مطالب مرتبط:
مواد مخدر بیشترین فراوانی جرم در شهرستان اراک است
مواد مخدر بیشترین فراوانی جرم در شهرستان اراک است
اطلس جنایی برای شناسایی نقاط جرم خیز کشور تهیه شد
منطقه جرم‎خیزی در قم وجود ندارد
یکی از مهم ترین عوامل در حوزه پیشگیری شناخت دلایل جرم و آسیب هاست/ تشکیل و راه اندازی کمیته علمی پیشگیری از جرائم و آسیب های فضای مجازی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 3 تیر 1397 ساعت 04:052018-06-23اقتصادي

از شهرفروشی به جرم فروشی رسیده ایم


قانعی می گویند تجربه شوراهای شهر تجربه ای کامیاب نبوده و در مدیریت شهری شهر هر روز بیش از گذشته به ورطه کالایی شدن فرو می رود.

دکتر حسین ایمانی جاجرمی جامعه شناس شهری و رییس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی معتقد است شهرسازی تهران دچار تناقض های عدیده .

- قانعی می گویند تجربه شوراهای شهر تجربه ای کامیاب نبوده و در مدیریت شهری شهر هر روز بیش از گذشته به ورطه کالایی شدن فرو می رود.

دکتر حسین ایمانی جاجرمی جامعه شناس شهری و رییس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی معتقد است شهرسازی تهران دچار تناقض های عدیده ای است که ساخت مگامال ها یکی از شاخص ترین های آن است.

شعارسال:" پدیده ای که متعلق به فرهنگ و شهری کاملا متفاوت با ایران است اما می گوید که قاعده اجرای ایده های خوب در جاهای نامناسب به بحرانی زیست محیطی و شهری در تهران دامن زده است؛ و با بیان اینکه در شهر کالایی شده، شما فقرای شهری را مدام مجازات می کنید اما کسانی که پولدار هستند را مدام تشویق به قانون شکنی می کنید تاکید می کند که دستگاه هایی که باید از حقوق شهروندی و امنیت شهری، زیبایی و عدالت شهری دفاع کنند انگار فقط برایشان درآوردن پول است که اهمیت دارد.

این قسمت تاریک ماجراست.

محمدامین قانعی راد رییس انجمن جامعه شناسی ایران اما با اشاره به تجربه کشورهای دیگر معتقد است ما شاهد یک نوع کالایی شدن ویژه ایران هستیم که با نوع کالایی شدن شهرهایی مانند لندن و پاریس خیلی متفاوت است.

آنجا مصارف قابل فروش مشخص است.

شما می دانید که باید بابت فلان فضا در شهر یا خدمات پول پرداخت کنید.

ولی اینجا چیزی را که به قول مایکل سندل نباید فروخت را می فروشند.

او با بیان اینکه شهر تهران به آزمایشگاهی برای سوداییان ریاست جمهوری تبدیل شده تا نشان دهند مرد کارهای بزرگ آینده اند و با سلمانی کردن سر شهروندان تهرانی، آزمون ریاست جمهوری پس دهند .

برای همین هم پیشنهاد می دهد کسی که می خواهد شهردار تهران شود برگه ای امضا کند که من رییس جمهوری نخواهم شد، و با این شرط شهردار شود.

این فرد دیگر آنقدر بلندپروازی نخواهد داشت و نمی خواهد تهران را به سکوی پرش بدل کند.

میزگرد ما با حضور محمدامین قانعی راد و حسین ایمانی جاجرمی را در ادامه می خوانید.

*************** کالایی شدن شهر ها یعنی شهر به مثابه موجودیتی که هرآنچه در آن هست از فضا تا زمین در آن وجهی سوادگانه و قابل خرید و فروش پیدا می کند و سایر کارکردهای آن مانند کارکرد اجتماعی، فرهنگی آن تحت الشعاع کارکرد اقتصادی آن قرار می گیرد تا چه اندازه پدیده ای جهانی و تا چه اندازه مختص جوامعی خاص است؟ و ریشه آن به کجا یا چه عواملی باز می گردد؟ ایمانی جاجرمی: اگر به بحث هایی که دیوید هاروی داشته نگاهی بیندازیم متوجه می شویم که این مساله، مساله ای جهانی است.

یعنی شهر ها به بخشی از قلمرو نظام سرمایه داری و چیزی قابل فروش بدل شده اند.

پس ماجرا فقط به ایران تعلق ندارد.

هرجا نظام سرمایه داری قدرتمند است این اتفاق افتاده است.

برای همین است که در سال های اخیر ما شاهد واکنش به آن هستیم.

مثل همین بحث حق شهر که تحت عنوان یک جریان ایستادگی و مقاومت در برابر کالایی شدن زندگی در شهر مطرح شده است.

منتها سرمایه داری به آن معنایی که در غرب مطرح بوده در ایران مطرح نبوده است.

از سویی دولت های ما همواره مفهوم دولت توسعه گرا را یدک می کشیده اند.

دولت های رفاهی بوده اند که باید خدمات می داده اند پس چرا ما با این پدیده رو به رو شدیم؟ باید گفت از دهه 70 به این سو است که در ایران، جریان نگاه سرمایه ای به شهر آغاز می شود.

البته نشانه های آن مثل تخریب باغات تهران و بساز بفروشی ها را از دهه 40 شاهدیم.

اما من فکر می کنم از قبل از انقلاب این ماجرا شروع شد، با برخورد به انقلاب و جنگ متوقف شد ولی پس از جنگ بار دیگر ادامه یافت.

در واقع بعد از اینکه اقتصاد ایران از درون تابی ساختاری به برون تابی ساختاری بدل شد، این جریان شدت گرفت.

جالب است که اوایل دهه 60 قانونی در کشور تصویب می شود که کمک دولت به شهرداری ها را محدود می کند.

دلیل این مصوبه جنگ است، اما بعد از تغییر شرایط، باید این سیاست اصلاح می شد درحالی که نشد.

یعنی دولت مسئولیت های عمومی اش را در مورد شهر ها که در زمان جنگ به خاطر کمبود منابع مجبور بود تعطیل کند بعد از آن هم رها کرد و کاملا برعهده شهرداری ها گذاشت.

شهرداری ها هم که سیاست های توسعه اقتصادی را نمی توانستند دنبال کنند.

یعنی توان برنامه ریزی و اندیشه ای آن را نداشتند، طبق یک سیاست سنتی دستگاه های خدماتی محدودی بودند که بعد از آن به یک دستگاه اقتصادی محض تبدیل شدند.

جریانی که از آغاز دهه 70 آغاز شد الان به نهایت خود رسیده است.

یعنی در سطح شهر دیگر به هیچ چیزی رحم نمی کند.

هر چیزی که بتواند بفروشد حتی فضاهای عمومی شهری را خواهد فروخت.

گزارش هایی می رسد که حتی پارک ها هم در معرض خرید و فروش قرار گرفته اند.

قانعی راد: به هر حال دولت ها همواره سعی می کرده اند که تصدی گری های خود را کاهش بدهند، از سویی ما به دلایل مختلف با بحران های اقتصادی روبه رو بوده ایم مثل همین مورد سال های جنگ که آقای دکتر اشاره کردند.

خدمات دهی به شهری مانند تهران که بیش از 10 میلیون نفر جمعیت دارد، هزینه بالایی می برد برای همین دولت ترجیح می داد که این بار روی دوش مردم بیفتد.

به نظر می رسد فارغ از اینکه دولت وظیفه اش را در این زمینه کنار نهاد، هیچ قاعده و قانون و نظارتی هم در این حوزه بر مدیریت شهری مترتب نبود.

این اتفاقی است که مثلا در اروپای بعد از جنگ جهانی دوم رخ نداد.

یعنی با آغاز روند بازسازی شهر ها چون پیش بینی می شد که سوداگری تقویت شود، قواعدی تصویب شد که اجازه افزایش قیمت ساختمان، زمین و اجاره بها را نمی داد و آن را کنترل می کرد.

قانعی راد: به اعتقاد من مساله اصلی این است که ما چیزی تحت عنوان ایده شهر یا شهر به مثابه یک ایده نداریم.

شهر، هستاری ندارد.

شهر عبارت است از جایی که خانه بسازیم و خیابان بکشیم.

ما فاقد یک درک یا مفهوم روشن از شهر و اهمیت شهر هستیم.

مثل اینکه ما از تئا تر ایده نداشته باشیم و اجازه بدهیم هر مسخره بازی ای به اسم تئا تر مطرح شود.

حالا این ایده روشن درباره شهر چه می تواند باشد؟ اینکه شهر واحدی مرکب از گروه های نژادی قومی است که در مکانی جمع می شوند و گرایشات خاص دارند و شهر کانونی است برای گسترش روابط عام گرایانه و نگرش چندفرهنگی بین شهروندان.

قرار است در شهر شهروندانی حضور داشته باشند که به یک دولت احساس تعلق می کنند و از حقوقی برخوردارند و در قبال جامعه هم مسئولیت هایی دارند.

اگر شهر به این معنا تعریف شود آن وقت متوجه می شوید که باید سامانی داشته باشد نه اینکه صرفا براساس فاکتورهای فنی یا بازدهی اقتصادی درباره سرنوشت آن تصمیم گیری کرد.

اگر این کار را بکنیم شهر می شود بازار.

یعنی سیطره اقتصاد بر شهر.

در اروپا طبق مثالی که شما زدید اجازه ندادند منطق اقتصادی بر کالبد شهر غالب شود.

ما نگاه اجتماعی نداریم.

نگاه ما به شهر نگاه به یک هستی اجتماعی نیست که قرار است مناسبات روزمره شهروندان در آن رقم بخورد.

بنابراین، اقدامات توسعه ای شهرداری ها به توسعه زندگی اجتماعی نیانجامیده است ولی ممکن است در مواردی به توسعه دادوستد ها و گردش پول و توسعه بازار در حد زیادی بیانجامد و همین مفهوم یکجانبه و تک ساختی از توسعه است که دارد برای ما مشکل ایجاد می کند.

در بحث نظارت هم ظاهرا امتیازی به مردم داده شد آن هم شورایی کردن شهر ها بود؛ یعنی شورای اسلامی شهر که یک امتیاز سیاسی به مردم بود و می گفتند خودتان توسط شورای تان شهر را اداره کنید و نمایندگان خودتان روی بودجه و نحوه مصرف آن کنترل دارند، بنابراین نمی توانید گلایه ای داشته باشید.

یعنی به اصطلاح کنترل را به دست خود مردم دادند.

اما درعمل شورای شهر کنترل زیادی روی منابع مالی ندارد بلکه خود شورای شهر هم تحت سیطره شهرداری قرار گرفته است.

فقط صحبت تهران نیست.

این مشکل در کل کشور وجود دارد.

شهرداری ها در مدیریت شهری نهادی یکه تاز و برجسته اند و شورای شهر را به بازی می گیرند.

می توان گفت که شوراهای شهر مقداری هم به امتیازاتی که با نفوذ خود در یک نهاد شهری می توانند به دست آورند آلوده شده اند.

بنابراین در این فضای تجاری شده دنبال منافع خودشان یا افراد مرتبط با خودشان هستند به ویژه که بعضا افراد حرفه ای هم وارد شوراهای شهری نشده اند.

یا فعال شهری حرفه ای نبودند.

هنرمند و ورزشکار و صاحبان اصناف وارد شورای شهر شده اند.

هرچند وضعیت فعلی ظاهراً به دولت کمک کرده است اما اقدامی کاملا تورم زاست و باعث رشد قیمت زمین و مسکن شهری شده است.

افزایش اینچنینی قیمت زمین و مسکن در تهران و شهرهای بزرگ اصلا قابل توجیه نیست، اگرچه در ظاهر رونقی در بخش هایی از اشتغال ایجاد شده است.

من هم معتقد هستم که شهرداری باید از طریق عوارض و یا فروش خدمات به مردم، درآمد هایی داشته باشد و مردم در اقتصاد شهر شریک باشند ولی ما به این شکل فعلی، یعنی تراکم فروشی نقد جدی داریم.

ایمانی جاجرمی: بخش زیادی از ماجرا به دموکراسی بازمی گردد.

هرچه مردم بیشتر از چرخه مدیریت شهر ها حذف شوند شما بیشتر شاهد قدرت گرفتن جریان های سوداگر خواهید بود.

وقتی شما مردم عادی یا طبقه متوسط شهری که زیبایی شهری و عدالت شهری برایش مهم است و همچنین گروه های بالای طبقه پایین مثل کارگران ماهر را از حضور در اداره شهر حذف کنید و آن ها قدرت نظارتی نداشته باشند تا مراقب این آرمان های عمومی باشند، نتیجه همین می شود.

ما مدت زیادی در اداره شهر هایمان اصلا عنصر مردمی که طبق قانون اساسی در شورای شهر تعریف شده است نداشتیم.

در دوران اصلاحات بود که تازه این قانون اجرایی شد.

یعنی تا آن زمان اداره شهر ها در دست استانداری ها بود.

اما حتی گذشت این همه سال از اجرایی شدن این قانون هم نشان داد که حتی ورود شورا ها هم نتوانسته این قاعده شهرفروشی برای کسب درآمد را اصلاح و تعدیل کند.

حتی به نظر می رسد که بخش عمده ای از این شورا ها هم به این بوروکراسی بیمار شهرداری ها پیوسته اند.

یعنی شهرداری دارد بخشی از مسئولیت های خودش را می فروشد.

مثل اینکه نیروی انتظامی بگوید جرایم قیمتی دارد شما اگر وجه آن را پرداخت کنید حق دارید تا هرکجا که دلتان می خواهد جرم انجام دهید.

آنچه در عرصه ساخت وساز شهری شاهدیم این است که مجازات قابل خریدوفروش شده است.

و فرا تر از آن تاثیر این ماجرا روی اخلاق شهروندی است که کسی درباره اش صحبتی نمی کند.

ما الان فکر می کنیم که هر خطایی می توانیم بکنیم اما به راحتی می توانیم از زیر آن در برویم.

این یعنی نابود کردنِ بنیان اخلاق شهری.

قانعی راد: بله، این وحشتناک است که شما اسم چیزی را خلاف بگذاری ولی منتظر باشی که همه آن را انجام دهند.

ما شاهد یک نوع کالایی شدن ویژه ایران هستیم که با نوع کالایی شدن شهرهایی مانند لندن و پاریس خیلی متفاوت است.

چه تفاوت هایی دارد؟ قانعی راد: آنجا مصارف قابل فروش مشخص است.

شما می دانید که باید بابت فلان فضا در شهر یا خدمات پول پرداخت کنید.

ولی اینجا چیزی را که به قول مایکل سندل نباید فروخت را می فروشند.

مثل همان بحث سربازی یا مدرک تحصیلی یا آموزش.

تجربه من نسبت به کشورهای خارج از ایران خیلی تجربه گسترده ای نیست ولی در چند نمونه ای که در فرانسه، ترکیه یا سوئد مشاهده کردم به هیچ وجه این حالت لجام گسیخته ای که در ایران شاهد هستیم را نداشتیم.

من خاطرم هست که زمانی در ترکیه بودم، خانه ای روبه روی هتل حالت سوخته و مخروبه داشت.

سوال کردم که چرا این خانه را تعمیر نمی کنید.

به من گفتند که در این محله تخریب و نوسازی خانه ها کاملا ممنوع است مگر اینکه خانه بر اثر زلزله، آتش سوزی یا حوادث غیرمترقبه دیگر ویران شود.

صاحبان این خانه برای اینکه بتوانند از این حق استفاده کنند عمدا آن را آتش زدند و شهرداری هم متوجه شده است برای همین نه اجازه داده است که شرکت بیمه خسارت بدهد و نه بازسازی شود، برای همین چندین سال است به این صورت مانده است تا آیینه عبرت دیگران شود.

یا در شهر گوتنبرگ سوئد ارتفاع هیچ یک از خانه ها بیش از چهارطبقه نبود.

اصلا ترافیک نبود و برای حمل ونقل اکثرا از ترن های شهری پُرسرعت استفاده می شد.

من در منطقه ای بودم که ایرانی ها ساکن بودند.

یکی از آن ها خیلی ناراحت بود می گفت که 15 سال است ساکن اینجا هستم و می خواهم جابه جا شوم و به محله دیگری بروم اما به من مجوز نمی دهند.

می گفتند بافت و ساختار شهر برهم می خورد.

شاید کالبد شهری به هم می خورد یا دلایل فرهنگی داشت یا هر چیز دیگری.

ولی ماجرا این است که در ایران اصلا این بحث ها مطرح نیست.

یعنی کافی است که شما پول داشته باشید، می توانید هر کاری بکنید.

به قول معروف می توانید روی سبیل شاه ناقاره بزنید.

برای جامعه سرمایه داری پول و مصرف است که مهم است.

بدون اینکه شما بدانید که چه بلایی دارد سر شما به عنوان یک موجود اجتماعی می آورد یا مناسبات اجتماعی و زندگی شهری را دارد به چه سمتی سوق می دهد.

به نظر می رسد یکی از نتایج یا پیامد های ناخواسته شهرفروشی دامن زدن به فاصله طبقاتی و توجیه و تثبیت و طبیعی جلوه دادن آن است.

یعنی شما اگر در شهر پولدار باشید هرکاری بخواهید می توانید انجام دهید ولی اگر نداشته باشید محکومید که قانون بر شما اعمال شود.

ایمانی جاجرمی: بله، یعنی شما فقرای شهری را مدام مجازات خواهید کرد اما کسانی که پولدار هستند را مدام تشویق به قانون شکنی می کنید.

بخشی از این ساخت وسازهایی که دارد شهر را نابود می کند متعلق به موسسات و نهاد های عمومی مثل بانک هاست.

شهروند عادی هم یکی دو طبقه خلاف می کند که تا حدی قابل اغماض است اما ورود موسسات عمومی ما به این جریان و فراموش کردن مسئولیت اجتماعی شان است که خطرناک می شود.

یعنی دستگاه هایی که باید از حقوق شهروندی و امنیت شهری، زیبایی و عدالت شهری دفاع کنند انگار فقط برایشان درآوردن پول است که اهمیت دارد.

این قسمت تاریک ماجراست.

قانعی راد: بله.

این نوع کالایی کردن فضاهای شهری درست است برای گروهی ثروت ایجاد کرده اما برای گروهی هم فقر ایجاد کرده است و به اختلاف طبقاتی دامن می زند و امکان برآورده کردن مهم ترین نیاز زندگی شما را که مسکن است از بین می برد.

تهیه مسکن الان برای جوانان یا مهاجران شهری تقریبا غیرممکن شده و این ها بدل به گروه های حاشیه نشین می شوند.

این نگاه اقتصادی به شهر از یک طرف یک رونق ظاهری فراهم می کند و از طرف دیگر شکاف اجتماعی را دامن می زند و مناسبات اجتماعی را ضعیف تر می کند.

مفهوم اجتماعی شهر از بین رفته است.

در این مناسبات است که شما چیزی به اسم خیابان؛ پیاده رو، کوچه و میدان ندارید.

پیاده رو یعنی محل عبور افراد پیاده.

در پیاده رو زندگی در جریان است.

ولی توسعه اجتماعی شهر مدام حریم ها را از بین می برد.

به عنوان مثال برای فهم مفهوم پیاده رو می توان از مورد شهر پاریس مثال آورد.

آنجا پیاده رو یک حیات اجتماعی و زندگی مستقل برای خودش را دارد.

بخشی از پیاده رو محل نشستن است، مثل قدیم که کوچه چنین نقشی برای مردم ایران داشت و الان آن هم از بین رفته است.

بخشی مربوط به رفت وآمد است.

بخشی مربوط به بچه هاست.

در قدیم، کوچه هم محلی برای تعامل آدم ها یا فضای بازی بچه ها بود.

الان محل پارک ماشین است درحالی که شما حتی برای پارک اتومبیل خودت هم در کوچه محل زندگی ات جا نداری.

میدان هم شده است محل دورزدن ماشین ها درحالی که میدان در گذشته و در برخی شهر ها محل تجمع آدمها در سالگردهای ملی، جشن های ملی یا رخدادهای خاص بود.

توپخانه تهران یا میدان آزادی کنونی قبلا چنین کاربری هایی داشته است.

اصلا گویا زندگی اجتماعی برای مدیران شهری ما مهم نیست.

طبیعی است که برای کسانی که نگاه تجاری دارند مهم نباشد، اما حداقل این انتظار هست که معماران و برنامه ‎ریزان شهری ما این نگاه متفاوت را داشته باشند.

ایمانی جاجرمی: تحقیقات نشان می دهد که دولت ها بخش قابل توجهی از بودجه شهرداری ها را پرداخت می کنند چون شهرداری یک دستگاه درآمدزا نیست.

درحالی که شهرداری ما این نگاه را دارد.

درحالی که شهر باید با عوارض و مالیات اداره شود.

در جاهای دیگر شهرداری یک سازمان مردمی و عمومی است و دولت ها در قبال آنها وظیفه دارند.

چون تامین خدماتی مثل حمل ونقل عمومی سودآور نیست اما چون همگان به ویژه گروه های کم درآمد به آن نیاز دارند دولت ها کمک می کنند.

یا در احداث دانشگاه، پارک ها و مدارس.

شهرداری توکیو تا 45 درصد بودجه اش را از کمک دولت تامین می کند اما گویا دولت های ایران بدشان نیامده است که این وظیفه را از دوش خودشان بردارند.

نخواسته اند ببینند که پیامد این تصمیم شان چه بوده است؟ گواینکه شهرداران را از پاسخ دهی اجتماعی معاف کرده اند.

نکته این است که شهردار می تواند از خودش دفاع کند.

می گوید شهر را به من سپرده اید، ابزار مالی هم که نداده اید.

بخواهم عوارض و مالیات تصویب کنم محدودیت برایم می گذارید، پس بهترین کار فروش مجوز ساخت و تراکم است.

نکته جالب اینکه از یک سو خنده دار و از یک سو غم انگیز است، اینکه شهرداری ما دوست دارد مردم خلاف کنند تا او بیشتر پول در بیاورد.

به جز تراکم فروشی به چه نمونه های دیگری از فروش فضاهای شهری می توان اشاره کرد؟ ایمانی جاجرمی: در شهرک اکباتان یک فضای 19 هکتاری متعلق به فضای سبز آن شهرک بود که تغییر کاربری داده شد.

وقتی 70 هزار نفر قرار است کنار هم فشرده در یک شهرک زندگی کنند باید برایشان فضاهایی برای آرامش روانی و بصری فراهم کرد درحالی که این فضا ها به سرعت درحال تغییر کاربری هستند.

در شهری که سالی چهارهزار نفر از آلودگی هوا در حال مرگند همان معدود فضاهای تعبیه شده در برنامه ریزی شهری هم برای سود فروخته می شود و تیرآهن و آجر جای آن را می گیرد.

یا مِگا مال ها که نشانه فرهنگ آمریکایی هستند مربوط به جایی است که خانه ها نه به صورت فشرده و تنگاتنگ و آپارتمانی در خیابان های پُرترافیک، بلکه در فضاهای مسکونی وسیع دور از هم و به اصطلاح ویلایی در حومه های شهر ها ایجاد شده اند و حالا مِگامال ها ساخته می شود که نیازهای این ساکنان مناطق جدا از هم را تامین کند.

در واقع در امریکا شهر و خودرو هم پای هم رشد کرده اند و خودرو این حومه های شهر ها را به هم متصل می کنند و مِگامال ها محل اتصال این ها به هم و خدمات دهی به ساکنان این حومه هاست.

در واقع مال ها ایده خوبی برای آنجا بوده است نه ایران.

مشکل این است که ما ایده های خوب را در جاهای بد پیاده می کنیم.

تهران شهری فشرده است و مِگامال اصلا ایده خوبی برای آن حداقل درون فضای شهری نیست.

و اجرای بدون ملاحظه آن تنها بر مشکلات شهری می افزاید.

این ها با چشم قابل مشاهده است؛ دیگر به مطالعه نیازی ندارد.

شاید در ابتدا پول هم از آن دربیاورد اما از آنجایی که مدریت شهری در ایران ناقص است به عوارض بعدی ماجرا فکر نمی شود.

نمی شود از یک سو فضاهایی درست کرد که مطابق فرهنگ آمریکایی است اما از سوی دیگر نیروی انتظامی با آن برخورد کند.

مال اصلا برای این است که جوان ها و مردم برای تفریح و خرید آنجا بروند.

ما چیزی را که فرهنگ خاص خودش را دارد آورده ایم اما درعین حال با آن مبارزه می کنیم.

این مردم را هم دچار تناقض می کند.

مردم اکباتان یا حاشیه بزرگراه ستاری چه گناهی دارند که از فضای سبز خود محروم شده اند یا درگیر ترافیک و آلودگی بصری، صوتی و هوایی شده اند؟ این ها حق ندارند معترض شوند؟ به نظر شما نقش ان جی او ها و گروه های مردمی در درخواست بازگشت حقوق شهروندی چیست؟ اصلا چه طور می توان در برابر ازدست رفتن حقوق شهروندی در شهر ها و تبدیل آن به یک کالای قابل خریدوفروش اعتراض کرد؟ دکتر جاجرمی در بخشی از صحبت هایشان به جریان حق به شهر اشاره کردند.

چه الگویی ها را باید پی گرفت؟ قانعی راد: حتما باید آلترناتیوی باشد.

این حرف هایی که ما می زنیم خودش نوعی مقاومت است.

باید سبک مدیریت شهری ما عوض شود.

از آن سو سازمان های غیردولتی و شهروندان باید به حقوق خود به عنوان یک شهروند آشنا شوند.

یعنی حق دارند در شهر زندگی کنند.

یکی از کانون های زندگی شهری بازار است ولی همه شهر بازار نیست.

نمی خواهم شما را سراغ الگوی سنتی شهر که در آن بازار و محلات جای خود را داشتند ببرم اما بالاخره ما باید درجایی زندگی کنیم که بازار به کلی بر زندگی ما سیطره نداشته باشد.

این چیزی است که مردم باید بخواهند و نهادهای مردمی باید برای به دست آوردنش فعالیت کنند.

ایمانی جاجرمی: من فکر می کنم اول از همه خود دولت و مجلس باید این موضوع را در دستور کار خود قرار دهند.

بخش مردمی هم مهم است اما این ها خیلی نمی توانند اثرگذار باشند.

شورایاری الان در شهر ها راه افتاده اما این ها قدرتی ندارند.

شورایاری اکباتان به آن ماجرای تغییر کاربری فضای سبز شهرک اعتراض کرده است به دولت هم نامه نوشته و حرفش را رسانده اما گوش شنوایی وجود ندارد.

قدرتی ندارد.

مقاومت شهری یا سازمان های مدنی شهری ما نوپا هستند.

نمی توانند در برابر جریان های عظیم مالی سیاسی مقاومت کنند.

من خودم عضو شورایاری اکباتان هستم.

این گروه های مردمی یا حتی شورایاری ها ذره ای هستند.

شاید ما نیازمند حزبی هستیم که طرفدار منافع طبقه متوسط باشد.

فرهنگسرا، فضای سبز و آرامش برای این طبقه مهم است.

پولدار ها که اصلا این چیز ها برایشان مهم نیست چون در جاهایی زندگی می کنند که این مسائل را ندارند یا خانواده هایشان را از ایران برده اند و اینجا محل کاسبی خودشان است.

پس اعتراضی ندارند چون خودشان در این منافع شریکند.

طبقه پایین هم که به شدت گرفتار مسائل روزمره اش است و اصلا فرصت فکر کردن به این مسائل را ندارد.

داده ها نشان می دهد که جامعه ما سالی 600 هزار خانوار فقیر تولید می کند.

این فاجعه است.

من فکر می کنم مقداری باید این هسته های موجود فعلی را تقویت کرد.

این افراد باید یک کنش نسبی بزرگ تر را شکل دهند.

باید افرادی که جرأت مخالفت پیدا می کنند را حمایت کرد.

تهران علی رغم همه نقاط منفی اش برای ما همچنان تهران است و نقاط مثبتی دارد.

امکان فردیت و آزادی نسبی در آن وجود دارد و این برای اقشار تحصیلکرده خارج از تهران یک وضعیت ایده آل است، بنابراین برای بهبود شرایط زندگی در آن نیز باید تلاش بیشتری کرد.

به جز شهرداری ها نقش نهاد ها یا روابط قدرت یا حتی فرهنگ خود مردم را در تخریب فضا ها و حریم های شهری و تبدیل آن به محل کسب سود چه قدر موثر می دانید.

به عنوان نمونه در دهه 70 حمام تاریخی و ثبت شده خسروآقا در اصفهان با سکوت شهرداری و عاملیت کسبه فرش فروش آن خیابان و احتمالا بی خبری میراث فرهنگی تخریب شد.

نتیجه این تخریب بیش از همه عاید کسبه فرش فروش این محل بود که حالا گذر آن ها از شکل یک خیابان بن بست خارج و به یکی از خیابان های اصلی و مهم شهر متصل شده بود.

قانعی راد: اولا اینکه مردم تمایل دارند گردش مالی شان زیاد شود یک پدیده طبیعی است و به طور عادی منِ نوعی خوشم می آید که حقوقم دوبرابر شود یا قیمت خانه ام یا محل کسبم دوبرابر شود اما در یک چشم انداز وسیع اولین کسی که ضرر می کند من شهروند هستم.

بله افراد از اینکه خانه ویلایی خود را چندطبقه کنند، تغییر کاربری دهند و سرمایه شان افزایش پیدا کند قطعا خوشحال می شوند.

از سویی نهادهای قدرت را داریم که از اهداف اصلی خودشان دور افتاده اند و به سمت کاسبی آمده اند.

شاید هم برای اینکه برای کارکنانشان رضایت بیشتری فراهم کنند یا منابع مالی بیشتری را تامین کنند، بهترین جایی که می توانند پول دربیاورند درون شهرهاست.

اینکه با شهرداری ها وارد تعامل شوند و امتیازی بدهند و امتیازی بگیرند.

نهادهای امنیتی، انتظامی، اطلاعاتی هم قدرت زیادی پیدا کرده اند که می توانند از شهرداری ها فضاهای بزرگ را بگیرند و ساخت وساز کنند یا به کارکنان خودشان بدهند یا سوداگری کنند.

یا حتی شرکت هایی را ایجاد کنند که به خودشان وابسته است.

ورود این نهاد ها به عرصه اقتصاد یک اشتباه است درحالی که حاکمیت باید هزینه های این ها را تامین کند.

نباید به آن ها گفت شما بروید هزینه های خودتان را تامین کند امنیت هم برای کشور بیاورید.

نمی شود.

باید گفت که شما بروید سراغ تامین امنیت کشور و ما هزینه های شما را تامین می کنیم.

اما در عمل این اتفاق نمی افتد، و چون یکی از راحت ترین و سودده ترین فعالیت های اقتصادی فعالیت حوزه اقتصاد شهری و زمین و مسکن است، این نهاد ها وارد آن می شوند.

حتی وارد بورس نمی شوند.

یک گروه دیگر هم بانک ها هستند که قرار است یکی از مکانیزم های اقتصاد عمومی باشند و گاهی به سیاست های پولی و بانکی برای سامان دادن اقتصاد کمک کنند.

اما به جای اینکه کمک کننده سیاست ها باشند، پول ها را جذب و در مسکن و زمین سرمایه گذاری می کنند.

یعنی این ها هم وارد این چرخه غلط شده اند.

بانک ها بسیاری از مناطقی که ازنظر محیط زیستی هم واجد ارزش است، مثل باغات و مناطق ییلاقی اطراف تهران را می خرند و شهرک سازی می کنند.

برج می سازند و می فروشند.

ولی با همه این ها آیا درجه شهربودگی تهران افزایش یافته یا کاهش یافته است؟ قطعا کاهش یافته است.

من مطلبی نوشته بودم با این عنوان: تهران تمام شد به عنوان یک واحد اجتماعی تمام شد.

امکانات شهری تهران مثل حمل ونقل، آب وهوای پاک و منابع آب تمام شده یا روبه اتمام است.

ایمانی جاجرمی: بله.

واقعیت این است که پول بسیار مهم است.

اما از سوی دیگر من فکر می کنم مردم هم باید مسئولیت اجتماعی خودشان را قبول کنند.

این کسبه هم مسئولیت اجتماعی دارند و برای دنیای امروز هم این چیز ها مهم است.

مردم هم از زیر بختک پروژه توسعه ای مدرنیته بیرون آمده اند.

برای مردم هم این مهم شده است که شما برای کودکان انسان ها و فرهنگ چه قدر هزینه می کنید؟ درحالی که انگار مسئولان ما در همان دوران مدرنیسم رضاشاهی و اجرای پروژه های عظیم گیر کرده اند.

در همین شهر بسیاری از این کار ها انجام شده، به نحوی که حتی دانشگاه ما هم مسئولیت اجتماعی اش را فراموش کرده است.

دانشگاه شهید بهشتی در همان شهرک اکباتان اقدام به ساخت پردیس بین المللی کرده است.

درحالی که مکان یابی آن به بسیاری از دلایل که بخشی از آن را در صحبت هایم گفته ام اشتباه بوده و کلی مساله و تبعات درست کرده است.

تعجب می کنم دانشگاهی که خودش محل تولید کلی شهرساز و برنامه ریز شهری است چرا خودش اصول شهرسازی را رعایت نمی کند؟ یکی از عواملی که گفته می شود در تخریب و شهرفروشی تاثیر داشته و به مدیران شهری این اجازه و امکان را می دهد که هر چیزی را در شهر در معرض فروش قرار دهند، از بین رفتن هویت های جمعی در شهر است.

از بین رفتن محلات و روح همبستگی و تعلق جمعی که در آنها بوده است.

یعنی افرادی که حاضر بوده اند از هویت محله خود دفاع کنند و الان دیگر وجود ندارند.

تا چه اندازه با این ایده موافقید؟ ایمانی جاجرمی: شهرهای ما برخلاف شهرهای اروپایی محله محور بوده اند.

چون ما یک سابقه تفکیک قوی در فرهنگ مان داشتیم که بر اساس مذهب یا قومیت این تفکیک ها انجام می شده است درحالی که الان این تفکیک از بین رفته است.

ضمن اینکه خیلی از ساکنان این محلات در دهه 40 و50 از محلات خود مهاجرت کرده اند.

منطقه 12 که زمانی برای خودش محله خوبی بود، اکنون عملا از حیات خالی شده و مرکز تجمع افراد صدمه خورده و بیمار اجتماعی است و دستگاه دولتی هم نمی داند با آن چه کند.

کودک فروشی، روسپی گری و مواد مخدر در آنجا به راحتی رواج دارد.

وقتی بدون مطالعه و فقط با معیار مالی دست به اقدامات شهری زده شود بعدا پیامدهایی بروز خواهد کرد که دیگر نمی توان آن را کنترل یا حتی کم کرد.

به این ترتیب است که جزیره های ترسناکی دقیقا در قلب شهر تهران شکل گرفته است.

قانعی راد: به نظر من حتی در برخی محلاتی که دوران پهلوی دوم ساخته شد مانند نارمک یا تهرانپارس ما شاهد بافت همگونی بودیم درحالی که الان بافت همین محلات هم برهم خورده است.

در همان محلات امکان تعامل اجتماعی، فراغت کودکان و حتی پارک اتومبیل مهیا بود.

بین بُعد اقتصادی و اجتماعی بشر رابطه ای وجود دارد.

بین بعد گسترش بازار و محدودیت جامعه رابطه دیالکتیکی برقرار است.

بخشی شاید ناشی ازتحولات اجتماعی و آمدن افراد جدید به شهر بوده است.

ایمانی جاجرمی: یک بحث ایجاد محلات جدید است که به قول دکتر ساروخانی فقط لانه ای بوده برای آدم ها و همه بخش های اجتماعی فرهنگی زندگی را در جریان شهرسازی جدید نابود کرده ایم.

نمونه آن مسکن مهر است.

ما آنجا هیچ نشانی از مساکن متناسب با نیازهای افراد مختلف یا محله نمی بینیم.

یعنی همه باید بروند در این آپارتمان ها زندگی کنند.

نکته دوم این است که چرا گروه های سنتی ساکن محلات سنتی که به این محلات اعتبار می دادند از این محلات رفتند؟ این به امروز و دیروز هم مربوط نیست.

اورکات که کتابی درباره تهران نوشته است به این نکته اشاره می کند و می گوید که نخستین گروه هایی که تهران را خالی می کنند و به شمیرانات و نقاط خوش آب وهوا می روند شاه و خانواده اش هستند و به ترتیب پشت سر آن ها درباری ها، متمولین و طبقات تحصیلکرده و مدیران و.

ایستاده اند.

یک پدیده چند کارکردی که اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بوده فقط به کارکرد اقتصادی خودش در ساعاتی مشخص در روز تقلیل پیدا می کند.

حتی سیاست طرح ترافیک هم باز به فرار بیشتر از این مناطق انجامید.

زوال شهری را خیلی خوب می توان در پوسته قدیمی تهران به چشم دید.

عمده آن هم من فکر می کنم به این خاطر بوده است که در سیاست هایمان نگاهی یک بُعدی داشتیم.

از مدرنیسم فقط پول و کالبد را دیدیم.

نمی شود یک خیابان ساخت و به راحتی یک محله را خراب کرد.

نمی شود به راحتی پول گرفت و بدون توجه به تبعات آن تراکم داد.

منطقه نوسازی شده نواب ظاهر قشنگی دارد اما نماد یک محله نابودشده است.

مدرنیسم در شهرهای بزرگ ایران مانند تیغی است که دست زنگی مست داده شده است.

به اعتقاد من حتی از نگاه سیاسی هم کار شهرداری دچار اشکال است.

آقای قالیباف وقتی نارضایتی مردمی درست کند بعدا در بزنگاه انتخابات و کسب رای از جانب همین مردم دچار اشکال خواهد شد.

قانعی راد: باید تاریخچه شهر تهران را بررسی کرد که چرا محلات کم کم از بین رفتند.

شاید ماجرا به اصلاحات ارضی و توسعه ناموزون و مهاجرت به شهر ها و کمبود منابع مالی مربوط شود.

از ابتدای انقلاب هم یک نگاه بازاری بر مناسبات شهری حاکم شد.

خیلی از سیاست گذاران و دولتمردان ما از بازار برخاسته بودند و نگاه شان به همه چیز بازاری بود، درعین حال که دین دار بودند.

همین ها بعدها وارد حوزه تصمیم سازی شهری شدند.

این ها نه آموزش جامعه شناختی داشتند، نه ادبیات کلاسیک مدیریت شهری را می شناختند.

خیابان ساختند و محلات را تخریب کردند.

بعد هم کلیت محلات درهم شکست.

میدان هایی که در سطح محلات بود از بین رفت.

همین مساله به کالایی شدن فضای شهری دامن زد.

من فکر می کنم که این یک فرآیند یکسان است.

در ادامه صحبت آقای دکتر ایمانی باید یک نکته دیگر را هم اضافه کنم و آن وجه سیاسی شهرداری تهران است.

گواینکه به سکوی پرش برای ریاست جمهوری بدل شده است.

یعنی این تصور به وجود آمده که فرد باید بیاید دراین سمت توانایی خودش را نشان بدهد تا بعد بشود رییس جمهوری.

این اتفاق از زمان احمدی نژاد کمی برجسته تر شد.

بعد از او هم جانشینش همین فکر را کرد.

شهر تهران آزمایشگاه خوبی است برای اینکه سوداییان ریاست جمهوری نشان دهند که مرد کارهای بزرگ آینده اند.

یعنی شهرداران با سلمانی کردن سر شهروندان تهرانی، آزمون ریاست جمهوری پس می دهند.

با ساختن تونل ها و خیابان های بزرگ و توسعه و کارهای بزرگ می خواهند نشان دهند که شهردار توانمندی اند.

کارهای بزرگ کردن نیازمند دریافت پول های بزرگ و جذب منابع مالی زیاد است.

لذا باید تراکم بیشتری بفروشد.

بیشتر باید کیفیت زندگی مردم را تخریب کند اما در ظاهر نمادهای سازندگی را نشان دهد.

اما اگر بخواهد در حوزه های اجتماعی-فرهنگی سرمایه گذاری کند.

-یعنی فعالیت هایی معطوف به افزایش کیفیت زندگی مردم - چون زمان بَر است و دیر جواب بدهد و از سویی دولت همراه هم نیاز دارد، به راحتی از آن صرفنظر می کند.

درحالی که دولت باید به شهرداری ها بگوید که من سازوکاری برای تامین هزینه های تو تعبیه می کنم، تو در عوض روی خدمات بهتر و افزایش کیفیت زندگی مردم متمرکز شو.

این کاری است که بسیاری از دولت ها و شهرداری های شهرهای جهان انجام می دهند.

اقتصاد هم در جای خود فعال است اما این طور با مساله تراکم فروشی گره نخورده است.

من جایی پیشنهاد دادم که خوب است کسی که می خواهد شهردار تهران شود برگه ای امضا کند که من رییس جمهوری نخواهم شد، و با این شرط شهردار شود.

این فرد دیگر آنقدر بلندپروازی نخواهد داشت و نمی خواهد تهران را به سکوی پرش بدل کند.

سایت شعارسال، با اندکی اضافات و تلخیص برگرفته از سایت وزارت راه و شهرسازی، تاریخ انتشار:29آبان1394، کدخبر: 14582: www.

news.

mrud.

ir
کلید واژه ها: تهران - ریاست جمهوری - اجتماعی - شوراهای شهر - فروش - جمهوری - ایران - جامعه - شهرسازی - متفاوت - شهردار - مدیریت - شهردار تهران - حقوق شهروندی - ایده های خوب - رییس جمهوری - فروشی - خرید و فروش - پدیده - فرهنگ - موسسه - شهر تهران - دکتر - هایی - پیشنهاد - نامناسب - اقتصادی - مجازات - زیبایی - سلمانی

آخرین اخبار سرویس:
تمام درآمدهای تامین اجتماعی برای پرداخت حقوق بازنشستگان است

اختصاص هزار و 200 میلیارد تومان تسهیلات به معادن بخش خصوصی

برگزاری جشنواره محصولات کشاورزی و گیاهان دارویی در بلده نور

35 درصد آب استان تهران در بخش شرب مصرف می شود

هشدار وزیر اقتصاد به فراریان مالیاتی و دارندگان کارت های بازرگانی اجاره ای

دیروز 2 میلیون لیتر بنزین در جایگاه ها توزیع شد

آبرسانی به پنج روستای روانسر در حال اجراست

با بی سر و سامانیهای بازار لوازم خانگی چه کنیم؟

صعود باورنکردنی قیمت ارز و طلا

خودداری از فروش طلا به بهانه افزایش لحظه ای قیمت!

ارتقاء سطح دانش مالی کارشناسان برای اعتبارسنجی مشتریان

عملکرد ده ماهه تامین مالی مسکن

افتتاح بخش گاز نیروگاه سیکل ترکیبی مازندران با تسهیلات بانک صنعت و معدن

خودداری از فروش طلا به بهانه افزایش لحظه ای قیمت!

اولویت رییس جدید بیمه مرکزی اعلام شد

انتشار تصاویر جاسوسی جدید

کمک 295 میلیون دلاری چین به سریلانکا

استاندار تهران: دستیابی به 132 هزار فرصت شغلی جدید نیازمند همراهی سرمایه گذاران است

معاون شهرداری های سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور خبرداد ساخت سالانه 200 هزار مسکن امید برای عموم مردم

رانندگان صف خود را از دشمنان جدا کرده اند

 روز سبز تالار شیشه ای

زبان الکتریکی برای تشخیص عسل تقلبی

150 هزار میلیارد تومان گردش مالی کشور، زیر زمینی است

شناسایی 3هزار شرکت صوری /سخت گیری نسبت به فراریان مالیاتی

باطل شدن 20 پروانه استاندارد اجباری در کرمان

دستگاه های اجرایی سرانه اشتغال کرمان را افزایش دهند

نیشکر نباید در تقابل با کشت های دیگر مثل برنج قرار گیرد

تجاری کردن جراح کوچک در انتظار نگاه حمایتی/ برندسازی زالوی کاسپین برای ارزآوری

پایش تجربیات جهانی مقابله با تحریم ها امشب در شبکه یک

برداشت انگور در رباط کریم آغاز شد

بدهی مالیاتی یک میلیارد و 400 میلیون تومانی فدراسیون گلف

خودروی کره ای در ایران تولید می شود

برداشت انگور در رباط کریم آغاز شد

کشاورزان ابرکوه از کاشت هندوانه پرهیز کنند

تغییر ساعت کار اداره های زنجان تا پایان مرداد تمدید شد

طغیان رودخانه کاجوی قصرقند

راهکارهای صرفه جویی برق در ساعت اوج مصرف

قم می تواند الگوی اجرای طرح های اقتصادی کشور باشد

فقط 6 هزار فقره از وامهای صندوق یکم به بافت فرسوده تعلق دارد

دو میلیون و 300 هزار نفر در سکونت گاههای غیررسمی تهران سکونت دارند

مظنه خانه های ویلایی در تهران/ قیمت طلا رشد کرد /قصد خرید تیبا دارید بخوانید

چگونگی تامین ارز حجاج از دغدغه ها است

قم می تواند الگوی اجرای طرح های اقتصادی کشور باشد

چگونگی تامین ارز حجاج از دغدغه ها است

تغییر ساعت کار اداره های زنجان تا پایان مرداد تمدید شد

تابستانی داغ و گیمرهایی که در رویای کارت گرافیک هستند

حباب سکه برای اولین بار به هفتصدهزار تومان رسید

افزایش 23 درصدی تعداد و 28 درصدی اشتغال جوازهای تاسیس صادره در 2 ماهه اول امسال

بررسی پرونده ثبت سفارش غیرقانونی خودرو در قوه قضاییه  

توضیحات وزیر صنعت درباره تخلفات ثبت سفارش خودرو

استخدام برنامه نویس Back End درشرکت پردازشگران شبکه هوشمندویرا

ساعت کاری شعب بانک سپه تهران تغییر کرد

ساعت کار شعب بانک ملی در استان تهران تغییر کرد

شایعه حذف ارز مسافرتی بهانه دست بازار داد

آغاز سومین فصل مرمت کلیسای هفتوان سلماس

بازرس خانه احزاب در گفت و گو با فارس مطرح کرد نقد به دولت دلیل عدم پرداخت یارانه به احزاب از سوی وزارت کشور

نبود مکانی مناسب برای اقامت شبانه جاده ای آذربایجان غربی

کنترل بازار در دستور کار مدیران

نبود بانک اطلاعاتی جامع از بیکاران چهارمحال و بختیاری

نامه موجر و مستأجری آخوندی به جهانگیری/ افزایش اجاره فقط 10 درصد

کشاورزان ابرکوه از کاشت هندوانه پرهیز کنند

حباب سکه برای اولین بار به هفتصدهزار تومان رسید

دستگاه های اجرایی سرانه اشتغال کرمان را افزایش دهند

6.4 هزارفقره تسهیلات خرید مسکن در بافت فرسوده پرداخت شد

ایران مجموعه قدرتمند تحقیقاتی در عرصه جهانی ایجاد می کند

برداشت انگور در رباط کریم آغاز شد

در گفت و گو با خبرنگار فارس مطرح شد تجاری کردن جراح کوچک در انتظار نگاه حمایتی/ برندسازی زالوی کاسپین برای ارزآوری

روایت آزادیخواه از جزییات نشست کمیسیون فرهنگی مجلس: محمدی: هزینه سفر حجاج با قیمت دلار در زمان واریز هزینه محاسبه شده است

سیاست های پولی و بانکی تیم اقتصادی دولت جزیره ای است/ دولت به جراحی اقتصادی نیاز دارد

سوخت لنج های بوشهر در آب های داخلی یارانه ای می شود

روایت آزادیخواه از جزییات نشست امروز کمیسیون فرهنگی مجلس: محمدی: هزینه سفر حجاج با قیمت دلار در زمان واریز هزینه (دلار 3900 تومان) محاسبه شده است

نبود بانک اطلاعاتی جامع از بیکاران چهارمحال و بختیاری

برداشت انگور در رباط کریم آغاز شد

قیمت سکه در بازار تهران تاریخ ساز شد/ جدول

ایران مجموعه قدرتمند تحقیقاتی در عرصه جهانی ایجاد می کند

پیشرفت92 درصدی طرح ملی پتروشیمی لردگان

شمیم عطر حرم رضوی در بازار تهران

4 هزارفقره تسهیلات خرید مسکن در بافت فرسوده پرداخت شد

دستگاه های اجرایی سرانه اشتغال کرمان را افزایش دهند

حباب سکه برای اولین بار به هفتصدهزار تومان رسید

کشاورزان ابرکوه از کاشت هندوانه پرهیز کنند

بزرگترین تغییرات ایجاد شده در عنوان NBA 2K19 نسبت به نسخه های قبلی

چرا تیم های خلاق کوچک قوی تر از تیم های بزرگ هستند

صورتهای مالی شرکت بیمه حافظ به تصویب رسید

مجمع عمومی عادی سالیانه بیمه آرمان به حدنصاب نرسید

گوشی هایی که ارز 4200 تومانی میگیرند

وضعیت اقتصادی غیر طبیعی است

رشد 104 برابری قیمت مسکن در 23 سال

استخدام فروشنده حضوری و تلفنی در شرکت صنایع غذایی ب.آ در تهران

بی درایتی برخی از دست اندرکاران مشکلاتی در حوزه اقتصادی به وجود آورد

خرید لیسانس برای مخ زنی!

جزییات تغییر ساعات کار ادارات در مرداد ماه

جزییات تغییر ساعات کار ادارات در مردادماه

عضو کمیسیون صنایع مجلس در گفت وگو با فارس: سیاست های پولی و بانکی تیم اقتصادی دولت جزیره ای است/ دولت به جراحی اقتصادی نیاز دارد

30 درصد شهر ثلاث نیم ساعت با خاموشی پس از زلزله مواجه شد/ روستاها باکم باری برق روبرو هستند

ساعت کار شعب بانک ملی تهران تغییر کرد

مبارزه بیولوژیک در 1500 هکتار از اراضی زیرکشت گوجه فرنگی

طرح تقویت فشار گاز شمال غرب کشور در اندیمشک در دست اجراست

نیشکر نباید در تقابل با کشت های دیگر مثل برنج قرار گیرد

افزایش 2 درصدی رضایتمندی مشتریان داخلی و خارجی فولاد مبارکه

از شهرفروشی به جرم فروشی رسیده ایم

از شهرفروشی به جرم فروشی رسیده ایم