مطالب مرتبط:
عکس/جدال طاقت فرسای زهرا با بیماری ایکتیوز
مشاهده 64 مورد ابتلا به بیماری ناگ انسانی در خوزستان
مشاهده 64 مورد ابتلا به بیماری ناگ انسانی در خوزستان
جدال طاقت فرسای «زهرا» با بیماری «ایکتیوز» +تصاویر
آقایان بیماری قرن را جدی بگیرید
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 25 اردیبهشت 1397 ساعت 22:022018-05-15پزشكي

وقتی یک بیماری وحشتناک سوژه نمایشگاه هنرمند شد


نیوشا هاتفی از دورانی می گوید که با وجود تومور مغزی و مختل شدن سوی چشم هایش شروع به عکاسی کرد، هرچند نمی دانست قرار است بعد ها نمایشگاهی را به نام این بیماری برگزار کند - در دوران بیماری هیچ وقت نگفتم چرا من؟ همان طور که در لحظات خوبم فکر نکردم چرا من؟ یکی از چشم هایم در کاسه برگشته بود و نمی دیدم، اما با چشم دیگر شروع کردم عکس گرفتن از خودم، اطرافم و به خصوص مادرم که می دیدم چقدر تحت تأثیر بیماری ام قرار گرفته ما انسان ها اسیر آینده ایم.

گاهی هم بردگان گذشته ایم.

کمتر در حال زندگی می کنیم و نمی دانیم شاید اتفاقات بدی که آن ها را به بدی تعبیر می کنیم، وقایعی باشند، شبیه صعود از یک قله صعب.

سخت است بی رصد کردن آینده، فقط در حال باشی، چشم ها را باز کنی و بی ترس از آینده ، ببینی زندگی چه مواهبی برایت داشته است.

بعد دوربین را برداری و با وجود این که کاسه چشمت برگشته و در سفیدی چشم خانه فرورفته، لحظات حال را ثبت کنی.

نیوشا هاتفی، آن زمان زجر زیادی کشیده، اما حالا آن اتفاقات را لطف خداوند در حق خودش می داند، چون اعتقاد دارد تومور مغزی، عمل جراحی، اشعه درمانی، سوختگی و تمام درد و رنجی که در این راه متحمل شده، بیهوده نبوده.

قرار بوده تغییر کند و این تغییر را در مسیری دشوار تجربه کرده.

تجربه ای که بی شک امثال ما درک نمی کنیم، اما شاید بتوانیم رد آن را در نما های ثابت و صامتی که روی دیوار نمایشگاه آویخته، دنبال کنیم.

نمایشگاه مدولوبلاستوما حرف های زیادی برای گفتن دارد؛ درباره دختری متولد 1371 که فارغ التحصیل رشته گرافیک است و زندگی اش را به دو بخش تقسیم می کند: بخشی شبیه موسیقی جز، پروسرصدا و بخشی شبیه صدای احمد شاملو وقتی شازده کوچولو را می خواند.

نمایشگاه تان چه اسم عجیبی دارد.

این گالری در مورد دورانی از زندگی من است که برایم خیلی سخت بود.

چرا؟ من در آن زمان بیمار شدم.

چه زمانی؟ اردیبهشت دو سال پیش متوجه شدم بیمارم.

برای همین نمایشگاه تان را هم اردیبهشت امسال برگزار کردید؟ یعنی می خواستید هر دو در اردیبهشت باشد؟ نه.

از آن نکات عجیب زندگی ام بود.

من اردیبهشت دو سال پیش متوجه شدم بیمارم و اردیبهشت امسال بدون این که یادم باشد، نمایشگاه عکس های آن دوره برگزار شد.

یعنی بدون این که تصمیم قبلی بگیرید هر دو در اردیبهشت اتفاق افتاد؟ بله.

نکته ای است که خودم هم نمی دانم چطور اتفاق افتاد، ولی افتاد.

از آن تقارن های زمانی عجیب است که قاعدتا من نمی دانستم.

من فقط بعضی عکس های نمایشگاه تان را دیدم و با شما تماس گرفتم.

نمایشگاهی که اسم یک بیماری است.

درست می گویم؟ بله.

این گالری در مورد آن دوران است.

دقیقا 11 اردیبهشت سال95 عمل جراحی کردم.

تومور مغزی داشتم.

اسم این تومور مدولوبلاستوما بود.

برای همین هم اسم نمایشگاه را مدولوبلاستوما گذاشتم.

چه نوع توموری بود؟ مدولوبلاستوما نوعی تومور است که در جنین تشکیل می شود و به وجود آمدن آن در بزرگسالان خیلی نادر است.

این تومور مخچه را درگیر می کند و در مورد من باعث هیدروسفالی شده بود، یعنی مایعی که بین مغز و نخاع در رفت وآمد است، در اثر تومور بسته شده و آب در مغزم جمع شده بود.

عوارضش چه بود؟ من سرگیجه های خیلی شدیدی داشتم.

احساس می کردم درحال سقوط از ارتفاع هستم.

سردرد های زیادی هم داشتم و از یک زمانی به بعد دیگر نتوانستم غذا بخورم.

یعنی اشتها نداشتید؟ حالت تهوع داشتم و، چون چیزی نمی خوردم ناچار بودم سرم بزنم، حتی یادم هست آخرین باری که دکتر رفتم، گفتند به خاطر همین که چیزی نمی خوری، احتمال دارد به خونریزی معده بیفتی.

احتمالا وزن زیادی هم از دست دادید.

خیلی زیاد.

آدم چاقی هم نیستم و حتی لاغرم، اما در آن زمان حتی آب هم نمی توانستم بخورم.

بدنم نمی پذیرفت، همین باعث شد گلو، حنجره و مری ام به خطر بیفتد و گاهی خون بالا بیاورم.

نگفتند بیماری تان به چه علتی بود؟ علتش را نگفتند، اما وراثت مهم بود، چون پدرم دچار سرطان لگن شده بود، وقتی من حدود 8 یا 9 سال داشتم.

زمانی هم که درمان کرد، دوباره سال ها بعد این بیماری برگشت.

برای همین فکر می کنم ارثی بوده، اما نمی شود عوامل محیطی را نادیده گرفت.

همان طور که دکترم می گفت: اضطراب تو می تواند یکی از عوامل مهم این اتفاق باشد.

چرا اضطراب دارید؟ من از بچگی آدم مضطربی بودم و برای هر چیز کوچکی دچار حمله های استرس وحشتناک می شدم.

چرا؟ مگر کودکی تان به چه شکل گذشت؟ دوران کودکی پرمخاطره ای داشتم، برای همین از بچگی با اضطراب بزرگ شدم.

درواقع اتفاقات کودکی ام طوری بود که از همان بچگی ناچار بودم بزرگسالانه و مسئولانه رفتار کنم و این مسئولیتی که در آن زمان احساس می کردم، برایم نگرانی و اضطراب داشت و این حالت بعد ها در من باقی ماند.

البته زمانی که نشانه های بیماری را احساس کردم، به دکتر مراجعه کردم.

خاطرم هست آن زمانی که سرکار می رفتم، دکتر گوارش رفتم و گفت: از استرس کار است که این طور شده ای.

هیچ دکتری اصلا تشخیص نداد که بیماری من سرطان است.

خودم تشخیص دادم.

چطور؟ زمانی که حالم خیلی بد شده بود، وضع طوری شده بود که از سرکار می رفتم بیمارستان، بعد از بیمارستان زنگ می زدم خانه و می گفتم من بیمارستان هستم تا بیایند و مرا به خانه برگردانند.

من پیش 12دکتر مختلف رفتم؛ دکتر گوارش، دکتر عمومی، متخصص ها.

هیچ کس شک نکرد که ممکن است سرطان باشد.

یادم هست هر موقع می رفتم و صبح می آمدم سرکار، همکار ها می گفتند شاید آنفولانزای معده باشد، یکی می گفت: از استرس است و هر کسی یک چیزی می گفت.

تا این که یک روز به مادرم گفتم سردرد شدیدی دارم، برویم جایی که از من عکس ام آرآی بگیرند.

بعد جواب ام آر آی را بردم پیش فوق تخصص و ایشان تشخیص داد که من تومور مغزی دارم.

فورا هم گفت: دو روز دیگر باید جراحی بشوی، چون دیگر زمانی برای تلف کردن نمانده.

به خصوص این که مغز من درحال ورم کردن بود و فورا مصرف کورتون را برای افتادن التهاب مغز شروع کردم.

پس حدس شما این است که به خاطر وراثت بود؟ من فکر می کنم وراثت درصد بالایی تأثیر داشته، ولی نمی شود عوامل محیطی مثل اضطراب و استرس و فشار های اجتماعی و .

را نادیده گرفت، چون این بیماری، یک بیماری خودایمنی است، یعنی اعصاب خود آدم، به آدم ضربه می زند.

بعد از عمل جراحی چه اتفاقی افتاد؟ بعد از عمل جراحی، یک دوره 6ماهه شیمی درمانی و رادیوتراپی (اشعه درمانی) می کردم؛ طیف وسیعی از سرم تا نخاعم، چون پزشک ها احتمال می دادند ذره ای از این تومور در بدنم منتشر شده باشد و بعد ها بیماری دوباره برگردد.

درمان خیلی سختی بود.

مخچه نقش مهمی را در بدن دارد و من در آن زمان مشکل بینایی هم پیدا کرده بودم.

چشم راستم به طور کامل برگشته بود سمت گوشه و دیدم را مختل کرده بود، طوری که همه چیز را به شکل رنگ و سایه می دیدم.

با چشم دیگر می دیدید؟ اگر چشم آسیب دیده را می بستم، می توانستم ببینم، اما اگر هر دو را باز می کردم، نه.

چون تقارن از بین می رفته.

دقیقا.

به یک پزشک هم در آن دوران مراجعه کردم که گفت: باید جراحی شود.

گفت: ما باید کاسه چشم را بچرخانیم تا درمان شود، اما دکتر خودم گفت: این وضع به مرور زمان درست می شود و برمی گردد که همین طور هم شد، ضمن این که در آن زمان بدنم هم به خاطر اشعه خیلی سوخت.

یعنی چه سوخت؟ من روی بدنم می خوابیدم و از پشت اشعه می تاباندند، اما قدرت اشعه آن قدر زیاد بود که پوستم از پشت و رو سوخت؛ خیلی از اعضای داخلی هم همین طور، برای همین مدتی طولانی است که دارو های سلول ساز می خورم، چون خیلی از سلول های مفیدم هم همراه سلول های سرطانی از بین رفت.

سوختگی برای همه کسانی که این طور درمان می کنند، اتفاق می افتد؟ جایی که من می رفتم، اشعه درمانی روی یک نقطه از بدن اکثر بیماران انجام می شد، اما برای من در 4 ناحیه مختلف از بدنم بود.

مثلا در نقطه ای از سرم که اشعه درمانی انجام شده، اندازه یک سکه سفید است و هیچ وقت دیگر جای آن مو درنیامد.

برای همین افراد دیگری که فقط اشعه درمانی روی یک نقطه از بدن شان انجام می شود، شاید فقط در همان نقطه دچار ناراحتی و درد و التهاب شوند، ولی خب من سر تا کمرم دچار این بحران بود.

الان به بهبودی رسیده اید؟ بله.

هر 6 ماه یک بار باید آزمایش ها را انجام بدهم و چک آپ کنم.

بعد از آن دو بار چک آپ کردم و مشکلی نبود.

زندگی رنگین تر شده است هیچ وقت شده با بیماری ات صحبت کنی؟ مثلا با ذهنت صحبت کنی که چرا تومور را به خودش راه داد؟ یا حتی با تومور گفتگو کنی که چرا آمد و تا کی خواهد ماند؟ صادقانه جواب می دهم که هیچ وقت نگفتم چرا سراغ من آمده؛ فقط از درد و خستگی شکایت کردم، ولی فکر نکردم چرا من؟ همان طور که در لحظات خوبم فکر نکردم چرا من؟ پس چرا فضای عکس های نمایشگاه تان، فضای فردی نیست که به سلامتی رسیده؟ راستش این عکس ها متعلق به دوره ای است که من مشکل تکلم داشتم و چشم هایم به درستی نمی دید.

شروع کردم در این دوره از خودم سلف پرتره گرفتم.

با همان یک چشم؟ بله.

با همان چشمی که سالم بود، کار را شروع کردم.

از خودم، دور و اطرافم و به خصوص مادرم که می دیدم چقدر تحت تأثیر بیماری من قرار گرفته؛ طوری که حالش از من بدتر بود.

دیگر اعضای خانواده هم همین طور بودند.

مادرم همان زمان سر گرفتن یکی از دارو های شیمی درمانی ام تصادف کرد، مشکل مهره گردن پیدا کرد و همچنان هم این مشکل با اوست.

این عکس ها دقیقا متعلق به زمانی است که من در آن حال و هوا بودم؛ فضای بیماری.

ولی اگر کل مجموعه را ببینید، در کلیت آن من سعی کرده ام امید را نشان بدهم.

چون فکر می کنم این اتفاق گرچه در آن زمان خیلی آزاردهنده بود، ولی اتفاق خیلی خوبی در زندگی من بود.

نوعی ادراک پشت این جمله آخرتان وجود دارد.

می شود توضیح بدهید چه چیزی فهمیدید که می گویید اتفاق خوبی بود؟ وقتی این اتفاق برایم افتاد، خیلی تنها شدم.

مشکل خواب هم پیدا کرده بودم و همین باعث شده بود که دایم فکر کنم.

خیلی فکر می کردم و، چون نمی توانستم بنویسم سعی می کردم این افکار را به یک نوعی ثبت کنم.

ولی خیلی چیز ها را در زندگی من عوض کرد.

انگار به یک بلوغی رسیدم که اگر این اتفاق در زندگی ام نمی افتاد شاید هیچ وقت به این بلوغ نمی رسیدم.

علاقه ام به محیط اطرافم عوض شد.

انگار بعد از این اتفاق، بهتر می بینم؛ رنگی تر می بینم.

پس شاید همه چیز هم وراثت نباشد.

مقصودم از این جمله، زیر سوال بردن یافته های پزشکی نیست.

مقصودم این است شاید بدن انسان واقعا درحال گفتگو با آدم باشد.

شاید یک جایی به زبان آمده تا بگوید بهتر است درباره من فکر کنی، درباره خودت فکر کنی و درباره جهان فکر کنی.

یعنی بدن شخصی به اسم خانم هاتفی کاری می کند که او تنها شود و وادار شود به فکر کردن.

حرف شما را کاملا قبول دارم.

یعنی ما انسان ها هشدار ها را جدی نمی گیریم و کم کم به جایی می رسیم که هشدار ها ما را جدی می گیرند.

به این معنی که کاری می کنند تا آن کشف و شهودی که باید در ما اتفاق بیفتد، به اجبار هم شده اتفاق بیفتد.

بله.

آن زمان من فکر می کردم این بدترین اتفاق زندگی من است.

مقصودم البته دقیقا همین اتفاق نیست، ولی اتفاق های اینچنین می توانند دقیقا برعکس چیزی باشند که آدم در آن لحظه فکرش را می کند و درواقع برخلاف آنچه فکر می کند، می توانند بهترین اتفاق باشند.

چون زندگی مرا خیلی تغییر داد.

من داشتم از هدفم دور می شدم و این اتفاق دوباره مرا برگرداند.

برای همین همیشه فکر می کنم این لطفی بوده در حق من.

الان وضع جسمانی تان به چه شکل است؟ خیلی ضعیف شده ام و هنوز هم در راه رفتن به تعادل کامل نرسیده ام.

فعالیت های روزمره هم خیلی سریع مرا خسته می کند.

اما هیچ کدام از این ها باعث نمی شود که فکر کنم این بیماری اتفاق بدی برایم بوده.

من تمام تلاشم را می کنم که به آن انرژی سابق برگردم و از آنچه اتفاق افتاد، ناراحت نیستم.

زاویه دید کسی مثل شما که قبل از بیماری عکاسی می کرده، بعد از بیماری عوض می شود؟ مقصودم زاویه دید شما نسبت به تمام سوژه هاست؟ قاب های کسی مثل شما که آن تجربه را از سر گذرانده، با قاب هایی که در گذشته می بستید متفاوت شده؟ صددرصد.

چه تفاوتی؟ قبلا هر جایی می رفتم فقط به فکر عکس گرفتن بودم؛ این که کارم را انجام بدهم، عکسم را بگیرم و بروم.

اما حالا می ایستم و تماشا می کنم و به آنچه می بینیم فکر می کنم.

شاید قبلا فکر نمی کردم و عکس می گرفتم، اما الان فکر می کنم و عکس می گیرم.

به چه چیزهایی؟ به حالت صورت آدم ها، به پاهای شان و به چیز هایی که در طبیعت هست نگاه می کنم.

از چه چیز های بیماری نمی شود عکس گرفت؟ از درد می شود گرفت؟ یا از فکر می شود عکس گرفت؟ یا از نگرانی و تمام آنچه به عنوان بیماری با بیماری همراه شده؟ من فکر می کنم هر چقدر هم با تلاش و خلاقیت زیاد از این جریان فیلم و عکس بگیرید تا برای دیگران ملموسش کنید، باز هم آن احساسات و آن لحظات، برای هیچ کس قابل لمس نیست.

هیچ کس عمیقا درگیر این حادثه نمی شود.

شاید اگر آن حجم از احساسات را که در عکس ها هست لمس می کردند، ارزش زندگی برای همه تغییر می کرد، نه فقط برای من.

زمانی که مردمک چشمت برگشته بود و تار می دیدی، چشم هایت را ناچار بودی ببندی.

در آن دوره، در آن ندیدن ها، چیز هایی بود که ببینی؟ چیز هایی بود که احساس کنی در تاریکی وجود داشته اند و تو تا قبل از آن ندیده ای؟ در تاریکی سعی می کردم تصور کنم و از هر صدا یا رنگی برای خودم داستان بسازم.

احساس می کردم در یک اتاق سیاه ایستاده ام و حالا می توانم حسابی به همه چیز فکر کنم.

خواب های عجیبی هم بوده که در مدت بیماری دیده باشی؟ اگر دیده ای یکی از عجیب ترین شان را برای مان بگو.

عجیب ترین خوابی که دیدم شب اولی بود که از بیمارستان برگشته بودم.

یادم می آید تلویزیون فیلم اینجا بدون من را پخش می کرد و من برای چند لحظه خوابم برد.

کم کم احساس بی وزنی کردم و رفتم روی سقف.

تمام اتاق ها را پرواز کردم.

همه چیز سفید و روشن بود و هیچ کس جز من حضور نداشت و من به آرامی حرکت می کردم و فقط صدای شخصیت های فیلم را می شنیدم.

البته فکر می کنم بیشتر یک وهم بود تا خواب.

احتمال دارد نمایشگاه دیگری هم با همین مفهومی که در نمایشگاه فعلی داشتید، برگزار کنید؟ راستش نمی دانم.

چون برگزارکردن نمایشگاه در ایران سخت است و من واقعا به لطف دوستانم توانستم این کار را انجام بدهم که جا دارد از همه آن ها تشکر کنم.

می دانید چرا این سوال را پرسیدم؛ چون فکر می کنم یک زمانی وقت برگشتن شما به همان بیمارستانی است که مدتی را در آن مشغول مداوا بودید.

وقت برگشتن به آن جا و عکس گرفتن از آدم هایی که حالا به دردی که شما قبلا داشتید مبتلا هستند.

به این موضوع فکر کرده ام.

خیلی دوست دارم برگردم به همان بیمارستان و البته قبل از عکس گرفتن، با آن ها حرف بزنم.

حتی اگر قرار باشد نمایشگاهی برگزار نشود و در آرشیو خودم بماند، واقعا دوست دارم یک روزی این جرأت را پیدا کنم که برگردم به همانجا.

چون هنوز به خاطر تجربه ای که از سر گذرانده ام یک مقدار برگشتن به همانجا برایم سخت است.

شاید اگر زمان بیشتری بگذرد، راحت تر بتوانم این کار را بکنم.

اما حتما این موضوع در برنامه ام است.

پاسخ های متفاوت به پرسش های متفاوت زندگی قبل از بیماری ات را به چه نوع موسیقی ای تشبیه می کنی؟ موسیقی جَز؛ پرسروصدا.

زندگی حالا را چطور؟ من از بچگی شیفته صدای احمد شاملو بودم؛ به خصوص وقتی شازده کوچولو را می خواند.

این کتاب را هم خیلی دوست دارم.

برای همین زندگی الانم را به این صدا تشبیه می کنم.

پس زمینه زندگی ات الان چه رنگی ا ست؟ آبی.

قبلا چه رنگی بود؟ نارنجی.

سکوت را ترجیح می دهی یا حرف زدن؟ سکوت.

نخستین چیزی که اگر سرت را بلند کنی در آسمان می بینی؟ خدا.

فرض کن از دور یک نفر می آید.

دوست داری چه کسی باشد؟
کلید واژه ها: نمایشگاه - بیمار - بیماری - زندگی - برگزار - آینده - عجیب - فارغ التحصیل - نیوشا - گالری - تومور - شروع - انسان ها - وحشتناک - موسیقی - دوربین - هنرمند - انسان - دیوار - سفیدی - تصمیم - عکاسی - رشته - اسیر - درست - خانه

آخرین اخبار سرویس:
سرطان مری و معده با آزمایش تنفس تشخیص داده می شود

10درصد ایرانیان کارت اهدای عضو دارند/"تصادف" شایع ترین علت مرگ مغزی است

بسترهای اهدای عضو فراهم نیست- عبدالله رحمانی**

قارچ های سمی، تفاوت بارزی با قارچ خوراکی ندارند

رییس مرکز بهداشت غرب اهواز: انجام یکصد هزار مراقبت جهت هجده هزار مادر باردار در غرب اهواز

برداشت توت فرنگی در گیلان

عنافچه: قطع سهمیه آرد 2 واحد نانوایی متخلف در اندیمشک

تاثیر صبحانه بر کاهش و تثبیت وزن بدن در طول زمان

طرز تهیه حلیم مخصوص ماه رمضان

چند ساعت قبل از ورزش غذا بخوریم؟

قارچ های سمی به راحتی قابل تشخیص نیستند

تشخیص سرطان مری و معده با آزمایش تنفس

رفع تشنگی در ماه رمضان با چند روش ساده

چرا روزه از نظر علمی برای بدن مفید است؟

پرهیز از مصرف زیاد آب در سحر/ مواد پروتیینی، جایگزین مناسب زولبیا و بامیه

معدوم سازی لوازم آرایشی قاچاق و مواد غذایی فاسد در دماوند

مصرف زیاد ویتامین سبب پوسته شدن اطراف ناخن می شود

کبدی چرب و چیلی

سم قارچ ها با پخته شدن از بین نمی رود

استراتژی جدید برای درمان هپاتیت B

عادات غلط غذایی که چهره را پیر نشان می دهند

بیش از 4 تن مواد غذایی فاسد در دماوند کشف و معدوم سازی شد

تشخیص سرطان مری و معده با آزمایش تنفس

این اشتباه در حمام می تواند باعث "ریزش مو" شود

برگزاری کارگاه آموزشی بیماری های منتقله از آب و غذا با اولویت التور در مرکز بهداشت غرب اهواز

اجرای برنامه سرشماری الکترونیک و غربالگری فشارخون در اندیمشک

معاون درمان سازمان تأمین اجتماعی خبر داد دریافت نوبت در مراکز درمانی تأمین اجتماعی از 5 طریق و بدون هزینه

فقط 10 درصد ایرانی کارت اهدای عضو دارند/"تصادف" شایع ترین علت مرگ مغزی

معدوم سازی لوازم آرایشی قاچاغق و مواد غذایی فاسد در دماوند

10درصد ایرانی کارت اهدای عضو دارند/"تصادف" شایع ترین علت مرگ مغزی است

رییس مرکز بیماری های واگیر وزارت بهداشت مطرح کرد عوارض مصرف قارچ های سمی

انتقال خون البرز آماده پذیرش اهداکنندگان در ماه رمضان است

دومین جشنواره رسمی داروسازی کشور برگزار می شود

نحوه نوبت دهی در مراکز درمانی تامین اجتماعی

چگونه قارچ سمی را از قارچ خوراکی تشخیص دهیم؟

جراحی دیسک درمان یا آسیب بیشتر؟

هفته شانزدهم بارداری - انجام آزمایش های ژنتیک بارداری

بایدها و نبایدهای تغذیه در ماه مبارک رمضان

تشخیص سرطان مری و معده با آزمایش تنفس

کانون های قبلی بیماری تب کریمه کنگو در مازندران سمپاشی شد

تولید محصولات آرایشی بهداشتی از گیاهان دارویی

امکان تشخیص قارچ های سمی توسط افراد عادی وجود ندارد

کانون های قبلی بیماری تب کریمه کنگو در مازندران سمپاشی شد

کانون های قبلی بیماری تب کریمه کنگو در مازندران سمپاشی شد

دریافت نوبت در مراکز درمانی تامین اجتماعی از 5 طریق و بدون هزینه انجام می شود

چه کسانی نباید روزه بگیرند؟

ورزش درمان سیاتیک (حرکات موثر در کاهش درد عصب سیاتیک)

از سوی محققان ایرانی صورت گرفت حفظ ویتامین A در بدن از طریق نانوحامل گیاه شاهی

فضا، مشکل اصلی توسعه آموزش دانشگاه علوم پزشکی زنجان است

دومین جشنواره رسمی داروسازی کشور برگزار می شود

چرا بعضی افراد در هواپیما به گریه می افتند؟

اوتیسم ملیکا + تصاویر

روزه داران خودسرانه زمان مصرف دارو را تغییر ندهند

پیشرفت 90 درصدی ساخت کلینیک های ویژه در کشور

بیمار پیوند قلب و کلیه مادر شد

فضا، مشکل اصلی توسعه آموزش دانشگاه علوم پزشکی زنجان است

روزه داران خودسرانه زمان مصرف دارو را تغییر ندهند

تشریح برنامه تحول و نوآوری در آموزش علوم پزشکی

کشف بیش از یک تن مواد غذایی فاسد در استان اصفهان

روزه داران خودسرانه زمان مصرف دارو را تغییر ندهند

تشخیص سرطان مری و معده با آزمایش تنفس

این قسمت سیب زمینی را هرگز نخورید

10 هزار نفر در لیست انتظار پیوند اعضاء/ خرید و فروش اعضای بدن غیرقانونی است

اشتباهی که در حمام باعث ریزش مو می شود

ادعای تشخیص سرطان در 30 دقیقه

11 قدم که به مرگ خاموش نزدیک تان می کند!

تشخیص سرطان مری و معده با آزمایش تنفس

عوامل تاثیرگذار در "فشار خون بالا" از زبان یک متخصص

حضور دختر غمگین در مراسم سلطنتی انگلیس؟!

فراخوان پذیرش دانشجوی پسا دکترا در علوم پزشکی مشهد

پرتوهای الکترومغناطیسی خطوط برق حیات وحش را تهدید می کند

تغییرات ساده در سبک زندگی برای بهبود بیماری های مفاصل

چند ساعت قبل از ورزش غذا بخوریم؟

مسمومیت 148 کردستانی بر اثر مصرف قارچ های سمی/ یک نفر فوت شد

فصل بهار و احتمال ابتلا به آسم و بیمار یهای تنفسی

تاثیر ورزش بر سلامت و قدرت ذهن

عوامل تاثیرگذار در "فشار خون بالا" از زبان یک متخصص

اجرای گام به گام برنامه پزشک خانواده در سال 97

قارچ های سمی تفاوت بارزی با قارچ خوراکی ندارند

نوشیدنی که هر روز 9 دقیقه به عمر شما می افزاید

در جدیدترین تحقیقات محققان کلم بروکلی ضد «سرطان روده» است

توصیه هایی غذایی ماه رمضان را جدی بگیریم

این اشتباه در حمام می تواند باعث "ریزش مو" شود

مسمومیتی که تنها درمان آن پیوند اورژانسی کبد است

فصل بهار و احتمال ابتلا به آسم و بیمار یهای تنفسی

هفته چهاردهم بارداری - کاهش تهوع صبحگاهی

این آگهی ها تن آدم را می لرزانند/ کار در برابر غذا

استراتژی جدید برای درمان هپاتیت B

قارچ های سمی در صورت ورود به بدن پادزهر ندارد

زمان طلایی درمان سکته مغزی 3 تا 4.5 ساعت است

فست فود یکی از عوامل ایجاد بیماری ها/ مردم در اهدای عضو از یکدیگر سبقت بگیرند

چگونه در ماه رمضان سلامت بدن را حفظ کنیم؟

مسمومیت 4 نفر ناشی از مصرف قارچ سمی در چهارمحال و بختیاری

هشدار درباره قارچ سمی

برنامه پزشک خانواده در سال 97 گام به گام اجرا خواهد شد

شباهت قارچ های سمی با خوراکی / علایم مسمومیت با قارچ

آقای وزیر کنترل جمعیت را متوقف کنید/ آیا وزارت بهداشت مخالف رشد جمعیت است؟

قارچ های سمی در صورت ورود به بدن پادزهر ندارد

هیچ نوع گزارشی از مسمومیت قارچ در خوزستان ارائه نشد

مردم از مصرف لبنیات غیر پاستوریزه پرهیز کنند

وقتی یک بیماری وحشتناک سوژه نمایشگاه هنرمند شد

وقتی یک بیماری وحشتناک سوژه نمایشگاه هنرمند شد