مطالب مرتبط:
تاثیر دستمزد کارگران بر قیمت تمام شده تولید به چه میزان است؟
تغییر در کمیته کنترل نوجوانان آسیا؛ درخشنده رییس شد
کی روش: سیاست حضور خانواده ها در ورزشگاه ها تغییر خواهد کرد
از گرما در آلاسکا تا زیر آب رفتن کیش؛ تغییر اقلیم جدی ست
پالوتا: با تغییر شرایط دیگر نمی خواهیم بازیکنانمان را بفروشیم؛ آلیسون ستون رم برای آینده خواهد بود
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 4 اردیبهشت 1397 ساعت 10:552018-04-24اقتصادي

کارفرماها آنقدر که سر دستمزد چانه می زنند، سر باقی مطالباتشان دوندگی نمی کنند/چه کسانی قوانین را به ضرر تولید تغییر می دهند؟


در میزگرد بر ضرورت تمکین دولت به قانون کار و قانون اساسی و پرداختِ «هزینه های اجتماعی» تاکید شد، ضمن اینکه فعالان کارگری اذعان کردند مزد تعیین شده برای سال جاری به هیچ وجه «رضایت بخش» نیست.

- --> کد خبر: 615028 1397/02/04 10:55:04 در میزگرد بر ضرورت تمکین دولت به قانون کار و قانون اساسی و پرداختِ هزینه های اجتماعی تاکید شد، ضمن اینکه فعالان کارگری اذعان کردند مزد تعیین شده برای سال جاری به هیچ وجه رضایت بخش نیست.

به گزارش سایت قطره و به نقل ازخبرنگار ایلنا، افزایش دستمزد حدوداً بیست درصدی و اینکه این میزان دستمزد جدا از کمیت خود، چقدر ارزش کیفی دارد، موضوع اصلی میزگردی است که در آن فعالان صنفی کارگری و کارفرمایی حضور داشتند.

علی خدایی (عضو کارگری شورای عالی کار و عضو هیات مدیره کانون عالی شوراها) معتقد است گرچه رقم ریالی دستمزد رضایت بخش نیست، اما روند طی شده در مذاکرات مزدی دو سال اخیر، روندی مثبت و رو به جلو بوده است.

مازیار گیلانی نژاد (فعال کارگری مستقل) ضمن تایید پافشاری نسبی نمایندگان کارگری در مذاکرات مزدی امسال، بر توازن قوا به نفع کارفرمایان تاکید دارد و در نهایت اصغر آهنی ها (نماینده کارفرمایان در شورای عالی کار و عضو هیات مدیره کانون عالی کارفرمایان) بر این باور است که مشکلات و کاستی های فضای تولید، افزایش بیشتر دستمزدها را در شرایط فعلی ناممکن کرده است؛ مگر اینکه دولت پرداخت هزینه های اجتماعی را متقبل شود.

قصد داریم درباره روند مذاکرات تعیین دستمزد 97 در شورای عالی کار و به طور کلی مزد صحبت کنیم.

می خواهیم نظرات مختلف در این زمینه را داشته باشیم و درباره این بحث کنیم که آیا مذاکرات و نتایج آنها قانع کننده بوده است یا خیر؟ آیا مزد تعیین شده می تواند گامی رو به جلو برای حل دهه ها مشکلات معیشتی کارگران باشد؟ آیا امکان تعیین میزان دیگری از دستمزد وجود داشت؟ توقعات کارگران چقدر است و این میزان تعیین شده چقدر توانسته توقعات کارگران را برآورده کند؟ مازیار گیلانی نژاد: در ابتدا به دوستان در جلسه و کسانی که در رابطه با مسائل مزدی کار کرده اند، خسته نباشید می گویم.

در هر مذاکره ای، توازن قوا است که حرف اول را می زند.

در زمانی که توازن قوا روز به روز دارد به ضرر کارگران و زحمتکشان ایران تغییر می کند، در مذاکرات مزدی هم تیغ نمایندگان کارگری برش نخواهد داشت.

در حقیقت، ما شاهد سه جانبه گرایی نیستیم، بلکه دوجانبه گرایی را می بینیم.

ما کارگران دولت را به عنوان نماینده کارفرمای بزرگ می بینیم.

در واقع، در جلسات شورای عالی کار، دو نماینده کارفرمایی در مقابل یک نماینده کارگری نشسته اند تا در مورد مزد مذاکره کنند.

بی تردید کارفرما برنده این مذاکرات خواهد بود.

به رغم تلاش های نمایندگان کارگران، معتقدم امسال بزرگترین دستبرد به دستمزدهای طبقه کارگر ایران زده شده است.

چرا؟ به خاطر نوسانات اخیر بازار ارز؟ مازیار گیلانی نژاد: ارز یکی از موارد است.

دستمزد دو نوع است؛ دستمزد ریالی و نقدی و دیگری، کیفیت دستمزد.

برای ما کیفیت دستمزد بسیار مهم است.

وقتی دولت به بخش بزرگی از اندوخته های کارگران دستبرد می زند مبین پایین آمدن کیفیت دستمزدهاست.

با کارهایی که کرده اند، عملاً دفترچه های تامین اجتماعی ما به ورق پاره تبدیل شده است.

بخش درمان تامین اجتماعی بی تردید ضعیف تر هم خواهد شد.

هم اکنون اگر کارگری برای انجام ام آرآی به بیمارستان میلاد که متعلق به تامین اجتماعی ست، رجوع کند، دو ماه باید در نوبت بماند.

این دستبرد موجب سرپوش گذاشته شدن بر بدهی های دولت به تامین اجتماعی شده است.

بنابراین کارگری که می توانست از یکسری مزایا در تامین اجتماعی برخوردار شود، آنها را هم از دست داد.

این امر به معنای پایین آمدن کیفیت دستمزد در این قسمت است.

مساله دیگر قراردادهای سفیدامضا است.

بحث دیگر هم امنیت جانی کارگران است.

از آقای خدایی می پرسم آخرین باری که بازرس های وزارت کار برای ارزیابی ایمنی به کارگاه شما آمدند، چه زمانی بود؟ همین چند روز پیش، چند نفر از کارگران در یکی از پروژه های نفتی به خاطر اینکه سبد حامل آنها پاره شده، از بالا سقوط کرده و در اثر جراحات وارده، جانشان را از دست داده اند.

کدام کارفرمایی چنین نیازی را می تواند تامین کند؟ کارگران جانشان را در حین کار از دست می دهند.

بنابر آنچه گفتم، کیفیت دستمزدها روز به روز دارد کمتر می شود.

دلیل آن چیست؟ عقب نشینی های کارگران در مذاکرات مزدی.

براساس مباحثی که مطرح کردید، این بیست درصد افزایش حداقل مزد را در این بستر چگونه می بینید؟ مازیار گیلانی نژاد: اکنون می خواهم به دستمزد ریالی بپردازم.

امروز سوار مترو شدم و شاهد این بودم هزینه بلیت مترو بالا رفته است، مترویی که پراستفاده ترین وسیله حمل و نقل عمومی کارگران است.

دوستان بیایند هزینه رفت و آمد دو تن از اعضای یک خانوار چهارنفره را که با مترو جابجا می شوند، محاسبه کنند.

برای دونفر روزی چهارهزار تومان که در ماه می شود سی هزار تومان.

در واقع، ده درصد مزد مصوب برای سال 97، صرف حمل و نقل عمومی می شود.

بیایید محاسبه کنید اگر یک خانواده 4نفری بخواهد روزی سه وعده نان و پنیر بخورد، هزینه آن چقدر می شود؟ مرغِ کیلویی 6500 تومان، امروز 8هزار تومان است.

قسمت ریالی دستمزد به هیچ وجه با تورم کالاهای مورد نیاز کارگران همخوانی ندارد.

به علاوه، خود دولت هم با نوسانات ارزی اخیر، حدود سی درصد از قدرت خرید کارگران کاسته است.

بنابراین، این 19 درصد افزایش دستمزد، یک افزایش صوری است و یکی از ترفندهای کارفرمایان برای نابود کردن قدرت خرید کارگران است.

اگر حتی دستمزدها صد درصد هم افزایش یابد، فایده ای نخواهد داشت چراکه کارفرمایان می توانند با گران کردن کالاها به جبران هزینه های خود بپردازند.

شما وقتی که باید مواد اولیه خودتان را با ارز گران قیمت بخرید، طبیعتا کالایتان را گران خواهید کرد.

در نتیجه، موج این گرانی ها باز هم به طبقه کارگر برمی گردد و افزایش ریالی دستمزد، موضوعیت خود از دست خواهد داد.

علی خدایی: برداشت من از مساله دستمزد همانست که بارها در رسانه های مختلف مطرح کرده ام.

طبیعی است با دوستان مان در کارگروه دستمزد و سایر دوستان در دولت به این نتیجه رسیدیم که برای تامین حداقل های زندگی یک خانوار 3.

3 نفری، ماهیانه باید دومیلیون و ششصد و هفتادهزار تومان درآمد وجود داشته باشد ولی نهایتا مزدی را که تصویب کردیم، نصف این رقم است.

نمی توان گفت مزد تعیین شده عالی بوده و یا مورد رضایت ما بوده است و یا می شود از آن دفاع کرد.

نه من و نه هیچ یک از اعضای کارگری حاضر در مذاکرات مزدی از رقم تعیین شده اظهار رضایت نکردند و نمی توانند بکنند چراکه قصد داریم حداقل این مزد را برسانیم به آن سبد معیشتی که بر سر آن توافق کردیم؛ این واقعیتی است و کسی نمی تواند آن را کتمان کند.

این را هم باید درنظر گرفت که در مذاکرات مزدی نمی توان روی تورم انتظاری حساب کرد یا عدد متقنی برای این تورم داشت؛ امسال هم اتفاقی که افتاد متاسفانه این بود که در اولین ماه از سال جدید، به علت نوسانات ارز و فضای کلان اقتصاد، قسمت عمده قدرت خرید دستمزدها از دست رفته است.

اگر بخواهیم به صورت مجرد مزد امسال را بررسی کنیم، گام هایی رو به جلو داشته ایم.

من نمی خواهم زحمت دوستان خودمان و یا بقیه دوستان را نادیده بگیرم.

ما اصرار بر این نکته داشتیم نرخ تورم نمی تواند مرجع تعیین دستمزد قرار گیرد.

با توجه به آن ویژگی هایی که نرخ تورم دارد و دلایل آن قبلا تکرار شده و الان هم من نمی خواهم وقت جلسه را با آنها بگیرم، میانگین تورم در هزینه های ضروری خانوار همواره بالاتر از آن میانگین تورم رسمی هست که اعلام می شود.

نکته کلیدی دوم فاصله ای هست که بین حداقل های زندگی و معیشت در مقطع فعلی افتاده است.

تاثیر تورم روی عدد هزینه های ما است درحالیکه افزایش دستمزد روی درآمد است.

وقتی که هزینه ماهیانه دومیلیون و 670هزار تومان است اگر فرض بگیریم تورم ده درصدی هم اتفاق افتاده باشد یعنی افزایش هزینه 267هزار تومانی.

ولی وقتی دستمزد یک میلیون تومان است، اگر شما ده درصد اضافه کنید، فقط 100هزار تومان افزوده می شود.

مجددا اگر امسال قرار بود به اندازه نرخ تورم مزد را افزایش دهند، مجددا 167هزار تومان به فاصله بین حداقل های زندگی و دستمزد افزوده می شد.

تعبیری که در شورای عالی کار از دوسال پیش به این طرف دارم تکرار می کنم این است که قطار ترمز بریده ی معیشت کارگران در حال سقوط است.

خطی که در دوسال گذشته داریم دنبال می کنیم، ابتدا توقف این روند است.

بهبود را فعلا بگذاریم کنار، کاری کنیم این روند متوقف شود.

مزدی که امسال تعیین شد، این ویژگی را دارد که بتواند روند سقوط ارزش دستمزد در مقابل هزینه های زندگی را متوقف کند اما بهبود نمی بخشد.

این را نباید فراموش کرد معیار ما برای تعیین سبد معیشت، هزینه های صورت گرفته سال در مقطعی که ما در حال تعیین دستمزد بودیم، هنوز اثر افزایش قیمت ارز در زندگی ما محسوس نبود.

این افزایش نرخ ارز اثر خود را در مذاکرات مزدی برای سال 98 نشان خواهد داد.

با قاطعیت می توانم بگویم پیش بینی نرخ تورم آینده در کشور ما غیرممکن است چراکه ثبات در اقتصاد وجود ندارد.

چیزی قابل پیش بینی نیست.

قبل از عید ما و یا هیچ اقتصاددانی پیش بینی نمی کرد نرخ دلار به 5هزار و خرده ای و یا 6هزار تومان برسد.

البته ممکن است الان کسی پیش بینی کند به 12هزار تومان هم برسد.

منتها پیش بینی ای که پشت آن تحلیل علمی-منطقی داشته باشد فعلا وجود ندارد.

این اتفاقات باعث می شود ما نتوانیم نرخ تورم سال آینده را پیش بینی کنیم.

اما در کل می توانم بگویم گامی رو به جلو داشته ایم که نرخ تورم به عنوان موضوع مذاکرات تقریبا امسال در مذاکرات کنار گذاشته شد.

بیشتر سعی کردیم فاصله ای را که بین سبد معیشت سال گذشته و امسال وجود دارد پوشش دهیم.

انتقاداتی وجود دارد منتها نمی توانیم این را کتمان کنیم که نهایتا امضای من پای آن صورت جلسه هست؛ این یعنی رضایت.

نهایتا ما به یک رقمی رضایت دادیم.

اما این رضایت شرایطی دارد.

آیا شرایط اقتصادی ما و شرایط مختلف کارگری ما اجازه می داد امسال بیشتر از این رقم را تصویب کنیم؟ من احساس می کنم بر سر سقف آن چیزی که مقدور بود چانه زنی کردیم.

با در نظر گرفتن جمیع جهات، من جمله همان بحث توازن قوایی که آقای گیلانی نژاد مطرح کرد، مزد را تعیین کردیم و به آن مبلغ رضایت دادیم.

نگاهی به خود جامعه، وضعیت اقتصاد، وضعیت امنیت شغلی کارگران، همه این ها چیزهایی بود که در ذهن ما در حین مذاکرات نقش داشت.

نمی توان از این ها غافل شد.

منتقدانی داریم که می گویند چرا در بحث سایر سطوح، در دستمزدهای بالای دومیلیون تومان، افزایش خیلی کمتر از حداقل است.

ما این انتقادات را به جان می خریم، قبول داریم.

اما اگر پراکندگی کارگران را درنظر بگیریم و بنشینیم در جایگاه تصمیم گیری، مجبوریم نهایتا به سمتی برویم که قشر بیشتری از افرادی که داریم نمایندگی می کنیم، منتفع شوند.

یعنی باتوجه به محدودیت هایی که در توانمندی ها دارید، مجبورید گزینشی عمل کنید؟ علی خدایی: هم براساس توانمندی ها و هم طبق تکلیفی که داریم.

ببینید طبق آمار رسمیِ موجود، بیش از 82درصد کارگران، دستمزد زیر یک میلیون و چهارصدهزار تومان دریافت می کنند.

میانگین دستمزد پرداختی سایر سطوحِ ما نیز حدود یک میلیون و دویست هزار تومان است.

ما اگر میانگین را محاسبه کنیم با مصوبه مزدی امسال، میانگین سایر سطوح به اندازه حداقل مزد و یا بالاتر از حداقل مزد، افزایش داشته است؛ هرچه دستمزد رو به بالا می رود، این افزایش کمتر می شود که آن هم علتی دارد.

دستمزد بالای دومیلیون تومان را کمتر از ده درصد کارگران ما دارند و ثانیا افرادی که بالای دومیلیون تومان دستمزد دارند از قدرت چانه زنی انفرادی هم برخوردارند.

با این تصورات می رویم به سوی قشر حداقل بگیرمان.

اگر بخواهیم دستمزد امسال را با روند ده سال اخیر مقایسه کنیم، به نظر من اتفاقات خوبی در حیطه دستمزد افتاده است؛ از عددش دفاع نمی کنم.

ولی روندی که برای رسیدن به این رقم طی شد، روندی بود که به اتحاد جامعه کارگری بیشتر کمک کرد.

در کل اگر بخواهم در یک جمله بگویم باید اذعان کنم از عدد مزد راضی نیستیم اما از روند طی شده خوشنودیم.

شما گفتید امسال آرمان شما رسیدن رقم دستمزد به سبد معیشت محاسبه شده ، نبود؛ بلکه هدف، پرکردن فاصله بین سبد معیشت پارسال و امسال بوده است؛ درست است؟ گرچه هیچ کدام از این سبدها در دستمزد اعمال نشد.

علی خدایی: توقف روند نزولی ارزش دستمزد در مقابل هزینه های زندگی ، هدف ما در دوسال و نیم گذشته بوده است و اینکه فقط بتوانیم شرایط را ثابت نگه داریم چراکه در گذشته و تا همین سال گذشته، این روند به صورت نزولی بوده است.

علت آن هم این بود که در سال های قبل رویه ی معمول این بود که اکثر مسئولان می آمدند دستمزد را دو درصد بالاتر از تورم تعیین می کردند و بعد همان را در بوق و کرنا می کردند که بله ما دو درصد از فاصله ایجاد شده را پرکردیم.

ما نمایندگان کارگری فریاد می زدیم شما نه تنها فاصله را پرنکردید بلکه عمیق تر هم شده است.

به همین خاطر از درصد و تورم خارج شدیم و رفتیم روی بحث ریال.

ما نمایندگان کارگری هر عددی مطرح می شد سریعا آن را تبدیل به ریال می کردیم.

نهایتا آن ریال بود که به عنوان خط قرمز و نه به عنوان حد رضایت بخش تعیین شد.

درنتیجه نهایتا فقط عدد خط قرمزمان محقق شده است.

آقای آهنی ها شما به عنوان نماینده کارفرمایان آیا از این نرخ بیست درصد تعیین شده راضی هستید؟ اصغر آهنی ها: واقعیت این هست که نه در این بحث، بلکه همه مباحث کارگری-کارفرمایی که مطرح می شود، بحث کار است که مهم است.

کار در کشور ما ابزارهای مختلفی دارد کارآفرین، کارفرما، کارگر و.

طبیعتا این ها بخشی واحد از جامعه هستند نه دو بخش مجزا؛ تضادی در کار نیست.

کارگر و کارفرما جدال نمی کنند؛ بحث می کنند تا به یک جمع بندی برسند.

حرف هایی که درباره توازن قوا و ضعف کارگران در توازن قوا مطرح شد، اصلا درست نیست.

بارها گفته ام ما در بحث های موضوعی دغدغه ی وضعیت معیشت و زندگی افراد را دارند، ما کارفرمایان هم نگران بحث حفظ اشتغال و حفظ شرایط موجود هستیم.

مستحضرید 80درصد کارگاه های ما، کارگاه های کوچک هستند که آسیب پذیری بسیار بالایی دارند.

همین الان 30-40درصد این قبیل کارگاه ها خوابیده هستند؛ 20-30درصد هم دچار معضلات زیاد هستند؛ شاید فقط 5-10درصد باشند که مشکل چندانی ندارند.

ما در چنین شرایطی هستیم.

اعتقاد من این است که اگر کمتر بخوریم ولی همه با هم بخوریم بهتر از این است که ما بخوریم و دیگران نخورند.

مستحضرید که در زمینه بحث سبد معیشت دوسال است اتفاقات خوبی افتاده و ما کارفرمایان در کنار دوستان کارگری، اقدام مشترک بزرگ و پسندیده ای انجام داده ایم.

قبل از آن، اصلا معیاری در کشور وجود نداشت.

ما حتی با اعداد و ارقام این سبد با دید باز برخورد کردیم.

ما در همین سبد در سال گذشته نسبت به سال قبل آن در زمینه اقلام مصرفی خانوار 8.

3درصد رشد داشتیم.

بنابراین بحث اخیر را باید با مباحث کلان اقتصادی از هم جدا کنیم؛ نمی توان همه را با هم مخلوط کرد.

ولی ارتباطات آنها را با هم باید دید.

اصغر آهنی ها: مسائل اجتماعی-اقتصادی کلان وقتی بر من تولیدکننده تاثیر گذاشت بر شما (کارگر) هم اثر می گذارد.

در مورد بازرسی از کارگاه، همواره بازرسان وزارت کار برای بازدید از کارگاه می آیند و گزارش هایشان را هم ابلاغ می کنند.

چنین مباحثی مربوط به بحث دستمزد نیست.

مسائل را باید ریشه ای تر دید.

کاری که روی سبد معیشت در دو سال گذشته صورت گرفت، یک پایه و زیرساخت خوب بود.

در قانون کار معیار دستمزد، سبد معیشت و تورم است.

به دو بند قانون باید توجه کنیم.

امسال تورم 8.

2درصدی داشتیم؛ باور کنید امسال یکی از سنگین ترین جلسات در دوران شورای عالی کار بود؛ البته مذاکرات بسیار هوشمندانه بود.

نکته مهم هم این است که وزنه دولت به سمت کارگران بود.

امسال دولت کمک هایش را نه به کارفرمایان، بلکه به کارگران کرد.

البته دولت ماهیتا کارفرماست و به نوعی بزرگترین کارفرما هم هست.

اصغر آهنی ها: از نظر ما نمایندگان جامعه ی کارفرمایی، کارفرما فقط کارفرمای بخش خصوصی است.

دولت در اساس تنظیم کننده روابط درون جامعه است که آن بحثی دیگر است.

در این دوره شورای عالی کار، مباحث و موضع گیری های گروه ها بسیار هوشمندانه بود.

دوصدایی در هیچ جمعی و در هیچ گروهی نداشتیم و همه چیز در عین احترام پیش رفت.

در تعیین دستمزد درصدی بیش از نرخ تورم را اعمال کردیم اما این را در نظر بگیرید که اگر بیش تر از بیست درصد، مزد را افزایش می دادیم، بسیاری واحدهای ما تعطیل می شدند؛ طبیعی ست که ما چنین چیزی را نمی خواهیم.

با چه استدلالی این حرف را می زنید؟ اصغر آهنی ها: آمار این را می گویند.

بسیاری از شهرک های صنعتی همین حالا هم تعطیل شده اند.

درباره اینکه بسیاری از شهرک های صنعتی، به خصوص در استان های کمتر برخوردار تاکنون تعطیل شده اند توافق وجود دارد.

اما آیا ثابت شده که دستمزد کارگر دلیل این تعطیلی است؟ چند درصد این ورشکستگی ها، تاثیرگذاری مزد است؟ اصغر آهنی ها: بعضی ها تاثیر مزد در قیمت تمام شده را بین 5 الی 7 درصد اعلام می کنند، اما وضعیتِ ملموس و عینی به گونه ای دیگر است.

وقتی قرار است آمار چیزی محاسبه شود،د باید توزیع نرمال آن را سنجید.

نباید نقاط پراکنده را گرفت.

نمی توان صرفا از بخش نفت، گاز و پتروشیمی که در آن سهم دستمزد از هزینه تولید به زحمت به یک درصد می رسد را مبنا گرفت؛ در صنایعی که دست مردم است هزینه های دستمزد بسیار بالاست.

آقای خدایی آیا شما با چنین توضیحی موافقید؟ علی خدایی: اینکه دولت امسال سمت گیری اش به سمت کارگران بود، برای من قابل هضم و قابل قبول نیست.

ما نمایندگان کارگری در مذاکرات امسال به دو مانع برخورد کردیم؛ زمان هایی بود که کارفرمایان مخالف افزایش دستمزد بودند، مواردی هم بود که دولت مخالف بود.

به اعتقاد من، ما هم زمان داشتیم با دو کارفرما مذاکره می کردیم.

اگر بخواهیم درباره ربیعی (وزیر کار) قضاوت کنیم؛ بله زمان هایی بود که وی اجازه قطع روند جلسات را نمی داد.

ربیعی تاکید داشت نهایتا باید به یک توافق برسیم.

اما نمی توان برخورد ربیعی را ملاک برای تعیین موضع رسمی دولت قرار بدهیم و گفت دولت به نفع کارگران عمل کرد.

نه؛ این طور نبود.

خیلی جاها ایستادگی دولت در مقابل ما بسیار بیشتر از کارفرمایان بود.

جاهایی بود که من احساس می کردم اگر از سد کارفرمایان رد شوم، از سد دولت نمی توانم بگذرم.

دولت را نباید از موضع وزارت کار دید چراکه از طرف دولت وزارت خانه های صنعت، تجارت و معدن و وزارت اقتصاد و دارایی هم در مذاکرات حضور داشتند.

به شخصه می توانم بگویم تیم مشاوران اقتصادی دولت از خارج از شورا، روی مذاکرات تاثیر می گذاشتند.

در روند مذاکرات، جاهایی بود که فکر می کردیم مانع اصلی، دولت است.

دولت، وزارت کار نیست.

وزارت کار به دلیل نزدیکی ای که هم به گروه کارگری و هم کارفرمایی دارد، سعی کرد مساوات را رعایت کند.

دقیقا نقش میانجی را بازی کرد.

انصافا همان قدر که به ما اهمیت می داد، به کارفرمایان هم بها می داد.

درستش هم همین است دیگر.

دولت باید نقش میانجی را ایفا کند.

علی خدایی: نقش میانجی وزارت کار را می پذیریم، اما اینکه خود وزارت کار چقدر در بدنه دولت تاثیرگذار است، نمی دانیم.

همه دوستان کارفرمایی امروز به این امر واقف هستند که امروز مشکل تولید ما، دستمزد کارگر نیست حتی اگر سهم آن بالا باشد.

مولفه هایی (موانعی) در تولید وجود دارد که کارفرمایان فکر می کنند که لاجرم باید آنها را رعایت کنند.

مثل مالیات تکلیفی، عوارض شهرداری، هزینه مبادله و.

متاسفانه تنها جایی که نه قانون، ضمانت اجرایی برای آن دارد و نه بدنه مستحکم و یا انسجام کارگری ای برای حفاظت از آن وجود دارد، دستمزد کارگران است.

چرا کسی برای قاچاق کالا و یا هزینه های مبادله ای کاری نمی کند؟ به نظر من کم مقاومت ترین جایی که می توان سربار هزینه های تولید را روی آن سرریز کرد، قانون کار، دستمزد کارگران و امنیت شغلی است.

اینجا جایی است که دارد اجحاف صورت می گیرد.

اینکه ما می گوییم با کارفرمایان تضاد منافع داریم به معنای دشمنی نیست؛ این به معنای این نیست که ما در یک مسیر نیستیم.

درباره توازن قوا هم باید بگویم اینکه کارگران به رغم گستردگی، در موضع ضعف در مقابل نهادهای قدرت قرار دارند را نمی شود کتمان کرد.

اظهارات کارفرمایان تولیدکننده بر این مبناست که هزینه های تولید، ناعادلانه بالاست و نمی توان آن را کم کرد، لذا در این نقطه ای که ایستاده ایم چون آن هزینه ها را نمی توانیم کم کنیم، از مزد کارگر کم می کنیم.

اصغر آهنی ها: واقعیت قضیه این است که من و کارگرم در یک کشتی نشسته ایم؛ امروز آن فردی که سکاندار است، اوضاعش به مراتب بدتر است، کلی استرس و نگرانی دارد؛ این نگرانی و اضطراب، بدترین درد است.

هر کدام داریم از زاویه خاص خودمان به قضیه نگاه می کنیم اما نکته اینجاست که عوامل متعددی داریم در کشور که تولید را معنادار نمی کند؛ در کشوری که قوانینش تولیدمدار نیست، در کشوری که رویه ها و قوانین، دلال پرور است، یک دلال به راحتی از خیلی از سدها می گذرد اما یک تولیدکننده نمی تواند؛ خُب در این شرایط تولیدکننده چه کار کند؟ امروز مامور دارایی می آید و به انحاء مختلف برای تولیدکننده مالیات می تراشد؛ در لایه های پایین اتفاقاتی که دارد می آفتد به نفع تولید و کارفرما نیست، شاید در لایه های بالا داد حمایت از تولید سر می دهند اما در لایه های پایین همه چیز به ضرر کارفرمای تولیدی ست؛ مثلاً بحث هدفمندی یارانه ها را مطرح کردند که هزینه های تولید پرداخت شود، نه تنها این هزینه ها را نپرداختند بلکه بار آن را چندبرابر کردند؛ از این نمونه ها زیاد داریم، یک نمونه دیگر نرخ سود بانکی ست که تا سی درصد بالا می رود.

آیا تولیدکننده می تواند با بهره ی سی درصدی تولید اقتصادی داشته باشد؟ درِ دروازه ها باز است و قاچاق راحت وارد کشور می شود؛ مقام معظم رهبری بر امحای قاچاق کشف شده تاکید کردند، اما مسئولان اجرایی این کار را انجام ندادند؛ سرمایه های دلالان را آتش نزدند.

آقا فرمودند اگر بار کولبران برای امرار معاششان ضروری ست به اینها کاری نداشته باشید، بروید سراغ دانه درشت ها ولی آمدند دقیقاً روی همین کولبران دست گذاشتند و با آنها برخورد کردند.

مشکل این است که همه مسئولان اجرایی سوال کننده و منتقد هستند، پس چه کسی باید وارد اقدام شود؛ چه نهادی باید کار اجرایی در جهت منافع تولید انجام دهد؟ به راستی چه کسانی هستند که در دولت و مجلس لابی گری انجام می دهند و قوانین را به ضرر تولید تغییر می کنند، مثل همان بلایی که بر سر منابع تامین اجتماعی آوردند.

در دولت احمدی نژاد، تامین اجتماعی را از شرکای اجتماعی گرفتند و شورای عالی تامین اجتماعی را منحل کردند و متاسفانه مجلس آن زمان هم تصویب کرد؛ ما انتظار داشتیم مجلس فعلی بیاید حق و حقوق کارگران و کارفرمایان را به آنها برگرداند که این اتفاق نیفتاد.

می خواهم بگویم من و کارگرم در به وجود آمدن بسیاری از مشکلات نقشی نداریم و متاسفانه کاری هم از ما برنمی آید.

مازیار گیلانی نژاد: من یک مساله مهم را در ابتدای صحبتم مطرح کنم؛ من آن دیدگاه شما را نمی پذیرم که ما (کارگر و کارفرما) خیلی با هم برادری و مودت داریم؛ البته اینکه در یک قایق نشسته ایم را قبول دارم؛ اما شما هم قبول کنید اگر این قایق سوراخ شود، شما کارفرمایان جلیقه نجات دارید و به راحتی در آب می پرید اما ما کارگران غرق می شویم.

من فکر می کنم باید کارفرمایان دولتی و خصوصی را از هم جدا کنیم؛ مشکلات کارفرمای بخش خصوصی زیاد است؛ اما به طور عام یک سوال کلیدی را مطرح می کنم؛ آیا کارگران باعث ورشکستگی واحدها شده اند یا مدیریت غلط، حقوق های نجومی، بی توجهی و به روزنکردن تجهیزات و تاسیسات؟ همین کارفرمای بخش خصوصی چه بر سر واحدهایی مثل هپکو و آذرآب آورده؟ برای واحدها یک قیمتی ارزیابی می شود ولی به یک دهم یا یک بیستم این قیمت به بخش خصوصی واگذار می شود؛ چرا؟ منِ کارگر اگر خانه ی مسکونی ام را بفروشم، می توانم با آن قیمتی که به بعضی ها واگذار کرده اند، کارفرما بشوم؛ بعد همین کارفرمایان با سوءمدیریت خود برای کشور مشکلات امنیتی به وجود می آورند؛ کارگر را به کف خیابان می کشانند؛ یعنی مجبورش می کنند برای پیگیری مطالباتش به خیابان بیاید.

در مواقع حساس هم کارگران فقط در میدان هستند؛ کارفرما شاید نتواند کارخانه را بزند زیر بغلش و برود اما پول ها را برمی دارد و هرجا که بخواهد و صلاح بداند از میدان دَر می رود ؛ این کارگر است که همیشه می ماند با مرارت ها؛ در عراق و سوریه هم کارگران با داعش جنگیدند، پس به عقیده من چندان برادری و مودتی در اساس در کار نیست.

موضوع دیگر این است که در سال های اخیر کارفرمای خصوصی و کارفرمای دولتی در یک تعامل مشترک قصدِ نابود کردن زیرساخت های کشور را دارند.

حالا درست است که بخشی اش سیاست های دولت هاست؛ اما بخشی از ناکارآمدی ها به مدیریت بخش خصوصی برمی گردد.

در بخش خصوصی کارفرماهایی هستند که از زیر بیمه درمی روند، از زیر مالیات درمی روند، حق و حقوق کارگر را نمی دهند و از آن طرف تولید را با سوءمدیریت به مخاطره می اندازند؛ همان مدیرانی که عید نوروز را با دویست هزار دلار در تعطیلات خارج از کشور می گذرانند.

اگر قاچاق کالا را هم یک خطر بزرگ برای تولید ملی می دانید، ضعف از خودِ دولت است؛ چطور با این همه امکاناتِ رصد و ردیابی، نمی توانند جلوی قاچاق کالا را بگیرند؟ پس بخشی از مشکلات بر ذمه بخش دولتی ست و بخشی بر ذمه خصوصی ها.

وقتی دولت نمی تواند بانک ها را مجبور به اجرای قانون کند و جلوی مافیای مالی را بگیرد، معلوم است که تولید در سیاهچاله می افتد.

پول های مملکت باید بیاید در بخش خصوصی هزینه شود، تولید را رونق ببخشد و تجهیزات را به روز کند؛ درنتیجه شما کارفرمای خصوصی بروید اینها را به دولتی بگویید که اهمال کرده.

اصغر آهنی ها: فکر می کنید ساکت مانده ایم و نگفته ایم؟ مازیار گیلانی نژاد: اگر زورتان نمی رسد، گناه من کارگر چیست؟ اصغرآهنی ها: منِ کارفرما زورم نمی رسد؛ شمای کارگر زورت به دولت می رسد؟ حرفی که آقای آهنی ها به عنوان نماینده ی کارفرمای تولیدی نه کارفرمای رانتی می زند این است که من زورم نمی رسد به دولت؛ یعنی اینجایی که ایستاده ام توان فشار آوردن به دولت را ندارم.

اصغر آهنی ها: مشکل ما این است که بیش از یک دهه است که واگذاری ها به کُننده ها انجام نشده و براساس رانت هایی که بوده واحدها را گرفته اند؛ ما کارفرمایان بخش خصوصی پاسخگوی آن رانت ها و اشتباهات نیستیم.

حرف های شما دردِ دل است، من هم به نوعی همین دردِ دل را دارم اما نمی توانم پاسخگوی اشتباهات آن کارفرمانماها باشم؛ ما نباید تفکر اشتباه داشته باشیم؛ منِ نماینده ی کارفرما با کارفرمانما کار ندارم؛ با دلال کار ندارم؛ من مدافع آن حدود 33 درصد تولیدکننده و صنعتگر هستم که دارند با مشقات بسیار دست و پنجه نرم می کنند؛ حدود 50 درصد هم کارفرمای بخش خدمات هستند که آنها اتفاقا آسیب پذیری شان در مقابل دستمزد بیشتر است؛ حالا شما فرض کنید امسال پنجاه درصد افزایش حقوق کارگران تصویب می شد، اصلا دستمزد می شد دو میلیون تومان، از شمای کارگر می پرسم چند درصد نیروهای کارگاه ها ریزش می کرد، چقدر تعدیل در راه بود؟ علی خدایی: بحث آقای آهنی ها را می پذیرم، اینکه زورمان به دولت نمی رسد و این حرف ها درست است اما یک انتقادی همواره به دوستان کارفرمایی داشته ام و دارم و آن اینکه آنقدر که این کارفرمایان سر دستمزد چانه می زنند، سر بقیه ی مطالباتشان که اتفاقا طرف حساب شان دولت است، چانه نمی زنند و دوندگی نمی کنند.

در همین جلسات مزدی کارفرمایان می توانستند به دولت بگویند ما فلان عدد را برای مزد می پذیریم به این شرط که مالیات تکلیفی را بهمان درصد به ما تخفیف بدهید، اما نگفتند، حتی پیشنهاد دادیم ولی نگفتند.

من کارگر که نمی توانم به دولت بگویم مالیات تکلیفی کارفرما را ببخش؛ چطور ما کارگران، معیشت را به یک ادبیات رایج در جامعه تبدیل کردیم، شما کارفرمایان هم بحث بخشش مالیاتی را به یک ادبیات رایج تبدیل کنید؛ حالا شاید فی الفور به نتیجه نرسید، دو سال دیگر، چهار سال دیگر به نتیجه برسید، اما به هر حال باید از یک جا شروع کنید مطالبه گری را.

به اعتقاد من کارفرماها آنقدر که در مقابل حقوق کارگر ایستادگی می کنند، در مقابل دولت، تند و تیز نیستند، علتش هم این است که عده زیادی از آنها وابسته به دولت هستند، پیمانکار و زیرمجموعه دولت هستند؛ ما کارفرمایِ مستقل واقعی که بیاید بایستد مستقلانه حرفش را بزند در عرصه های کلان کم داریم؛ به همین دلیل من شخصاً به تعدادی از کارفرمایان که واقعا دارند تولید انجام می دهند و با مشکلات بسیار روبرو هستند و دغدغه مند هستند، خیلی احترام می گذارم؛ اما بخش زیادی هم هستند که فشارشان فقط روی کارگر است و بس؛ آخر آن پیمانکاری که رفته از نفت پروژه گرفته و به چاه نفت وصل است و از کارفرما به ازای هر کارگر چهار میلیون تومان می گیرد ولی به کارگر، یک میلیون و صد هزار تومان با چند ماه تاخیر می پردازد، هزار جور قراردادِ من درآوردی از خودش اختراع کرده، آن هم می آید حرف از دغدغه تولید و گرفتاری و مصائب کارفرمایان می زند؛ اینها جالب است و جای تامل دارد.

مازیار گیلانی نژاد: موضوع این است که وظایفی را که دولت باید برای بخش خصوصی انجام دهد، انجام نمی دهد اما کارفرماها معترض نیستید.

دولت شما را تامین مالی نمی کند چون مافیای مالی نمی گذارد، بعد شما به جای آن که آن طرف را زیر فشار بگذارید، همش می گویید اگر حقوق کارگر بالا برود نمی توانیم سرِپا بایستیم.

درست است که اگر حقوق دو میلیون می شد ممکن بود تعدادی از کارگاه های کوچک درشان تخته می شد ولی درنظر بگیرید که همین الان هم کارگاه های کوچک دچار مشکلات اساسی هستند؛ پس همانطور که من کارگر با دولت بر سر کیفیت دستمزد مبارزه می کنم و به دنبال حق اعتصاب و تشکل های مستقل و حفظ استقلال تامین اجتماعی هستیم، شما هم باید با دولت بجنگید و حقوق تان را از آنها بگیرید.

در خیلی از موارد من کارگر و شمای کارفرما باید متحدانه اعتراض کنیم مثل همین بحث تامین اجتماعی.

هم از نمایندگان کارگران و هم از نمایندگان کارفرمایان در شورای عالی کار یک انتقاد دارم و آن اینکه پس از تصویب بند ز تبصره هفت در لایحه بودجه، باید به نشانه اعتراض جلسات شورای عالی کار را ترک می کردید و دیگر هم بازنمی گشتید.

هم کارگران و هم کارفرمایان جلسه را به نشانه اعتراض ترک کردند.

مازیار گیلانی نژاد: دیگر نباید برمی گشتید؛ وقتی همچین دستبردی به اموال کارگران صورت می گیرد، نباید نماینده کارگران به میز مذاکره برگردد.

اصغر آهنی ها: ببینید هزینه های زندگی کارگر دو دسته هزینه است؛ یکی هزینه های اجتماعی و دیگری هزینه های دستمزدی یا ریالی.

در هزینه های اجتماعی دولت اغفال کرده ولی کارگر نگاهش این است که این هزینه ها را هم کارفرما باید پرداخت کند درحالیکه هیچ جای دنیا کارفرما این هزینه ها را نمی پردازد.

منظورتان هزینه های تکلیفی ست که براساس قانون اساسی برعهده دولت است مثل مسکن و آموزش و بهداشت و .

؟ اصغر آهنی ها: بله اگر دولت این هزینه ها را بپردازد نرخ سبد هزینه های کارگر پایین می آید؛ منِ کارفرما دارم 23 درصد برای بیمه و بازنشستگی کارگر به تامین اجتماعی می پردازم، امروز که حداقل مزد یک میلیون و دویست هزار تومان هستند، سیصد و شصت هزار تومان فقط بیمه ی حداقل مزد است ولی دولت سهم سه درصدی خود را نمی دهد؛ حتی خیلی از معافیت های بیمه ای کارفرمایان را نمی پردازد؛ پس ببینید باید هزینه های اجتماعی را گردن دولت بیندازیم.

در شرایط فعلی امکان ندارد کارفرما کلِ مبلغ سبد معیشت را بپردازد؛ پس باید مطالبه گری درست، دقیق و منطقی انجام شود.

ما هزینه هایی را در سبد معیشت دیده ایم که سهم دولت است و کارفرما نباید بپردازد.

ولی خیلی حداقلی در سبد در نظر گرفته اید؛ مثلا اگر می خواستید حق مسکن را واقعی ببینید باید خیلی بیش از اینها برایش در نظر می گرفتید.

اصغر آهنی ها: من خودم به کیفیت زندگی اعتقاد دارم؛ وقتی سهم مسکن، آموزش و درمان را از سبد کارفرما بیرون بکشید و بعد گردن دولت بیاندازید، کار آسان تر می شود و کیفیت زندگی کارگر هم بالاتر می رود.

دولت هم ادعا می کند که توان پرداخت ندارد، بنابراین سیستم، اشکالات ساختاری بسیار دارد و برای اصلاحش نیاز به برنامه و زمانبندی داریم تا بتوانیم مثلا از نقطه A به نقطه B برسیم؛ باید بتوانیم بحث هزینه های اجتماعی را آرام آرام در جامعه جا بیندازیم تا در نهایت دولت آن را در بودجه های سالانه ببیند و به مجلس بفرستد.

امروز کشور در شرایط سخت محاصره ای قرار دارد؛ شوخی نیست این شرایط، یک جنگ اقتصادی تمام عیار است اما به حول و قوه الهی این پیچ دشوار را هم رد می کنیم.

اما حالا بپردازیم به بحث بند ز ؛ ما در جلسه شورای عالی کار نشسته بودیم که خبر تصویب این بند آمد، فوری نامه به مجلس نوشتیم اما توجه نکردند و بند مورد نظر را تصویب کردند؛ لابی گری موافقان بند خیلی سنگین بود و بی توجه به اعتراضات، این بند تصویب شد؛ آن جلسه ما نمایندگان کارفرمایی به همراه نمایندگان کارگری جلسه را ترک کردیم و در دو یا سه جلسه بعدی هم به نشانه اعتراض شرکت نکردیم.

بعد از آن به دعوت ربیعی در جلسه ای شرکت کردیم و گفته شد که پیگیری می کنند قضیه را و خواهش کردند که در جلسات مزدی شرکت می کنیم و امروز هم این موضوع در صدر مطالباتمان هست که پیگیری می کنیم؛ هم از طریق رسانه ها، هم از طریق نامه نگاری به نمایندگان مجلس و هم از راه رایزنی با مسئولان مربوطه.

حتی از تلویزیون خواستیم که با مدافعان لایحه، مناظره زنده داشته باشیم؛ پس به این دلیل که موضوع اصلی زمین نماند و در عین حال بند ز نیز پیگیری شود، به میز مذاکره بازگشتیم.

سوال این است که آیا می شد با عدم حضور مستمر در جلسات شورای عالی کار، نمایندگان مجلس را زیر فشار گذاشت؟ اصغر آهنی ها: وقتی آنها بند را پیشاپیش مصوب کرده بودند، دیگر کدام فشار؟ به این سادگی ها امکان بازگشت نبود؛ ما از طریق شورای نگهبان هم پیگیری کردیم ولی به نتیجه نرسیدیم؛ اینها در تعریف هم گفتند این منابع، موقتی منتقل می شود و بعدِ یک سال برمی گردد و به همین دلیل بود که شورای نگهبان مغایرت با قانون ندید و تصویب کرد.

مازیار گیلانی نژاد: شما نقطه فشار بر دولت و مجلس را از دست دادید.

اگر کارگران الان بخواهند به موضوع بند ز شکایت کنند آیا بخش کارفرمایی هم از این شکایت حمایت می کند.

اصغر آهنی ها: اگر از طریق تشکل های رسمی شکایتی صورت بگیرد، ما نمایندگان کارفرمایی هم همراهی خواهیم کرد.

علی خدایی: در مورد بازگشت به میز و اعتراض به بند ز باید بگویم ترک مذاکره با توجه به مقطع زمانی، بهترین حرکت ممکن بود که همراه کارفرمایان میز را ترک کردیم.

اولین حرکت مشترک ما نوشتن نامه اعتراضی به مجلس بود که متاسفانه جوابی نگرفتیم و ده دقیقه بعد بند ز را تصویب کردند؛ ببینید یک خطای بزرگی را همه ما کارگران در این زمینه انجام دادیم و آن هم غفلت جمعی ما بود؛ از روزی که در برج نُه در بودجه این بند مطرح شد فرصت اعتراض داشتیم اما از فرصت استفاده نکردیم.

به خیلی از بندهای بودجه مثل عوارض خروج از کشور همه اعتراض کردند، هم کارگران و هم رسانه ها، ولی از بند ز غفلت کردیم.

وقتی به خود جُنبیدیم که تصویب شد.

مساله دیگر این است که قرار نیست همه مشکلات کارگران در شورای عالی کار مطرح و حل شود؛ طبق ماده 167 قانون کار، وظیفه شورای عالی کار، عمل به قانون کار است و شاید صلاحیت قانونی برای ورود به بحث تامین اجتماعی را به هیچ وجه نداشته باشد، جاهای دیگری باید در مورد این موضوع بحث شود، یکی شورای عالی تامین اجتماعی ست که از ما گرفته اند و یکی دیگر هم هیات امنای سازمان تامین اجتماعی.

من به عنوان یک فعال صنفی کارگری اقدامی که می توانستم انجام دهم، ترک جلسه با هدف وارد کردن شوک به جامعه و آگاهی رسانی بود؛ ما حرکتی کردیم با این هدف که حرکت هجومی دولت در سکوت برگزار نشود.

می خواستیم این موضوع مطرح و برجسته شود که شد و بعد از آن، در مورد بازگشت به میز مذاکره، بررسی و مشورت کردیم و دیدیم که بازگشت به میز و تعیین حدقل دستمزد، به سودِ جامعه کارگری است.

حتی کارفرمایان پیشنهاد دادند که کل هیات های تشخیص و حل اختلاف را هم به نشانه اعتراض تعطیل کنیم که ما به خاطر منافع کارگرانی که با ترک این جلسات متضرر می شوند، قبول نکردیم؛ ما برای بازگشت به میز مذاکره و حضور در جلسات به اجماع رسیدیم که عدم حضور می تواند لطمه بزرگی به کارگران بزند اما مبارزه بر سر دستبرد به منابع سازمان تمام نشده، هنوز در ابتدای راهیم؛ با نمایندگان مجلس نامه نگاری و رایزنی کرده ایم و از راه های مختلف در حال پیگیری هستیم و امیدواریم که این بار کلیت جامعه کارگری غفلت نکند و همراه باشد.

مازیار گیلانی نژاد: آقای خدایی وقتی شما نماینده کارگران در بحث دستمزد می شوید، وقتی بخشی از این دستمزد که حق بیمه کارگر است در معرض خطر قرار می گیرد، وظیفه دارید که بایستید و مخالفت کنید؛ نباید کوتاه بیایید.

من با شما مخالفم؛ باید به میز مذاکره باز نمی گشتید و باز هم ایستادگی می کردید.

علی خدایی: در آن شرایط، اجماع کلی به بازگشت بود و اگر بازنمی گشتیم مطمئن باشید افراد و تشکل هایی در همین جامعه کارگری پیدا می شدند که می گفتند میز مذاکره را ترک کرده اند و همدست دولت شده اند و غیره و ذلک.

علاوه بر این که بازگشت ما به میز، به نفع کارگران تمام شد.

بحث این نیست که در این زمینه، این فرد یا تشکل یا آن دیگری کاری کرده یا نکرده، بحثی که جناب خدایی مطرح کردند، اغفال جمعی طبقه کارگر، موضوعی ست که نمی شود از آن گذشت و آن را نادیده گرفت.

علی خدایی: مساله این است که در موضوع بند ز همه اغفال کردند و دیر اقدام کردند.

بحث مهم دیگر این است که نقش دستمزد در تعدیل ها و امنیت شغلی کارگران چیست؟ آیا رابطه ی معناداری بین افزایش دستمزد و بالا رفتن نرخ تعدیل وجود دارد یا نه؟ علی خدایی: می شود با علم و با آمار دقیق ثابت کرد که بالا رفتن دستمزد باعث تعطیلی کارگاه ها نمی شود.

ما برای دستمزد، یک حد ایده آل داریم، یک حد مطلوب و یک خط قرمز ؛ در شرایط فعلی ما روی خط قرمز توقف کردیم و تا حد مطلوب و ایده آل خیلی فاصله داریم.

می شد دستمزد را بیش از این هم افزایش داد منتها جامعه کارفرمایی جوری به جامعه القا می کند که با بالارفتن مزد، همه بنگاه ها ورشکسته خواهند شد و بایستی، دقت کنید این را القا می کنند که بایستی دست به اخراج زد.

این بیشتر، یک بازی روانی است؛ اگر بازی روانی نبود کارفرما باید حداقل یک ماه مزد را پرداخت می کرد بعد می دید چه پیش می آید؛ آیا به سمت ورشکستگی پیش می رود یا نه.

اصغر آهنی ها: ما کارفرمایان بارها دردها و مشکلات را گفته ایم و سعی کرده ایم علیرغم این مشکلات، بیشترین رقمی را که در توانمان بوده، قبول کنیم.

اگر بتوانیم خواسته هایمان را از دولت بگیریم و هزینه های اجتماعی را گردن دولت بیاندازیم، قطعاً آینده ی روشن تری خواهیم داشت.

ما از این پس هم کنار کارگران برای احقاق حق قانونی در زمینه تامین اجتماعی خواهیم ایستاد و امیدواریم دولت و دست اندرکاران، عوامل هزینه زای تولید را کاهش دهند و بستری برای خروج از رکود و ایجاد رونق ایجاد کنند.

حمایت از کالای ایرانی اگر واقعاً جدی گرفته شود هم از جانب مردم و هم از جانب دولت، تولید رونق می گیرد.

منِ کارفرما اگر به جای ارزِ سه هزار و دویست تومانی، با ارز چهار هزار و دویست تومانی یا پنج هزار تومانی قرار باشد تجهیزات و مواد اولیه بخرم، قطعا ورشکسته خواهم شد، رودربایستی ندارد.

علی خدایی: من هنوز هم کماکان معتقدم راه خروج از بحران از بالا بردن قدرت خرید کارگر می گذرد؛ به صراحت بگویم با شرایط ژئوپلتیکی حاکم بر منطقه و جهان، امکان صادرات کالاها برای ما پایین است و لذا مصرف کننده ی اصلی کالاهای آقایانِ کارفرما، خودِ مردمی هستند که متاسفانه توان خرید چندانی ندارند.

این قدرت خرید باید اصلاح شود تا از مسیر بسته فعلی خارج شویم؛ این مواردی را هم که در لزوم حمایت از تولید گفتند، منطقی و پذیرفتنی ست اما از لزوم بالا بردن قدرت خرید مردم نباید غافل شد.

باز هم تاکید می کنم اگر امروز چه دولت و چه کارفرما و یا هر نهاد دیگری بتواند مطالعاتی دقیق با عدد و رقمِ مستدل و کارشناسی شده ارائه کند که با 8.

5 درصد افزایش مزد، تولید ورشکست نمی شد ولی با بیست درصد افزایش، ورشکست می شود، به نمایندگی از جامعه کارگری قبول می کنم که مزد نباید اصلا افزایش پیدا کند ولی فعلاً هیچ مطالعه و عدد و رقمی نیست، کارفرمایان صرفاً با احساسات و بدون علم ادعا می کنند که مزد باعث ورشکستگی ست.

در پایان امیدوارم مطالبه گری مشترک از دولت و رفع موانع تولید در سال جاری پا بگیرد و رواج پیدا کند.

گفتگو: نسرین هزاره مقدم- علی رفاهی
کلید واژه ها: دستمزد - شورای عالی کار - مذاکرات - کارگران - کارفرمایان - اجتماعی - قانون اساسی - عالی - قانون - قانون کار - دولت - شورای - عضو هیات - میزان - هزینه - افزایش دستمزد - افزایش - مشکلات - تولید - مدیره - خبرنگار - مذاکره - قوانین - ایران - رابطه - گزارش - شرایط - بزرگ

آخرین اخبار سرویس:
سه جایگاه سوخت ال پی جی در البرز پلمب شد

حال بلوط های لرستان خوب نیست

گمرک زنجان 2 ماه گذشته 291 میلیاردریال درآمد داشت

تگرگ 6 میلیارد تومان به باغات ملکان خسارت زد

روزنامه دیده بان: شکوفایی اقتصاد مناطق کم آب با عطر گل محمدی

مسوولان با گرانفروشان و محتکران کالا برخورد کنند

قارچ فله ای نباید در بازار عرضه شود

24 گروه بر عرضه مواد خام دامی در لرستان نظارت دارند

خرید توافقی 6200 تن محصولات کشاورزی و دامی در گیلان

صدور احکام اختلاس در شعبه سرپرستی بانک ملی استان البرز

آب روستای خشک آباد از طریق آب شیرین کن تامین می شود

استخدام گرافیست و اجراکار در مجله تبلیغاتی نوآوران در تهران

در حوزه ورزش و استفاده از ظرفیت های ورزشی ضعیف هستیم

شهر چابهار باید به منطقه آزاد ملحق شود

صدور حکم متهمین اختلاس در بانک ملی کرج

واردکنندگان خوشحال و صادرات کنندگان ناراضی هستند

برخورد جدی با مصرف کنندگان غیرمجاز آب/آب آبادان بیش از حد شور است

انتقاد از اولویت دادن راه آهن مشهد-گرگان به پروژه چابهار ـ سرخس

مردم مناطق نفت خیز انتظار دارند در کنار اجرای طرح ها برای آن ها نیز کاری انجام شود

سیل در خواف 40 میلیارد ریال خسارت بدنبال داشت

واردات سیگار صفر شد

برنامه های وزارت جهاد برای افزایش تولید شیر و گوشت

فراخوان دومین جشنواره «بورس و رسانه»/ جایزه ویژه برای آثار با موضوع نقش بازار سرمایه در حمایت از کالای ایرانی

گمرک زنجان 2 ماه گذشته 291 میلیاردریال درآمد داشت

گمرک زنجان 2 ماه گذشته 291 میلیاردریال درآمد داشت

اعمال محدودیت برای خدمات کدهای دستوری/ استفاده از هر کارت بانکی فقط یک بار در روز

ابلاغ سازوکار جدید صادرات قیر تا آخر خرداد

سه جایگاه سوخت ال پی جی در البرز پلمب شد

همه آنچه که درباره مرسدس بنز GLE 2019 می دانیم

واکنش بانک مرکزی به ماجرای ارسال پیامک به خریداران ارز آزاد: کار ما نبود

افزایش تقاضا طلا و سکه را گران کرد

بالاخره تراز تجاری چقدر مثبت شد؟!

ممنوعیت خرید لوازم پزشکی توسط بیماران در بیمارستان های خصوصی/ وضعیت کمبود ویتامین D در کشور

توافق شهردار جدید تهران با قرارگاه خاتم الانبیا

استخدام سیم کش، جلوبندی کار و تعمیرکار دزدگیر در خراسان رضوی

سکه امروز هم گران شد

توضیحات وزیر اطلاعات درباره سازماندهی بازار ارز در جلسه با نمایندگان

مرسدس بنز 3 میلیاردی در تهران+ عکس

تراکنش زیر 2 هزار تومان ممنوع شد

22 دلیل گران شدن دلار اعلام شد

قیمت طلا و سکه افزایش یافت

توضیحات وزیر اطلاعات درباره سازماندهی بازار ارز در جلسه با نمایندگان

بازدید عضو هیات مدیره بانک ملی ایران از یک واحد تولیدی و صنعتی

رشد مراجعات تلفنی به بانک مسکن در اردیبهشت

ورود 100 واگن مسافری و 2800 واگن باری به ناوگان ریلی در سال 97

حال بلوط های لرستان خوب نیست

استخدام حسابدار در یک شرکت معتبر محدوده امین حضور

رییس کنفدراسیون صادرات در گفت وگو با فارس: 80 درصد صادرات غیرنفتی مشمول سیاست الزام ارزی می شود/ دولت نظر بخش خصوصی را نپرسید

استخدام نیروی خانم جهت همکاری در آژانس گردشگری در کیش

استخدام کارشناس فروش حضوری در شرکت آبنوس پوشش پارسیان در تهران

استخدام کارشناس فروش آقادر گروه نرم افزارحسابداری محک در تهران

«جت فیلتر» بدافزار استخراج کننده ارزدیجیتال است

حال بلوط های لرستان خوب نیست

تراژدی سیر قهقهرایی طلای سبز کشور

سه جایگاه سوخت `ال پی جی ` در البرز پلمب شد

80 درصد زکات استان بوشهر برای نیازمندان هزینه شد

22 دلیل گران شدن دلار اعلام شد

رییس انجمن صنفی:کامیون داران بدنبال ایجاد تورم در جامعه نیستند

تخلیه و بارگیری کالا در انبارهای عمومی آستارا افزایش یافت

همهمه شایعه در جایگاه های بنزین شهر بانه

750 هکتار زمین ملی در نقده به بهره برداران واگذار شد

ظرفیت بنادر شمالی ایران به 130 میلیون تن رسید

دخانیات شایع ترین عامل قابل پیشگیری مرگ

نرخ سکه به دو میلیون و 68 هزار تومان رسید/ یورو 7526 تومان

کم آبی در دیار چشمه سارها/ آینده مبهم لرستانی ها در انتظار اقدامی موثر

طلای سرخ ایرانی به کام خارجی ها/ بلایای دولتی طلای سرخ!

مشکل خط انتقال گاز به جیرفت رفع شد

استخدام طراح خانم در شرکت کیمیا در تهران

مقصد اصلی صادرات خراسان کشورهای آسیای میانه و اروپا هستند

نذری که هیچ دلاری بر آن کارگر نیست

وضعیت ستادفرماندهی اقتصادمقاومتی نامطلوب است/لزوم بازنگری در ستاد

تصویب 7 هزار میلیارد تومان برای مقابله با فقر در جلسه ستاد فرماندهی اقتصاد مقاومتی

کشف بیش از 23 میلیارد انواع کالای قاچاق در البرز

قدردانی از کارمند درستکار بانک سامان

خروج آمریکا از برجام و تحریمِ تهران، چه فوایدی برای مسکو دارد؟ / چشم روسیه بر سهم نفتی ایران و بازار هواپیماها

اعلام 22 دلیل گران شدن دلار

استخدام مکانیک با لوازم کار در خراسان رضوی

اعطای نمایندگی خدمات بیمه ای در استان چهارمحال بختیاری

مردم از مصرف قارچ پرورشی نگرانی نداشته باشند

قیمت نفت 1.36 دلار کاهش یافت

«اهداء جایزه خوش حسابی طرح های مخابراتی» کلاهبرداری است

دعوت به همکاری نیروی دورکاری با اینترنت در شیراز

بانک مرکزی: پیامک هایی با مضمون برخورد با معاملات غیرمجاز از سوی این نهاد ارسال نشده

استخدام مهندس برق در گروه مهندسی آتا

ساماندهی محیط اطراف امامزاده حسین (ع)

فراخوان دومین جشنواره بورس و رسانه جایزه ویژه برای آثار با موضوع نقش بازار سرمایه در حمایت از کالای ایرانی

استخدام فروشنده خانم جهت روسری فروشی در اصفهان

حذف یک شرکت لیزینگی از میان شرکت های بورسی

بهره برداری از چندپروژه عمرانی پایتخت درعیدفطر

واردات سیگار به صفر رسید

خروج آمریکا از برجام و تحریمِ تهران، چه فوایدی برای مسکو دارد؟ / چشم روسیه بر سهم نفتی ایران و بازار هواپیماها

بازار طلا و سکه بر مدار صعود/یورو 7500 تومان شد

همه جزییات آیین نامه دریافت مقرری بیمه بیکاری

نرخ انواع ارز رسمی/ دلار گران شد

بازدید از وضعیت آبرسانی به روستاهای هویزه و سوسنگرد

شرایط دریافت تسهیلات اشتغالزایی برای مددجویان امداد و بهزیستی تسهیل شود

خرید لوازم پزشکی توسط بیماران در بیمارستان های خصوصی ممنوع شد

تجمع مرغداران مقابل نهاد ریاست جمهوری

تحقق 101 درصدی برنامه های زکات در استان زنجان

استخدام شرکت خدماتی اینی و آتش نشانی (دایره آتش) در رشت

کارفرماها آنقدر که سر دستمزد چانه می زنند، سر باقی مطالباتشان دوندگی نمی کنند/چه کسانی قوانین را به ضرر تولید تغییر می دهند؟

کارفرماها آنقدر که سر دستمزد چانه می زنند، سر باقی مطالباتشان دوندگی نمی کنند/چه کسانی قوانین را به ضرر تولید تغییر می دهند؟