهای 30 هزار تومانی

استودیوی فارس میزبان بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون-1 محمود عزیزی: «قلاده های طلا» در تاریخ سینمای ایران می ماند

حیات وحش

میهمان آفتابگردان ها

سینمای هالیوود به درون دنیای مرد عنکبوتی می رود/نیکولاس کیج صداپیشه انیمیشن می شود

مراسم اختتامیه همایش «10 روز با عکاسان ایران»

شایعاتی درباره ازدواج «بهنوش طباطبایی»

بازیگرانی که فقط 30 هزار تومان دستمزد می گیرند!

بررسی انیمه Maquia؛ و دست هایت بوی نور می دهند

در قعر چاه یا شکم ماهی

هنر در مرز مشترک

والدین کتاب بخوانند

واکنش رضا درمیشیان به توقیف «لانتوری» در کشور چین + عکس

خوانش نمایشنامه «فوتبال» به وقت دیگری موکول شد

والدین کتاب بخوانند

نمایش های تئاترشهر 26 آذر اجرایی ندارند

«طاهر قدسی» قصه جاودانگی شهید امین کریمی

خوانش نمایشنامه «فوتبال» به وقت دیگری موکول شد

نمایش های تئاترشهر 26 آذر اجرایی ندارند

نویسنده چینی: تصاویر زیبا می تواند همه ما را به هم پیوند دهد

پوستر فیلم 15+ «ترانه»(+عکس)

«طائر قدسی» قصه مردی که از عشق دنیایی به عشق خدایی رسید

دنیای هنر از بازار هنر مهمتر است

پایان هفته با تصاویر تفریح مردم + فیلم

نویسنده چینی: تصاویر زیبا می تواند همه ما را به هم پیوند دهد

نوسینده چینی: تصاویر زیبا می تواند همه ما را به هم پیوند دهد

آینده سازان موسیقی کشور معرفی شدند

ارسال 147 اثر به دبیرخانه جشنواره شعر دفاع مقدس

«لانتوری» مجوز اکران در چین را کسب نکرد

واکنش درمیشیان به توقیف «لانتوری» در چین+عکس

نمایشگاه نقاشی «هنر فراتر از محدودیت ها»

ارسال 215 اثر به دبیرخانه جشنواره  «یوسف»

واکنش تند بازیگر سینما به انعکاس گریه های «زیبا بروفه» +عکس

نمایش فیلم «لانتوری» در چین ممنوع شد

نقد فیلم بمب، عاشقانه ای از جنس دهه شصتی ها

ازدواج مجدد بهنوش طباطبایی؟ +عکس

ارسال 215 اثر به دبیرخانه جشنواره های شعر دفاع مقدس و جایزه ادبی «یوسف»

مینا وحید بدون آرایش+عکس

سعید آقاخانی با لباس کردی+عکس

آینده سازان موسیقی کشور معرفی شدند

واکنش رضا درمیشیان به توقیف «لانتوری» در کشور چین +عکس

واکنش رضا درمیشیان به توقیف «لانتوری» در کشور چین/ عکس

خلق شاهکاری خارق العاده توسط طبیعت! +فیلم

عکس | فرهادی اصلانی در صحنه فیلمبرداری «متری شش و نیم»

نمایش فیلم «لانتوری» در چین ممنوع شد

کنسرت بابک جهانبخش

جشنواره ای به رنگ برگهای پاییزی

جشنواره طرح ها و رنگ های پاییزی

آغاز جشنواره هنری دانشجویی ققنوس در مازندران

جشنواره طرح ها و رنگهای پاییزی

ثبت نام اهالی رسانه برای جشنواره فیلم فجر از شنبه/ انتشار فهرست متقاضیان و دلایل تایید یا رد آن ها در راستای شفافیت

واکنش رضا درمیشیان به توقیف «لانتوری» در کشور چین/ عکس

«ایرج» مهمان مسابقه آواز می شود

«لانتوری» در چین توقیف شد!

سریال محرم 98 در آخرین مراحل نگارش

«لانتوری» مجوز اکران در چین را کسب نکرد

اهالی قلم در بیمارستان آیت الله یثربی کاشان رایگان درمان می شوند

مسعود کیمیایی زنگ آغاز اجرای یک نمایش را زد/ عکس

طباطبایی نژاد: سینماحقیقت، قرار نیست فقط یک ویترین باشد

از فیلم پرحاشیه حامد بهداد تا استفاده هنری از رنگ گران پورشه

آغاز ثبت نام اصحاب رسانه برای جشنواره فیلم فجر از فردا

نمایش فیلم «لانتوری» در چین ممنوع شد

نمایش فیلم «لانتوری» در چین ممنوع شد

داستان های وحشتناک برای کودکمان بخوانیم یا نخوانیم ؟ !

عکس روز: تندیس های ابریشمی

سومین جشنواره دانشجویی ققنوس در مازندران آغاز به کار کرد

آغاز جشنواره هنری دانشجویی ققنوس

«لانتوری» در چین توقیف شد!

سومین جشنواره دانشجویی ققنوس در مازندران آغاز به کار کرد

فصل باشکوه زندگی؛ دوران سالمندی

فصل باشکوه زندگی؛ دوران سالمندی