مطالب مرتبط:
سه گانه ای برای بام های لغزان روی دیوار گالری فردا
سه گانه ای برای بام های لغزان روی دیوار گالری فردا
مراقب شبهاتی که از سوی دشمنان ایجاد می شود باشیم / مسئولان پای درد دل مردم بنشینند
پای لنگ اطلاع رسانی در راهداری کردستان
پای قماربازها به بازی های آسیایی باز شد
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 28 مرداد 1397 ساعت 19:302018-08-19فرهنگي

پیرشدن پای دیوار گالری


هنوز آفتاب مرداد، حریف خنکای صبحگاهی محله دروس نشده که مهمانش می شویم.

- گپ و گفت با لی لی گلستان درباره احوال هنرهای تجسمی، تقلب، گنجینه موزه هنرهای معاصر و زندگی پیرشدن پای دیوار گالری فرهنگ > هنر - مسعود میر-روزنامه نگار:هنوز آفتاب مرداد، حریف خنکای صبحگاهی محله دروس نشده که مهمانش می شویم.

بهانه گفت وگو برنامه 26ساله گالری گلستان است با عنوان سمبلیک صد اثر، صد هنرمند .

اما نمی شود روبه روی لی لی گلستان نشست و از خاطره و دیروزها حرف نزد.

اوضاع و احوال هنرهای تجسمی و حرف هایی از روزمرگی ها بحث را به درازا می کشاند.

متن پیش رو چکیده مکتوب حرف هایی است که تا حوالی ظهر ما را در گالری گلستان ماندگار کرد.

نکته دیگر هم اینکه همراهی مرتضی کاردر در این گفت وگو بسیار مغتنم بود.

از نمایشگاه صداثر، صد هنرمند آغاز کنیم.

اگر ممکن است برای ما روایت کنید که از سال1371 که این اتفاق مردادی گالری گلستان آغاز شد تا کنون چه مسیری طی شده؟ امسال سال بیست و ششم است و چقدر زود گذشت.

26سال عمری است.

همین جور ارتقا طی شد و بهتر و بهتر شد، ولی مهم این بود که از همان نمایشگاه اول کارش گرفت.

چرا؟ برای اینکه ما اعلام کرده بودیم برای هر بودجه و برای هر سلیقه ای کار داریم؛ یعنی آن زمان ما از 50هزار تومان داشتیم تا 5میلیون.

الان هم از 300هزار تومان داریم تا 85میلیون تومان؛ بنابراین هر بودجه ای و هر سلیقه ای می داند که در مردادماه می تواند از ما خرید کند و همه می دانند که می توانند با چک مدت دار و به صورت قسطی خرید کنند که این کار را هم کردند.

مخصوصا امسال از هر سال دیگری بیشتر قسطی و چک مدت دار گرفتیم.

گالری گلستان از سال67 که افتتاح شد، اعلام کرد: ما امکاناتی را فراهم می کنیم که مردم عادی هم که دلشان می خواهد کار هنری در خانه شان داشته باشند و این امکان را ندارند، برایشان این امکان ایجاد شود؛ یعنی با قسطی کردن و البته چک مدت دار یا با قیمت های منطقی که بتوانند خرید کنند.

ما از همین راه توانسته ایم کلی مجموعه دار طبقه متوسط بسازیم.

یعنی کارمند، معلم، مغازه دار، همه اینها الان مشتری های صداثر، صد هنرمند هستند و من می توانم با افتخار اعلام کنم که در این کارم موفق شده ام.

سال71 که این اتفاق قرار بود شروع شود، قطعا شرایط اینطور نبود.

الان آن طبقه متوسط هوشیارتر شده و دارد به قضیه اقتصادی نگاه می کند.

آن زمان چطور بود و چطوری استارت خورد و چرا اصلا آن زمان به چنین چیزی فکر کردید؟ در تابستان ها همه گالری ها تعطیل بودند.

ما هم تعطیل بودیم.

3، 4سال بود که گالری را باز کرده بودیم، کسانی که از خارج از ایران برای دیدار فامیل می آمدند، گالری گلستان هم می آمدند و می دیدند که گالری تعطیل است و چون منزل من نزدیک گالری است، می آمدند و در خانه را می زدند و من مدام باید می آمدم پایین و در گالری کارهایی را که در انبار بود، به آنها نشان می دادم و می فروختم.

اما بعدها فکر کردم که ما یک نمایشگاه در تابستان بگذاریم.

یعنی در قدم اول برای ایرانیان خارج از کشور بوده؟ بله.

شروعش اینطور بود.

برای اینکه آنها خودشان آمده بودند و علاقه مندی نشان می دادند ولی بعد برای همه شد.

یعنی ایرانیان خارج از کشور هم می آیند، تهرانی ها هم می آیند و از شهرستان هم گاهی اوقات می آیند و خرید می کنند.

اتفاق خیلی خوبی که امسال افتاد، شرکت شهرستانی های زیادی در این نمایشگاه بود.

ما همیشه شهرستانی در این نمایشگاه داشتیم ولی امسال تقریبا یک سوم آثار برای شهرستانی هاست.

من در جست وجوهایم، متوجه شدم که اصفهانی ها یکه تاز این ماجرا هستند.

داستان از چه قرار است؟ اصفهانی ها بیشترین شرکت و بیشترین فروش را داشتند؛ یعنی تقریبا از بین 30 هنرمند اصفهانی شرکت کننده دراین نمایشگاه 25نفر فروش داشتند.

قبلا اصفهانی ها به خاطر سنتی که در کارهایشان وجود داشت فقط آبرنگ کار می کردند ولی الان نه؛ الان کارهای مدرن درجه یک خیلی ارائه می دهند و من فکر می کنم در این نمایشگاه اصفهانی ها خیلی گل کردند.

درخشان ترین سال صد اثر، صد هنرمند چه سالی بود؟ امسال.

هیچ سالی چنین استقبالی نشد و بهت و حیرت من به این دلیل بود که در چنین وضع اقتصادی خرابی الان این اتفاق افتاده.

زمانی که ما داشتیم آثار را به دیوار آویزان می کردیم و می چیدیم، من مدام بلندبلند می گفتم چه فایده ای دارد.

همکاران من می گفتند که اینقدر نگو و سق سیاه نباشد ولی واقعا با ناامیدی تمام من این کار را برای نخستین بار انجام دادم.

مدام می گفتم چه فایده دارد؛ ما این همه زحمت کشیدیم و وقت گذاشتیم، اوضاع خراب است و چه کسی می خرد.

واقعا نخستین بار بود که من ناامید بودم.

ولی حدود 130 کار در عرض 2 هفته فروش رفت که تا دیشب (چهارشنبه شب گذشته) 582میلیون تومان فروش داشتیم.

به نظر شما چرا قشر متوسط پای کارآمده و خرید می کند؟ مردم اثرتجسمی را یک جور سرمایه می بینند و مثلا به جای اینکه دلار بخرند، نقاشی می خرند؟ چند شب پیش من با یک جامعه شناس و با یک اقتصاددان در این زمینه صحبت کردم.

اقتصاددان گفت که مردم فکر می کنند این یک جور پس انداز است و حالا پولی را که خیلی ارزش ندارد تبدیل می کنند به جنسی که ارزش دارد تا بتوانند سال دیگر بیشتر بفروشند.

آن جامعه شناس گفت که حال مردم خوب نیست و می خواهند به این شیوه حالشان را خوب کنند؛ بنابراین هر کس با بودجه کمی هم که دارد می تواند از اینجا خرید کند و از خریدش راضی باشد.

راستش اما من اینجا کسی را ندیدم که برای پس انداز خرید کند.

آدم های عادی خرید کردند.

شاید 2،3 نفر بودند که مجموعه دار بودند و کارهای گران تر را هم خریدند ولی بقیه آدم های عادی بودند و آثار جوان ها را خریدند.

نه حرف جامعه شناس را خیلی قبول دارم و نه حرف اقتصاددان را چون من احساس کردم خانواده ای که آمده و کاری را انتخاب کرده، برای خانه اش انتخاب کرده است.

یعنی شما معتقدید مردم اثر تجسمی را در سبد خریدشان قرار داده اند؟ من فکر می کنم خرید امسال ما همین بود.

یعنی مردم عادی آمدند و برای خانه شان کار خریدند.

یعنی دیدند مثلا با 2 میلیون تومان می توانند یک چیز تزیینی بخرند، گفتند چرا این را از مسیر خودش نخرند؟ بله.

من فکر می کنم فقط برای دل خودشان خریدند.

خیلی اعتقاد ندارم که برای پس انداز خریده باشند.

چون شاید3، 4 نفر که کارهای خیلی گران خریده اند، دلار داشته باشند و برایشان ارزان تمام شده باشد، اما 3، 4 نفر بیشتر نبودند.

گران ترین کار قیمتش چقدر بود؟ گران ترین کار 85میلیون تومان است و هنوز فروش نرفته که کاری از بهمن محصص است ولی گران ترین کاری که فروش رفته کار آقای احصایی بود به قیمت 70میلیون تومان.

کار سیراک ملکونیان 30میلیون تومان بود، کار فرامرز پیلارام هم 40میلیون تومان بود و فروخته شد.

چند درصد از خریدارها از گالری ها بودند؟ گالری ها اصلا از ما خرید نکردند.

اصلا نیامدند تماشا کنند.

من خیلی متأسفم که هیچ گالری ای نیامد تا نمایشگاه را ببیند.

امسال؟ یا کلا این روال است؟ به نظر من امسال باید می آمدند و می دیدند که چه خبر است.

این اقتصاد هنر است و به آنها هم مربوط است ولی نیامدند.

این نکته ای که گالری دارها می گویند که مثلا قیمت یک هنرمند باید واحد باشد چه در ایران و چه در خارج از ایران، الان فکر نمی کنید که بعضی از قیمت ها کمی پایین تر از حد متعارفش است؟ ببینید این نمایشگاه اصولا کمی از حد متعارف کمتر است ولی نه آنقدر زیاد که مثلا بتوانیم اسم حراج روی آن بگذاریم.

قیمت های گالری گلستان منطقی و منصفانه است.

من دیده ام که یک هنرمند با رضایت خاطر کاری را مثلا 5میلیون تومان اینجا گذاشته، بعد رفته گالری دیگر و به او گفته اند که 5میلیون خیلی ارزان است بگذار 8میلیون.

خب، نفروخته، اما اینجا فروخته؛ بنابراین من فکر می کنم مردم متوجه شدند که ما تاجر نیستیم و می خواهیم کار به خانه های مردم برود.

هدف من فقط این است که مردم چشم شان به اثر هنری در خانه شان عادت کند و آشنا شوند.

این چرخه چقدر درست کار می کند و این هنرمندان جوان وارد عرصه می شوند یا اینکه می آیند کاری را می فروشند و حذف می شوند؟ می خواهم بدانم در این سال ها از بین این افراد اسمی ماندگار شده است؟ ببینید وقتی من در سال67 گالری گلستان را باز کردم در شرایط جنگ، بیانیه ای در روزنامه کیهان آن زمان برای شروع کارم چاپ کردم به این مضمون که ما هدفمان کشف استعدادهای جوان، حمایت از آنها و معرفی آنها به دنیای هنر ایرانی است و می خواهیم که مجموعه داران اینها را بشناسند و از آنها خرید کنند و این کار انجام شد.

کار سختی بود که شما به یک مجموعه دار که از سپهری، محصص و زنده رودی کار دارد و هرگز از یک جوان کار نداشته تفهیم کنی که آنها را کنار بگذار، آنها به حد کفایت معروف شده اند و سودشان را برده اند و کیفش را هم کرده اند، حالا بیا و کمک کن تا به جوان ها کمی پروبال بدهیم و جوان های جدید را به سپهری و زنده رودی تبدیل کنیم.

در مورد چه کسانی این اتفاق افتاده؟ اتفاق افتاد.

الان مجموعه داران زیادی از گالری ما پیگیر می شوند که مثلا از فلانی چه تاریخی نمایشگاه می گذارید؟ چون از او قبلا کار خریده و مدام دنبالش می کند که ببیند نمایشگاه بعدی اش چه زمانی است تا بتواند کارهای بعدی اش را هم ببیند و اگر دوست داشت بخرد.

هستند کسانی که این اتفاق برایشان افتاده؛ برای مثال می توانم بگویم حسین چراغچی، یک جوان دانشجو بود که برای من سی دی آورد و من نگاه کردم، دیدم فوق العاده است و خیلی خوشم آمد و تا الان ولش نکردم.

الان کسانی که در گالری گلستان مثل چراغچی هستند، در این 30سال تعدادشان حدود 15 تا 20نفر هستند.

مراقبت کردن از این آدم ها کار سختی است چون هر کدام اخلاق خاص خودشان را دارند.

اینها بچه های خود من هستند.

می خواهند ازدواج کنند به من می گویند، می خواهند جدا شوند به من می گویند، یعنی رابطه بین ما به یک رابطه مادر و فرزندی و دوستانه تبدیل شده.

در این سال ها اینها آرام آرام پر و بال گرفتند و معروف شدند و خوب می فروشند.

آرام آرام قیمت هایشان را بالا بردیم.

خوشبختانه آدم های باظرفیتی بودند.

دو نفرشان هم که ظرفیتش را نداشتند رفتند.

یعنی من دیگر نتوانستم با آنها کار کنم.

آدم های بی ظرفیت در هر حیطه ای هستند.

خلاصه ما هنرمندانی داریم که مجموعه داران پیگیر کار آنها هستند و این خیلی مهم است که یک مجموعه دار پیگیر کار یک هنرمند جوان باشد و این واقعا همان چیزی بود که من می خواستم.

از قضیه قیمت گذاری رد نشویم.

شما فرمودید که یک کار 5میلیون تومانی یک جا 8میلیون تومان است، اصلا معیار قیمت گذاری چیست؟ متأسفانه سلیقه ای است.

و این درست نیست.

الگوی اصلی چیست؟ الگوی اصلی آن این است که شما اول ببینید پیشینه این آدم چیست، نوع کاری که ارائه کرده روی بوم است، روی کاغذ است یا روی مقوا، اینها مهم است.

مجسمه ای که به شما ارائه می دهد، برنز است یا آهن یا.

اندازه اش چقدر است.

اینها مواردی است که باید در قیمت گذاری رعایت شود.

بعضی همکاران ما قیمت های پرت و پلا می زنند و نمی فروشند و بعد می گویند که تو چرا فروختی؟ چون من قیمت متعادل و منصفانه گذاشته ام و امکان خرید را هم برایشان فراهم کرده ام.

خودتان چقدر سعی کردید که همیشه در گالری باشید؟ چون این اتفاق در گالری های دیگر نمی افتد.

شما وارد گالری می شوید و هیچ کسی را حتی نمی بینید که راهنمایی تان کند یا ایده ای بدهد؟ من یادم هست که وقتی گالری را ساختم، خانم سیحون که خانه اش همین حوالی بود هر روز از اینجا رد می شد و می گفت: تو دیوانه ای.

می گفتم چرا؟ می گفت: آدم که صاف وسط گالری نمی نشیند، یک اتاق درست کن و در آن را ببند و خانم باش، بنشین توی اتاق و منشی به تو خبر بدهد که فلانی می خواهد تو را ببیند.

گفتم مگه اینجا اداره است.

من دوست دارم این وسط بنشینم و با مردم صحبت کنم.

مردمی را که می آیند، ببینم و با آنها ارتباط برقرار کنم.

گفت اشتباه می کنی.

کلاس خودت را حفظ کن.

اما کلاس من اینجاست و من همیشه وسط گالری می نشینم.

من همیشه جمعه ها که روز افتتاح است حضور دارم.

وسط هفته هم گاهی می آیم و می روم چون وسط هفته خیلی خلوت است.

در روزهای صد اثر، صد هنرمند هم هر روز هستم.

ما چقدر در زمینه تربیت سلیقه خریدار کار کرده ایم؟ من افرادی را می شناسم که دوست دارند کار تجسمی در خانه شان باشد، از طرفی مواجه هستند با کارهایی که با آنها ارتباط برقرار نمی کنند ولی چون می شنوند که این کار فوق العاده است آن را دارند.

بخش دیگر هم این است که با انبوهی از کارهای بی ارزش به لحاظ هنری روبه رو هستند که قیمت شان هم کم نیست.

این جماعت چطور باید تربیت شوند و یاد بگیرند کار هنری واقعی و سالم و البته به قیمت بخرند؟ من هر چیز که می گویم راجع به گالری خودم می گویم و به گالری های دیگر کاری ندارم.

در گالری من، در اوایل افتتاح گالری خیلی ها وارد گالری می شدند و وقتی با یک کار انتزاعی یا آبستره روبه رو می شدند، می گشتند در فرم های آن کار که یک پرنده، یک درخت یا یک گل پیدا کنند، درحالی که نقاش قصدش این نبوده که اینها را داشته باشد، آنها درواقع کار را می جوریدند که این را پیدا کنند و گاهی اوقات هم پیدا می کردند.

می گفتند که مثلا این گل است اینجا و من می گفتم که نه این گل نیست و فقط رنگ است، بعد سؤال می کردند که یعنی فقط رنگ گذاشته کنار هم و من می گفتم که این یعنی انتزاعی که درواقع خودش یک جور آموزش و تدریس بود.

می پرسیدند انتزاعی چیست؟ من توضیح می دادم که انتزاعی کنار گذاشتن یک سری رنگ است و فرم دادن به این رنگ ها که یا شما خوشتان می آید یا بدتان می آید.

واقعا حدود 5، 6 سال طول کشید یا شاید هم بیشتر اما الان دیگر هیچ کس این سؤال را نمی پرسد.

هیچ کس نمی آید دنبال چیزی در یک کار انتزاعی بگردد.

فهمیده اند که کنار هم گذاشتن مقداری رنگ است.

این آموزش و توضیح دادن و توجیه کردن برای خودم خیلی جذاب بود و حتما برای طرف مقابل هم جذاب بوده که یاد گرفته و دیگر سؤال نمی پرسد.

درصدی که گالری دار برمی دارد چقدر باید باشد؟ ما از 25درصد در 30سال پیش شروع کردیم و هنوز روی 35-30درصد کار می کنیم.

همکاران من اما درصدهای بیشتری می گیرند.

برایتان عجیب نیست که گاهی وقت ها قیمت های بسیار عجیبی برای بعضی آثار می شنوید؟ خیلی عجیب است.

من همیشه تعجب می کنم.

همیشه وقتی نقاش می آید و می گوید شما بیایید قیمت گذاری کنید، من می گویم شما بگو من کم می کنم.

نقاشی آن نقاش مثل فرزندش است و قیمت بالا می گذارد.

من یک جوری توجیهشان می کنم که دارید اشتباه می کنید و اگر قصد فروش دارید باید اینطور بفروشید و الان اوضاع اینطور است.

با او حرف می زنم.

چانه نمی زنم اما توجیهش می کنم و اکثرا قبول می کنند.

این روزها در فضای هنرهای تجسمی تقلب مثل یک جور ویروس در حال انتشار است و همه راجع به آن صحبت می کنند.

ماجرا از چه قرار است؟ راستش اگر شخصی از اینجا خرید کرده، من به او تأییدیه می دهم چون می دانم چیزی که اینجا خریده درست است و من می دانم که صاحبش چه کسی بوده و پیشینه اش چه بوده و برای کدام خانواده بوده و همه را اول بررسی می کنم و بعد می فروشم.

ولی اگر الان کسی از در وارد شود و بگوید این سهراب سپهری است و شما تأییدیه بدهید، من نمی دهم، برای اینکه اینقدرخوب تقلب می کنند و اینقدر درجه یک امضا جعل می کنند که واقعا شما نمی توانید متوجه شوید و این فقط با یک دستگاه خاص قابل تشخیص است که قدمت رنگ را مشخص می کند.

این جو ایجاد شده که مردم احساس می کنند مثل کارآگاه ها باید با روش هایی کشف کنند.

حق دارند.

البته خیلی کار سختی است و نمی توانند کشف کنند.

پس باید چه کار کنند؟ کار خیلی سختی است.

الان چند تا از نقاشان هستند که کارهایشان دائم در حال کپی شدن است؛ مثل فریده لاشایی و این اواخر بهجت صدر.

سؤالی که هست اینکه چرا وقتی اثر سهراب سپهری را می آورند و به شما نشان می دهند، شما تأیید نمی کنید.

شما، هم سپهری را می شناختید و هم تعداد آثارش را تقریبا می دانید و همه کارهایش را دیده اید.

سپهری خیلی کار داشت.

خیلی زیاد پرکار بود.

یعنی خانم سیحون مدام به ایشان می گفت بکش و او دائم می کشید و می فروخت؛ یعنی سهراب در زمان خودش، برخلاف خیلی ها که فکر می کنند چقدر بدبخت بود و قدرش شناخته نشده، اصلا این داستان ها نبود، پرفروش ترین و گران ترین نقاش ایران در زمان خودش بود.

چرا؟ چون گالری دارش خانم سیحون بود و برایش درجه یک کار کرد.

یعنی اگر خانم سیحون نبود، سهراب سپهری هیچ وقت سهراب سپهری نمی شد؛ بنابراین خیلی زیاد کار کرد و در دوره های مختلف کاری داشت، ولی یک اشتباهی که کرد این بود که خیلی از کارهایش امضا نداشت.

خود من 3 کار از او گرفتم که امضا نداشت.

آن موقع که خریدم متوجه نشدم که امضا ندارد.

همینطور آویزان می کردم به دیوار.

یک روز نگاه کردم دیدم که امضا ندارند.

بهش گفتم سهراب اینها امضا ندارند، گفت برای هر امضا یک شام.

سال ها می شنویم که موزه معاصر یک داستان های عجیبی سر گنجینه اش دارد.

این اتفاق ها از کجا می آید؟ بحث پول است یا تسویه حساب ؟ داستانش چیست خانم گلستان؟ قبل از هر چیز بحث اخلاق است.

همه جا وجود ندارد و در حیطه هنر هم وجود ندارد.

وقتی که دوره قبلی آقای روحانی می خواستند گنجینه را به آلمان ببرند، غریزه ام به من گفت که یک جایی از کار اشکال دارد.

گنجینه واقعا سرمایه ماست، افتخار ماست، غیرت ماست، ناموس ماست، هرچی که می خواهید بگویید و من به آن حس عجیبی دارم.

خب در روزنامه نوشتم که این گنجینه، شفاف به آلمان نمی رود، آن را شفاف کنید.

به رییس جمهور نامه نوشتم که بیایید رفتن این گنجینه را شفاف کنیم.

به من تلفن کردند از ارشاد که چرا اینها را در روزنامه می نویسی، بیا به خودمان بگو.

من حالم خیلی بد بود و شبیه کسانی بودم که بچه شان را به زور از او جدا می کنند.

چنین حسی نسبت به ماجرا داشتم، تا اینکه ارشاد بالاخره یک جلسه گذاشت و مسئولان وقت دستشان را بالا گرفتند و گفتند ما این را می بریم، فقط می خواستیم به شما اعلام کنیم، ما هم گفتیم خب ما که دستمان به جایی بند نیست، فقط می گوییم نبرید، چرا جلسه گذاشتید.

شانس آوردیم و آقای وزیر عوض شدند.

آقای صالحی امیری آمدند و نخستین سخنرانی ای که کردند گفتند که گنجینه نباید برود.

بعد فهمیدیم که چه خوب شد نرفت، چون داستان هایی در پی داشت.

ولی بامزه این بود که یکی از این روزهایی که من مدام در روزنامه ها می نوشتم از انجمن نقاشان خواهش کردم که بیایند و از من حمایت کنند.

تلفن کردند از سفارت آلمان که خانم کاردار فرهنگی می خواهند با شما ملاقات کنند، گفتم برای چه کاری، گفتند خوب ایشان کاردار فرهنگی هستند و می خواهند گالری ها را بشناسند.

گفتم تشریف بیاورند.

فردا که می خواستم به گالری بیایم تا خانم کاردار فرهنگی تشریف بیاورند، یک دفعه توی راه گفتند ایشان از آلمان دارند می آیند و این به گنجینه ربط دارد، تصمیم گرفتم خودم را آماده کنم که چه جملاتی بگویم.

خانمی آمد با 5 آقا و همه آلمانی.

بعد از سلام و علیک، شروع کردند به گفتن اینکه ما می خواهیم شما را بیشتر بشناسیم و گالری شما را ندیده بودیم و اینجا چقدر قشنگ است و.

بعد از 12-10دقیقه خانم گفتند که شما می دانید ما داریم گنجینه را می بریم؟ من ساعتم را نگاه کردم و گفتم 12دقیقه است منتظر این حرف شما هستم.

همه با هم زدند زیر خنده.

گفتند پس شما می دانستید که ما برای چه اینجاییم؟ گفتم بله، شما برای شناخت من نیامده اید؛ شما آمده اید ببینید که چرا گنجینه نباید برود، حالا به شما می گویم که چرا نباید برود.

وقتی توجیهشان کردم، خیلی متعجب شدند.

گفتم شما نمی دانید که فرح دیبا یا کامران دیبا یا یک سری از درباری های سابق، بعضی از این آثار به اسم شخص آنهاست و آنها می توانند ادعا کنند و دیگر نگذارند آثار از آلمان خارج شود.

حالا تا بیاییم توضیح دهیم و توجیه کنیم چندین سال طول می کشد.

این اتفاق در اتریش هم افتاده بود که بالاخره طرف برنده هم شده است.

گفتند ما تا آلمان آن را ضمانت می کنیم.

گفتم تا آلمان درست است.

بعد قرار است برود ایتالیا، ایتالیایش اشکال دارد.

گفتم من یک چیزهایی می دانم، رفته ام، تفحص کرده ام و پیدا کرده ام که قرار است چه اتفاقی بیفتد، خیلی تشکر کردند و خداحافظی کردند و رفتند و بعد هم آقای صالحی امیری آمدند و گفتند که نباید برود و بعد فهمیدیم که چه داستان هایی قرار بوده اتفاق بیفتد که خوشبختانه اتفاق نیفتاد.

شما در خرید این گنجینه چقدر نقش داشتید؟ من دستیار خانمی بودم که از آمریکا برای خرید آثار برای موزه هنرهای معاصر آمده بود.

کاری که داشتم کار خیلی شیرینی بود.

یعنی با هم می نشستیم و کاتالوگ هایی که برای فروش آثار بودند نگاه می کردیم و او می گفت مثلا این پیکاسو را بخریم یا این رنوار را بخریم، برای من که در این تصمیم گیری یک جورهایی شریک بودم، خیلی جالب بود اما در نهایت البته او انتخاب می کرد، بعد نامه می نوشتیم، پول آن را می فرستادیم و کار2، 3ماه بعد می آمد.

کارها به اتاق من می آمد که پر از قفل بود و من باید برای اینها شناسنامه درست می کردم و چه روزهای لذت بخشی با آن پیکاسو گذراندم یا رنوار یا ونگوگ.

هر بار که می رفتم خانه، پدرم می گفت: یه پیکاسو بردار بیار دیگه.

اینطور است که من با خیلی از اینها آشنا هستم و برای خریدشان بودم.

البته بودجه فوق العاده ای فرح برای خرید و غنی کردن موزه داده بود؛ به طوری که هنوز هم ما در خاورمیانه از لحاظ ارزش و کیفیت آثار نخستین هستیم.

فقط نگهداری شان خیلی مشکل است.

ولی وضعیت این آثار هنوز شفاف نیست؟ هفته پیش با رییس موزه یک جلسه داشتیم و ایشان خیلی شفاف صحبت کردند و توضیح دادند که ما کاسه می گذاشتیم زیر سقف گنجینه که آب چکه می کرد.

دمای آنجا باید درست باشد چه برسد به اینکه آب چکه کند؛ بنابراین الان آثار گنجینه را در سالن های موزه برده اند و در آن را بسته اند و مشغول تعمیر هستند و تا آذر و دی آماده می شود.

من نمی خواهم به ضرس قاطع، بگویم ولی فکر نمی کنم چیزی از گنجینه کم شده باشد.

تصویری که شما در این سال ها به خصوص در آن سخنرانی معروف تد از پدرتان به دست دادید، خیلی تصویر هیولا گونه ای است.

چرا؟ بی انصافی نکردید؟ نه.

من درباره ابراهیم گلستان کارگردان و نویسنده صحبت نکردم.

من درباره ابراهیم گلستان پدر صحبت کردم.

توی همان سخنرانی تِد هم گفتم که در دوران کودکی من محیطی فراهم بود که بتوانم با هنرمندان، نویسندگان و شاعران ارتباط داشته باشم و گوش کنم؛ بنابراین بی انصافی نکردم ولی گفتم که من اگر لکنت زبان داشتم و اگر فلان بودم و اینطور شدم، به خاطر دیکتاتوری یک پدر سلطه جو بود که هنوز هم هست.

بله پدر و مادرم کتاب به من دادند، من را سینما بردند، تا پولی دستشان آمد من را فرنگ فرستادند و همه اینها، ولی اینها با اینکه پدرم آدمی بود که زور می گفت مغایرت ندارد، از صبح تا شب زور می گفت و هنوز هم می گوید؛ اگر به او رو بدهیم.

در 96سالگی هم زور می گوید.

خب این خوب نیست.

من 3 فرزند دارم.

من مادر خیلی بداخلاقی هم شاید بودم، برای اینکه تنها بودم و باید 3 تا بچه را بزرگ می کردم، ولی زورگویی و دیکتاتوربازی و سلطه جویی، اینها خوب نیست که در خانه باشد؛ یعنی وقتی شما دارید در خانه یک برنامه تلویزیونی مزخرف تماشا می کنید، به جای اینکه بیاید و به شما بگوید که این برنامه به این دلایل مزخرف است و بیخود وقتت را تلف نکن، می آمد تلویزیون را خاموش می کرد و از اتاق بیرون می رفت.

خب، این یعنی چی؟ مثلا وقتی دارید ناهار می خورید، اگر کتلتش چرب بود، پدر نمی گفت دفعه بعد دیگر کتلت را اینقدر چرب درست نکنید، نه! ظرف کتلت را از پنجره پرت می کرد به حیاط.

من باید اینها را یک روزی می گفتم.

ببینید ابراهیم گلستان پدر ملغمه ای بود برای خودش.

من یک بار نوشتم که او آش شله قلم کاری است که سبزی معطر و روغن خوب دارد اما وقتی آن را می خوری دل درد می گیری.

مخالفتش همیشه با تحقیر بود.

به شما نمی گفت که به این دلیل و این دلیل حرف تو درست نیست.

می گفت احمق بی شعور نمی فهمی و از اتاق می رفت بیرون.

پس من کجای کارم اشکال دارد که این را نمی فهمم؟ تو به عنوان پدر باید به من تفهیم کنی که مثلا این شیرینی را به این دلیل نخور چون بد است، این کار را نمی کرد، ظرف شیرینی را پرت می کرد داخل حیاط.

این درست است؟
کلید واژه ها: گالری - گلستان - هنرمند - نمایشگاه - خرید - دیوار - بودجه - تعطیل - هایی - ماندگار - روزمرگی - تابستان - اقتصادی - افتتاح - برنامه - مرتضی - شرایط - مسعود - فرهنگ - دیدار - مشتری - زندگی - ایران - صورت - هنری - قیمت - شروع - موفق - مردم - خانه

آخرین اخبار سرویس:
ساخت سریال «شهید حججی» به کجا رسید؟

عکس ساده اما لوکس «سحر قریشی»

تصاویر/ نشست بین المللی جایزه ادبی فلسطین

سنگ تمام هنرمند نوجوان ایرانی در قطر

حال و روز ادبیات خوش نیست

جشنواره عکس «سلامت روان» فراخوان داد

«مهرو ماه» ادای دین هنر انقلاب به اهل بیت(ع) است

بازیگر خوش استایل ایرانی درکنار همسرش /عکس

آغاز دوره جدید کانون فیلم خانه سینما با خانه پدری

مسجد ولیعصر (عج) نامزد جشنواره جهانی معماری شد

پخش «پاییزان» با بازی امین تارخ و کتایون ریاحی

قربون صدقه های خانم بازیگر برای یک گربه /عکس

هنرمند نقاش در گفت وگو با فارس: «مهرو ماه» ادای دین هنر انقلاب به اهل بیت(ع) است

جشنواره حقیقت | اعلام فیلم های بخش مسابقه ملی

نیکی کریمی با «آینه های روبرو» در نیویورک+عکس

لباس سنتی دزفول رونمایی شد

آخر هفته به چه نمایشگاهی برویم؟

بازیگر سینما به دنبال شکایت از علی دایی

جنگ جهانی اول نیمی از مردم ایران را کشت+فیلم

ارکستر سمفونیک با طعم کسالت

واگذاری 16 مورد از وظایف و اختیارات ادارات کل وزارت فرهنگ استان ها به خانه های مطبوعات

تجلیل از دکتر پرویز اذکایی به همراه رونمایی از مجموعه پنج جلدی کتاب های واتیکان به تالیف پرویز اذکایی + تصاویر

ترامپ برای دومین سال متوالی به مرکز کندی نمی رود

بیوگرافی مونا کرمی

کلاه گیس ترانه علیدوستی بر سر لیلا حاتمی! / گریمی که جنجال به پا کرد

کامبیز دیرباز: سیاست تلویزیون، غم نیست

آغاز چهارمین جشنواره ملی اسباب بازی از 26 آبان ماه

«خانه پدری» ساخته کیانوش عیاری در تالار سیف الله داد خانه سینما نمایش داده می شود

اهواز ونیز شد!

اختتامیه بیست و نهمین جشنواره استانی تئاتر فارس

شب فرهنگ همزیستی با آب در یزد

ارکستر سمفونیک تهران

پرده آخر جشنواره بیست و نهم تئاتر استانی اجرا شد

سی امین بسته «خبر خوب»

اسامی پذیرفته شدگان برای اجرای حضوری جشنواره و جایزه همایون خرم منتشر شد

رقابت گروه های نمایشی 9 استان در جشنواره ملی تئاتر آیات

آغاز جشنواره ملی تئاتر آیات/ نمایش دینی؛ فرصتی برای تبلیغ اخلاقیات

کامبیز دیرباز: سیاست تلویزیون، غم نیست

دعوت از خواننده ماکان بند به چالش «هفت در سه»

دزدی کلاه گیس ترانه علیدوستی برای لیلا حاتمی!+عکس

سی امین بسته «خبر خوب»

تئاتر کرمان در مسیر رشد قرار دارد

تصویر/ لباس یک شکل ترانه علیدوستی و دخترش

استمرار فعالیت های فرهنگی جامعه را شاداب می کند

رقابت رسانه ها در کرمان تاثیرگذار است

ست کردن ترانه علیدوستی و دخترش + عکس

جوانه دلشاد بازیگر حوالی پاییز را بهتر بشناسید+عکس

فیلم/گل فوق العاده لیورپول در 9 ثانیه با 2 پاس

بازیگر مرد سینما و تلویزیون پس از 23 سال مقابل دوربین رفت+عکس

نشست «شهر ما، شهرسازی ما، دور افتادگی از زندگی مؤمنانه» برگزار می شود

جشنواره فیلم کوتاه جمهوری آذربایجان chr(8216)استارت chr(8216) آغاز شد

میزگرد ایرنا با دست اندر کاران امور کتاب

ساخت سریال «شهید حججی» به کجا رسید؟

جشنواره فیلم کوتاه جمهوری آذربایجان استارت آغاز شد

تلاش های استاد «هژار» در ارتقای فرهنگ و ادب بی بدیل است

حرکت وحید مظلومین به سمت طناب دار + فیلم

فاجعه ای که نیمی از مردم ایران را کشت

فارس گزارش می دهد انتقال فرهنگ ایرانی به کودکان با قصه گویی

نیکی کریمی و غزل شاکری در نیویورک + عکس

انتقال فرهنگ ایرانی به کودکان با قصه گویی

آثار هنرمند نوجوان ایرانی در نمایشگاه دوحه تحسین شد

زمان پخش فیلم های سینمایی و تلویزیونی در تعطیلات پایان هفته

پشت صحنه فیلم تازه شروع شده

/فیلم/گل فوق العاده لیورپول در 9 ثانیه با 2 پاس

عارف دوباره رییس شد

اوج هیجان در غرب وحشی؛ با 15 فیلم وسترن متفاوت و دیدنی قرن 21 آشنا شوید [قسمت دوم]

پدیدآورندگان حمایت می شوند

اجرای 254 نمایش میدانی در زمینه ترویج فرهنگ مطالعه در نقاط پرتردد پایتخت

آغاز به کار جشنواره بین المللی هنرهای اسلامی «بُرده» در امارات

نمایش « صندوق سحرآمیز» روی صحنه تئاتر نیشابور

قسمت سوم فیلم پیشونی سفید آماده شده/بچه های ما عادت به تماشای فیلم در سینما ندارند

آغاز به کار کانون فیلم خانه سینما با نمایش فیلم کیانوش عیاری

توافق درباره تسهیل شرایط فیلمسازی مشترک ایران و چین

دو اجرای ویژه برای پایان نامه برگزیده دانشگاه تهران/ جان گابریل بورکمان شنبه به صحنه می رود

اجرای «254 نمایش میدانی» در زمینه ترویج فرهنگ مطالعه در نقاط پرتردد پایتخت

جشنواره قصه گویی در اراک

درخواست کواکبیان از بانک مرکزی و وزارت صمت

تازه شروع شده ؛ کارگردان: ران شلتون

ناشران بر محتوای کتاب های چاپی بیشتر نظارت کنند

روانشناسی شناختی در سینما با مسعود فراستی و محسن بنی هاشمی

استراتژی منطقه ای و جهانی در جشنواره فیلم مقاومت

تجربه فیلم دیدن به مثابه گستردن تجربه زیسته فراگیران است/یک اثر شاخص می تواند نسلی را مرهون خود کند

نویسنده مقلد شخصیت خودش را هم نفی می کند

آرایشگری که با آتش موی سر را کوتاه می کند

آیین نکوداشت مرحوم استاد فتحعلی واشقانی فراهانی ؛ خوشنویس صاحب نام معاصر

طبیعت آذربایجان با نقاشی های ابراهیم مقبلی زیباتر شد

تشکر خانواده شهدای منا از سازندگان سریال حوالی پاییز

عکس | لباس یک شکل ترانه علیدوستی و دخترش

فیلم | چرا دلواپسان این سخنان ظریف را سانسور می کنند؟

ویدئو / دوربین سه بعدی مخصوص نابینایان

کواکبیان: همایش ملی خبرنگاران به زودی برگزار می شود

«خانه پدری» از نظر دلواپسان غیرقابل نمایش است

نمایشگاه کتاب کیش

جشنواره انار در تفت

راه اندازی بازارچه دائمی ویژه دستفروشان+فیلم

لباس یک شکل ترانه علیدوستی و دخترش+عکس

هزار برنامه فرهنگی به مناسبت هفته کتاب برگزار می شود

خبر های کوتاه بخش خبری 20 بیست و سوم آبان 97+ فیلم

فیلم/گل زیبای اومتیتی به بهانه سالروز تولدش

مصطفی رزاق کریمی با دو مستند در جشنواره فیلم مقاومت

پیرشدن پای دیوار گالری

پیرشدن پای دیوار گالری