یادداشتی از محمدرضا ترکی سرقت شعری و اخلاق شاعرانه!

بارها در مجامع ادبی شاعران جوانی را دیده ام که، شعر دیگران را به نام خود خوانده اند و با تشویق دیگران روبه روشده اند و استادانی را هم دیده ام که بااینکه متوجّه این کار زشت و جاهلانه شده بودند، - با بزرگواری و کرامت به رویشان نیاوردند و آبروی او را نبردند.

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات "، در پی اتفاقات اخیر و سرقت ادبی از برخی شاعران، محمدرضا ترکی از اساتید دانشگاه در یادداشتی به این مسئله پرداخته و نوشته است؛ سرقت شعر امر تازه و مستحدثی نیست و احتمالاً دیرینگی آن به روزگار پدیدآمدن شعر، در هزاره های دور باز می گردد.

پیش از این شاعران و منتقدان در مواجهه با این پدیده نامیمون یا با بزرگواری و مزاح از کنار آن می گذشتند و یا در کتاب های علمی که در زمینه سرقات می نوشتند، به آن می پرداختند.

در خاطر نداریم که شاعران برای افشای سرقت چند بیت طومار بنویسند و امضا کنند و کار را به خبر20:30 بکشانند! تصوّر می کنم گذشتگان و استادان ما هم تاکنون با بزرگواری از کنار خرده سرقت های شاعرانه می گذشتند و این شیوه اخلاقی آنان بود تا اینکه پای ترانه سرایی به عنوان یک کاسبی در عرصه شعر باز شد و برخی جنبه های اخلاق شاعرانه را که از جنس حکمت بود زیر سوال برد! بارها در مجامع ادبی شاعران جوانی را دیده ام که، چنان که افتد و دانی، شعر دیگران را به نا�