مطالب مرتبط:
پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/4 لحظه مرگ یاد زنی افتادم که خانه خرابش کردم
پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/2 عاقبت کسانی که مال مردم را دزدیدند!
پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/3 پای درس های اخلاق ژنرال+صوت
پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/5 روشی برای فرار از جبهه
ضرورت اشاعه فرهنگ ایثار و گذشت دوران دفاع مقدس در جنگ اقتصادی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
شنبه، 31 شهریور 1397 ساعت 00:212018-09-21سياسي

پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/6 روایتی از آنچه بر زندانیان «دولتو» گذشت


آن روز را خوب به یاد دارم، 9 آذر 60 بود و مدت کمی از آغاز جنگ ایران و عراق می گذشت.

- " حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، زهرا بختیاری: شاید نام زندان و زندانیان دولتو را شنیده باشید.

مدتی پیش از آغاز جنگ تحمیلی بود که مزدوران داخلی صدام دست به آشوب هایی علیه جمهوری اسلامی در غرب کشور زدند.

آنها در غالب گروهک هایی چون کومله و دمکرات بخشی از استان های کردستان و کرمانشاه را متشنج کرده بودند.

همچنین برای تثبیت حضور خود دست به کارهای فجیع انسانی می زدند تا با ایجاد رعب و وحشت مردم منطقه را با خود همراه کنند.

آنها پاسدارها و یا کسانی را که گمان می رفت با سپاه اسلام ارتباط دارند توسط موزاییک های شکسته مقابل نوعروسان خود سر می بریدند تا اعلام کنند هر کسی با جمهوری اسلامی باشد سرنوشتی جز این نخواهد داشت.

آنها تعدادی از مردم و نظامیان منطقه را هم به اسارت گرفتند و ماه ها با سپر انسانی که برای خود ساخته بودند توانستند مقاومت کنند.

  گروهک دمکرات برای اینکه به مردم بگویند ما مزدور عراق و دشمن شما نیستیم با هماهنگی های پنهانی خود با حزب بعث منطقه ای به نام دولتو را که اسرای خود را آنجا نگهداری می کردند بمباران کردند و تعداد بسیاری به شهادت رسیدند.

سرانجام مقاومتشان توسط نیروهای اسلام شکست و غرب کشور از لوث وجودشان پاک شد.

آنچه خواهید خواند بخش اول گفت وگویی است با حسین سجادی پور ارتشی ای که توسط دمکرات ها به همراه تعدادی دیگر از مردم اسیر شد اما با وجود خاطرات تلخی که داشت پس از آزادی مجددا به جبهه های جنوب رفت و تا پایان جنگ دست از مبارزه با دشمنان کشورش بر نداشت.

  *دلم با نظام طاغوتی پهلوی نبود من حسین سجادی پور هستم که 68 سال پیش در شهریار متولد شده و همانجا بزرگ شدم.

سال 45 برای اینکه وارد ارتش شوم به تهران مهاجرت کردم و سال 46 لباس ارتش را پوشیدم.

سال 74 هم بازنشسته شدم.

من اگر چه ارتشی بودم اما دلم با نظام طاغوتی پهلوی نبود و سعی می کردم به هر نحو ممکن جلوی کشته شدن مردم را در تظاهرات بگیرم.

با پیروزی انقلاب هم بلافاصله به نهضت امام خمینی(ره) پیوستم.

  *غائله کردستان و پیام تاریخی امام خمینی(ره) بعد از پیروزی انقلاب زمانی که ماجرای تشنجات و خرابکاری های گروهک های ضد انقلاب در غرب کشور پیش آمد شهید چمران با تعدادی از نیروهایش عازم آنجا شده بود تا غائله ضد انقلاب را جمع کند اما آنها بیش از آنچه تصور می شد در شهرها رخنه کرده و رعب و وحشت در دل مردم انداخته بودند.

به همین جهت و با توجه به پیچیدگی هایی که وجود داشت و خباثت بنی صدر نیروهای زیادی نتوانسته بودند به شهید چمران ملحق شوند و او با افرادش نمی توانستند کاری از پیش ببرند.

فلذا امام خمینی(ره) پیامی صادر کردند و فرمودند: اگر فرماندهان ارتش نمی توانند کاری کنند من خودم وارد قضیه شوم.

پس از پیام ایشان بود که ارتش مصمم شد نیروهایی را به آن منطقه برای کمک به شهید چمران اعزام کند.

غرب کشور نیز مانند هر شهر دیگری پایگاهی برای حفاظت داشت اما برای آن جریانات کافی نبود.

بنابراین از طرف فرماندهی جلسه ای گذاشتند و قرار شد یک تعداد نیروی انسانی بفرستند تا قائله کردستان تمام شود.

از جمله کسانی که در قالب این نیروی انسانی به کردستان رفت، من بودم.

*خودم را به یگان ارتش در کردستان معرفی کردم تقریبا هفده یا 18 شهریور بود، دو روز قبل از فوت آیت الله طالقانی، حکمی به یگان ما ابلاغ شد که باید بروید کردستان و خود را معرفی کنید.

وسایلم را جمع کردم و حرکت کردم اما بلافاصله زمانی که رسیدم از اخبار متوجه شدم که آیت الله طالقانی فوت کردند.

با شنیدن این خبر بدون اینکه خود را معرفی کنم مجددا به تهران برگشتم، تا در تشییع پیکر ایشان شرکت کنم.

وقتی مراسمات فوت آیت الله طالقانی تمام شد با دو روز تأخیر به کردستان برگشتم و خودم را به یگان ارتش در آنجا معرفی کردم.

  اینگونه شد که به مریوان رفتم و در یگانی از لشکر 28 ارتش  به عنوان توپچی مشغول خدمت شدم.

مریوان یک منطقه مرزی بود که چند عملیات بزرگ در آن انجام شد.

در یکی از این عملیات ها من حضور داشتم.

ماجرا از این قرار بود که پادگانی از عراق پشت دزلی باید منهدم می شد.

یک هفته در آن منطقه به مأموریت رفتیم و پادگانشان را زیر و رو کردیم در حدی که دیگر نمی توانستند فعالیتی انجام دهند.

مجددا به مریوان برگشتیم.

مدتی هم در سنندج بودم.

*آن روز را خوب به یاد دارم قرار شد تعدادی از بچه که من هم جزوشان بودم برای مرخصی و دیدن خانواده هایمان به تهران برگردیم.

  در اتوبوس که سوار شدم، خیلی از حرکتمان نگذشته بود که متوجه شدیم اتوبوس را نگه داشتند.

البته تنها ماشین ما نبود.

در جاده هر خودرویی بود نگه داشتند.

دلیل ایستادن را که پرسیدیم متوجه شدیم افراد حزب دموکرات کردستان که یک گروهک ضدانقلاب بود، راه را بستند.

آنها با گروه های اسلام، سپاه و دولت درگیر بودند.

خلاصه بلافاصله پس از توقف ماشین ها آنها را به سمت بیابان کشیدند و همه سرنشینان را پیاده کردند، اموال همه را اگر چیزی داشتند،گرفتند.

ما در اتوبوس 23 نفر بودیم که البته همه نظامی نبودند، تعدادی از برادران سپاه بودند، تعدادی از بسیج، تعدادی از ارتش و تعدادی هم از مردم عادی بودند.

همه را به جمع ما اضافه کردند و بردنمان داخل روستاها.

آن روز را خوب به یاد دارم، 9 آذر 60 بود و مدت کمی از آغاز جنگ ایران و عراق می گذشت.

بنی صدر لعنتی هم هنوز رییس جمهور بود.

*حقیقتی که پشت بمباران کتمان شده بود بیش از 20 روز با پای پیاده ما را از این روستا به آن روستا کشاندند تا رسیدیم به آن منطقه ای که می خواستند آنجا در اسارت نگهداری مان کنند.

در این مدت روزها را در مکان هایی می ماندیم و شب ها مجدد حرکت می کردیم.

آنها می خواستند اینگونه مانع این شوند که نیروهای دولتی بتوانند ما را شناسایی کنند.

معمولا هم مکان های متروکه مثل آغل گوسفندان را انتخاب می کردند.

با همه این سختی ها بالاخره رسیدیم به مقر اصلی شان و به جمع کسانی پیوستیم که در دولتو زندانشان بمباران شده بود.

ماجرای بمباران هم اینگونه بود که حزب دمکرات برای اینکه رد گم کند و بگوید ما مستقل از حزب بعث عراق هستیم مکان زندان را به عراقی ها گرا داده بودند و آنها این زندان را بمباران کردند و خیلی از زندانی ها هم به شهادت رسیدند.

اما حقیقت این بود که آنها همه جیره و مواجب خود را از عراق می گرفتند.

  *زندانی در آغل گوسفندان وقتی به جمع آنها اضافه شدیم حالا دیگر تعدادمان به حدود 150 نفر می رسید.

اولین زندان در منطقه ای بود به نام گِردنه ، آنجا یک ده کوچکی بود که ساکنینش برای ییلاق و قشلاق رفته بودند و خانه ها و آغل گوسفندانشان خالی بود، حزب دمکرات ما را آنجا نگهداری.

البته مکان محدودی بود و همه حدود شش هفت اتاقش پر بود.

به همین علت ما را فرستادند در آغل گوسفندان و گفتند آنجا را تمیز کنید و بعد همانجا بمانید.

فضولات گوسفندان از آنجا تا حدودی پاک کردیم، بعد نفری یک گونی کنفی که آن زمان در آن آرد می آوردند به ما دادند به علاوه یک پتوی سربازی و یک کاسه و قاشق روحی، والسلام.

  *کسی نتوانست فرار کند چند روز که گذشت دو سه نفر برای فرار اقدام کردند، اما موفق نشدند و حزب دموکرات دوباره آنها را گرفت و آورد همان جا اعدام کرد.

در طول اسارت من هر کسی که می خواست فرار کند، دستگیر و اعدام شد.

کسی در فرار موفق نبود زیرا شرایط منطقه کوهستانی بود و اگر کسی روز می رفت، باید از مناطق مسکونی رد می شد که در این حال کردها او را می دیدند و از مدل لباسش متوجه می شدند او یک عامل خارجی است و به مقرهایی که در آن نیروهایشان مستقر بودند اطلاع می دادند، در نتیجه قضیه لو می رفت.

*عاقبت دو بسیجی که فرار کردند 2 تا از بسیجی هایی که تصمیم گرفتند فرار کنند، 48 ساعت بعد توسط افراد این گروه دستگیر شدند.

آنها در این دو روز می رفتند بالای درخت می نشستند و شب ها به مسیر ادامه می دادند، تا اینکه از دید مردم خارج شوند.

نهایتا به رودخانه بزرگی می رسند که تقریبا یک کیلومتر یا 50 متر عرضش بوده که به هیچ وجه امکان نداشت انسانی از آن عبور کند، زیرا سطح آب نیز 5 متر عمق داشت.

آنها آنجا نشسته بودند که متوجه می شوند 3 اسب سوار به سمت آنها می آید، سواره ها رد پای این اسیرها را پیدا کرده بودند و دنبالشان آمده بودند، به رودخانه که می رسند متوجه می شوند هیچ آدمی نمی تواند از آنجا رد شود.

اسرا  زیر بوته های بزرگ پنهان شده بودند، اسب سوارها که می بینند آنها را نمی توانند پیدا کنند شروع می کنند به برگشتن، یکی از اسرا صدای پای اسب ها را که می شنود، از جایش بلند می شود، همان موقع یکی از دموکرات ها می ایستد برای قضای حاجت که ناگهان متوجه این اسیر می شود و می بیند که دو نفری که دنبال شان می گشتند همین جا هستند، بقیه را هم خبر می کند.

آنها را گرفتند و آوردند همانجا تیرباران کردند.

  *اسیری که به صلیب کشیده شد یکی از آن دو اسیر به نام علی بچه سردشت و کرد بود.

او به جرم جاسوسی برای جمهوری اسلامی دستگیر شده بود، وقتی خواستند اعدامش کنند، از چوب درختان صلیبی درست کردند و دست و پایش را بستند و گذاشتند بالای پشت بام زندان، سپس جمع مان کردند در حیاط و جلوی همه او را تیرباران کردند و گفتند بدانید هر کس بخواهد برود، سرنوشتش همین گونه خواهد بود.

کُرد، فارس، ارتشی، بسیجی، پیش مرگه مسلمان برای آنها فرقی نداشت، همه برایشان دشمن بودند و با دشمن هم دشمنی می کردند.

  *شهادت بچه ها دلیلی بر هیچ کاری نبود چهار پنج ماه بعد ما را از روستای گِردنه خارج کردند و به زندانی در آلواتان که داخل جنگل بود منتقل شدیم.

روزی 30،40 تا از بچه ها را می بردند بیگاری تا سنگ و گل جمع کنند، اتاق بسازند برای زندان، ساختن زندان آلواتان یک ماه طول کشید.

این زندان 8 اتاق داشت، یک سرویس بهداشتی، یک آشپزخانه و یک مقری که در ارتفاع بود برای نگهبانی.

3،4 ماه هم در زندان آلواتان بودیم.

برای حمام بچه ها فقط یک پیت آب گرم بود و یک پیت آب سرد، چه می خواهد زمستان باشد چه تابستان.

می گفتند برو در حیاط و استحمام کن.

گاهی مجبور بودیم روی برف بنشینیم و استحمام کنیم.

مدتی بعد با هلی کوپتر دو تانکر آوردند و چهل نفر از بچه ها را بردند تا تانکر ها را از ارتفاع تند و شیب دار آن منطقه پایین بیاورند.

با چوب و طناب شاسی هایی درست کردند تا مثلا راحتتر منتقل داده شود.

  تمام مصالح زندان روی کول همین بچه ها آورده شده بود.

تانکر که آوردند دیواری کشیدند برای  حمام، اما بلافاصله این منطقه توسط نیروهای سپاه و بسیج پس گرفته شد، بعد دموکرات ها ما را از آنجا بردند و هیچ کسی از آن حمامی که ساخته شده بود استفاده نکرد.

در این زندان هم تعدادی را به عناوین مختلفی شهید کردند، شهادت بچه ها دلیلی بر هیچ کاری نبود.

آنها یک لیست 150 نفره دست شان بود که رؤسای بالا تصمیم می گرفتند به هر دلیلی چند نفر را اعدام کنند، اغلب حرص شان از پیشروی نیروهای اسلام بود.

هر وقت سپاه و بسیج و ارتش زمینی را از آنها پس می گرفتند و تعدادی شان را می کشتند، آنها هم به تلافی، تعدادی از زندانی ها را شهید می کردند.

یکبار 17 نفر اعدام کردند، یکبار 11 نفر، یکبار 4 نفر، 6 نفر و حتی 2 نفر که به عناوین مختلف می بردند و اعدام می کردند.

  *از صدای تیرهای خلاص متوجه می شدیم چند نفر شهید شدند وقتی می خواستند تعدادی را اعدام کنند از محوطه زندان خارج می کردند، پشت دیوار تکیه شان می دادند طوری که ما آنها را نمی دیدیم، فقط از صدای تیرهای خلاصی که بلند می شد متوجه می شدیم چند نفر به شهادت رسیدند.

  بعد رادیوی حزب دموکرات که از ساعت 4 و نیم تا شش برنامه اجرا می کرد به مدت یک ساعت،  اعلام می کرد افرادی که ساعتی قبل توسط حزب دموکرات اعدام شدند، همه از عوامل خمینی و جمهوری اسلامی بودند که به حکم دادگاه های ما به اعدام محکوم شدند و این احکام اجرا شد.

سپس اسامی را هم یک به یک اعلام می کردند.

در طول این مدت، 74 نفر به شهادت رسیدند، یعنی در مدت 29 ماه که من در اسارت بودم.

  *آن شبِ تلخ بارانی آلواتان را که تخلیه کردند قرار شد ما را مجددا به دولتو ببرند.

می خواستند همانجا را که قبلا بمباران شده درست کنند و ما را نگه دارند، اما با مخالفت شدید اهالی ده مواجه شدند.

آنها گفتند ما نمی گذاریم شما اینجا زندانی نگه دارید، برای اینکه قبلا به خاطر حضور آنها روستای ما بمباران شد، هر چند اهالی ده خبر نداشتند جریان این بمباران ها چگونه بوده است، می گفتند خانواده های ما در خطرند، به همین دلیل ما را برگرداندند و بردند به منطقه ای میان دو ارتفاع که میانش کفی بود، چهل روز هم آنجا نگهمان داشتند، آن هم در فصل پاییز و سرمای کردستان که بسیار عجیب است.

آنجا بدون سرپناه و اتاقی بودیم، در منطقه ای خط کشیدند، آنقدری که 150 نفر بتوانند بخوابند و بنشینند، سپس جاهایی را که خط کشیده بودند کانال کندند، بعد هر روز تعدادی از بچه ها را می بردند جنگل که درخت های جنگل را بکنند و بیاورند دور تا دور این کانال ها بگذارند و مانند آغل گوسفندی که عشایر درست می کنند، بسازند برای اینکه کسی نتواند برود بیاید.

درخت هایی را می آوردند که پر از خار و شاخ و برگ بود.

پشت سر هم گذاشته.

فقط یک در ورودی بود که نگهبان جلوی در مستقر بود و دو سه نگهبان اطراف آنجا قدم می زدند.

  آنجا به محض اینکه روز به سمت غروب می رفت و هوا رو به تاریکی می گذاشت، همه را مجبور می کردند پتوها را روی سر بکشند و بخوابند، تا وقتی هم که هوا روشن نمی شد، کسی حق نداشت از جایش بلند شود.

  آن ایام یک شبِ بارانی بود که هیچ وقت از یاد هیچ کدام از اسرا نخواهد رفت، باران شدیدی آمد مثل باران های شمال، در حالی که هیچ پناهی هم نداشتیم.

ما را بردند تا چوب های جنگلی را که روی زمین ریخته جمع کنیم و برای گرم شدن آتش بزنیم.

تا وقتی رویمان به آتش بود، پشت مان خیس بود، و وقتی پشت مان را به آتش می کردیم رویمان خیس می شد.

آن شب را به سختی گذراندیم.

* سخت ترین و بدترین شرایط زندان ما اینجا بود با این وصف دموکرات ها متوجه شدند نگهداری ما آنجا امکان پذیر نیست، به همین دلیل دوباره منتقلمان کردند به دهی به نام بیتوش .

48 ساعت در مسجد آنجا ماندیم و دوباره بردنمان به روستایی به نام اشکان که فاصله اش دو کیلومتر بود، در اشکان هم در مسجد جایمان دادند.

  تعداد اسرا نوسان داشت، گاهی تعدادی به ما اضافه می شد و گاهی در جشن هایشان به نام جشن ریبندان (در دوم بهمن به دلیل برف سنگینی که در کردستان می آمد راه ها بسته می شد و به همین دلیل جشنی می گرفتند و اعلام می کردند راه ها دیگر بسته شده است) یا تأسیس حزب و این جور مناسبت ها هر دفعه تعدادی از سربازها را آزاد می کردند، آن هم سربازهایی که با آنها همراهی می کردند و اطلاعات داخل زندان را به آنها می رساندند و مسائلی که آنها می خواستند برایشان انجام می دادند.

شش ماه در مسجد روستای اشکان زندانی بودیم.

سخت ترین و بدترین شرایط زندان ما آنجا بود.

*نوع دوستی به روش حزب دمکرات! اشکان روستایی بود بی آب بود، همانطور که می دانید در کردستان هر جا را حفر کنید از آن آب می آید و چشمه دارد، اما آن ده نقطه ای بود که با میله های مرزی شاید حدود پانصد متر فاصله داشت، اما قطره ای آب از زمینش نمی جوشید.

یک رودخانه بزرگی هم از پایینش رد می شد که آب گل آلود از آن رد می شد و آب مصرفی نبود.

دلیل انتخاب اسم اشکان برای این ده این بود که از بی آبی مردم آن ده اشک شان درمی آمد.

از ده بیتوش یک لوله پولیکایی رد کرده بودند و از چشمه اش مردم اشکان خریداری می کردند.

رودی که رد می شد اهالی ده برای شستشوی لباس شان استفاده می کردند و احشام شان هم وقتی از چرا برمی گشت، اگر آبی می خواست، از آنجا استفاده می کرد، بعد این آب سرریز می شد به آب انبار مسجد که ما در آن زندگی می کردیم، آب انبار پشت مسجد بود.

حوضی 2 متر در 2 متر داشت و چهار شیر در آن بود که برای نظافت استفاده می شد، در حوض آبی بود که گاو و گوسفند روی آن ادرار هم می کردند و مردم ده ظرف هم می شستند، چون که ما آب نداشتیم بچه ها مجبور بودند از این آب استفاده کنند، به همین دلیل 30 نفر از اسرا مریض شدند.

 مریضی هایشان اسهال شدید بود، به خاطر استفاده از آن آب آلوده ای که می خوردند.

خیلی ها سعی می کردند که از آن آب نخورند، اما خودتان می دانید وقتی تشنگی به آدم فشار می آورد، دیگر این حرف ها حالی آدم نمی شود.

روزی یک وعده غذای برنج آبکش می دادند بدون خورشت و یا سیب زمینی آب پز و نخود آب پز می دادند، اینها غذاهای خشکی بود که معده را خشک می کرد.

وقتی آب بدن کم می شد مجبور می شدیم از آن آب استفاده کنیم.

  مسجدهای کردستان جایی به نام کفش کن دارد، یعنی به اندازه یک متر نرده گذاشتند که وقتی از در داخل می شوند، کفش ها را در خاکی درمی آورند، از لوله ها رد می شوند و بعد پایشان را روی زیلو می گذارند و داخل مسجد می شوند، 30 نفری که مریض بودند در کفش کن می خوابیدند که اگر بدنشان نجس شد، فرش های مسجد کثیف نشود، 2 نفر از این بچه ها که به خاطر خوردن از این آب آلوده اسهال خونی گرفته بودند فوت کردند.

  زندان بان ها برای اینکه بگویند ما دموکرات هستیم و طرفدار آزادی و مردمیم در روز یک کاسه ماست می آوردند با یک قاشق و در دهان هر کدام از مریض ها می ریختند.

مثلا می خواستند اسهال شان بند بیاید.

یک کاسه برای 30 نفر، شب می خوابیدیم و صدای ناله مریض ها بلند می شد.

یک شب متوجه شدیم صدای یکی از بچه ها قطع شد و دیگر ناله نمی کند صبح سراغش رفتیم و متوجه شدیم او که نامش اسلامی بود، هم فوت کرده.

اسلامی یک جوان رزمنده ای بود که شاید حدود 80 کیلو وزن داشت و حالا شده بود 20 کیلو.

نماینده بچه های زندان من بودم و بین بچه های خودمان وجهه ای داشتم که به حرفم گوش می کردند.

آنها صدایم کردند و گفتند بیا  اسلامی فوت کرده.

در زدم و به زندان بان اطلاع دادم، گفت بیاوریدش بیرون.

این جوان 20 کیلویی را بغل کردم و با خودم بردم.

گفت بگذار کنار دیوار بعد برو داخل، دیگر خبر ندارم با پیکر او چه کردند، اصلا دفنش کردند یا نه.

*روستایی ها آدم های مهربانی بودند روستایی ها آدم های مهربانی بودند با اینکه فرهنگ پایینی داشتند اما نسبت به ما احساس دوستی و ترحم داشتند این را از نگاه هایشان و گفتارشان متوجه می شدیم ولی خب نگهبان ها مانع از این می شدند که آنها به ما محبتی کنند.

مردم روستا از دموکرات ها می ترسیدند.

فقر فرهنگی و فقر اقتصادی  آنها باعث شده بود که دموکرات ها را در آن محله قبول کنند و گوش به فرمانشان بودند.

*بیگاری برای یک لقمه نان مدتی همین وضعیت را داشتیم.

بچه ها را برای بیگاری می بردند.

مثلا 10 نفر را صدا می کردند و می گفتند بیایید برویم برای زندان آب بیاورم پیت های 7 کیلویی روغن را که خالی بود به دستشان می دادند و می گفتند بیایید برویم از یک چشمه دور آب بیاوریم.

یکبار در همین حین یکی از بچه ها را به این بهانه که می خواسته به نگهبان ها حمله کند کشته بودند.

این فرد یک بسیجی بود که چشمش بسیار ضعیف بود، می گفتند می خواسته اسلحه را از نگهبان بگیرد.

آنها به هر دلیلی بچه ها را به شهادت می رساندند تا به این وسیله رعب و وحشت در دل بقیه زندانی ها بیندازند تا بچه ها نتوانند اقدامی کنند.

  200 نفر شده بودیم که جیره غذایی ما روزی سه قرص نان لواش بود.

10-15 نفر هم نگهبان های زندان بودند که جمعا باید روزی 600-700 نان پخته می شد؛ بنابراین اقلا باید روزی یک تن چوب جنگلی می آوردیم تا آتش درست کنند و روی ساج نان ها پخته شود.

ظهرها غذا داشتیم اما شب و صبح نه، چایی سهمیه بندی بود، قوطی های سه کیلویی روغن را پیدا می کردیم دورش را سوراخ می کردیم و به عنوان کتری از آن استفاده می کردیم.

4 نفر 4 نفر صدایمان می کردند که برویم به اصطلاح کتری هایمان را آب جوش کنیم وقتی می آوردیم مقداری چای داخلش می ریختم کت مان را می انداختیم رویش تا دم بکشد.

لیوان های مان قوطی های کمپوتی بود که سر راه بیگاری از روی زمین پیدا می کردیم تمیز می کردیم و به عنوان لیوان استفاده می کردیم.

  به جای قند هم به ما شکر می دادند.

در هفته نصف لیوان شکر می دادند برای چهار نفر.

ما چند نفری شکرهایمان را روی هم می ریختیم و روی حرارت با مقداری آب، حلش می کردیم و می گذاشتیم دوباره خشک شود، سپس تکه تکه می کردیم و به عنوان قند از  آن استفاده می کردیم که به هر کس به اندازه یک حبه قند می رسید.

این کار را می کردیم تا آخر هفته برسد.

مقداری از آن را داخل آب می ریختیم و شب با نان می خوردیم مثلا چای شیرین که پنیر هم نبود.

*مو قرمزیِ خائن عبدالله سور رییس زندان ما موهای قرمز رنگی داشت البته نام اصلی اش عبدالله امینی بود که به خاطر نام قرمزش به این نام شهرت پیدا کرده بود.

او درجه دار ارتش بود که از مهاباد فرار کرده و تعدادی اسلحه آورده بود برای دموکرات ها.

به همین دلیل توانسته بود بین آنها برای خودش موقعیتی پیدا کند و بشود رییس زندان.

چند نفری هم در دوران ریاست او اعدام شدند.

به همین دلیل اعتراض بچه ها بلند شد و سرانجام او را عوض کردند.

*تنها دلیل جابجایی ما پیشرفت نیروهای اسلام بود اردیبهشت ماه ما را از اشکان جابجا کردند و همانطور که گفتم تنها دلیل جابجایی ما پیشرفت نیروهای اسلام بود.

از اخبار کم و بیش اطلاع داشتیم.

بین بچه ها کسی بود به نام خاکپور او یک رادیوی کوچکی داشت که از ابتدای اسارت توانسته بود آن را پنهان کند.

پیچ و مهره های رادیو را هم باز کرده بود دورش را با کش بسته بود که اگر کسی دید بگوید خراب است.

باتری هایش را هم فقط برای اخبار ساعت2 و 8 شب می گذاشت.

شهادت شهید باهنر، رجایی و حزب جمهوری اسلامی را هم از همین طریق متوجه شدیم.

  در زندان اشکان تلویزیونی داشتیم که فقط شبکه های عراقی را پخش می کرد چون لب مرز هم بودیم خوب می گرفت.

فقط هم نگهبان می توانست آن را روشن کند کسی حق نداشت به آ ن دست بزند.

شبکه های موسیقی و رقص عربی پخش می کرد.

ادامه دارد.

انتهای پیام/ب http://fna.

ir/bogyvt
کلید واژه ها: جمهوری اسلامی - مردم - اسلام - مقاومت - ارتش - زندانیان - کشور - منطقه - زندان - جنگ ایران و عراق - کردستان - اسلامی - هایی - جمهوری - نظام - سجادی - همراه - جنگ تحمیلی - امام - خبرگزاری - عراق - کرمانشاه - شکست - تظاهرات - موزاییک - بمباران - بنی صدر - سالگرد - شهریار - مهاجرت

آخرین اخبار سرویس:
فیلم/ تلاوت سور ق و فجر با صدای «راغب مصطفی غلوش»

اثر تکوینی اربعین در انسان و جامعه/ اجتماع میلیونی اربعین در تاریخ بی نظیر است

معاون وزیر دفاع آذربایجان با وزیر جنگ رژیم صهیونیستی دیدار کرد

نخستین دیدار گروه کاری رژیم حقوقی خزر در باکو برگزار خواهد شد

آغاز به کار کنفرانس رباتیک با ارائه 20 ربات برتر دانشجویی

نگاه های سلیقه ای اثر هنری را قربانی منافع جناحی می کند

مهمترین دغدغه مراجع قضایی کاهش جمعیت کیفری است

لوایح FATF در هیات نظارت با عجله و بدون حضور رییس مجمع مطرح شد

لازمه نزدیکی دانشگاه به دستگاه اجرایی ارائه ماموریت است

ایستگاه خواب ها در شب های تهران

دل و روده شهر در چنگ بیل های میکانیکی فاضلاب شهری

66 سال حبس برای اعضای بزرگترین شبکه ضرب وتوزیع سکه تقلبی

گزیده روزنامه های 2 آبان 1397

معرفی یک کاندیدای اصلاح طلب در انتخابات آینده منطقی ترین اقدام است

هر خوابی، تعبیر ندارد

احیاء باغ سیب مهرشهر و بازسازی کاخ مروارید

لوایح FATF در هیات نظارت با عجله و بدون حضور رییس مجمع مطرح شد

حمایت تشکل های بازنشستگی، کارگری و کارفرمایی از وزارت شریعتمداری

ضرورت تشکیل برندهای خاش در حوزه نخیلات و شترداری

اربعین، نهضت امام حسین (ع) را جهانی می کند

بنیاد تعاون سپاه از شرکت توسعه اعتماد مبین خارج شد

پمپئو روادید مسئولان قتل روزنامه نگار منتقد سعودی را لغو می کند

موتورسواری که زنان را زخمی میکرد دستگیر شد

انتقادات بسیاری از شریعتمداری وجود دارد

ترافیک سنگین در محور ایلام - مهران

چرایی عدم روراستی اعضای شورای شهر تهران با مردم

نشست علنی مجلس شورای اسلامی آغاز شد

سردار ایوب سلیمانی جانشین فرمانده نیروی انتظامی شد

آغاز رسمی پروازهای اربعین از امروز/انجام روزانه 35 پرواز به بغداد و نجف

استخدام حسابدار مجرب برای کارخانه پوشاک در کهریزک

استخدام نیروی 3d کار جهت شرکت طراحی داخلی در تهران

استخدام طراح برای یک چاپخانه در تهران

استخدام شرکت ایماگالری

دیدار دبیرکل سازمان ملل با وزیر خارجه آمریکا

استخدام طراح سایت مسلط به نرم افزار وردپرس در تهران

استخدام آشپزخانه حاتم گلشهر

پمپئو به دیدار گوترش رفت

استخدام نیروی کار آقا در فروشگاه مواد غذایی

استخدام نقشه کش صنعتی ساکن غربِ تهران

الگوی پیشرفت ایران در پنجاه سال آینده در دستور کار مجمع قرار گرفت

تاکید وزیر کشور بر توجه مردم به اطلاعیه ها

2 آبان | خبر اول روزنامه های صبح ایران

برگزاری نشست هیئت اندیشه ورز با حضور پیشکسوتان دفاع مقدس لرستان

اعزام 72 مددجوی زیارت اولی از گلوگاه به مشهد مقدس

عبادت باید در انسان تحول ایجاد کند/ پیاده روی اربعین؛ نماد عملی تعالیم اسلامی

برگزاری دوره «روان خوانی و تندخوانی قرآن» در یزد

میزبانی «سردار سامرا» از زائران اربعین

هر خوابی، تعبیر ندارد

توسعه عدالت گرایانه، اصلاح بوروکراسی

شرط مهم برای اجرای طرح رتبه بندی معلمان از سال 98

کارنامه مثبت تیم دیپلماسی با همه محدودیت ها/ وزارت خارجه نمی تواند در هر موضوعی مستقلا عمل کند

سبیل هیدینکی پشت لب برانکو سبز می شود؟

مردم به اطلاعیه ها و دستورالعمل های نهادهای مرتبط با اربعین توجه کنند

سخنگوی کمیسیون امنیت ملی: روسیه و چین به ما گفته اند اگر به «FATF» نپیوندید رابطه مان با ایران دچار مشکل می شود

تجهیزات بندری چابهار مناسب برای ترانزیت کالاهای ازبکستان است

رفتار توأم با عدالت  و تکریم مراجعین مورد توجه همه مسئولین باشد

طرح استفساریه مستثنی شدن شهردار تهران تقدیم هیات رییسه مجلس شد

دنیا در برابر عظمت حسینی هیچ حرفی برای گفتن ندارد

اردوغان اشاره ای به نام ولیعهد سعودی نکرد

راهکارهای سیاستی مواجهه مطلوب و موثر با رسانه های نوین و فضای مجازی

دانشجویان مسلمان دانشگاه های نیویورک کمپین نماز تشکیل دادند

استخدام اپراتور فرز CNCمسلط به برنامه نویسی با powermill-تهران

واکنش رضا رشیدپور به عدم پخش برنامه «نود»

عبدالله ناصری: جهانگیری باید برای انتخابات مجلس به میدان بیاید/ دست نوبخت و واعظی بازتر شده است/ روحانی ترجیح داد نیروهای نزدیک به لاریجانی را انتخاب کند/ جهانگیری باید بماند و بحران ارز را مدیریت کند

آغاز جلسه علنی مجلس/ رسیدگی به طرح بانکداری اسلامی در دستور کار پارلمان

افشانی معاف از قانون منع به کارگیری بازنشستگان می شود؟

ارائه آمار نادرست خیانت به جامعه است/لزوم تغییر و تحول در نظام آماری کشور

گفت وگوی عبدالله با سفیر امریکا

آغاز جلسه علنی مجلس/توقف ثبت سفارشات خودرو و افزایش تعرفه واردات در دستور

سخنان اردوغان درباره قتل خاشقجی

درس عبرت از میدان ولی عصر

تا قاچاق جمع نشود همین است

ضرورت گفت وگوی اجتماعی با نخبگان

قطع درختان در قزوین باید جدی گرفته شود

نخستین تصویر از فیلم «غلامرضا تختی» منتشر شد

چگونگی انتخاب مدیران

سوگواره تعزیه فرهنگ عاشورا را به نسل جوان منتقل می کند

آیا حق تذکر دادن به فردی که در حریم خصوصی خود گناهی انجام داده را دارم؟پاسخ حضرت آیت الله هاشمی شاهرودی

نایب رییس انجمن قلم در گفت وگو با فارس تشریح چشم انداز انجمن قلم در دور جدید فعالیت ها/ «سرشار» رییس هیات مؤسس می شود

توسعه عدالت گرایانه، اصلاح بوروکراسی

125 کشور برای حضور در جشنواره ملی حرکت ثبت نام کردند

آمریکا قصد دارد بین دو ملت ایران و عراق تفرقه بیندازد/ حضور مردم در راهپیمایی اربعین توطئه های دشمن را خنثی می کند

احیاء باغ سیب و بازسازی کاخ مروارید

پروازهای فرودگاه رشت

آغاز جلسه علنی مجلس/توقف ثبت سفارشات خودرو و افزایش تعرفه واردات در دستور

شطرنج با مرزهای مشترک

زیارت اربعین؛ بهترین فرصت برای احیای شعائر الهی و حسینی

برگزاری دوره «روان خوانی و تندخوانی قرآن کریم» در یزد

چهره های جدید در مسابقات قرآن معرفی کنیم/ از محتوا غافل نشویم

اربعین حسینی مصداق شعائر اسلامی است

معرفی یک کاندیدای اصلاح طلب در انتخابات آینده منطقی ترین اقدام است

تاکید وزیر کشور بر توجه مردم به اطلاعیه ها

سرنوشت برگزیت چه خواهد شد؟

آغاز جلسه علنی مجلس| توقف ثبت سفارشات خودرو و افزایش تعرفه واردات در دستور

استخدام نیروی متاهل نیمه ماهر جهت کار در گلخانه در بیرجند

جذب سهمیه صددرصدی سوادآموزان فاروجی

نگاهی به صفحه نخست روزنامه های امروز اصفهان

فرمانده منطقه یکم دریایی ارتش

اردوغان: قتل خاشقجی برنامه ریزی شده بود

رییس سیا فایل صوتی لحظه کشته شدن خاشُقجی را شنید

پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/6 روایتی از آنچه بر زندانیان «دولتو» گذشت

پاسداشت سی و هفتمین سالگرد دفاع مقدس/6 روایتی از آنچه بر زندانیان «دولتو» گذشت