همسفر با قافله نینواییان/5 گرچه طفلی کوچکم امّا قبولم کن عمو جان+ مقتل، شعر و صوت

نوجوانی است رعنا و به سرو می ماند این شاخ شمشاد.

به زور 11 سال دارد.

دیشب به دوش بنی هاشمیان سوار بود.

حالا تنهای تنهاست.

همه رفته اند حتی شش ماهه.

- - سرویس دین و اندیشه - مهند حامدی: روز پنجم محرم روز سختی است.

در دهه اول محرم مردم ده روز با روضه انس گرفته اند و دلها برای شنیدن مصیبت عظمی در عصر عاشورا آماده می شود.

اما پنجم محرم و در روضه حضرت عبدالله ابن الحسن (ع)  ناخواسته وارد قتلگاه می شوی.

 جوانی است رعنا به سرو می ماند این شاخ شمشاد.

به زور 11 سال دارد.

دیشب به دوش بنی هاشمیان سوار بود.

حالا تنهای تنهاست.

همه رفته اند حتی شش ماهه.

تصمیم گرفت که برود.

شاید می خواست بگوید پدرم معصوم بود که توانست در مدینه جسارت به مادرش را تحمل کند، اما من نمی توانم ببینم عمه هایم را به اسیری می برند.

عمه خیلی تلاش کرد نگذارد عبدالله به سوی میدان رود.

مقتل حضرت عبدالله ابن الحسن مجتبی (ع) حضرت عبدالله، فرزند امام حسن علیه السلام و برادر حضرت قاسم بن الحسن است.

سن او را از 9 تا 11 سال نوشته اند.

مادرش را برخی ام ولد گفته اند.

در زمان شهادت حضرت، اختلاف است.

بعضی نقل کرده اند وقتی امام علیه السلام با اهل حرم و با اولاد و دختران خود وداع کرد، عبدالله یتیم امام حسن علیه السلام فرمایشات عمو را می شنید که می فرمود: ای بانوان! دیگر مرا نمی بینید و صدای مرا نمی