مطالب مرتبط:
ورزش چطور سلامت پوست تان را تضمین می کند؟
کریمی: هواداران به کدام حرف تان اعتماد کنند؟
کریمی: هواداران سپیدرود به کدام حرف تان اعتماد کنند؟
دلایلی که نشان می دهند منیزیم بدن تان کم است
سناتور آمریکایی: ژست های کره شمالی نمایشی است
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 7 خرداد 1397 ساعت 03:152018-05-27فرهنگي

نمایشی که به درون تان رسوخ می کند


کارگردان نمایش «دستورالعمل های پرواز برای خدمه و خلبان» معتقد است که این اجرا مانند یک اسب تروا است که می خواهد اجازه ورود به درون آدم ها را بگیرد و زمانی که این اجازه صادر شد آنچه که حاصل تمرین دوساله آنها از دغدغه ها و ترس ها و مرگ و زندگی و تاثیرات آن است به مخاطب القا می شود.

- کارگردان نمایش دستورالعمل های پرواز برای خدمه و خلبان معتقد است که این اجرا مانند یک اسب تروا است که می خواهد اجازه ورود به درون آدم ها را بگیرد و زمانی که این اجازه صادر شد آنچه که حاصل تمرین دوساله آنها از دغدغه ها و ترس ها و مرگ و زندگی و تاثیرات آن است به مخاطب القا می شود.

 بنابراین شاید آنها احساسات را به اشتراک می گذارند و نه نمایشی سرشار از تظاهر.

دستورالعمل های پرواز برای خدمه و خلبان نام یک کتاب راهنما نیست که البته می توان چنین نگاهی هم به آن داشت اما در واقع این نام یک نمایش است.

نمایشی به کارگردانی یک گرافیست و با بازی و حضور هنرمندانی که هر کدام به تنهایی خودشان یک کارگردان هستند، خواه در ایران، خواه در هلند.

به گزارش سایت قطره و به نقل ازایسنا، این تئاتر به نویسندگی و کارگردانی فرهاد فزونی حاصل تمرین و تلاش دو ساله ی گروهی است که در تماشاخانه پالیز روی صحنه رفته است.

بازیگرانی که در این نمایش ایفای نقش می کنند و افرادی که در پشت صحنه این کار حضور دارند به گفته کارگردان این اثر هرکدام برای خودشان و در حوزه تخصصی شان مولف هستند.

پگاه آهنگرانی، مارین ون هولک، فرشاد فزونی، نکیسا بهشتی از جمله بازیگران آن هستند و صابر ابر راوی این نمایش است.

پگاه آهنگرانی که بیشتر به عنوان یک چهره سینمایی شناخته می شود با حضورش در این نمایش مسیر جدیدی به زندگی هنری خود داده است.

آهنگرانی در گفتگویی که با او داشتیم اظهار کرد که از زمانی، دیگر اِلِمان های موفقیت برایش محدود به پول درآوردن، شهرت، جوایز و.

نبوده و همه چیز برایش شخصی تر شده بود، به همین دلیل با پیشنهاد بازی در یک نمایشی که باید برای به اجرا رسیدن آن حداقل دو سال زمان می گذاشت، به اجرای این نمایش تمایل پیدا کرد.

فزونی کارگردان این اثر معتقد است مهم ترین نکته در یک تئاتر، تمرین است آن هم نه یک تمرین معمولی بلکه تمرینی که گاه باید برای آن دو سال زمان گذاشت تا به آنچه دل خواه است رسید.

او در این نمایش بیش از آنکه بخواهد نمایشی متفاوت را بر روی صحنه ببرد خواسته از احساسات، ترس ها و دغدغه ها سخن بگوید.

وی معتقد است که این اجرا می خواهد اجازه ورود به درون آدم ها را بگیرد و زمانی که این اجازه را گرفت آنها را با دغدغه ها و ترس ها و مرگ و زندگی مواجه کند.

همزمان با اجرای نمایش دستورالعمل های پرواز برای خدمه و خلبان فرهاد فزونی کارگردان این اثر و پگاه آهنگرانی از بازیگران این نمایش و همچنین مهرداد ذوالنور _گرافیست_ در نشستی با خبرنگاران ایسنا حاضر شدند و درباره ی این تئاتر سخن گفتند.

در ادامه مشروح این گفت وگو را می خوانید: آقای فزونی حضور شما در تئاتر اتفاق تازه ای است، شما پیش از این در حوزه گرافیک فعالیت داشتید و اکنون یک گروه تئاتری را کارگردانی می کنید.

چه شد که به سمت تئاتر آمدید؟ فرهاد فزونی: در واقع اقدام به انجام این کار با یک پیش زمینه ای در من شکل گرفته است و از علاقه ای که از سال های دانشگاه به حوزه تئاتر داشتم شروع شد.

البته من به واسطه کارهای گرافیکی و طراحی پوسترهایی که برای تئاترها انجام می دادم و همچنین حضورم در کلاس های تئاتر دانشگاه و همراهی ام با تمرین بچه های تئاتری همیشه در فضای نمایش بودم.

در دوره سال های 75 فضایی وجود داشت که مثلا از تئاترشهر گرفته تا تالار مولوی و حتی خانه کوچک نمایش که برای دانشگاه آزاد بود، فعالیت های موثری در حوزه تئاتر داشتند و من مدام در زمانی که بازیگران در حال تمرین بودند در کنارشان حضور داشتم.

فضایی که آن موقع از تئاتر می دیدم به نظرم می آمد که کاملا طبیعی است و چیزی به نام "تمرین" به معنای واقعی کلمه اش وجود داشت.

شما در صحبت هایتان اشاره کردید تئاتری را دوست دارید که در آن تمرین طولانی وجود داشته باشد بنابر این شما برای نمایش دستورالعمل های پرواز برای خدمه و خلبان دو سال تمرین کردید.

این درحالی است که اکنون بیشتر نمایش هایی که روی صحنه می روند تمرینات طولانی ای را پشت سر نمی گذارند.

آیا این حوصله و وسواسی که به خرج داده اید به خاطر گرافیست بودن شماست؟ همیشه در تئاتر خودِ تمرین برایم جذاب بود و فکر می کردم اگر قرار باشد خودم کارگردانی تئاتری را انجام دهم پروسه تمرین برایم بسیار مهم تر از اجرای نهایی نمایش خواهد بود و این بار که پس از سال ها تصمیمم جدی شد و مقدمات ساخت یک نمایش را آماده می کردم این مسئله برایم اهمیت بیشتری پیدا کرد.

بعد از آن هم که همه دور هم جمع شدیم و شروع کردیم به پرداختن موضوعات از همه چیز مهمتر برایم همان پروسه تمرین و زندگی کردن در کنار هم بود.

ما می خواستیم بفهمیم در اعماق وجود هر کسی چه خبر است.

بنابراین شاید یکی از دلایل طولانی شدن پروسه تمرین این نمایش همین اتفاق بود.

اصولا من در تمام کارهایم با وسواس و دقت عمل می کنم.

این می خواهد طراحی کارت ویزیت باشد یا کارگردانی یک تئاتر.

از طرفی هم این نمایش قسمت های مختلفی داشت از نور، موسیقی، طراحی لباس و حرکت که همه این ها باید با هم یکپارچه می شدند و همچنین که این سبک نمایش ما اصلا قابل الگوبرداری نبود و نمی توانستیم با دیدن چند تئاتر بگوییم که ما می خواهیم مانند این کار را انجام دهیم.

بنابراین چون الگویی نداشتیم مجبور بودیم همه این ها را خودمان بسازیم و هماهنگ کردنشان بسیار سخت بود.

این کار مانند بافتن تمام قسمت های مختلف درهم بود که باید با دقت و ظرافت زیادی اتفاق می افتاد و در روزهای آخر نهایتا به این نتیجه رسیدیم که خواسته ما بالاخره اتفاق افتاده است.

مهرداد ذوالنور: فقط درباره داستان می شود گفت که برای این نمایش حدود هزار قصه روزانه ای وجود داشت که فرهاد آنها را نوشته بود و باید از دل آن ها کاراکترها درمی آمدند.

خود این پروسه انتخاب کاراکترها از دل این داستان ها کار بسیار زمان بر و سختی بود.

فرهاد از بین همه این قصه ها دغدغه های آدم ها را بیان می کرد و در کنار آن ها باید موسیقی، بازی، حرکت و.

هم اضافه می شد.

بنابراین در کنار هم قرار گرفتن همه این ها باعث ایجاد پیچیدگی هایی شده بود.

فرهاد فزونی پس با این اوصاف نمایشنامه آماده ای از قبل وجود نداشت؟ فرونی: خیر، ما فقط یک پایه ای داشتیم که شامل حدود 800 قصه ای بود که به صورت روزانه و سریالی آن ها را نوشته بودم اما در ادامه این داستان ها براساس تک تک بچه ها و مسیری که تا به امروز طی کردیم بازنویسی شد.

انتخاب هواپیما برای بیان این قصه قطعا در یک پروسه ای اتفاق افتاده است.

این در حالی است که شما تماشاگر را از ابتدا آگاه نمی کنید که در چنین شرایطی قرار خواهد گرفت و از اواسط نمایش است که مخاطب حس می کند در یک هواپیما قرار گرفته و با آن همراه می شود.

به نظر می رسد انتخاب سالن نمایش در این امر مهم بوده است.

بله همین طور بود.

انتخاب سالن بر همین اساس هم انجام شد و سعی کردیم که این فضا علاوه بر آنکه باید دکورسازی می شد حس هواپیما را هم ایجاد کند.

بنابر این شما نمی خواستید پیش از نمایش به تماشاچی بگویید که مسافر یک هواپیماست؟ ما می ترسیدیم که آدم ها در مقابل چنین اتفاقی که به آنها بگوییم در یک هواپیما هستید، گارد بگیرند.

ما می خواستیم که با مخاطب روان تر باشیم و بگوییم که شما محکوم نیستید که آنچه ما می گوییم باشید و فقط همان را حس کنید.

بنابر این احساس مخاطب برایمان مهم تر از این بود که حتی یادش باشد که اینجا یک هواپیماست.

ما در قصه ها می گشتیم تا احساسات را پیدا کنیم.

این به نظرمان از هر چیزی مهم تر بود و تنها قصه ای که از این داستان ها بیرون آمده بود داستان مهسا است.

این یک قصه ای است که از پروازی روایت می شود که من از آن، جا می مانم و او می رود و من داستان کسی را نوشته ام که سفر می کند و در این سفر هوایی سقوط می کند.

بنابراین پایه اصلی قصه ما این داستان بود و بعد داستان های دیگر در کنار آن شکل گرفت.

اگر داستان های برج دریا را خوانده باشید می بینید که قصه هواپیما مدام در داستان های من حضور دارد زیرا من مدت زیادی در سفر بوده ام و پرواز برایم خیلی مهم بود تا این حد که دوست دارم اگر قرار است بمیرم در سقوط یک هواپیما باشد.

لحظه های تنهایی در سفرهایم باعث رشد عجیبی در من شد.

همین که فضا را عوض می کنی و از چیزهایی که به آن تعلق داشتی جدا می شوی بسیار بر روی تو تاثیر گذار است.

مثلا در زمانی که در حال پرواز هستی نمی دانی دقیقا کجایی و مرزها دیگر معنایی ندارد و این جدایی چیزی را به تو می دهد که باعث می شود تو به خودت فکر کنی.

پگاه آهنگرانی: ایده هواپیما چهار یا پنج ماه آخر مطرح شد و قبل از آن صحبتی از آن نبود.

یعنی ما پیش از این داستان های برج دریا که خود فرهاد نوشته بود را می خواندیم و به آنها فکر می کردیم تا بتوانیم با فضای داستان های او آشنا شویم.

این پروسه حدود یک سال طول کشید و سپس از یک جایی شروع کردیم به اتود زدن داستان ها.

به نظرم زمانی که فرهاد سفری به برلین کرد وقتی به ایران برگشت ایده هواپیما را هم با خود آورد.

این جزء چیزهایی بود که به قصه اضافه شد و از آن زمان همه چیز چارچوب جدیدی به خود گرفت.

شما گفتید که تماشاخانه پالیز بهترین جا برای اجرای نمایش بود، آیا از ابتدا به آن فکر می کردید و گزینه دیگری نداشتید و یا مجبور شدید همین سالن و زمان اجرا را قبول کنید؟ من سعی کردم تمام سالن ها را ببینم و امکاناتی که وجود داشت را بسنجم و در این یک سال و نیم بیشتر نمایش های اجرا شده را دیده ایم.

اما قطعی شدن ایده هواپیما مصادف شده بود با زمانی که اولین کارها در پالیز اجرا می شد.

من هم برای اجرای نمایشم جایی را می خواستم که تماشاخانه باشد اما خیلی هم سالن همیشگی و متداول تئاتر نباشد و البته این را هم نمی خواستم که از فضای تئاتر دور شود زیرا آن وقت باور پذیر نبود که ما یک نمایش اجرا می کنیم.

بنابر این نزدیک ترین سالن به شرایط ما پالیز بود که معماری آن هم طمطراق معمول سالن ها را ندارد.

آیا کسانی که از ابتدا انتخاب کردید که در این پروژه حضور داشته باشند در تمام مدت این دو سال در کنار شما ماندند؟ از کجا مطمئن بودید که آن ها در کنار شما خواهند ماند؟ بله همه در این مدت در کنار هم ماندیم اما یک شعار داشتیم که ما به هیچ چیزی مطمئن نیستیم و اینکه نمی خواستم کسی به گروه اضافه شود و بعد از مدتی به او بگوییم "برو"، در واقع اصلا "برو" در کار نبود به همین دلیل، پیش از آنکه فردی را برای ورود به گروه انتخاب کنم با او گپ و گفت های بسیاری می کردم تا از حضور و مطمئن شوم.

پگاه آهنگرانی خانم آهنگرانی شما پیش از این اشاره کرده بودید که می خواستید از سینما فاصله بگیرید، آیا پیشنهاد بازی در این تئاتر باعث شد شما بر تصمیم خود مصمم شوید؟ این دو اتفاق توأمان با هم رخ داد و به این شکل نبود که تصمیم جدی داشته باشم که از سینما فاصله بگیرم.

در واقع در این چند سال حس می کردم از اتفاقاتی که می افتد خوشحال نیستم.

پیشنهادهایی که به من می شد و مشغول آن ها می شدم برایم رضایت بخش نبود و این فکر در ذهنم آمده بود که چرا باید سر کاری بروم که آن را دوست ندارم.

چه اجباری وجود دارد که در فضای حرفه ای باقی بمانم و کارهایی انجام دهم که برایم خوشحال کننده نیست.

در واقع در همان زمان بود که فرهاد فزونی پیشنهاد بازی در این تئاتر را به من داد و در نهایت، بودنم در این گروه باعث شد که محکم تر روی تصمیم خودم بایستم و بدانم که لزومی ندارد کارهایی را انجام دهم که دوستشان ندارم.

اکنون بعد از گذشت دو سال آیا از انتخابی که کردید راضی هستید؟ بله.

کاملا از این اتفاق و تصمیمی که گرفتم خوشحالم.

درحقیقت از زمانی برایم المان های موفقیت تغییر کرد.

پول درآوردن، شهرت، جوایز و.

دیگر برایم مهم نبود و همه چیز برایم شخصی تر شد.

فکر می کنم که اگر من به بلوغی می رسیدم کاملا درونی، برایم اهمیت بیشتری داشت تا رسیدن به یک موقعیت بزرگ ولی کاملا بیرونی.

بودنم در کنار افراد این گروه تمرین خوبی بود تا بتوانم از تمام تعلقاتی که داشتم جدا شوم و این تمرین را دائما با خودم انجام دهم که من قرار است دو سال از زندگی ام را پای کاری بگذارم که نمی دانم نتیجه اش چه خواهد شد، زیرا آن زمان هنوز معلوم نبود که آیا این کار به اجرا خواهد رسید یا نه و کاملا جنبه جنگ با خودم و تمرینی درونی داشت.

در این دو سال پیشنهادات سینمایی متعددی هم به من می شد و هر بار بین رفتن و نرفتن شک می کردم، زیرا رضایت کاملی از حضور در آن حوزه نداشتم.

بنابراین هر بار که پیشنهادی به من می شد مبارزه می کردم و به خودم می گفتم من دو سال مانند کسی که به سربازی می رود باید مقاومت کنم و وارد آن فضا نشوم.

چند روز پیش کارگردانی که تئاتر ما را دیده بود بعد از پایان نمایش مرا دید و با وجود آنکه می گفت از تماشای این نمایش لذت برده است به من گفت؛ شما دو سال برای این کار تمرین کردید.

من می توانستم این نمایش را در یک ماه دربیاورم و قطعا کار با شما به دو سال زمان نیاز نداشت.

چیزی که من باید بگویم این است که ما دو سال این کار را تمرین نمی کردیم بلکه دو سال تمرین کردیم که به این نتیجه برسیم.

در واقع ما فقط حدود یک ماه و نیم تا دو ماه متن حاضر را تمرین کردیم.

در ابتدا فرهاد فقط ایده کلی و آن فضایی که قرار است بسازد را در ذهن داشت و بقیه کارها را در طول این مدت طراحی شد.

در این مدت دو ساله ما با فضای ذهنی فرهاد آشنا شدیم.

اتودهای مختلف را تجربه کردیم و شاید فقط یک دهم از آن چیزی که ما تمرین کردیم اکنون در نمایش حاضر وجود دارد و تمرینهای ما محدود به اجرایی که روی صحنه رفته نشده است.

فرهادفزونی: در حقیقت ما دو سال مسیری را رفتیم تا به این نمایشی که اکنون در حال اجراست برسیم.

آقای فزونی انتخاب خانم آهنگرانی برای بازی در این تئاتر به چه دلیل بود؟ این سوال را از این جهت بیان می کنم که این تفکر در تئاتر به وجود آمده است که چون ستاره سینما در یک نمایش حضور دارد بنابر این می تواند مخاطبان بیشتری هم داشته باشد اما به نظر می آید حضور خانم آهنگرانی در این نمایش به این دلیل نبوده است.

با این حال اگر پگاه آهنگرانی به هر دلیلی قبول نمی کرد که در این پروژه حضور داشته باشد آیا کار شما سخت تر می شد؟ و آیا اولین انتخاب شما پگاه بود؟ در واقع اولین کسی که به گروه اضافه شد، پگاه نبود.

اما پاسخ به این سوال کمی پیچیده است زیرا مهم بود که پگاه، پگاه باشد نه به خاطر آنچه که در تئاتر امروزی معمول است بلکه وقتی من با پگاه آشنا شدم فهمیدم که او آدمی بسیار شبیه به من است، زیرا مسیری را رفته و حالا می خواهد راه دیگری را انتخاب کند و ما یک دغدغه مشابه داشتیم.

البته هر کسی هم که به جای پگاه می آمد قطعا مسیرمان را تغییر می داد.

با این حال حضور او در تمرین ها به ما کمک بسیاری کرد.

زیرا ما باید ایگوی خودمان را در این پروسه پیدا می کردیم و روی آن کار می کردیم.

چیزی که در آخر می خواستیم نباید نشانی از تظاهر در خود به همراه داشت.

تمام تلاش ما این بود که مخاطب با یک چیز صادقانه روبرو شود بنابراین در زمان تمرین همه این ها باید اتفاق می افتاد و حضور پگاه به عنوان کسی که می توانست بزرگترین ایگو را داشته باشد بسیار موثر بود و اگر قرار بود که کسی حرفه ای گری انجام دهد آن شخص پگاه بود.

پگاه آهنگرانی: این اتفاق برایم بخشی از تمرین بود.

چیزهایی که به هنرپیشه بودن مخصوصا در سینما متصل است مثل اعتیاد می ماند و اگر با آن قاطی شوی جدا شدن از آن بسیار سخت است.

این تمرینی بود که من از چیزهایی که الزام بازیگری در سینما است، فاصله بگیرم و حتی من این تمرینات را برای رها شدن از آن، به شیوه ای اغراق شده تر از دیگر بچه های گروه، انجام می دادم و به خودم اجازه نمی دادم که دیر سر تمرین ها حاضر شوم و یا اینکه زمانی باشد که تمرکز نداشته باشم بنابراین می خواستم بگویم که من مثل تک تک بچه هایی هستم که اینجا حضور دارند.

درواقع می توانم بگویم تمام رفتارهایی که در بین بازیگران و سینمایی ها مرسوم است برایم چیزهایی چندش آور بود.

در بین بازیگران این نمایش نام مارین وَن هولک که یک بازیگر هلندی است هم به چشم می خورد.

انتخاب بازیگر خارجی احتمالا برای شما، هم محدودیت هایی به همراه داشته است و هم می تواند اتفاق خوبی باشد.

علت انتخاب او برای حضور در این پروژه چه بود؟ فرهاد فزونی: خوشبختانه مارین در ایران زندگی می کند و این کار را راحت تر می کرد.

او زمانی که برای حضور در این تئاتر انتخاب شد هنوز این روند داستانی وجود نداشت.

بنابر این من او را به خاطر خودش انتخاب کردم.

در حقیقت من از قبل او را می شناختم و به نظرم می آمد بازیگر خوبی است.

ما زمانی که خواستیم این پروژه را شروع کنیم او باردار بود به همین دلیل فکر می کردم نتواند با ما همکاری کند اما او گفت که من به هلند می روم و درست از زمانی که برگردم سر تمام تمرین ها خواهم بود.

و همین هم شد و دقیقا از زمانی که به ایران بازگشت با وجود اینکه بچه اش کوچک بود اما در تمام تمرین ها حاضر می شد.

نکته جالب اینجاست که وقتی به گروه پیوست بچه اش کوچک بود اما الان راه می رود.

افرادی که در این جمع هستند همه به نوعی خودشان مولف اند و از افراد موفق حوزه های خود هستند که حتی جوایزی بین المللی هم در کارنامه کاری خود دارند.

به طور مثال پگاه آهنگرانی خودش فیلمساز است، مارین کارگردان تئاتر است و به همین ترتیب تک تک آنها در ساختار خودشان آدم های ویژه ای هستند و من هم دنبال آدم های خاص بودم.

کسانی که دغدغه های درونی داشته باشند.

به همین دلیل این پروسه انتخاب برایم بسیار سخت و جذاب شده بود.

زیرا یک آدمی که دغدغه درونی داشته باشد اما هیچ ذهن خاصی نداشته باشد لازم نداشتیم.

بنابر این به کسی نیاز بود که در همان مقطع زمانی مانند ما دغدغه مند باشد نه دیرتر و نه زودتر.

ما نمی توانستیم به کسی بگوییم و بعد در ادامه کار او را خارج کنیم.

بنابر این از قبل با او در موقعیت های مختلف گپ می زدیم تا بتوانیم این آزمون و خطا را پیش از شروع تمرین ها انجام داده باشیم.

پگاه آهنگرانی: به نظرم در این کار بیشتر ویژگی های شخصیتی آدم ها مهم بود تا قابلیت های بازیگریشان.

یا حتی فکر می کنم که فرهاد در انتخاب عوامل پشت صحنه هم آنها را به خاطر ویژگی های شخصیتی شان انتخاب کرده است زیرا باید می توانستیم دو سال در کنار هم کار کنیم و طولانی و مستمر در کنار هم باشیم.

بنابر این اگر شخص ناسازگار باشد کار بسیار سخت خواهد می شد.

در سینما یک فضایی وجود دارد که در مقابل کسانی که از حوزه های دیگر وارد فیلمسازی می شوند مقاومت می کنند.

آیا به نظر شما در تئاتر هم همینطور است؟ شما هم از حوزه گرافیک به تئاتر آمدید، آیا این حس را داشتید؟ فرهاد فزونی: من خودم نمی توانم این را بگویم که آیا مقاوتی بوده یا نه زیرا افراد رو در رو به آدم نمی گویند چرا این کار را انجام داده ای.

اما آنهایی که مرا می شناسند من را لزوما به عنوان طراح گرافیک نمی شناسند و آنهایی هم که مرا نمی شناسند باید بیایند کار را ببینند بعد بگویند که خوب شده است یا نه.

در حقیقت من خودم را بیشتر شاعر یا نویسنده می دانم که گاهی هم نمایشگاه نقاشی می گذارد و بنابر این در بین آدم های حوزه خودم برایشان عجیب نیست که من تئاتر هم کار کرده ام.

در نهایت باید بگویم که من با یک دورخیزی که اول با شعر بعد با قصه ها انجام دادم وارد تئاتر شدم.

دو سال تمرین کردید و این مسیر را تا به امروز ادامه دادید با این حال آیا قرار است این نمایش در شب های اجرا هم بعد از برخوردش با تماشاچی تغییراتی داشته باشد و به نوعی تکمیل شود؟ یعنی شب اول اجرایتان با شب آخر آن تغییراتی خواهد داشت؟ فرهاد فزونی: چیزی که شب اول اجرا داشتیم از نظر همه ما آن چیزی بود که می خواستیم.

اما هر چقدر که می گذرد ممکن است تغییرات جزیی در آن ایجاد شود.

برنامه ای برای تغییر آن نداریم و خیلی بعید است که بخواهد تغییرات زیادی در آن رخ دهد.

چون اینقدر ما دقیق کار کردیم که آنچه می خواستیم شده است.

بنابر این اگر قرار باشد اتفاق خاص و جدیدی رخ دهد شاید در کار بعدی ما باشد.

در این چند شب واکنش مردم بعد از دیدن نمایش شما چه بوده؟ اجرای شما در ماه رمضان هم قرار گرفته است.

البته این امر قابل پیش بینی بوده.

چقدر از این اتفاق راضی هستید؟ فرهاد فزونی: خوشبختانه تاکنون خلا تماشاچی نداشته ایم و بازخوردهایی هم که تاکنون گرفته ایم بسیار خوشحال کننده است و هر شب برای اجرای شب بعدی مان انرژی می گیرم.

با این شرایطی که شما می گویید باید در واقع ما دو سال دیگر صبر کنیم تا بتوانیم نمایش دیگری از شما ببینیم؟ فرهاد فزونی: ما شعاری در کل کار داشتیم که می گفتیم هیچ چیزی مشخص نیست بنابراین باید صبر کنیم، ببینیم که چه پیش خواهد آمد.

مهرداد ذوالنور: چیزی که من نهایتا به عنوان بیننده برایم جذاب بود این است که شما به مفهومی رسیدید که هر بار آن را می بینم شوک می شوم و آن هم خروج هر آدمی از ترس های خودش است.

اینکه این روند به چیزی منتج شده است که شامل حال همه آدم ها می شود و هر کسی می تواند با آن ارتباط برقرار کند، به گمانم نقطه اوج این داستان است.

تک تک کلماتی که در نمایش به آن اشاره می کنید دردهای خود من است مثل اینکه "اگر به کسی وابسته باشی و نگران از دست دادنش باشی انگار مرده ای" و این حس عجیبی است.

ما از قرار گرفتن در هر موقعیتی یک توقعی داریم و یک تاثیری روی ما می گذارد و این جمع بندی که در این دو سال اتفاق افتاده است و در نمایش روی صحنه رفته است به صورتی تاثیر گذار است که من به عنوان یک بیننده کاملا ضربه فنی شده از سالن خارج می شوم و با کلی سوالی که در ذهنم ایجاد شده است درگیر شوم.

این یعنی شما درست توانستید از پس این نمایش بربیایید و نتیجه گیری دقیقی از دو سال تمرین و تلاش به دست آورده اید.

فرهاد فزونی: این دقیقا همان چیزی است که ما مدام در تمرین های خودمان به آن پرداختیم و از خودمان سوالات بسیاری پرسیده ایم و الان نیز همان احساسات را به مخاطب القا می کنیم و تا جایی که می توانیم درست ودقیق و با حساسیت این کار را انجام می دهیم تا به صورت دقیقی به درون آدم ها رسوخ کند.

خود شمایل این اجرا و جزییات ونوشته و بازی ها مانند یک اسب تروا است که می خواهد اجازه ورود به درون آدم ها را بگیرد و زمانی که این اجازه را گرفت آنچه که ما تمرین کرده ایم از دغدغه ها و ترس ها و مرگ و زندگی و تاثیرات آنها، به مخاطب القا می شود.

بنابر این ما می خواستیم این احساسات را به اشتراک بگذاریم و نه فقط تئاتر خاصی را به نمایش بگذاریم.

ما دغدغه تظاهر در بازی ها را نداشتیم.

شوکی که در این تئاتر وجود دارد این است که آدم ها می آیند پگاه آهنگرانی ببینند ولی فقط پگاه را می بینند و این خودش ضربه مهمی است که ما موفق شدیم این را از درون آدمها به بیرون بکشیم و در نهایت ما از اجرای این نمایش قصد آموزش به بقیه را نداشتیم بلکه فقط می خواستیم بگوییم ما حواسمان هست در چه وضعیتی هستیم.

پگاه آهنگرانی: آن چیزی که به دل می نشنید و تماشاچی درگیر آن می شود این است که این نمایش مانیفست فرهاد نیست.

درواقع این چیزی بود که همه ما باهم به آن رسیده بودیم و با هم آن را گذراندیم.

این یک خطابه نیست بلکه چیزی است که ما آن را فهمیدیم و در آخر هم در کنار مخاطب قرار می گیریم و نه روبروی او و می گوییم که ببیند ما اینها را در طول دو سال از سر گذرانده ایم و حالا به شما منتقل کردیم.

این به اشتراک گذاشتن یک تجربه است و حالا شما به عنوان مخاطب آن را دریافت کرده اید.

من در این چند شب دیده ام که در ابتدا تماشاچی خیلی بی حال روی صندلی نشسته است اما آخر نمایش که من می آیم و کنار تماشاچی می نشینم، می بیبنم که چگونه با داستان همراه شده است و یک دفعه برایشان سوال هایی ایجاد می شود مخصوصا در دیالوگ آخر نمایش که می گوییم "کسی که زندگی نمی کند مرده است" اینها همه سوال هایی است که هر فردی را به چالش می کشاند.

به عنوان نکته پایانی اگر صحبتی با مخاطبان این نمایش دارید، بفرمایید.

فرهاد فزونی: ما آدم ها را در این نمایش به درون خودمان دعوت می کنیم که کار بسیار دشواری هم هست و در نهایت هم خودشان را به درون خودشان می کشانیم.

پگاه آهنگرانی: چیزی که در این کار قابل دفاع است این است که در دوره ای که همه چیز در سینما کثیف است و معلوم نیست این سرمایه ها از کجا می آیند و کارهایی که هیچ کس دغدغه آن را ندارد و کار برای کار اتفاق نمی افتد و همه خودشان را به آن راه می زنند که ما نمی دانیم این پول ها از کجا آمده و البته که همه به خوبی می دانند، حُسن این پروژه این است که بسیار سالم است و همه به خاطر خود کار دور هم جمع شده اند و به هیچ چیز دیگری شبیه نیست و شبیه کارگاه های نمایشی هستند و به همین دلیل بسیار کار ارزشمندی است.

انتهای پیام
کلید واژه ها: نمایش - کارگردان - پگاه آهنگرانی - زندگی - بازی - بازیگران - خلبان - پرواز - مخاطب - تئاتر - صابر ابر - پیشنهاد - موفقیت - متفاوت - گزارش - فرهاد - چهره - هنری - کتاب

آخرین اخبار سرویس:
هنر دیروز به زبان امروز

باکس آفیس آمریکای شمالی در انتظار چند رکورد

حذف یک نام از فهرست اعضای آکادمی اسکار

دستاورد برپایی این نمایشگاه چیست؟

گل دوم سوییس به صربستان +فیلم

گل دیدنی سوییس به صربستان +فیلم

هدف جشنواره کتابخوانی رضوی ترویج فرهنگ مطالعه است

فراخوان هفتمین جشنواره موسیقی کُردی منتشر شد

دزفول میزبان جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی شد

دلنوشته/ به حکمتش دل بسپار ...

تک گل صربستان به سوییس +فیلم

هنرمند مهابادی تندیس جشنواره بین المللی کارتون را کسب کرد

جدیدترین خبر از «مصائب شیرین 2» داودنژاد + عکس

آیین گلاب گیری لاله زار بردسیر ثبت ملی شد

جشنواره اقوام، زمینه حفظ فرهنگ و سنن کشور را فراهم می کند

ثبت تعداد 23 کانون مساجد هندیجان در سامانه مساجد کشور

در این شهر فقط به زنان چاق جایزه می دهند

هنر نقش عمیقی در هدایت جامعه به سوی رشد و تعالی دارد

پلاتوهایی که به جشنواره ملی تئاتر اهواز نمی رسند

کشف قدیمی ترین اثر «لئوناردو داوینچی»!

جشنواره فرهنگ عشایر و اقوام در یاسوج آغاز بکارکرد

برگزاری نخستین جشنواره ملی کباب گلپایگان ثبت کباب در فهرست ناملموس آثار ملی

آقای هنر به همت امین حق ره راهی بازار کتاب شد

بررسی The Incredibles 2 ؛ بازگشت خانواده آقای شگفت انگیز

ده نمکی زندانی ها را به خط کرد

آخرین وضعیت گیشه ی سینماها

رنگ آواز های شاد

فیلم/ تلاش یک طلبه برای ایجاد اشتغال در روستا کوریجان

دیدار رییس کل دادگستری با مردم + فیلم

نمایش «سِرِ سوت کشدار سر آشپز» در قم بر روی صحنه رفت

قدیمی ترین اثر «لئوناردو داوینچی» کشف شد!+عکس

لیلا بلوکات و خواهرانش /عکس

10 فیلم طولانی اما بی نقص تاریخ سینما که از تماشای آن ها خسته نخواهید شد [قسمت اول]

فیلم/گل دوم نیجریه به ایسلند؛ دبل احمد موسی

فیلم هایی که دهه 90 را تعریف می کنند | فارست گامپ، تایتانیک، پالپ فیکشن و...

جدیدترین آمار فروش فیلم های سینمایی/ تگزاس در آستانه یازده میلیاردی شدن

گل اول نیجریه به ایسلند توسط احمد موسی + فیلم

کدام بازیگر معروف امشب مهمان «خندوانه» می شود؟

آغاز سومین جشنواره فرهنگ و هنر اقوام ایرانی

زندانی ها به خط شدند

راه اندازی و تشکیل 6 انجمن هنری جدید در کردستان

کشف قدیمی ترین اثر لئوناردو داوینچی

ترلان پروانه در «خندوانه»: با شایعات کنار آمده ام +عکس

فیلم/گل دیدنی موسی به ایسلند

ریچارد کلایدرمن وارد ایران شد

چالش عجیب جایزه ادبی قلم زرین/آب رفتن تعداد تیراژ کتاب ها با چه هدفی؟

جشنواره گل محمدی در لاله زار

لادن طباطبایی حضور منشوری در شبکه من و تو + عکس

یادی از عباس کیارستمی در آثار هنرمندان ایرانی

یک حکایت جالب از کتاب فارسی دبستان سال 1324

نهال کاری در دامغان برای جلوگیری از هجوم ماسه های روان + فیلم

خلاصه بازی برزیل 2 کاستاریکا 0 + فیلم

نهالکاری در دامغان برای جلوگیری از هجوم ماسه های روان + فیلم

ضعف اقتصادی زیرساخت های فرهنگی و ورزشی خراسان شمالی را ضعیف نگه داشته است

کشف قدیمی ترین اثر «لئوناردو داوینچی»!

تلاش برای بازگرداندن هیولای بازیگری

سردار آزمون؛ داداش کوچولوی بهاره افشاری + فیلم

اشک های نیمار پس از برد سخت مقابل کاستاریکا + فیلم

گریه نیمار + فیلم

توضیح پرویز پرستویی درباره خلف وعده اش/ عکس

لحظه ای که ویدئو چک پنالتی برزیل را سوزاند + فیلم

بازداشت فیلمساز قزاق در ایران

تردید در انتساب خودنگاره 550 ساله جبراییل امین به داوینچی

جام جهانی 2018 روسیه فیلم/ گل اول برزیل به کاستاریکا توسط کوتینیو و خوشحالی خنده دار تیته

گل و گلاب در لاله زار

گردهمای سینمایی به بهانه ی اکران «توران خانم»

طراحی اپلیکیشن جشنواره کتابخوانی رضوی در شیراز

ضرب و شتم شدید هوادار کروات از سوی 2 هوادار آلبی سلسته!فیلم

گردهمای سینمایی به بهانه ی اکران «توران خانم»

پخت گولاچو در مهدیشهر+ فیلم

جایزه ادبی «ارغنون» تحت تاثیر زادروز «عباس کیارستمی»

برگزاری نخستین جشنواره خربزه سفید

سقوط آزاد گیشه سینما همزمان با جام جهانی +تصاویر

تلاش برای بازگرداندن هیولای بازیگری

زندگی در همسایگی این ستاره ها، عذاب است+عکس

وضعیت موسیقی نواحی و فولکلور لایه دوم زندگی مردم بود

خدایان فوتبال آثار هنری کلاسیک

پل خشتی لنگرود مرمت اصولی خواهد شد

ناتالی پورتمن آشپزی یاد می دهد

حذف ورزشکار معروف از آکادمی اسکار

خدایان فوتبال آثار هنری کلاسیک

جایزه ادبی «ارغنون» تحت تاثیر زادروز «عباس کیارستمی»

کتاب سفر به ایران اثر مانولو اسپالیو در مادرید معرفی شد

گردهمای سینمایی به بهانه ی اکران «توران خانم»

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، گواهینامه درجه یک هنری خود را پس داد

پیام مدیر تئاتری ها برای درگذشت صدرالدین شجره

برگزاری جشنواره سالگرد جهانی شدن یزد، به زودی

برگزاری نخستین جشنواره ملی کباب گلپایگان/ ثبت کباب در فهرست ناملموس آثار ملی

عکس هایی از دیوار مجازی تا دیوار گالری

جدیدترین آمار فروش سینمای ایران/ جام جهانی به سینماگران خسارت زد

جدول آمار فروش فیلم های روی پرده سینما

موسیقی 15 قوم ایرانی در جشنواره فرهنگ و هنر عرضه می شود

جشنواره سارایوو از نوری بیلگه جیلان تجلیل می کند

پنجمین جشنواره آیین شیردوشان در دیباج برگزار شد

وقتی خطر مرگ از بیخ گوش این افراد گذشت! + فیلم

جدیدترین آمار فروش فیلم های سینمایی/ تگزاس در آستانه یازده میلیاردی شدن

آخرین وضعیت گیشه ی سینماها

برگزاری جشنواره گل های بابونه در اردبیل+ فیلم

هفته ای با طعم «گس» برای فیلم های سینمایی/ جام جهانی به سینماگران خسارت زد

پیانیست معروف فرانسوی به تهران آمد

نمایشی که به درون تان رسوخ می کند

نمایشی که به درون تان رسوخ می کند