مطالب مرتبط:
تو 21 نفر از بچه های ما را شهید کردی
ثبت 294 کانون مسجد ایلام در سامانه جامع بچه های مسجد/ 15 کانون فرهنگی و هنری مهران مجری طرح اوقات فراغت هستند
داستان مادری که در سال 1948 میلادی بچه هایش را فروخت
زندگی لاکچری بچه پولدارهای خیابان فرشته تهرا ن+عکس
آغاز داوری سومین جشنواره «بچه های محراب»
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
چهارشنبه، 30 خرداد 1397 ساعت 08:052018-06-20سياسي

تو 21 نفر از بچه های ما را شهید کردی


فرمانده لشکر تماس گرفت و گفت: یک تحفه هست که برایتان ارسال می شود.

وقتی او را آوردند، می گفتند 21 نفر را شهید کرده.

بعد هم اسلحه کمری اش را زیر خاک مخفی کرده و اسیر شده.

- شهیدخبر: فرمانده لشکر تماس گرفت و گفت: یک تحفه هست که برایتان ارسال می شود.

وقتی او را آوردند، می گفتند 21 نفر را شهید کرده.

بعد هم اسلحه کمری اش را زیر خاک مخفی کرده و اسیر شده.

واحد اطلاعات عملیات در یگان های سپاه، از حساس ترین بخش بود که نیروهای آن ویژگی های خاصی داشتند.

پاسداران و بسیجیانی که یاد گرفته بودند تنها و بدون هرگونه کمک و پشتیبانی و در نزدیک ترین فاصله به دشمن، حتی در قلب دشمن به جمع آوری اطلاعات بپردازند و در صورت اسارت نیز سخت ترین شکنجه ها متحمل شوند(چون معمولا دشمن از وضعیت حضور آنان در متوجه می شد که نیروی اطلاعات و عملیات هستند و بالطبع اطلاعات خوبی دارند).

این بچه ها یک ویژگی دیگر هم دارند و آن کم حرفی است.

شاید به همین دلیل است که نسبت به سایر هم رزمانشان خاطرات کم تری از آنان به ثبت رسیده.

آن چه خواهید خواند، چند برش کوتاه است از خاطرات شهید احمد سوداگر .

او در سال های دفاع مقدس، فرمانده واحد اطلاعات عملیات قرارگاه کربلا بود و در سال 1390 شمسی، بر اثر عوارض ناشی از جراحات جنگ، به شهادت رسید: ابوالخصیب از منطقه شلمچه تا جنوب شط العرب را در بر می گرفت.

برای شناسایی باید از منطقه کربلای پنج رد می شدیم و به سوی رودخانه شط العرب می رفتیم تا به ابوالخصیب می رسیدیم.

به علی فرامرزی و صحرایی که از برادران مخلص اطلاعات بودند، گفتم: باید بروید این جا را شناسایی کنید.

برای خودم سوال بود که چطور به شناسایی برویم، ولی آن ها یک سوال هم مطرح نکردند.

در آخر وقتی می خواستند بروند، گفتم: بایستید! چطور از خط رد می شوید؟ گفتند: خوب، رد می شویم.

مثل همیشه! البته می دانستم همانند همیشه توکل آن ها بر موانع و مشکلات غالب می شود.

آن ها عاشقانه وارد کار می شدند، نه عاقلانه.

گفتم: نه، نباید کسی بفهمد که شما از خط خودی رد شدید.

موقع برگشتن هم نباید کسی بفهمد که چطور آمدید.

همان طور که از خط عراقی ها رد می شوید، از خط خودی هم رد شوید.

پرسیدند: یعنی چه؟ گفتم: کسی نباید بفهمد که گروه شناسایی رفته و حالا برگشته.

پرسیدند: اگر ما را گرفتند، چی؟ گفتم: اصلا نباید بفهمند که نیروی شناسایی ما هستید.

چون این شناسایی حساس بود، منتظر ماندم برگردند.

از خط پیغام دادند که اسیر گرفتیم، طرف منافق است و فارسی حرف می زند.

فهمیدم که همان بچه ها هستند.

وقتی رفتم، ابتدا با توپ و تشر و سر و صدا گفتم: حالا می آیید خط ما را شناسایی می کنید!؟ دستش را گرفتم و با خود آوردم.

بعد گفتم: آن جا مجبور بودم که دعوایت کنم.

گفت: می دانم ولی خیلی سخت بود.

بچه های ما این طور به شناسایی می رفتند.

این ها تمام سواحل ابوالخصیب را شناسایی کردند و بعد برگشتند.

حالا این شهامت و دلیری ها را چگونه می شود بیان کرد: به نظرم حتی برای مثال و نمونه هم غیرقابل بیان است وقتی می خواستیم از نهر جاسم عبور کنیم، اطلاعات ما ضعیف بود.

اعلام کردند که کسی در خط اسیر شده.

معمولا اسیران را برای بازجویی پیش ما می فرستادند.

وقتی او را آوردند، گفت: من اسیر نشدم، پناهنده شدم.

گفتم: اگر واقعا پناهنده شده ای، چه کمکی می توانی بکنی؟ باید ثابت کنی که پناهنده شده ای.

گفت: من به خاطر اسلام و به دلیل این که به صدام اعتقاد نداشتم، پناهنده شدم.

حالا هم هر کاری بخواهید انجام می دهم.

گفتم: می توانی از مسیری که آمدی، ما را ببری.

گفت: بله.

با او به خط رفتم و پرسیدم: از کجا آمدی؟ گفت: از این جا.

گفتم: حالا اطلاعاتی که از آن طرف داری، بده.

تمام اطلاعات را بازگو کرد.

گفتم: تو دیشب آمدی، اگر دوباره برگردی، به آن ها چه توضیحی می دهی؟ گفت: خوب، باید چیزی سر هم کنم، ولی برای چه بروم؟ گفتم: برو و چند نفر را با خودت هماهنگ کن.

گفت: می روم.

گفتم: کسی می داند تو آمده ای تا پناهنده شوی؟ گفت: بله، یکی از دوستانم می داند.

به او گفتم اگر کسی از ایرانی ها با من کاری نداشت، برمی گردم و از روی خاکریز چند تیر میزنم تا تو هم بیایی.

قرار بود غروب تیر بزنم.

وقتی غروب شد، او را با یکی از بچه ها فرستادم.

هنگامی که تیراندازی کرد، نفر دوم هم آمد.

وقتی او هم آمد، به بچه های شناسایی گفتم: مسیری را که این ها آمده اند، پیدا کنید.

مسیر و معبر عراقی ها بود.

آن معبر را شناسایی کردند.

پس از آن، یکی شان رفت تا تعدادی را آماده کند و با خودش بیاورد.

چند روز بعد از انجام آن مرحله از عملیات چهل-پنجاه نفر از رفقا و دوستانش را در حد یک گروهان آورد و همگی پناهنده شدند.

در همان مرحله از عملیات، فرمانده تیپ هفت کماندویی عراق اسیر شد.

آدم ناجنسی بود.

فرمانده لشکرِ عمل کننده تماس گرفت و گفت: یک تحفه هست که برایتان ارسال می شود.

وقتی او را آوردند، می گفتند 21 نفر را شهید کرده.

بعد هم اسلحه کمری اش را زیر خاک مخفی کرده و اسیر شده.

بچه ها حتی اسلحه اش را پیدا کرده و برایم فرستاده بودند.

به او گفتم: در زمینه دادن اخبار و اطلاعات به ما کمک می کنی؟ گفت: من پناهنده شدم و همکاری می کنم.

کلی اطلاعات و اخبار دروغ را ردیف کرد.

گفتم: من این چیزها را لازم ندارم.

خودم به شما اطلاعات می دهم، هر چه اضافه داشتی بگو.

یک مقدار از سازمان تیپ هفت کماندویی خودش توضیح دادم.

بعد درباره سپاه هفتم که او منتسب به آن جا بود، صحبت کردم.

گفت: شما همه چیز را می دانید؟ گفتم: بله، من هم گفتم چیزهایی را که من نمی دانم، بگو.

گفت: طبق قرارداد ژنو نمی توانم اطلاعات بدهم.

گفتم: ولی تو که می گویی پناهنده شدم.

گفت: چه باید بگویم تا دست از سر من برداری؟ گفتم: اخبار و اطلاعات.

تو می گویی پناهنده شدی ولی 21 نفر را به شهادت رسانده ای.

مگر اسلحه ات این نیست؟ وقتی اسلحه اش را نشان دادم برق از کله اش پرید.

پرسید: این را از کجا گیر آوردی؟ گفتم: از همان جایی که مخفی کردی.

مگر مال تو نیست؟ گفت: نه.

گفتم: جلدش هنوز دور کمرت است.

این جا بود که کم آورد و همه چیز را گفت.


کلید واژه ها: اطلاعات - شهید - اسیر - العرب - همیشه - منطقه - کربلا - اسلحه - لشکر - عاشقانه - فرامرزی - رودخانه - مشکلات - فارسی - شکنجه - شلمچه - شهادت - عوارض - منافق - صورت - جنوب

آخرین اخبار سرویس:

تو 21 نفر از بچه های ما را شهید کردی

تو 21 نفر از بچه های ما را شهید کردی