مطالب مرتبط:
یکپارچه سازی دستیارصوتی گوگل با سرویس شناسایی موسیقی
خوانندگانی که دیگر برای انتشار آلبوم سر و دست نمی شکنند/ بازار داغ انتشار تک آهنگ در دنیای موسیقی
مکتب اهل بیت(ع) مکتب انسان سازی است/ آثار به جا مانده از امام هادی(ع) سبب هدایت جامعه اسلامی در تمامی ابعاد است
موسیقی فجر با بخش خصوصی رقابت نمی کند/ تاکید موسیقی فجر بر کیفیت و شفاف سازی است
عجیب اما واقعی ؛ آهنگ رسمی باشگاه رئال مادرید در قالب موسیقی سنتی ایرانی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 27 شهریور 1397 ساعت 17:552018-09-18فرهنگي

مکتب آهنگ سازی و آفرینش موسیقی نداشتیم


فرهت از بزرگ نمایی و اغراق می پرهیزد و هر چیزی را در همان اندازه که هست، توصیف می کند نه کمتر و نه بیشتر چراکه برای او واقعیت ها بیشتر از هر چیز دیگری مهم و محترم هستند.

- حتی هنگامی که در برنامه بزرگداشتی که در خانه هنرمندان برای او ترتیب داده بودند، نیز بلافاصله برای زدودن القاب و عناوین اغراق آمیزی که به او نسبت داده شده بود، فورا در ابتدای کلام، خود را از آنها بری کرد تا نشان دهد با وجود اینکه 40 سال است در زادگاهش زندگی نکرده، اما خلقیات ما ایرانیان را به خوبی می شناسد و در این سال ها از تملق و بزرگ نمایی دوری کرده چراکه او همان گونه که در دهه نهم زندگی اش هنوز محتاج تکیه دادن به عصا نیست، در کسب علم و جایگاه خویش نیز متکی به اراده و پای خود بوده است و به تمجید و تعریف های اغراق آمیز نیازی ندارد.

شعار سال:" پروفسور هرمز فرهت سال هاست ساکن ایرلند است و سال های زیادی رییس دانشکده موسیقی دانشگاه دابلین بوده.

کتاب او در حوزه آشنایی با دستگاه های موسیقی ایران با عنوان مفهوم دستگاه در موسیقی ایران مهم ترین مرجع زبان انگلیسی با بیش از صد و اندی ارجاع و استناد کتاب و نوشته به آن است.

او که روزگاری اولین سامان دهنده دانشکده موسیقی دانشگاه تهران بود، اردیبهشت امسال، در 90سالگی پس از گذشت 40 سال از دانشگاه تهران دیدار کرد و فرصتی دست داد تا با او درباره آن روزگار و ساماندهی دانشکده موسیقی گفت وگو کنیم: بعد از گرفتن دکترا که در آمریکا مشغول به کار و زندگی شدید، آن موقع برای بار دوم به ایران آمدید.

آیا به ایران دعوت شدید؟ خیر، برای یک پروژه تحقیقاتی آمدم.

بار اول که برای کار روی تزتان آمدید، بار دوم برای پروژه تحقیقاتی با چه هدفی آمدید؟ بله، برای هدف خاصی نبود.

فقط شش ماه مرخصی استحقاقی Sabbatical یا همان فرصت مطالعاتی از دانشگاه داشتم و خودم طرحی برای مطالعه موسیقی در تعزیه که به ایران آمدم.

و بعد که آمدید به دانشگاه تهران دعوت شدید؟ بله، در آن چندماهی که در ایران بودم آشنایی هایی پیش آمد که موجب این دعوت شد.

لطفا نام ببرید که با چه کسانی آشنا شدید که شما را به دانشگاه تهران دعوت کردند؟ چراکه این بخش جزء تاریخ موسیقی ماست و می ماند.

ازجمله با وزیر فرهنگ و هنر وقت آقای پهلبد، با رییس سازمان رادیوتلویزیون آقای قطبی و همچنین با رییس دانشگاه تهران آقای دکتر عالیخانی آشنا شدم که ایشان، عالیخانی، گویا از سوابق دانشگاهی من اطلاعاتی کسب کرده بود و با من راجع به دپارتمان موسیقی که به تازگی در دانشگاه تهران تأسیس شده بود، صحبت کردند.

به گفته او این دپارتمان بی سروسامان بود و برنامه خیلی مشخصی نداشت و به علاوه کادر آموزشی افرادی بودند که به صورت حق التدریسی می آمدند، درس می دادند و می رفتند و تماس با دانشجو، به جز سر کلاس، خیلی کم بود.

اینکه کار دانشگاهی محسوب نمی شود، چراکه کار دانشگاهی فقط درس دادن و رفتن نیست.

باید شخصا استاد در صحنه دانشگاه حضور داشته باشد تا به نیاز دانشجویان توجه کند و در برنامه های تحقیقاتی ای که دارند، به آنها کمک کند یعنی فقط رفتن سر کلاس نیست.

به هرحال، آقای عالیخانی راجع به اینکه این دپارتمانی است که هنوز وضع مشخصی نیافته، توضیح دادند به علاوه کسی که بانی احداثش بود آقای دکتر مهدی برکشلی، یک موسیقی دان حرفه ای نبود.

بله، فیزیک دان بودند.

فیزیک دان و استاد فیزیک در دانشکده علوم.

ولی چون در جوانی مطالعاتی روی موسیقی ایرانی کرده و چند مقاله نوشته بود، او بانی احداث این دپارتمان شده بود.

در آن موقع چند سال بود که دپارتمان موسیقی تشکیل شده بود؟ سه سالی بود که تشکیل شده بود شاید هم چهار سال.

یعنی زمانی که دکتر عالیخانی به شما پیشنهاد ریاست دانشکده موسیقی دانشگاه تهران را دادند، دپارتمان موسیقی سه، چهارسالی بود که به درخواست دکتر برکشلی تشکیل شده بود؟ بله، ظاهرا بانی آن دکتر برکشلی بود و دختر ایشان هم که تحصیل کرده کنسرواتوار پاریس بود، در آنجا شاغل بود؛ همچنین آقای نورعلی خان برومند.

او را هم یکی، دو سال قبل از این گفت وشنود (با دکتر عالیخانی) به عنوان استاد به دانشگاه آورده بودند.

البته برومند کسی بود که آشنایی با موسیقی ملی–سنتی داشت، اما سوابق دانشگاهی نداشت.

سواد دانشگاهی در رشته موسیقی نداشت و در خارج از کشور پزشکی خوانده بود.

سوابق رسمی موسیقی نداشت در جوانی برای تحصیل پزشکی به آلمان فرستاده شده بود و به علت واقعه ای که برای من روشن نیست چه بوده که منجر به نابینایی ایشان شده بود، تحصیل را متوقف کرده و به ایران برگشته بودند.

البته در خانواده متمکنی بودند و با نوازندگان موسیقی سنتی مراوده داشتند.

خودشان هم ساز می زدند و آشنایی با سنت موسیقی شهری ما داشتند.

دکتر عالیخانی به شما چه پیشنهادی دادند؟ گفتند از وضع دپارتمان موسیقی راضی نیستند و در فکر آن هستند که دپارتمان را منحل کنند.

گفتند که شنیدم در آمریکا تحصیل کرده و در دانشگاه تدریس می کنید، اگر که بیایید و این دپارتمان را سروسامانی داده و برنامه مشخصی بدهید؛ من هم از لحاظ مادی و معنوی کمک و حمایت می کنم تا بتوانید کادر ذی صلاحیتی بیاورید که مستقر شوند و بتوانند ثابت باشند.

آن وقت این دپارتمان را حفظ می کنم و الا به نظر می رسد که باید کنار گذاشته شود.

سه، چهارسالی بود که دانشکده موسیقی تشکیل شده بود که شما رییس دانشکده شدید، پیش از حضور شما آیا کسی از دانشکده فارغ التحصیل شده بود؟ مطمئن نیستم که هنوز کسی فارغ التحصیل شده بود یا در شرف آن بود؛ چراکه برنامه چهار سال ریخته شده بود و در سال سوم یا چهارم احداث این دپارتمان بود که من به دانشگاه رفتم.

شما در دانشکده موسیقی دانشگاه تهران چه کار کردید؟ چه اساتیدی را دعوت به همکاری کرده و چه دروس و سیلابسی را تدوین کردید؟ و چه شیوه آموزشی ای را برگزیدید؟ برنامه ریزی از نظر دروس مشخص با تعیین مفاد هر درسی برای چهار سال انجام شد.

مفادهایی را که تعیین کرده بودید کجا تأیید می کرد؟ کدام وزارتخانه فرهنگ و.

؟ لغتی را که من به کار بردم تعیین بود و نه تأیید.

تأییدی از سوی مقامات لازم نداشت.

دانشگاه استقلال داشت و فقط دانشکده تصمیم می گرفت چه تدریس شود؟ بله، من کسی بودم که به انتخاب دانشگاه، صلاحیت این را داشتم که مفاد تعیین کنم و دیگر کسی را لازم نداشت که تأیید کند چراکه مرجعی که صلاحیت موسیقی داشته باشد جز من در دانشگاه تهران چیز دیگری نبود که تأیید کند.

برنامه ریزی کردم که در چهار سال دروس مشخصی آموزش داده شود.

چه برنامه ها و دروسی را اضافه کردید که آن روزها نبود یا تدریس نمی شد یا جزء سرفصل های دانشگاهی محسوب نمی شد؟ چه به سرفصل های آموزشی اضافه کردید؟ چه اساتیدی را به دانشگاه دعوت کردید؟ مطلب این است که من چه کرده ام.

در رابطه با مقایسه با آنچه از قبل بود که برای من هم خیلی روشن نیست، دراین باره حرفی نمی خواهم بزنم.

من از گذشته خبری ندارم و به گذشته پیش از آن کار ندارم.

صحبت از این است که با آمدن به دانشگاه تهران چه کار کردم.

شما چه کردید؟ یک برنامه ریزی چهارساله برای دروس کردم؛ شامل اصول موسیقی از نظر تئوری موسیقی غربی، هارمونی، سلفژ، کنترپوان، سازشناسی، ارکستراسیون، کمپوزیسیون و دروس تاریخ موسیقی ادوار و دوران مختلف.

در این برنامه چهارساله، دو سال اول برای همه دانشجویان مشترک بود.

در دو سال آخر تمرکز روی یکی از سه شاخه تحصیل موسیقی ایجاد می شد.

یکی از سه شاخه مربوط به موسیقی ایرانی بود.

یکی دیگر مربوط به آنچه موزیکولوژی یا موسیقی شناسی می گوییم، بود که بیشتر معطوف به تاریخ موسیقی کلاسیک غربی بود و آنالیز آثار عمده ای که معرف دوران ها و سبک های مختلف آهنگ سازی بود را شامل می شد.

یک شاخه دیگر با تمرکز روی کارآفرینشی یعنی آهنگ سازی بود.

در شاخه سوم تمرکز روی موسیقی ایرانی بود.

درباره شاخه سوم خواست من این بود که سوای آموزش سازها، سازهای ایرانی، البته موضوع آموزش ساز در همه چهار سال برای همه دانشجویان بود، به طور مثال کسانی که موسیقی غربی کار می کردند مثلا پیانو می نواختند (این ساز برای کسانی که موسیقی ایرانی کار می کنند واقعا معنای درستی ندارد) و آنهایی که سازشان، ساز ایرانی بود آموزش ساز در چهار سال ادامه داشت و در دو سال آخر برای کسانی که می خواستند تمرکز روی موسیقی ایرانی داشته باشند، هدفم این بود که علاوه بر فراگیری سازشان، به موضوع تفاهم صحیح از مبانی اصولی– تاریخی و تئوریک یعنی نظری موسیقی ایرانی بتوانند وارد شوند.

در این زمینه متأسفانه امکانات فوق العاده ناچیز بود.

مثلا مرحوم نورعلی خان برومند، ایشان ردیف شناس بود و ساز تار و سه تار هم می زد، ولی کسی نبود که موسیقی ایرانی را آنالیز یا اصول تئوریک را مقایسه کند یا مقایسه مقامات ایرانی را با آنچه قدما فرضا در قرون وسطی مانند صفی الدین اورموی انجام دهد چراکه اورموی در قرن سیزدهم میلادی راجع به تئوری موسیقی کتاب نوشته که کتاب خیلی مهمی است.

اما کسی نبود که اینها را به دست بیاوریم که مثلا آیا موسیقی امروزی ما متحول شده ای از آن موسیقی قرن سیزدهم میلادی است؟ اینها چیزهایی بود که برای من مهم بود چراکه به نظر من، فراگیری ساز یک کار دانشگاهی نیست چون که از یک معلم خصوصی هم می شود ساز آموخت.

حتی ردیف را هم نزد یک ردیف دان می شود آموخت که تنها آن زمان آقای برومند نبودند و خیلی های دیگری هم بودند می شد رفت و آموخت.

کارهای علمی در حوزه موسیقی کار دانشگاهی محسوب می شود.

البته اگر در دانشگاه در ادامه فراگیری ساز نیز تکمیل شود چه بهتر، اما در رابطه با موضوعی که از دید من معرف کار اصلی دانشگاهی درباره موسیقی ایرانی است، افرادی نداشتیم.

چه استادانی را به دانشکده موسیقی دانشگاه تهران بنا بر چه دلایلی آوردید؟ دکتر محمدتقی مسعودیه، موسیقی شناس بسیار برجسته ای که راجع به موسیقی ایرانی مقاله و تز نوشته و خیلی وارد بود.

ایشان بهترین شخصی بود که آن زمان در ایران موجود بود؛ شرایط استخدامی ایشان را به وجود آوردم.

گویا قبلا فقط می آمدند و درسی می دادند و می رفتند؛ در دانشگاه حضور مستمر نداشتند و در خدمت دانشگاه به عنوان اعضای کادر، استخدام نشده نبودند.

مسئله استخدام ایشان را درست کردیم که استادیار تمام وقت شدند و بعدا ترفیع پیدا کردند.

افرادی را به صورت پاره وقت به دانشگاه آوردم؛ چراکه در جای دیگری قرارداد داشتند و نمی شد قرارداد تمام وقت با آنها ببندیم؛ ازجمله خانم لوست مارتیروسیان که پیانیست خیلی خوبی بود و همچنین قابلیت تدریس سلفژ و درس های نظری دیگر را هم داشت.

شوهر ایشان، جورج مارتیروسیان، ویولونیست بسیار خوبی بود؛ این دو نفر را برای موسیقی غربی آوردم.

آقای احمد پژمان را آوردم.

آقای پژمان آهنگ ساز در خدمت وزارت فرهنگ وهنر و در استخدام آنجا بود.

من البته با تمایل و خواست خودش با وزیر فرهنگ و هنر، آقای پهلبد، صحبت و قانعش کردم که این مرد واقعا به درد دانشگاه بیشتر می خورد و اگر می خواهید برای شما آهنگ سازی هم کند، می تواند و کار را انجام خواهد داد و مانعی نخواهد بود.

به هرحال آقای احمد پژمان را هم به دانشگاه آوردم.

داریوش صفوت در استخدام وزارت دارایی بود؛ او از همان زمانی که از دبیرستان درآمده بود، استخدام وزارت دارایی شده بود و تحصیلاتشان هم در آن زمینه بود.

ولی چندی قبل کتابی به زبان فرانسه از ایشان به همراه یک موزیکولوگ فرانسوی به نام نلی کارن چاپ شده بود.

من هم بر مبنای اینکه این دو نفر کتابی باهم به زبان فرانسه چاپ کرده اند و به یقین معرف این است که آقای صفوت سوای قابلیت نوازندگی (چراکه سه تار هم خوب می نواختند) یک موسیقی شناس علمی هستند؛ ایشان را هم با وجود مشکلاتی که بود با کمک آقای عالیخانی از وزارت دارایی به دانشگاه منتقل کردیم.

آقای ملیک اصلانیان، پیانیست بسیار برجسته و آهنگ ساز، نمی توانستند؛ بیایند چراکه تعداد زیادی شاگرد داشتند و وقتشان گرفته بود، اما ایشان را هم با موقعیت و حقوق بهتری به صورت نیمه وقت به دانشگاه تهران آوردیم.

ما در موسیقی ایرانی جز دکتر مسعودیه که شرحش را گفتم به آن صورت موسیقی شناس نداشتیم و باقی نوازندگان برجسته ای بودند.

آقای بهاری را به دانشگاه آوردم تا درس کمانچه بدهند چراکه بسیار کمانچه نواز خوب و مرد شریفی بودند.

آقای پایور را آوردم که آگاهی شان از موسیقی سنتی بسیار وسیع بود و شاید چیزی را که او می دانست هیچ کس دیگری نمی دانست.

شاگرد مرحوم صبا بودند.

پایور در استخدام وزارت فرهنگ و هنر بود و به دانشگاه تمام وقت نمی شد بیایند این بود که به صورت نیمه وقت آمدند.

به هرحال در حد امکاناتی که وجود داشت، شرایط فراهم شد.

آقای علیرضا مشایخی تحصیل کرده شایسته ای از اتریش و آهنگ ساز بود.

ایشان را هم استخدام کردیم و با سمت استادیار در دانشگاه شروع به تدریس کردند و بعدها به درجه استادی رسیدند.

به این صورت با یک برنامه مدون و دروس مشخص شده که جامعیت داشت، دپارتمان موسیقی چیده شد و امکانی فراهم آمد تا دانشجو در دو سال آخر بتواند به خواست خودش در یکی از سه شاخه تمرکز داشته باشد و در یکی از سه زمینه موسیقی ایرانی، موسیقی شناسی غربی یا در زمینه آهنگ سازی غربی کار کند.

در این مدتی که در دانشگاه این تغییرات را به وجود آوردید و به مدت هشت سال بود، رییس دانشکده موسیقی بودید؛ فکر می کنم زمان کافی برای فارغ التحصیلی دانشجویان برای حداقل پنج دوره فراهم بود.

چه کسانی در آن دوره به عنوان موسیقی شناس فارغ التحصیل شدند.

لطفا نام ببرید.

به یقین بیش از چند اسم را به خاطر نخواهم آورد.

موضوع مربوط به چهل وچند سال پیش است؛ برای مثال آقای لطفی را به یاد می آورم.

ایشان که نوازنده موسیقی ایرانی بودند؛ نه موسیقی شناس.

بله روی موسیقی ایرانی تمرکز داشتند.

همچنین افراد دیگری از جمله داریوش طلایی و آقای درویشی بودند که درویشی را در دانشگاه ندیدم.

مگر دیگر نیستند؟ مدت هاست که در دانشگاه تدریس نمی کنند و انصراف داده اند! البته آقای درویشی در آهنگ سازی فارغ التحصیل شدند.

ایشان یک دائره المعارف encyclopedia بسیار خوبی درباره سازشناسی موسیقی ایرانی نوشته اند که واقعا بی نظیر است.

بله، دائره المعارف سازهای ایرانی کتاب بسیار ارزشمندی است که ایشان 15 سال پیش آن را نوشتند و این مربوط به 40 سال پیش نمی شود.

می خواهم بدانم در دوره حضور شما کسی به عنوان موسیقی شناس ایرانی تربیت شد یا نه؟ مثلا از شاگردان مسعودیه کسی بود که به راه استاد برود و نظریه پردازی کند؟ چراکه در اسامی ای که نام بردید ما داریوش طلایی را به عنوان نوازنده و ردیف دان می شناسیم.

استاد فقید محمدرضا لطفی را به عنوان نوازنده تار و آهنگ ساز باسابقه ساخت چند قطعه می شناسیم.

آقای درویشی به عنوان آهنگ ساز مطرح و بعدها دنباله رو کارهایی شدند که خانم مجد آغاز کرده بود و به پژوهش و شناسایی موسیقی نواحی اقدام کردند.

کتاب دائره المعارف سازهای ایرانی در دهه 80 کار شده و ماحصل پژوهش های قوم موسیقی شناسی است که بعد از انقلاب انجام دادند و خروجی دوران دانشگاهی ایشان نیست.

منحصرا کسی که بشود مانند مسعودیه از او نام برد.

مسعودیه مربوط به دورانی است که در آلمان رشته قوم موسیقی شناسی او در دنیا صاحب اعتباری است.

آیا کسی در هشت سالی که رییس دانشکده موسیقی دانشگاه تهران بودید، به این شیوه موسیقی شناسی به آنالیز و شناخت موسیقی همت گماشت؟ من بعد از هفت، هشت سالی که در دانشگاه تهران بودم بقیه زمان ها را از کشورم دور بودم.

به یقین اشخاصی بودند اما با فرض بر اینکه تعدادی از فارغ التحصیلان دورانی که من در دانشگاه شاغل بودم، بعدا کارهای درخشانی در زمینه موسیقی شناسی کرده باشند، در آگاهی من نیست چون من دیگر ایران نبودم و اینکه اگر بگویم من نمی دانم حاکی از این نخواهد بود که کسی نبوده و نیست؛ شاید بوده باشند.

در آن دوره کسانی به گرایش موسیقی شناسی علاقه مند شدند؟ بله، از شاگردان مسعودیه کسانی بودند که ایشان را مثل لیدر و رهبر خویش می دانستند اما اینکه چه کسانی بودند در یادم نیست و متأسفانه زود فوت شدند.

20 سال پیش فوت کردند و من 40 سال ایران نبوده ام.

البته بعدها نهالی که شما با دکتر مسعودیه کاشتید، جواب داد و کرسی ایشان به شاگرد شایسته ای رسید.

امروزه موسیقی شناس در جامعه پذیرفته شده اما آیا با فعالیت های آن دوره شما در دانشگاه این مسئله در آن روزگار به وجود آمد؟ این جنبه اجتماعی شامل موسیقی در مدارس و دانشگاه سیر روزافزون و بهبودی مداوم داشت؛ در تمامی دهه های بعد از 1920؛ بهتر بگویم از آن زمان که آقای وزیری بعد از چهار سال تحصیل در فرنگ به کشور برگشت و مدرسه موسیقی را تشکیل داد.

سال 1302 مدرسه تأسیس کردند! و این یک آغاز مهم است.

برای اینکه تا آنجا که من می دانم از منظر تاریخی آموزش موسیقی، تا آن زمان چنین چیزی و شاهدی در تاریخ موسیقی ایران نداشتیم که به صورت یک آموزشگاه، جایی که دارای کادر آموزشی باصلاحیت باشد و افرادی بیایند برای فراگیری موسیقی و با هم باشند به صورت یک مدرسه، داشته باشیم.

البته مدرسه موسیقی نظام ناصری برای موسیقی نظامی تشکیل شد.

اما در رابطه با موسیقی ایرانی یک مدرسه با مشخصات درسی که هر روز محصلانی بیایند و معلم به آنها درس بدهد و جوابگوی آموخته های خود به آن معلم، مرجع و مدرسه باشند و درنهایت مدرکی اخذ کنند، در جایی از تاریخ ایران نمونه این مسئله را نخواندم و این مسئله را آقای وزیری ایجاد کرد و امر مهمی است.

این کار موسیقی را به یک مرحله آموزشی مشخص شده با برنامه ریزی رساند.

نه اینکه کسی به خانه فلان استاد برود و بگویند شروع کنید، درآمد شور را این گونه بزنید.

مدرسه موسیقی وزیری فقط معطوف به یادگیری ساز نبود و آقای وزیری خدمات برجسته ای داشتند.

این خدماتشان شامل موضوعات نظرات تئوریکشان نیست.

آنچه تئوری موسیقی ایشان بود، بسیار من درآوردی بود.

که مورد پذیرش هم واقع نشد! بله و نامربوط به موسیقی ایرانی بود.

ولی خدمات مهم او، ایجاد مدرسه برای موسیقی بود که می شود موسیقی را در مدرسه ای با برنامه ریزی جامع و مدون آموزش داد.

ایشان اقداماتی در جهت محترم کردن موسیقی ایرانی انجام دادند که این شاید از همه کارهایشان ارزنده تر باشد.

آهنگ سازی کردند که بدعتی بود.

ما تاریخ آهنگ سازی در کشورمان نداریم و این واقعیت است.

در کشورهای غربی هم اگر به هزار سال پیش برگردیم آنها هم نداشتند.

منظورم از آهنگ سازی آفرینش اثری است که به صورت ثابت تدوین و نوشته شود و روی کاغذ بیاید و همیشه اجرا شود؛ این چیزی است که در تاریخ موسیقی مان نداریم.

شواهدی هست که می گوید عبدالقادر مراغی در قرن پانزدهم میلادی چیزهایی را به خطی که خودش اختراع کرده بود، نوشته و باقی مانده است.

اما اینکه نمی تواند نموداری از مکتب آهنگ سازی باشد و کس دیگری آن را ادامه نداده است.

چراکه خودش زبان نوشتاری اختراع کرده بود و قطعاتی از آن باقی مانده که تبدیلشان به صوت و عمل خیلی مطمئن نیست.

یعنی همین کارهایی که در سنوات اخیر روی قطعات عبدالقادر مراغی شده را پنجاه وخرده ای سال پیش در ترکیه دیدم؛ همین قطعات به شکل دیگری درآمده بود.

این تبصره ای به مطلب بوده.

اصل مطلب این است که به هرحال ما مکتب آهنگ سازی و آفرینش موسیقی نداشتیم و عمل آفرینشی در رابطه با موسیقی توأم بوده با کار اجرای موسیقی و فی البداهه نوازی بر مبنای یک مبانی ملودیک فراگرفته ای که هر بار شاخ و برگ نوینی رویش گذاشته می شده؛ کار آفرینشی بوده اما به صورت قطعه ثابت شده که به صورت یکسان روی کاغذ بیاید و اجرا شود، نبوده است و نداریم.

اغلب کشورهای شرقی هم ندارند و اروپایی ها نیز قبل از اکول دو نوتغدام در قرن سیزدهم نداشتند.

این واقعیت است و سرشکستگی هم ندارد.

ما نوع دیگری از موسیقی داشتیم.

ما موسیقی شفاهی فی البداهه نوازی داریم که بر مبنای مایه هایی انجام می شود که از قبل توسط مجریان فراگرفته می شده است.

چطور با آقای پایور آشنا شدید و او را به دانشگاه آوردید؟ چراکه آهنگ ساز و نوازنده فرهنگ وهنر بودند.

آقای پایور را به صورت تمام وقت نیاوردیم.

از همان بار اول که بعد از تحصیلاتم به ایران برگشتم با ایشان آشنا شدم و دوست بودیم.

حتی اگر ایشان را هم نمی شناختم بعد از آمدن به دانشگاه تهران به زودی می فهمیدم که نوازندگان برجسته چه کسانی هستند.

کمک آقای پایور خیلی مهم بود.

آقای پایور در سرفصل ها کمک کردند یا فقط تدریس کردند؟ آقای پایور به صورت نیمه وقت شاغل بودند و آموزش سنتور می دادند.

نظر شخص شما درباره ایشان چیست؟ پایور شاید بهترین ویرتئوز سنتور ایران بوده و قطعاتی ایجاد و به رپرتوار موسیقی سنتور ایران اضافه کرد که بسیار زیبا هستند.

او از نظر نوازندگی خیلی توانا بود و واقعا رودست نداشت.

البته مقداری تمایل به مخلوط کردن نوازندگی با حرکات موسیقی غربی داشت مثل آرپژ یا پارالل سوم زدن که اینها از فطرت موسیقی سنتی به دور هستند و شخصا خیلی نمی پسندیدم.

سرفصل ها و درس هایی که در دانشگاه اضافه کردید کدام بودند؟ باید در پاسخ بگویم منظورم این نیست که قبل از اینکه من به دانشگاه تهران بیایم هیچ کدام وجود نداشت، بلکه آنها را وارد یک برنامه ریزی مشخصی کردم و سازمان دادم؛ مثلا اینکه طول درسی چقدر باشد.

کنترپوان مدال سبک قرن شانزدهم گذاشتم و همچنین کنترپوان تونال سبک قرن هجدهم؛ یعنی دو درس در زمینه کنترپوان برای دانشجویان گذاشتم، چراکه دو دوره کنترپوان داشتیم و در قرن هجدهم تغییرات عمده ای داشت و بهترین نمونه های آن کنترپوان تونال قطعات باخ هستند.

نورعلی برومند نقطه کلیدی در تاریخ موسیقی ماست یا دکتر صفوت که حرف وحدیث های زیادی داشتند و تأثیرگذار نیز بودند.

اجازه بدهید درباره این افراد صحبت نکنم.

تنها بازمانده آن دوران و دانشگاه شما هستید که می توانید راجع به آنها صحبت کنید؟ اما نقشی که آنها داشتند و در تاریخ موسیقی ما تحولاتی آفریدند که بزرگ بوده.

حرمت این آقایان بجاست و همین قدر بگویم اینها افرادی دانشگاهی نبودند، چراکه دانشگاه نباید صرفا برای آموزش ساز باشد.

موضوع باید جنبه علمی- عمقی و تحقیقاتی پیدا کند.

کار آنها در حد قابلیت هایشان محترم است، اما آنها که نمی توانستند کار تحقیقاتی کنند.

شعار سال، با اندکی تلخیص و اضافات برگرفته از روزنامه شرق، تاریخ انتشار 26 شهریور 97، شماره: 3246
کلید واژه ها: دانشگاه تهران - دانشگاه - موسیقی - ایران - تهران - رییس دانشگاه تهران - آشنا - زندگی - خانه هنرمندان - بزرگ - برنامه - زبان انگلیسی - فرهنگ و هنر - پروژه - اطلاعاتی - ایرانیان - کتاب - هنرمندان - دکتر - انگلیسی - مطالعه - ایرلند - واقعیت - عناوین - آمریکا - اولین - تاریخ - تعزیه - دیدار - فرهنگ

آخرین اخبار سرویس:
یک سریال عاشقانه جایگزین «دلدادگان» می شود

دلایل انتقاد برخی سینماگران از بنیاد فارابی

مدت اکران عرق سرد افزایش می یابد

جمشید هاشم پور هم بازیگر فیلم دارکوب شد

«خانه پرخاطره» فریبا متخصص در رادیو نمایش

یک سریال عاشقانه جایگزین «دلدادگان» می شود

شبنم قلی خانی و حامد همایون به رادیو می روند

«مسلخ» در شبکه نمایش خانگی

جمشید هاشم پور بازیگر «سرکوب» شد

امپراطوری لاکچری ها

ساخت کتابخانه مرکزی در شاهرود پیگیری می شود

نقاشی های یک نمایشگاه

دبیر جشنواره تئاتر کودک در گفت وگو با فارس: برای جشنواره تئاتر کودک، اسپانسر می پذیریم/ بخش بین الملل حذف شود، چیزی از جشنواره نمی ماند

سخنگوی کارگروه اکران در گفت وگو با فارس: تخلفی در زمینه اکران «جاده قدیم» صورت نگرفته است/ ثبت قرارداد 2 فیلم سینمایی

دومین جشنواره رسانه ای ابوذر در آذربایجان شرقی برگزار می شود

پنجشنبه 26 مهر ماه برگزار می شود جشن امضا و رونمایی «فری موفری» و «ستاره های یک شب تعطیل»

تشدید تدابیر امنیتی در اطراف سفارت ایران

فیلمی که کارگردانش از ساخت آن نمی ترسید/ سینمای داستانی و مستند در گفت و گو با رایا نصیری

حال و هوای این روز های تورقوزآباد!+عکس

باران کوثری این بار با «آستیگمات» روی پرده سینماها

اعلام انیمیشن های راه یافته به جشنواره فیلم کوتاه تهران

حضور بیش از 70 کشور در جشنواره پانزدهم فیلم «مقاومت»

مجموعه دار تبریزی چشم انتظار کمک مسوولان است

انیمیشن های برتر جهان در رشت اکران می شود

انتشاراتی های مازندران امسال روزانه 2 کتاب منتشر کردند

باستانشناس گیلانی حین کاوش درگذشت

نخستین جلسه ی گروه موسیقی فرهنگستان هنر تشکیل شد

کتاب «واروژان» به چاپ سوم رسید

پاسخ بنیاد سینمایی فارابی به انتقادات برخی فیلمسازان

مجموعه دار تبریزی چشم انتظار کمک مسوولان است

فیلمی که کارگردانش از ساخت آن نمی ترسید/ سینمای داستانی و مستند در گفت و گو با رایا نصیری

حمله به امید ملی از قاب رسانه ملی

علی حاتمی پژوهشگر عواطف و احساسات گمشده ایرانی است

گشایش نمایشگاه دنیای اسباب بازی

«خنجری تشنه بر خون خدا» به روی صحنه می رود

انتشاراتی های مازندران امسال روزانه 2 کتاب منتشر کردند

باستانشناس گیلانی حین کاوش درگذشت

«روزهای نارنجی» به جشنواره سائوپائولو رفت

تکه پاره های من؛ در جستجوی میهنی که بین دستان مردمش لیز می خورد

انیمیشن های برتر جهان در رشت اکران می شود

خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید- سپیده نیک رو*

وقتی فرخ نژاد پا تو کفش سامورایی ها می کند

هنرپیشه مطرح صربستان درگذشت

ساخت دکور سفارت آمریکا در سریال «نفوذ»

خبر شبانگاهی 20و 45 دقیقه یک شنبه 97/7/22

اجرای نمایش «دعوت» تا 26 مهر ماه در بندرعباس

تاریخ اعلام نامزدهای اولیه اسکار اعلام شد

حمله به امید ملی از قاب رسانه ملی

عکس | سلفی باران کوثری و سحر دولتشاهی با دختران فوتسالیست

گریم شگفت انگیز بازیگر زن 57 ساله با ظاهر پیرمرد 82 ساله!/تصاویر

جدیدترین آمار فروش هفتگی سینمای جهان

پوشش متفاوت طناز طباطبایی روی پوستر یک نمایش/عکس

پیشکسوت خطاطی: طراحی حروف، ابداع خط جدید نیست

طناز طباطبایی روی پوستر تروما

برنامه «فوتبال یک» نماینده برنامه های ورزشی ایران در میلان

اجرای نمایش «سفر اربعین» در رشت

اذان گفتن در خیابان های مونیخ+فیلم

قوانین و مقررات دائمی «جایزه فرشته» اعلام شد

سریال «حوالی پاییز» جایگزین «دلدادگان» در شبکه سه می شود

پیشکسوت خطاطی: طراحی حروف، ابداع خط جدید نیست

گشایش نمایشگاه فیلم و عکس شهر جدید من

قوانین دائمی «جایزه فرشته» اعلام شد

قدردانی جالب بشار به زبان فارسی از استقلالی ها+عکس

لیلا اوتادی در نقشی جدید به تلویزیون می آید/ عکس

ماجرای تصادف و بستری شدن بهرام عظیمی در بیمارستان/ هنوز با واکر راه می روم

فیلمی که کارگردانش از ساخت آن نمی ترسید/ سینمای داستانی و مستند در گفت و گو با رایا نصیری

واکنش شیوا خنیانگر به خبر ازدواجش با ناصر ممدوح (فیلم)

گشایش نمایشگاه فیلم و عکس شهرجدید من

همایش سه ساله های حسینی در سمنان+ فیلم

روایت اهل بیت(ع) از زبان حضرت زینب(س)

«دو طبقه روی پیلوت» به جشنواره فیلم فجر می رسد؟

تهمورس پورناظری موسیقی فیلم «بی تار» را می سازد

انتقاد از غلبه نگاه سیاسی بر ویژگی های زیبایی تاریخ سینما/آثار هنرمندان خوش ذوق میراث ملی است

تمدید مهلت ارسال اثر به همایش شعر عاشورایی «72 پروانه» در هفتکل

برگزاری برنامه های قرآنی در مناطق حاشیه شهر بیشتر مورد توجه قرار گیرد

حلقه محاصره عادل را باز تنگ تر کردند

«کتاب باز» میزبان محمد دلاوری می شود+ تیزر

اعلام اسامی انیمیشن های جشنواره ی فیلم کوتاه

جشن امضای کتاب برگزیده کتابخانه مونیخ

نصیحت امیرمحمد زند به گران خران! (فیلم)

برپایی کنسرت خواننده ممنوع الکار بعد از 16 سال

نمایش آنالیز میزبان خبرنگاران و عکاسان می شود

فراخوان طراحی شخصیت جدید برای جشنواره گیم تهران

«حوالی پاییز» پس از «دلدادگان» به شبکه سه می آید

فاصله ویترین اینستاگرام و واقعیت سلبریتی ها/حیوانات عزیزتر از فرزند

دلایل بی مهری برخی فیلمسازان به بنیاد سینمایی فارابی از زبان علیرضا تابش

فیلم ساز روس، کابل را به مسکو آورده است + ویدیو

بررسی وضعیت 3 فیلم در کارگروه اکران

هنرپیشه بزرگ صربستان درگذشت

دلیل تجرد طولانی دختران چیست؟

سریال های جدید تلویزیون معرفی شد

740 فیلم ایرانی متقاضی حضور در جشنواره فیلم «رشد»

منطق های زنانه که مرد ها درک نمی کنند

عکاسی میکروسکوپیک: برندگان مسابقه Small World 2018 نیکون

لس آنجلس - تهران؛ یک کمدی که اصلا خنده دار نیست!

بهترین انیمه های فانتزی که تاکنون ساخته شده اند

سریال سازی حسن فتحی در «اوج»

کارگاه عضو هیات انتخاب جشنواره ی کن در تهران

سریال Luke cage برای فصل سوم تمدید می شود

رضا خرم: می توان با استفاده از آثار مرحوم خرم نسل امروز را تشویق کرد / بردیا صدرنوری: اساساً به دنبال تیپ خاصی از موسیقی هستیم

مکتب آهنگ سازی و آفرینش موسیقی نداشتیم

مکتب آهنگ سازی و آفرینش موسیقی نداشتیم