مطالب مرتبط:
روس ها برای جنگ سرگروهی آماده شدند
جنگ اقتصادی علیه ملت ایران در حال شکل گرفتن است/ دولت برای هرگونه سناریوی اقتصادی آماده است
آمریکا به تصور خود جنگ اقتصادی را علیه ایران شروع کرده
جنگ به مرکز شهر الحدیده رسیده است/انصارالله خیابان های منتهی به بندر را مسدود کرد
تنها اما مصمم، مغلوب اما مرد جنگ!
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 4 تیر 1397 ساعت 01:052018-06-24سياسي

جنگ اصلاً پیروز ندارد


سه ماه پیش از آغاز رسمی جنگ بود که بهرام محمدی فرد، عکاس روزنامه جمهوری اسلامی، به همراه یک خبرنگار برای تهیه گزارشی مصور و مکتوب به خرمشهر اعزام می شود.

- تصاویر ثبت شده در ذهن این عکاس جنگ که واپسین روزهای دفاع جانانه مردم خرمشهر از خانه و کاشانه و شهر و دیار شان را نشان می دهد، در مبهم ترین حالت نیز گویای بخش مهمی از وقایع جنگ تحمیلی است.

گفتگو با این عکاس جن ار در ادامه می خوانید.

شعار سال": سه ماه پیش از آغاز رسمی جنگ بود که بهرام محمدی فرد، عکاس روزنامه جمهوری اسلامی، به همراه یک خبرنگار برای تهیه گزارشی مصور و مکتوب به خرمشهر اعزام می شود.

تصاویر ثبت شده در ذهن این عکاس جنگ که واپسین روزهای دفاع جانانه مردم خرمشهر از خانه و کاشانه و شهر و دیار شان را نشان می دهد، در مبهم ترین حالت نیز گویای بخش مهمی از وقایع جنگ تحمیلی است.

اگر موافق باشید، از روزهای ورود عراقی ها به خرمشهر شروع کنیم.

از لحظه های تلخ و غم انگیزی که برخی از آنها احتمالاً هنوز هم در خاطرتان باقی مانده است.

من در زمانی که از وقایع جنگ عکس می گرفتم، بیست ساله بودم و غم انگیزترین لحظه ها و عکس های من مربوط می شود به خرمشهر.

لحظه هایی که مردم شهر در حالی که بقچه های وسایل شان را روی سرشان گذاشته بودند، آواره و پابرهنه در جاده ها حرکت می کردند تا به دست عراقی ها نیفتند.

عراقی ها از چند جهت وارد خرمشهر شدند.

البته هنوز عده ای از مردم در شهر بودند، این گروه، در واقع بیش ترشان بومی های شهر بودند که نمی خواستند به این زودی خرمشهر را رها کنند.

برای همین هم مانده بودند تا بجنگند.

به هر حال، صحنه های تلخ کم نبود.

شما از چه زمانی وارد خرمشهر شدید؟ من سه ماه پیش از آنکه جنگ آغاز شود، تمام مناطق غرب و نوار مرزی تا خرمشهر را سپری کرده بودم.

در آن زمان در روزنامه جمهوری اسلامی کار می کردم و سردبیر از ما خواسته بود تا گزارشی از نوار مرزی تهیه کنیم.

من و یک خبرنگار و یک راننده به طرف مناطق مرزی به راه افتادیم.

در مناطق مرزی معلوم بود که قرار است اتفاقاتی بیفتد.

مرز غیرطبیعی بود و نقل و انتقالات عراق نشان می داد که جنگ می خواهد رخ بدهد.

خاطرتان هست که چه گروه هایی از شهر دفاع می کردند؟ بله.

گروه های مختلفی در خرمشهر بودند.

از ارتش هم درخرمشهر حضور داشتند، تکاوران بودند که افراد زیادی از آنان به شهادت رسیدند.

در واقع در آن روزها علاوه بر ارتشی ها نیروهای مردمی و بچه های فداییان اسلام هم در خرمشهر حاضر بودند و از شهر دفاع می کردند.

در روزهای اول هم من بیش تر مواقع با فداییان اسلام بودم.

یعنی با گروه سید مجتبی هاشمی و نیروهای او که غالباً عملیات پارتیزانی انجام می دادند.

مقرشان هم در آبادان بود.

این طرف پل خرمشهر و هتل کاروانسرا.

گروهی از نیروهای مردمی هم بودند که سرپرست شان شهید جهان آرا بود و آن ها هم بیش تر در جنگ های خیابانی شرکت می کردند.

محلی هم که ما با گروه فداییان اسلام مستقر بودیم، نزدیک گمرک بود.

یعنی ستاد این گروه در آنجا بود.

تا اینکه عراق وارد شد و ما از همان جا که مستقر بودیم، گروه های مردم را می دیدیم که از شهر بیرون می رفتند.

نیروهایی که داخل شهر مانده بودند، تعدادشان کم نبود؟ نه، نیرو کم نبود، اما مهمات و امکانات خیلی کم بود.

برای مثال من یادم هست که بچه های فداییان اسلام در به در به دنبال خمپاره 60 می گشتند.

چون سلاح کوچکی بود و در جنگ خیابانی خیلی به دردشان می خورد.

اکثراً ژ.

3 داشتند و نهایتاً آر.

پی جی؛ آن هایی هم که خیلی وضع شان خوب بود، تیربار داشتند.

نیروها مقر خاصی در شهر نداشتند و در ساختمان های مختلفی مثل مدرسه میثم تجمع می کردند.

مدرسه ای بود که ما در آنجا بودیم.

یادم هست که معاون شهید هاشمی یک روحانی بود به نام آقای سنجری که صبح ها پرچم مدرسه را بالا می برد و عراقی ها شلیک می کردند و بعد پرچم را پایین می آورد.

یک روز هم به اتفاق آقای خلخالی به مسجد جامع رفته بودیم.

در حال رفتن، عراقی ها شروع کردند به زدن و ما به دلیل نیروهای همراه ایشان، پیاده به مسجد رفتیم - هنوز مسجد جامع دست ما بود- اما بعد از آن نیروها تکه تکه عقب نشینی کردند.

عراقی ها با تانک آمدند و خیابان به خیابان شهر را گرفتند.

آیا نیروهایی که مقابل عراقی ها ایستاده بودند، معمولاً ارتباطی هم با هم داشتند؟ نه.

هر گروهی برای خودشان جداگانه عمل می کرد و هیچ ارتباطی با هم نداشتند.

هر کدام در گوشه ای از شهر سعی می کردند کاری از پیش ببرند و نیروهای منظمی وجود نداشت که سازمان یافته باشد.

تا آنجا هم که در توان شان بود از شهر دفاع کردند و خیلی هم شهید دادند.

منتها بیش تر از همه نیروهای تکاوران ارتش بودند که در کنار نیروهای مردمی تلاش می کردند.

اما همان طور که گفتم، امکانات خیلی کم بود.

برای مثال یادم هست بیمارستانی در آنجا بود که من رفتم عکس بگیرم، اینها حتی غذایی هم برای خوردن نداشتند.

یکی از پرستارها که آنجا بود به من می گفت اینها دو روز است که اصلاً چیزی نخورده اند.

برای همین من و یکی دیگر از بچه ها توی بیابان تعدادی مرغ و اردک دیدیم که برای خودشان ول بودند، آنها را گرفتیم و برای شان بردیم تا بپزند و بخورند.

البته گاو و گوسفند هم بود، ولی آنها خیلی بزرگ بودند و نمی شد کاری شان کرد.

اما این بیمارستان هم بیش تر از دو روز نتوانسته بود مقاومت کند و نیروهای مستقر در آنجا هم عاقبت ناگزیر شدند مجروحان شان را به عقب منتقل کنند.

.

و بعد در روزهای ورود مجدد به خرمشهر؟ من معتقدم که جنگ اصلا پیروز ندارد و نیروی متجاوز تا هر عمقی هم که نفوذ کند به هر حال یک روز ناگزیر می شود همه چیز را رها کند و به عقب برگردد.

ورود مجددمان به خرمشهر هم باز همراه با گریه بود.

البته ورود به خرمشهر از چند مرحله عملیات تشکیل می شد که خود این ماجراها مدتی طول کشید، اما آخرین لحظه های پیروزی عملیات بیت المقدس، مرحله ورود به شهر بود.

یعنی زمانی که عراقی ها آخرین سنگرهای شان را رها می کردند.

هر نقطه ای را که نگاه می کردیم، عراقی ها داشتند از شهر می گریختند.

یعنی به همان شکلی که خیلی سریع به شهر وارد شده بودند، بیرون رفتن شان از شهر هم خیلی سریع اتفاق افتاد.

در واقع عراقی ها اصلاً باور نمی کردند که ایران به این سرعت بتواند خرمشهر را از آنها پس بگیرد.

یادم هست که یکی از فرماندهان ارشد عراقی داخل شهر جا مانده بود و آنها یک هلیکوپتر فرستاده بودند تا او را از آنجا ببرد، اما بچه ها آن را زدند و هلیکوپتر را منهدم کردند.

اتفاقاً ما هم که در همان نزدیکی ها بودیم، رفتیم و از ماجرا عکس گرفتیم؛ هلیکوپتر عراقی دو- سه بار دور خودش چرخیده بود و بعد سقوط کرده بود.

شما تصویر اروند پر از کلاه را هم دیده بودید؟ نه، من آن لحظه را ندیدم، اما کلاه های عراقی را روی زمین زیاد دیدم.

حتی یادم هست با اینکه ما عکاس بودیم، خیلی از عراقی ها به ما متوسل می شدند و از ما می خواستند تا آنها را با خودمان ببریم.

چون به قدری اسیر عراقی زیاد بود که حتی برای بردن آنها هم نیرو به اندازه کافی وجود نداشت.

در این مورد من خاطره جالبی هم دارم.

نزدیکی های غروب بود، هوا تاریک شده بود و دیگر امکان عکاسی وجود نداشت.

برای همین من و کاظم اخوان- که من امیدوارم هرچه زودتر آزاد شود- دوربین های مان را گذاشته بودیم توی کیف مان که یکی از بچه های سپاه ما را دید و از ما خواست تا اگر کاری نداریم، تعدادی از اسرا را با اتوبوس به اهواز ببریم.

من گفتم که تا به حال با اتوبوس رانندگی نکرده ام.

گفت کار خیلی سختی نیست.

ما تازه داشتیم درباره موضوع فکر می کردیم که ناگهان دیدیم نزدیک به هشتاد- نود اسیر عراقی را سوار اتوبوس کرده اند، چون وسیله نقلیه کم بود و هوا هم داشت تاریک می شد و اگر اسرای عراقی می ماندند، ممکن بود خطری ایجاد شود؛ خلاصه قبول کردیم.

آن وقت یک کلاشینکوف به کاظم دادند و همان طور که کاظم نشسته بود جلو اتوبوس و مسلسل را به طرف عراقی ها گرفته بود، ما با آن همه اسیر عراقی به راه افتادیم.

اسیرها را باید از کجا به کجا می بردید؟ باید از خرمشهر می بردیم شان تا نزدیکی های اهواز.

یعنی یک جایی بین خرمشهر و اهواز.

توی راه از این نمی ترسیدید که عراقی ها مشکلی برای تان ایجاد کنند؟ نه، چون اسرای عراقی بشدت ترسیده بودند و من بعید می دانستم اقدامی بکنند.

ضمن اینکه در آن لحظه به قدری مسائل مختلف ذهنم را پر کرده بود که اصلاً به این موضوع فکر نمی کردم.

آن روزها یک جوان بیست ساله بودم و به خاطر غرور جوانی ترس و این جور حس ها در من وجود نداشت.

بهترین صحنه ای که امروز بعد از این همه سال هنوز توی ذهن تان مانده چه صحنه ای است؟ بهترین صحنه ای که من در خاطرم مانده، صحنه ورود به مسجد جامع است.

صحنه ای که آقای کویتی پور آمد و آهنگ ممد نبودی ببینی را خواند.

من هنوز هم وقتی این آهنگ را می شنوم اشک در چشم هایم جمع می شود و متأثر می شوم.

چون من از قبل هم محمد جهان آرا را دیده بودم و از خرمشهر هم او را می شناختم، احساس می کردم که در لحظه های فتح خرمشهر واقعاً جایش خیلی خالی است.

او واقعاً خیلی زحمت کشیده بود و افسوس که نماند و ندید که خرمشهر چگونه دوباره از عراقی ها پس گرفته شد.

به هر حال آن لحظه، لحظه خیلی عجیبی بود که آدم احساس غرور می کرد.

نیم نگاه عراقی ها اصلاً باور نمی کردند که ایران به این سرعت بتواند خرمشهر را از آن ها پس بگیرد.

یادم هست که یکی از فرماندهان ارشد عراقی داخل شهر جا مانده بود و آن ها یک هلیکوپتر فرستاده بودند تا او را از آنجا ببرد، اما بچه ها آن را زدند و هلیکوپتر را منهدم کردند.

اتفاقاً ما هم که در همان نزدیکی ها بودیم، رفتیم و از ماجرا عکس گرفتیم؛ هلیکوپتر عراقی دو- سه بار دور خودش چرخیده بود و بعد سقوط کرده بود بهترین صحنه ای که من در خاطرم مانده، صحنه ورود به مسجد جامع است.

صحنه ای که آقای کویتی پور آمد و آهنگ ممد نبودی ببینی را خواند.

من هنوز هم وقتی این آهنگ را می شنوم اشک در چشم هایم جمع می شود و متأثر می شوم.

سایت شعار سال، با تلخیص و اضافات برگرفته از سایت روزنامه ایران، تاریخ انتشار 2 تیر 97، کد مطلب: 471263، www.

iran-newspaper.

com
کلید واژه ها: خرمشهر - روزنامه جمهوری اسلامی - جمهوری اسلامی - اسلام - خبرنگار - روزنامه - مردم - عکاس - جنگ تحمیلی - اسلامی - جمهوری - عراق - مناطق - نقل و انتقالات - لحظه - تصاویر - نشان - غم انگیزترین - همراه - اعزام - انتقالات - ارتش - خانه - هایی - راننده - هاشمی - گفتگو - شهادت - وسایل - جاده

آخرین اخبار سرویس:

جنگ اصلاً پیروز ندارد

جنگ اصلاً پیروز ندارد