نویسنده‎های بی خبر از تاریخ و ادبیات

نویسنده های ما حاصل کلاس های داستان نویسی هستند و از تاریخ و ادبیات بی خبر، که بخواهند سراغ رمان تاریخی بروند یا به آن فکر کنند.

- محمد قاسم زاده می گوید: نویسنده های ما حاصل کلاس های داستان نویسی هستند و از تاریخ و ادبیات بی خبر، که بخواهند سراغ رمان تاریخی بروند یا به آن فکر کنند.

این داستان نویس در گفت وگو با ایسنا، درباره رمان تاریخی و نوشتن در این گونه ادبی اظهار کرد: ما یک تاریخ طولانی داریم.

ایران تاریخ مکتوب سه هزارساله دارد؛ البته با توجه به اشیایی که پیدا شده باید چندهزار سال هم به آن اضافه کنیم، اما واقعیت این است که رمان تاریخی در کشورمان کم است.

او درباره گرایش نویسندگان در دوره های مختلف به این گونه ادبی گفت: در دوره رضاشاه با توجه به این که گرایش به ایران باستان از جانب حکومت تشویق می شد، عده ای شروع به نوشتن رمان تاریخی کردند که بیشتر آن ها پاورقی های تاریخی بودند.

با توجه به این که به منابع زیادی دسترسی نداشتند، مستندات این نوشته ها بسیار کم و ضعیف است و نویسنده ها فقط می خواستند جو حاکم آن روزگار را راضی کنند.

داستان هایی که راجع به خسرو پرویز، کوروش و داریوش می نوشتند در حد پاورقی هایی است که امروز عاشقانه اش را در ادبیات مان می بینیم.