مطالب مرتبط:
نماینده اصولگرا: اگر یک نظامی رییس جمهور شود حتما می تواند کشور را نجات بدهد /احمدی نژاد الان یک راه کاملا انحرافی را طی می کند
یک هزار و 350 پایگاه امداد و نجات نوروزی در کشور فعال شد
یک هزار و 350 پایگاه امداد و نجات نوروزی در کشور فعال شد
امداد هوایی 24بالگرد در پایگاه های امداد و نجات کشور
به زودی شاهد تحولی عظیم در نجات فضای مجازی کشور خواهیم بود
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 28 اسفند 1396 ساعت 04:002018-03-18سياسي

حرف های انتزاعی کشور را نجات نمی دهد


مدتهاست که با آقای جهانگیری نشست و برخاست زیادی ندارم.

ایشان مدتهاست که به حزب نمی آیند.

من هم عادت ندارم به سیستم های دولتی یا وزارتخانه ها بروم.

- فکر می کنم خیلی تاثیرگذاری ندارم.

ظاهر کار این است که آقای جهانگیری کارهایی که به او محول می شود را انجام می دهد.

اما اگر آدم بخواهد نقادانه نگاه کند آقای جهانگیری هم از این بی انگیزگی و فرسودگی مستثنی نیست.

آقای جهانگیری هم مثل خود ماست.

شعارسال": کارگزاران در بین اصلاح طلبان به سیاست و اصلاحات نگاه خاصی دارد.

سازندگی که حالا روزنامه این حزب است، به صراحت نگاه خود را به برخی اصولگرایان همچون علی لاریجانی نشان داده است.

روز های پایانی سال و پیش از استعفای محمد علی نجفی شهردار تهران با غلامحسین کرباسچی، دبیرکل کارگزاران به گفت و گو نشستیم.

کرباسچی در این گفت و گو اوضاع و احوال جامعه و مسائل اساسی کشور در یک سال اخیر را بررسی می کند.

کرباسچی اعتقاد دارد که جامعه درگیر نوعی ناامیدی است که نه در طول یک روز و یک شب بلکه در طول چهل سال ایجاد شده است.

او همه را در این ناامیدی موثر می داند و می گوید: تغییر نسلی در جامعه را شوخی گرفته ایم.

دوره مسئولیت ما در دهه های سوم و چهارم عمر ما بود، اما الان قبول نداریم کسانی که در دهه های سوم و چهارم عمر شان هستند کارآیی دارند.

این فعال سیاسی اصلاح طلب در بخشی از گفت و گوی پیش رو به بعضی از هم حزبی هایش اشاره و گلایه می کند؛ یکی از گلایه هایش از محمدعلی نجفی، هم حزبی خود است که حالا پشت میزی می نشیند که خود سال ها پیش نشسته بود.

کرباسچی از شورای شهر و شهرداری تهران ناراضی است.

می گوید: الان روح خود مصدق راضی است که برای نامگذاری خیابانی به اسم او اینقدر وقت صرف کنیم؟ معتقد است باید حرف های انتزاعی را کنار گذاشت.

از جذابیت های این گفت و گو این است که کرباسچی برای اولین بار در یک گفت و گوی رسانه ای از مدرک دکترایش از دانشگاه نیوکاسل سخن می گوید.

در ادامه متن گفت و گو با شهردار اسبق تهران را بخوانید.

ناگفته نماند که این مصاحبه قبل از استعفای محمدعلی نجفی از شهرداری تهران انجام شده است.

به نظر می رسد که از اسفند 95 تا به امروز تغییری در روحیه مردم ایران به وجود آمده است.

سال گذشته همین موقع تکاپو، شور و نشاط خاصی در جامعه وجود داشت که بخش زیادی از آن مرهون پدیده انتخابات بود.

امروز، اما در اسفندماه 96 به نظر می رسد نه تنها این شور و نشاط خاموش شده که با کمی درنگ می توان ادعا کرد جای خود را به یک یاس و سرخوردگی داده است.

موافق این موضوع هستید؟ سال 95 برای مردم سال تلاش، تکاپوی سیاسی و فعالیت بود.

مردم به فضای انتخابات امیدوار بودند.

صرف نظر از حرف های درست و غلطی که در فضای انتخابات مطرح می شود، مردم سال 96 را هم با امید رسیدن به آرزو یا ایده آل های شان شروع کردند.

اما مجموعه عواملی در داخل و خارج، دانسته و نادانسته در جامعه یاس و ناتوانی پمپاژ کردند.

همین نگاه باعث شده تا بتوان ادعا کرد در مقطع فعلی جامعه عبور از گرفتاری ها و بحران ها را برای خود ناممکن می بیند.

اصولا خاصیت دموکراسی، تغییر و تحولات سیاسی، و کلا خاصیت رای دادن مردم این است که اقشار جامعه چیزی را که نمی پسندند با رای خود حذف کنند و در مقابل چیزی را که می پسندند با رای خود تثبیت کنند.

اینکه به مردم القا شود که انتخابات اثری ندارد و هر کاری بکنید در واقعیت زندگی تان بی اثر است، بزرگترین عامل القای یاس در جامعه است.

عامل این القای یاس می تواند دولت، مجلس، قوه قضاییه، نیرو های امنیتی، کل دستگاه حاکمیتی و یا نیرو های خارج از کشور باشد.

اگر دنیا به ما اینگونه القا کند که اصلاح طلب و اصولگرا یا معتدل و تندرو با هم فرقی ندارند و همه در اداره کشور ناتوانند هر ذهن سالمی به این سمت می رود که برای حل مشکلات زندگی باید فکر دیگری کرد.

ریشه اصلی اعتراضات 96 هم همین القای بی خاصیتی دموکراسی و شرکت در انتخابات بود که از داخل و خارج کشور صورت می گرفت.

نباید توقع داشته باشیم مردم این پیامی که دریافت می کنند را باور نکنند.

این جان مایه حرف سیاسی است که می شود خیلی منصفانه زد.

البته فقط بحث نیرو های سیاسی مخالف نیست.

خود دولت هم در این روند نقش دارد.

مثلا دولت قبل از انتخابات می گفت: اگر من با این مقدار رای انتخاب شوم، فلان کار را می کنم.

اما بعد که انتخاب شد می بینیم که نه تنها وعده هایش عملی نمیشودکه در مسائل جاری قبلی هم سست می شود.

دولت حل مسائل سیاست خارجی را وعده داد، اما می بینیم که بعد از انتخابات با فشاری که از خارج وجود دارد و عملکردی که در داخل اتفاق می افتد، همان دستاورد قبلی را هم میرود که از دست بدهیم.

این احساس ناامیدی دقیقا در چه برهه ای به وجود آمد؟ نمی توانم بگویم این ناامیدی دقیقا از کی و در کجا رخ داد.

این کار نیازمند پژوهش آماری جامعه شناسان است.

اما آنطوری که من متوجه می شوم می توانم بگویم که یاس در فرد ممکن است در یک لحظه پیش بیاید.

مثلا شما یک بیمار دارید و برای مداوای او امیدوارید هستید، اما پزشک متخصص با نشان دادن نتیجه آزمایش ها و عکسبرداری ها، شما را از بهبود سلامت بیمار مایوس می کند.

یاس در همین لحظه سراغ شما می آید.

با این حال بعید می دانم کسی باشد که بتواند ادعا کند، یاس در جامعه در یک لحظه یا یک سخنرانی به وجود بیاید.

همه این ها فاکتور های تاثیرگذاری هستند، اما یاس در جامعه تدریجا به وجود می آید و امید هم با یک تظاهرات امید و کنفرانس امید به وجود نمی آید.

ممکن است شما روزنامه ها را پر از حرف های امیدبخش کنید، اما جامعه آن را باور نمی کند.

اگر بخواهیم خوب نگاه کنیم، جمهوری اسلامی با وعده های بسیار بلند و خوب روی کار آمد.

مردم هم در مقاطع مختلفی به تحقق این وعده ها امیدوار بودند.

اما بسیاری از این وعده ها در طول این 40 سال تحقق پیدا نکرد.

مثلا یکی از این موارد عدالت به مفهوم کلی آن است.

جامعه مدام در طول 40 سال اینگونه شنید که موقعیت حساس است؛ یک دوره، دوره جنگ، است بنابراین چیزی نگویید، بعد از جنگ دوره بازسازی است، دوره بعدی اصلاحات است، پس از اصلاحات دوره تغییر و تحول است و بعد از تمام شدن آن بشنود یک سری کار های اشتباهی صورت گرفته است.

مردم همه این سال ها را پشت سر گذاشته اند و می بینند بخش هایی از زندگی شان هنوز لنگ می زند و بعضا وضعیت زندگی شان بدتر شده است.

جمعیت از 30 میلیون نفر به 80 میلیون نفر افزایش پیدا کرده است.

بالطبع می بینیم که آب، خاک، هوا، پول، نفت و گاز را کم می آوریم.

چون همه این ها باید بین این جمعیت تقسیم شود.

من معتقدم این یاس اجتماعی به تدریج شکل گرفته و زحمت زیادی هم برای برطرف کردن این یاس در جامعه نیاز است.

همه ما چپ و راست، اصلاح طلب و اصولگرا، داخل و خارج از حاکمیت و .

در شکل دادن به این یاس تاثیرگذار بوده ایم.

حالا اگر همه با هم همت کنند تا بتوانند در مسائل واقعی جامعه تاثیرگذاری داشته باشند، ممکن است به تدریج امید حاصل شود.

با این که به مردم بخشنامه کرد که امیدوار باشید مساله حل نمیشود.

اگر این یاس در پروسه 40 ساله به وجود آمده است پس چطور ممکن است که سال گذشته در همین جامعه مردم ساعت ها در صف انتخابات ایستادند تا به گزینه ای رای دهند؟ بخش هایی از این رای دادن هم چهره ای از همین یاس است.

اگر از هرکسی بپرسید می گوید در انتخابات شرکت کرده که شاید رای او اثر بگذارد.

اما وقتی شما در انتخابات شرکت می کنید و می بینید این رای هیچ اثری نمی گذارد این می تواند عامل بروز یک سری اتفاقات دیگر شود.

به این ترتیب نباید شرکت 40 یا 42 میلیون نفر در انتخابات را نشانه تحقق اهداف مردم دانست.

در خیلی از جوامع آزاد که تجربه طولانی تری در دموکراسی دارند، اصلا درصد شرکت در انتخابات زیاد برای آن ها اهمیت ندارد.

البته به مردم می گویند که باید در انتخابات شرکت کرد وحتی ممکن است گاهی برای کسانی که در انتخابات شرکت نمی کنند جریمه نقدی در نظر بگیرند، اما درصد بالای شرکت در انتخابات دلیلی بر حل مشکلات جامعه و گرایش مردم نیست.

مردم این کشور ها خیال آسوده ای دارند که اصولی در زندگی آن ها حاکم است.

زندگی و منافع آن ها روی یک روال قرار دارد که با روی کار آمدن چپ یا راست، دموکرات یا محافظه کار و .

زندگی شان خیلی متزلزل نمی شود.

وقتی هم که در انتخابات شرکت می کنند اینگونه نیست که تا نیمه شب در صف رای گیری بایستند.

برای آن ها مساله مرگ و زندگی مطرح نیست.

صف رای گیری تا نیمه شب برای کسانی اهمیت دارد که احساس خطر و ناامیدی در آنهابه اندازه ای است که به انگیزه ای قوی تبدیل شده است که می خواهند به هرقیمتی یک تغییرایجاد کنند.

به همین خاطر است که ما از همه نامزد های انتخابات ریاست جمهوری وعده آب و نان می شنویم.

این طور نیست؟ بله.

آب و نان هم بالاخره جزء زندگی و مشکلات مردم است.

این طور نیست که همه مشکلات مردم بحث های انتزاعی و روشنفکری باشد.

اولین قدم این است که زندگی مادی مردم اداره شود.

انقلاب قول هایی مثل نان، آب، خانه، بهداشت و سلامت هم به مردم داده است.

در دین ما هم همین است.

حضرت امیر (ع) هم می گویند کوفه را طوری اداره کردم که همه می توانند آب سالم، نان و مسکن داشته باشند.

اول انقلاب عده ای می گفتند نان مسکن آزادی و ما می گفتیم چرا؟ این واقعیت زندگی مردم است.

طبیعتا وقتی نیاز های اولیه مردم تامین شود، مسائل اعتقادی، فرهنگی، سیاسی و بحث های انسانی برای آن ها معنی پیدا می کند.

جایی که آزادی، اعتقاد و دین باوری بتواند برای مردم زندگی خوبی فراهم کند، مردم به آن باور پیدا می کنند.

قرآن هم می گوید: وَمَنْ کَانَ فِی هَذِهِ أَعْمَی فَهُوَ فِی الْآخِرَهِ أَعْمَی (و هر کس در اینجا (دنیا) کور باشد در آخرت هم خواهد بود) اگر اینجا نتوانی مردم را شفا دهی، چرا ادعای شفا برای بعد داری؟ همانطور که فرمودید همه ما در این ایجاد یاس سهیم بودیم.

وقتی می گوییم همه سهم اصلاح طلبان را هم در این ایجاد یاس نمی توانیم فاکتور بگیریم.

به نظر می رسد این ناامیدی نسبت به جریان اصلاح طلب هم وجود دارد.

قبول دارید بین جریان اصلاح طلب و بدنه اجتماعی این جریان یک شکاف ایجاد شده است؟ بله گاهی به صورت موردی با شکاف برخورد می کنیم.

اما فکر نمی کنم بتوانیم بگوییم بین کل بدنه اصلاح طلبان و کل بدنه جامعه یک شکاف به وجود آمده است.

اصلاح طلبان تعدادی از چهره ها هستند که مرجعیت پیدا می کنند.

اگر بگوییم کل بدنه اصلاح طلبان از کل چهره ها ناامید شده اند شاید خیلی واقعی به نظر نرسد.

اتفاقا اکنون به نظر می رسد کسانی که می خواهند در ایران تغییر و تحولی را به سود منافع خود شکل دهند، تلاش می کنند اصلاح طلبان داخل حکومت را منکوب و مردم را از آن ها زده کنند.

در دوم خرداد وقتی بحث حضور آقای خاتمی پیش آمد، مجاهدین خلق خیلی عصبانی شدند.

آن ها می گفتند نظام با تضاد های داخلی اش به نقطه جوشی رسیده است که یک انفجار اجتماعی اتفاق می افتد.

انتخابات دوم خرداد باعث شد این نقطه انفجار منتفی شود؛ لذا تعبیرشان از دوم خرداد فتنه اصلاحات بود که حوادث مورد انتظارشان را عقب انداخته است.

آن ها این را در 76 و قبل از این بحث های جدید می گفتند.

الان هم رسانه های زاویه دار با داخل تلاش می کنند علیه اصلاح طلبان موضع گیری کنند.

می گویند این شما هستید که این امید را هنوز در مردم نگه داشتید وگرنه مردم خیلی وقت است که فاصله گرفته اند.

با تبلیغات شان می گویند دیدیم که اصلاح طلبان نه توان دارند و نه عرضه و در آخر هم با حاکمیت یکی هستند.

اما اصلاح طلبان هیچ وقت نگفته اند ما با حاکمیت زاویه داریم.

گفته اند می خواهیم داخل همین حاکمیت، قانون اساسی و با همین نظام در همه امور پیشنهادات اصلاحی دهیم.

اگر نقدی داریم در جهت اصلاح امور است، نه نفی نظام.

اصلاح طلبان حتی در بدترین شرایط وقتی که با آن ها بدترین برخورد ها صورت گرفت نگفته اند نظام را نفی می کنند.

تبلور تبلیغات رسانه های خارج هم در شعار های دی ماه 96 دیده می شد.

رسانه های خارج اگر نقطه ضعفی از نظر اقتصادی و .

می بینند می گویند اصلاح طلبان و اصولگرایان همه دستشان در یک کاسه است و همه با هم می خورند.

از طرف دیگر هم در داخل کسانی حرف های سیاسی را ابزار کوبیدن طرف مقابل قرار می دهند و طوری برخورد می کنند که فقط طرف مقابل را از صحنه خارج کنند.

آن ها هم اتفاقا به تبلیغات رسانه های خارج کمک می کنند.

چون فکر می کنند که مثلا اگر فلان اتهام را به من بزنند یا مثلا آقای خاتمی را که می گوید من این نظام و قانون اساسی را قبول دارم و می خواهم تحت پوشش رهبری فعالیت کنم را به جورج سوروس ارتباط دهند، مردم به آن ها توجه می کنند.

اما واقعیت این است که اگر مردم از خاتمی برگردند به حسین شریعتمداری ایمان نمی آورند.

جای تعجب دارد که 20 سال است که این روش را ادامه می دهند.

بچه های کلاس چهارم و پنجم ابتدایی تا حدودی تجربه و آزمایش را می دانند.

اما این دوستان این حد تجربه نکرده اند که در این 20 سال با این حرف ها نه تنها خواست تان برآورده نشد بلکه باعث گرایش بیشتر و توجه بیشتر مردم شد.

پس باید بر روی روش تان تجدید نظر کنید و ببینید جاذبه و دافعه اجتماعی چیست؟ جاذبه و دافعه این گونه نیست که اگرجاذبه فردی را شکستید و آن قطب را نابود کردید توجه مردم به سمت شما جذب می شود.

اتفاقا مردم از هردوی شما عبور می کنند.

من یک بار در دادگاه به آقای اژه ای گفتم که شما به من اشکال وارد می کنید که چرا فلان پول را به شرکت واحد داده اید، اما این کار مجوز لازم را نداشت و بعدا مجوز گرفته اید.

به همین خاطر این کار مصداق تصرف در اموال عمومی است.

اگر اشتباه نکنم ما یک میلیارد و چهارصد میلیون تومان در سال های مختلف اضافه بر بودجه به شرکت واحد داده بودیم.

چون آخر سال شرکت واحد با آن بلیت ارزان بودجه کم می آورد.

اگر ما حقوق شان را پرداخت نمی کردیم اعتصاب می کردند.

قبل از ما هم این اتفاق بار ها از جمله در دوران جنگ و دولت مهندس موسوی افتاده بود که دولت به داد آن ها رسیده بود.

اما در دوران 10 سالی که ما در شهرداری بودیم چنین اتفاقی نیفتاد.

ما نمی گذاشتیم بحران وسط خیابان کشیده شود.

به آقای محسنی اژه ای گفتم انقدر اعداد و ارقام را در بوق و کرنا نکنید.

اگر من آمده ام دزدی کرده ام و پولی را به نفع خودم برداشتم، بگویید و من مجازاتش را بکشم.

ولی آنچه حداکثر یک تخلف اداریست این طور تعبیر نکنید.

وقتی مردم می بینند به آدمی که 10 سال در این شهر تغییر و تحول ایجاد کرده است اتهام میلیاردی زده می شود می گویند این که این همه کار کرده دزد درآمد پس وای به حال بقیه که کاری نمی کنند.

اگر مدیری خلافکار است باید عزلش کرد و با او طبق قانون برخورد کرد.

اما وقتی همدیگر را به اتهامات 100 یا 200 میلیاردی متهم کنیم، که اگر آن را دنبال کنید می بینید اصل آن دروغ است، یا ماجرا آنطور که تبلیغ میشود نیست.

باعث می شود در جامعه یک ذهنیت منفی به وجود آید.

الان این ذهنیت منفی در جامعه به وجود آمده است و آن را کسانی به وجود آورده اند که در دعوا های سیاسی همدیگر را متهم می کنند.

من نمی خواهم جناح اصلاح طلب را تبرئه کنم، اما حداقل در بخش اقتصادی مقصر اصلی جناح اصولگراست.

اصلاح طلبان هم البته گاهی از این حرف های بی حساب و کتاب زده اند.

من همیشه گفته ام این مطالب را اینگونه بیان نکنید.

حالا که آقای قالیباف رفته است نیاییم پرونده ای میلیاردی برای او قبل از شکل گیری دادگاه مطرح کنیم.

مردم وقت ندارند که بیایند تخلف، دزدی شخصی و اختلاس را بررسی کنند و ببینند موردی که اتفاق افتاده کدام یک از این ها بوده است.

آنچه در ذهن ها شکل میگیرد همان تیتراولیه است.

الان اصلاح طلبان در نهاد های زیادی حضور دارند.

آن ها در بخشی از دولت، بخشی از مجلس، شورای شهر و شهرداری حضور دارند.

چرا آن ها نتوانستند کاری بکنند که این امید از جامعه نرود؟ به آن ها هم همین اشکالات وارد است.

دولت تحت فشاری که از طرف جناح مخالف بوده، مدعی است که نتوانسته مدیران ایده آل خود را انتخاب کند.

آقای روحانی یک بار هم در دوره اول خود گفتند، می خواستم مدیرانی جوان تر و تواناتر را بر سر کار بیاورم، اما نتوانستم مثلا با مجلس یا جا های دیگر کنار بیایم.

البته من چنین حرف هایی را نمی پذیرم.

من می گویم در مدیریت آدم یا نباید مدیریت را قبول کند یا اگر وزیری را به مجلس معرفی کرد و او رای نیاورد، باید تدبیری کند که کسی را بر سر کار بیاورد که بتواند مشکل مردم را حل کند.

در نهایت کسی نمی گوید اگر کاری صورت نگرفته به خاطر این است که مجلس به فلان شخص رای نداد، می گویند فلان شخص وزیر دولت روحانی است.

در این میان ممکن است رقبای شما کارشکنی هم کرده باشند.

اما ما باید طوری تدبیر کنیم که کارشکنی رقیب خنثی شود.

مجلس چهارم در مقطعی با مرحوم آقای هاشمی رفسنجانی زاویه پیدا کرده بود.

این مجلس به آقای نوربخش به عنوان وزیر اقتصاد رای نداد.

آقای هاشمی هم وزیری انتخاب کرد که مجلس به او رای دهد.

کسی که او به جای آقای نوربخش انتخاب کرد مثل همراه آقای نوربخش بود.

آقای هاشمی به آقای نوربخش هم به عنوان معاون اقتصادی حکم داد.

به این ترتیب برنامه اقتصادی دولت را با همان وزرایی که انتخاب کرده بود پیش برد.

نمی خواهم بگویم دولت موفق شد یا نه.

می خواهم بگویم رییس جمهور باید در مرحله اول با مجلس یا جا های دیگر مشکل خود را حل کند.

کار سیاست و تمشیت امور فقط کار بیرونی نیست.

در داخل هم این تمشیت امور و راه اندازی کار از طریق تلاش و مذاکره وجود دارد.

بخشی هم به توانایی نیرو ها برمی گردد.

بخش زیادی از این فرسایش به این برمی گردد که ما تغییر نسلی در جامعه را شوخی گرفته ایم؛ دوره مسئولیت ما در دهه های سوم و چهارم عمر ما بود، اما الان قبول نداریم کسانی که در دهه های سوم و چهارم عمر شان هستند کارآیی دارند.

این در حالی است که سواد، اطلاعات و تجربه حکومتی نسل جدید بیشتر شده است.

ما دانشجو یا طلبه ای بودیم که قبل از انقلاب، فراری، تبعیدی یا زندانی بودیم، اما بلافاصله بعد از انقلاب مدیریت را برعهده گرفتیم.

اما کسانی که امروز در دانشگاه یا در صحنه جامعه هستند 30 سال است که به قول معروف در این انقلاب خاک خورده اند، حرف ها را شنیده اند و تجربه دارند.

قطعا یک آدم 30 ساله از من که 30 ساله اول انقلاب بودم اطلاعات و تجربیات کاری بیشتری دارد و برای شکوفایی استعداد های او فضا بازتر بوده است.

این آقایان وقتی هم خودشان و هم معاونین آن ها بالای 60 سال دارند، تحرک آنچنانی ندارند و محافظه کار هم می شوند.

جاه طلبی مثبت و اینکه آدم به آینده درخشان چشم داشته باشد، برای یک آدم 60 ساله مطرح نیست.

اما یک جوان 30 ساله به آینده درخشان خود امیدواراست.

متاسفانه ما همه این ها را نادیده می گیریم و فقط به گذشته اتکا می کنیم که آن هم بعضی از انتخاب های ما گذشته خیلی مثبتی ندارند.

این ها بخشی از مصیبت است.

ما خودمان را جدا نمی دانیم.

بخشی از ما اصلاح طلبان وقتی سمت می گیریم فکر می کنیم بخشی از معضلات جامعه به پست گرفتن ما برمی گردد.

وقتی پستی نگرفته ایم و کسی سمت می گیرد می گوییم تغییری اتفاق نیفتاد.

وقتی پرسیده می شود چطور تغییری اتفاق نیفتاده؟ می گوییم ما که سمت نگرفته ایم.

شما مثال آقای هاشمی را مطرح کردید که فردی در قامت شاگرد آقای نوربخش را وزیر کردند.

اما ما در همین دولت فردی مثل آقای جهانگیری را داریم که در انتخابات در قامت یک رییس جمهور ظاهر شد.

با این حال ما می بینیم که نقش ایشان در دولت کمرنگ تر هم شده است.

بحث داخلی کابینه بحث جداگانه ای دارد.

چینش کابینه و محول کردن وظایف بر عهده رییس جمهور است.

اگر آقای روحانی به کسی اختیاراتی داده باشد او باید کارش را درست انجام دهد.

اگر هم که در زمینه اجرایی بخواهد خودش کار هایی انجام دهد اشکالی ندارد.

اما مساله اصلی این است که کار باید پیش برود.

اگر واقعا آقای روحانی بر مبنای اینکه حضور خودش در دولت، اداره جلسات دولت، دادن دستورات اجرایی در پیشبرد امور موثرتر باشد هیچ اشکالی ندارد.

اگر به آقای واعظی تفویض شده باشد چطور؟ من چنین برداشتی ندارم.

شما که با اقای جهانگیری در یک حزب هستید با ایشان در این مورد اینکه اساسا چرا کمرنگ شد و آیا این کمرنگ شدن به خاطر بازداشت مهدی جهانگیری یا حسین فریدون بوده است؟ به هرحال نمی توانیم بگوییم این برخورد ها هیچ اثری در ذهنیت افراد و مسائل ندارد.

اما من مدتهاست که با آقای جهانگیری نشست و برخاست زیادی ندارم.

ایشان مدتهاست که به حزب نمی آیند.

من هم عادت ندارم به سیستم های دولتی یا وزارتخانه ها بروم.

فکر می کنم خیلی تاثیرگذاری ندارم.

ظاهر کار این است که آقای جهانگیری کار هایی که به او محول می شود را انجام می دهد.

اما اگر آدم بخواهد نقادانه نگاه کند آقای جهانگیری هم از این بی انگیزگی و فرسودگی مستثنی نیست.

آقای جهانگیری هم مثل خود ماست.

وقتی آقای روحانی خودش روی کار می آید و 70 ساله است باید معاونینی برای خود انتخاب کند که زیر 50 سال داشته باشند.

این در حرف شنوی از رییس جمهور اهمیت دارد.

اما اگر وزیری 10 سال از رییس جمهور بزرگتر باشد، آقای روحانی نمی تواند روی او تسلط داشته باشد.

درست است که موقعیت سیاسی فراتر از بحث های سن و سال است، اما جامعه ما بالاخره یک جامعه سنتی است.

در مورد خود آقای جهانگیری هم درست است که در انتخابات موتور را روشن کردند، و ایشان حرف هایی مطرح کردند، اما اگر بخواهیم به عملکرد ایشان برگردیم زمانی که در دولت قبل دستشان باز بود با حالا که قدرتش کم شده چه تفاوتی در کار دولت به وجود آمده است؟ شاید از نظر روانی لااقل تاثیر داشته باشد.

به هرحال این طور گفته می شود که در روسای جمهور به خاطر اینکه در دوره دوم خود دیگر به رای مردم نیازی ندارند، محافظه کاری را کنار می گذارند.

مثلا می توانند دست به اصلاحات ساختاری اقتصادی بزنند.

بالاخره وقتی هرکسی پستی را می گیرد باید همان لحظه برای کارکردن او غنیمت باشد.

این جور نیست که بگوییم فقط آقای روحانی، وزرای دیگر یا آقای واعظی.

آقای جهانگیری هم روی چشم ما جا دارد و رفیق عزیز ماست.

اما آیا ایشان با همان انگیزه ای که مسائل را با احساسات بیان می کند مسائل اجرایی را هم به نتیجه می رساند؟ من ایشان را هم خیلی جدا از این جرگه نقد و فرسودگی نمی بینم.

آقای جهانگیری در مجموعه عمر سیاسی 40 ساله خود قطعا فردی به خود نزدیک تر از آقای مرعشی نداشته است.

وقتی اقای جهانگیری در جهاد سازندگی بود، آقای مرعشی کنار او بود.

وقتی آقای جهانگیری استاندار و وزیر بود آقای مرعشی در ارتباط با او بود.

این دو پیوند طولانی دارند.

وجهانگیری بهتر از هرکسی از تواناِیهای او مطلع است از رفاقت مان با آقای مرعشی و همینطور آقای جهانگیری هم که بگذریم آقای مرعشی مجموعه ای از تلاش و فعالیت و نوآوری هستند.

من فکر می کردم اگر آقای جهانگیری بخواهد به عنوان معاون اول رییس جمهور فعالیت کند، زمینه ای را فراهم می کند نفر دوم اجرایی حوزه معاونت اول رییس جمهور آقای مرعشی باشد.

این برای مرعشی نیست.

ایشان روحیه ای دارد که در هر حال آنقدر گرفتاری کاری دارد که هیچ لحظه بیکار نمی ماند.

اما اینهمه دلسوز ی و احساس نسبت به سازندگی و آبادکردن کشور معطل ماندن جای نگرانی است آقای مرعشی یک مثال است.

باز هم کسان دیگری در این زمینه ها هستند.

می خواهم بگویم وقتی آدم سمتی با بار سنگین آن را به دوش می کشد علی القاعده باید از تواناترین چهره ها استفاده کند.

حالا البته ممکن است کسانی از آقای مرعشی دل خوشی نداشته باشد.

چون آقای مرعشی آدم رکی است و ممکن است در بعضی جلسات نقدی بکند.

ما این انتقاد را به آقای روحانی داریم که چرا چهره های پرتحرک وپرانگیزه این چنینی در دولت نیستند.

فکر می کنم در مجموعه نیرو ها کسانی مثل ایشان که در نوآوری و راه گشایی در بن بست ها فکرش کار می کند، زیاد هستند که از آن ها استفاده نمی شود.

بعد هم شرایطی فراهم میشود که یک سال او را به زندان می فرستیم، بیرون که آمد دوباره حکمی به او می دهیم.

در نهایت هم که قاضی به خاطر کسالت وملاحظات دیگر یک سال زندان را به 50 میلیون تومان جریمه تبدیل می کند.

آن وقت چه توقعی داریم که نیرو ها با شور و اشتیاق همراه اقای جهانگیری یا روحانی باشند؟ این می توانست موقعیت ایشان را هم تغییر دهد.

حالا فارغ از یک نفر خاص این نقد به همه ما وارد است که از آنچه که داریم استفاده نمی کنیم و مقداری دچار فرسودگی می شویم.

حق این است که ما قدر جایگاه خودمان را بدانیم.

بالاخره باید از این بدنه اداری لایه برداری کنیم.

دیگران هم دلسوزند و مسئولیت می پذیرند.

مردم هم می فهمند که اگر کسی بد کار کرد او را کنار می گذارند.

این طور نیست که به دست آن ها تیولی را بدهیم و نتوانیم آن ها را کنار بگذاریم.

آقای جهانگیری بعد از حضور گرمی که در انتخابات داشتند چه جایگاهی را در بین اصلاح طلبان پیدا کرده اند؟ آیا برای انتخابات مجلس 98 یا ریاست جمهوری 1400 روی ایشان فکر نشده؟ تا حالا بحثی نشده.

معلوم هم نیست که خودشان چقدر آمادگی داشته باشد.

اما به هرحال ایشان هم جزو چهره هاست.

اگر بنا باشد که در اداره کشور یک تنوع و تغییر نسلی ببینیم باید چهره های دیگری را هم در کنار ایشان ببینیم.

در بین چهره هایی که ممکن است برای 1400 مطرح شوند اصولگرا هم هست؟ مشخصا منظورم آقای لاریجانی است.

آقای لاریجانی چهره معتدل و معقولی است.

اما جا انداختن ایشان در مجموعه اصلاح طلبان کار دشواری است.

مگر اینکه صحنه ای پیش بیاید که امر بین اقای لاریجانی و کسی که مجموعه اصلاح طلبان هیچ وقت او را صلاح ندانند ظاهر شود.

اما من برداشتم این نیست که چنین صحنه ای اتفاق می افتد.

یعنی مثل 92 نخواهد شد؟ ما که نمی توانیم پیش بینی کنیم.

آقای لاریجانی امروز چهره معقول و معتدلی است.

در گذشته ما دوران ها افراطی هم در زندگی ایشان داشته ایم.

اما من شخصا آقای لاریجانی را چهره معقول و معتدلی می دانم.

آقای لاریجانی هم بالاخره یک عمر بالای 60 سال دارد.

اینکه چهره ای با انگیزه، توان جسمی و لحظه به لحظه دنبال کار دویدن باشد فقط به شخصیت سیاسی فرد برنمی گردد.

بخشی از این مسائل به فیزیولوژی بدن او برمی گردد.

خدا آقای هاشمی را رحمت کند.

برای ردصلاحیت او سن و سالش را مطرح کردند.

اما آقای هاشمی استثنایی بود.

خیلی از ما ها هستیم که در همین سن 60-65 سالگی انگیزه جوانی را نداریم.

حالا که بحث آقای لاریجانی شد بگذارید سوال دیگری در ارتباط با ایشان بپرسم.

یک نوع ارتباط نزدیکی بین حزب کارگزاران و تفکرات علی لاریجانی دیده می شود.

این رابطه از چه جنسی است که ما در نشریات مربوط به حزب کارگزاران در حمایت از ایشان مطالبی تحت عنوان تقدم استراتژی بر ایدئولوژی شاهد هستیم؟ ما نگاه مان به مسائل سیاسی یک نگاه نتیجه گرا و اعتدالی است.

باید معتدل باشیم به این معنی که در قضاوت افراد افراطی نباشیم.

تقدم استراتژی بر ایدئولوژی یعنی اینطور نیست که اگر شخصی را از جناح راست می دانیم به هیچ وجه نباید سراغ او برویم.

ما در کارگزاران می گوییم مساله اصلی ما سازندگی کشور، حل مشکلات مردم و حرکت در خط مصالح ملی است.

اگر یک جا مصالح ملی واقعا ایجاب کند با کسی که از نظر فکری با او زاویه داریم، اما می دانیم که در این مقطع به کار می آید از او استفاده می کنیم.

اما خب بعضی دوستان هستند که در این خط مشی سیاسی با ما همفکر نیستند.

طبیعی هم هست.

کارگزاران از روز اولی که شکل گرفت خط میانه ای بین چپ وراستی بود که صددرصدی سیاسی و ایدئولوژیک فکر می کردند.

ما می گفتیم باید به مردم و مصالح ملی فکر کرد.

این شعار تدوام سازندگی و آبادانی شعاری است که ما را باید از فکر های درخلاء و ذهنیت های صرفا سیاسی جدا کند.

این درباره آقای لاریجانی یا کسان دیگری هم مطرح است.

ما اگر همین الان هم با آقای لاریجانی درباره مسائل فکری یا سیاسی چه درباره حالا و چه درباره گذشته به بحث بنشینیم، ممکن است به بن بست برسیم.

اما اگر آقای لاریجانی می تواند برای حل مسائل سیاست خارجی قدم هایی بردارد، باید با او در برابر کسانی که نمی خواهند این مسائل حل شود یکی شویم.

با توصیفی که از شرایط کشور و احساس ناامیدی مردم کردید چه راهکاری را برای برون رفت از این وضعیت مناسب می دانید؟ راهش این است که کار کنیم.

اگر دلسوزانی در مملکت هستند، باید همه با هم بنشینند، حرف های بی خود را کنار بگذارند و سعی کنند مشکلات مردم حل شود.

به هرحال اقتصاد سرمایه گذاری می خواهد.

سرمایه گذاری هم امنیت می خواهد.

باید مسائل داخلی و خارجی مان حل شود.

با جنگ و نزاع و حرف های انتزاعی مشکلی حل نمی شود.

شما الان می بینید وقتی حادثه ای پیش می آید چقدر فضای فکری و ذهنی ائمه جمعه و دیگران را می گیرد که چرا در مجلسی فلان اتفاق رخ داده.

اصلا بروید مسئولش را بگیرید اعدام کنید، اما آیا این مساله این همه ارزش دارد که در جامعه تشنج فکری و سیاسی ایجاد کند؟ ما چه جوابی برای سه میلیون نفر بیکار جامعه داریم؟ چه امیدی برای کسی وجود دارد که در اولین سال های بعد از تحصیلاتش بیکار است؟ کسی که بعد از 50-60 سال کار بازنشست می شود، زمینه ناامیدی در وجودش موج می زند.

حالا چه توقعی داریم که کسی که از اول زندگی اش بیکار است امیدوار باشد.

اگر واقعا مطالبی که جامعه شناسان می گویند را باور داریم، راهش این است که همه بنشینیم و این حرف های انتزاعی را کنار بگذاریم.

بحث های انتزاعی مملکت را نجات نمی دهد.

مملکت گرفتاری های بحرانی زیادی مثلا در حوزه محیط زیست دارد.

خیلی ها هستند که حرف های سیاسی متفاوتی را که متعلق به زمان بعد از خشکسالی است میزنند و می گویند آن قبیل حرفا در ترسالی مطرح بوده است.

تنها راه حل این مسائل این است که در یک اجماع ملی تصمیم بگیریم حرف های انتزاعی را کنار بگذاریم.

همه هم باید از خودشان شروع کنند.

وقتی که یک احساس همگانی وجود دارد کسی مستثنی نیست.

همین مصاحبه شما هم نصفش حرف های بی خودی است.

شما خوشت می آید که ما یک چیز درباره کسی بگوییم و آن را تیتر کنید.

تیتر کردن این ها به درد چه کسی می خورد؟ با اینکه شما هیچ وقت نخواستید مطرح کنید، اما می دانم دکترایتان در حوزه مدیریت شهری را هم گرفته اید.

علاوه بر این با توجه به سابقه 10 ساله تان در شهرداری تهران حالا که مدیریت شهری تهران به کل تغییر کرده، این تغییر را امیدوار کننده می دانید؟
کلید واژه ها: کرباسچی - جهانگیری - شهرداری تهران - شهردار - محمدعلی نجفی - جامعه - تهران - کارگزاران - اصلاح طلب - اصلاح - شهرداری - مردم - محمد - محمد علی نجفی - نجفی - شهردار تهران - علی لاریجانی - اصلاح طلبان - تاثیرگذاری - اصولگرایان - سیاسی - امروز - شورای شهر - انتخابات - کشور - لاریجانی - روزنامه - نیوکاسل - خیابانی - اصلاحات

آخرین اخبار سرویس:
احتمال ارسال پیامکی سوابق برای بیمه شدگان تامین اجتماعی

آماده سازی محل برگزاری ششمین مسابقات بین المللی قرآن دانشجویان مسلمان/ مشهد مقدس

توزیع درآمدها در ایران به مراتب از آمریکا، روسیه و چین بهتر است

ثبت نام 200 ناشر دیگر در نمایشگاه کتاب پس از تعلیق آراء محکومیت

چرا رهبری به آینده کشور امیدوارند؟

ورود متسابقین ششمین دوره مسابقات بین المللی قرآن دانشجویان مسلمان

راه اندازی مرکز جامع خدمات پزشکی با همکاری سراهای محلات

آغاز واگذاری کارت بلیت رایگان یک ساله به خبرنگاران + جزییات نحوه دریافت

محسن هاشمی اصلح برای شهردار شدن است | یاس و ناامیدی مردم تبدیل به خطری نهفته می شود

تاکید چین بر حمایت از برجام و متعهد بودن همه طرفها به تعهداتشان

آخرین مهلت انتخاب معاون و عوامل کاروان های حج 97 اعلام شد

قاتل شهید فادی از مجازات و تلافی این جنایت در امان نخواهد بود

فشار غیرقانونی موسسه حسابرسی تامین اجتماعی بر رسانه ها+سند

تصمیمات اجتماعی متناسب با فرهنگ مناطق گرفته شود

برگزاری بیش از 100 گفتمان دینی با حضور اساتید حوزه علمیه قم و مشهد

تغییرات جالبی که جام جهانی در روسیه به وجود آورد/عکس

کشورهای اسلامی دچار «بیماری ذلت» شده اند/ بالاترین ذلت این است که رییس جمهور آمریکا میگوید اگر ما نباشیم کشورهای عربی یک هفته دوام نمی آورند

صادق زیباکلام در جشن امضای کتابش در یزد

تصمیمات اجتماعی متناسب با فرهنگ مناطق گرفته شود

علیرضا نوروزی, محمد فلاح (*) , مرضیه ابراهیمی پور بررسی میزان حضور ایران در همایش‏های بین‏ المللی در پایگاه وب علوم

لیاس نطامی دریادار زن استرالیایی در اجلاس تهران

ناگفته های زاکانی از روزهای آخر مجلس هفتم

شیوه تدریس ابراهیم هادی؛ از خرید صبحانه برای دانش آموزان تا حضور در حیاط مدرسه به هنگام زنگ تفریح

دستگیری سعید مرتضوی و نمره قبولی به قوه قضاییه در برخورد با دانه درشت ها

کدام رسانه های اصلاح طلب از مرتضوی هدیه مالی می گرفتند + عکس

تصاویر/ افتتاح موزه دین و دنیا در مسجد جمکران با حضور آیت الله العظمی نوری همدانی

به یاد بانویی که در 110 سالگی به شهرت رسید

نگاهی به حضور شمخانی در نشست امنیتی مسئولان عالی پنج قاره جهان

مسئولان به فکر ازدواج و اشتغال جوانان باشند

مسافرکش پژو نقره ای بدونِ پلاک عقب را شناسایی کنید

خواستار مشارکت کشورهای آسیایی در مبارزه با تروریسم هستیم

واکنش سردار آزمون به قتل فجیع دخترک گلستانی + عکس

ترکان: بروکراسی های میراث فرهنگی خفه کننده است

مجمع خیرین سلامت باید عرصه ای برای خیر پروری باشد

امسال 10 کلانتری به تهران اضافه می شود/اولویت با مناطق پر آسیب

مراسم تجلیل از خانواده های شهدای روحانی در آیین بزرگداشت آیت الله شاه آبادی

بررسی فقهی توارث میان مسلمان و غیرمسلمان در مذاهب خمسه - بخش دوم و پایانی توارث بین زوجین

آزادسازی شمال پاوه طی دو عملیات ابوذر

جمعه ها چه دعایی بخوانیم؟/توصیه به خواندن زیارت عاشورا و زیارت آل یاسین

شهید اشرفی: دفاع از حریم اسلام و قرآن را فراموش نکنید

مجمع خیرین سلامت باید عرصه ای برای خیر پروری باشد

رونمایی از اسنادی جالب درباره شیوه مومیایی کردن رضاشاه + تصاویر

ماهیت و حکم شرکت در انتخابات از منظر فقه سیاسی اسلام - بخش دوم و پایانی حکم شرعی حفظ نظام و اختلال نظام از دیدگاه فقها

انتشار کتاب مصور «شهید آوردند»؛ روایتی از تشییع شهدای سبزوار

فرمانده بلند پایه «القاعده» در یمن کشته شد

تصاویر/ یادواره شهدای مدرسه علمیه مهدی موعود(عج)

برگزاری نمایشگاه کتاب به این شکل ریسک است

پست اینستاگرامی سفیر ایران در لندن پس از دیدار با وزیر خارجه دولت در سایه انگلیس

سیدحسن خمینی: اگر دینداران در تصدی امور ناموفق باشند، مردم از دین برمی گردند

ایران 60 هزار رأس اسب دارد

در دین اسلام تعصبات قومی و جناحی مردود است

بی. بی. سی به گزینش کارکنان این شبکه توسط انگلیس اذعان کرد

جنگ طلبی که با رای سنا مسئول دیپلماسی ترامپ شد

سعید سیدحسین زاده یزدی، بهنام نباتی پابندی بررسی نقش پوشش ریسک های خاص بانکیِ بانکداری بدون ربای ایران، در تحقق اهداف بند نهم سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی

اولین یادواره شهدای ارتش در مازندران برگزار شد

متیس: هنوز تصمیمی برای خروج از برجام اتخاذ نشده است

تصاویر/ استقبال مردم کاشان از نفر اول رشته حفظ مسابقات بین المللی قرآن کریم

آغاز رقابت بین3 گزینه اصلی برای ورود به بهشت

دیدار شرکت کنندگان درمسابقات بین المللی قرآن

افتتاح 110 سامانه فنی رادیو تلویزیونی صداوسیمای مرکز خلیج فارس

بنیاد شهید 360 هزار دانشجو و دانش آموز زیر پوشش دارد

جنگ طلبی که با رای سنا مسئول دیپلماسی ترامپ شد

هشت هزار و 233 خانواده دارای 2 شهید در کشور داریم

فراکسیون استانداران شمالی برای حل مشکلات مشترک/ دولت به شمال کشور توجه کند

دانشگاه های اقتصادمحور، مشکل اشتغال را حل می کنند

اولین یادواره شهدای ارتش در مازندران برگزار شد

نشست خبری مدیرکل فنی و حرفه ای استان یزد

ابراز خرسندی سید حسن خمینی از شفاف سازی دولت در بودجه

ایجاد جریان هماهنگ فرهنگی با اجرایی کردن برنامه های شورای فرهنگ عمومی کشور

معرفی شخصیت های کورد منجر به همگرایی ملی خواهد شد

برقراری 3 پرواز در هفته به مقصد زابل –تهران و بلعکس 

مشق عشق دانشجویان قرآنی از تلاوت قاریان بین المللی/ برگزاری جلسه توجیهی و تعیین قرعه

موتورسواری هاشمی رفسنجانی برای فرار از ترافیک تهران! +عکس

اعتراض دانشجویان دانشگاه فرهنگیان گرگان پذیرفته شد/ شورای صنفی، پیگیری مشکل دانشجویان

وزارت علوم برای ایجاد بستر مناسب شغلی برای دانش آموختگان برنامه دارد

اختتامیه پانزدهمین همایش سراسری روسای کل دادگستری و دادستان های کل کشور

تصاویر/ بازار داغ انگشترفروش ها

چگونه مصدق نخست وزیر شد

نجات بیش از 500 هزار معتاد از دام اعتیاد بصورت 100 درصد رایگان در انجمن معتادان گمنام

«سه شنبه های مهدوی» طرحی که می گوید به خودتان بیایید

آنچه در غرب مطرح می شود بخشی از فلسفه است نه خود فلسفه

تاکید رییس سازمان اوقاف بر مقابله با موقوفه خواری

پانزدهمین همایش سراسری روسای کل دادگستری و دادستان های کل کشور

هشت هزار و 233 خانواده دارای 2 شهید در کشور داریم

بنیاد شهید 360 هزار دانشجو و دانش آموز زیر پوشش دارد

انتقاد شدید حسام الدین آشنا از کیهان / لااقل از پشت به ظریف خنجر نزنید

اراده الهی رمز پیروزی نظام در برابر دشمنان است

تاریخ عرفان در تهران

کشف جسد پسر بچه ده سااله درمشهد

بی. بی. سی به گزینش کارکنان این شبکه توسط سرویس امنیتی انگلیس اذعان کرد

پربازدیدترین اخبار خبرگزاری فارس در پنجشنبه 6 فرروردین ماه

چند نگاه از عباس عطار + عکس

برای داشتن جهیزیه زیبا چه کنیم؟

حوزه های خنثی و بی بخار و بدون داشتن مواضع انقلابی بی فایده اند

ادامه دیدارها و برنامه های وزیر کار،تعاون و رفاه اجتماعی در سفر به قم

شهدا سند افتخار نظام اسلامی هستند

حیثیت الهی خودتان را لکه دار توقعات سیاسی اجتماعی نکنید

واکنش زیباکلام به تیتر کیهان علیه ظریف

سرنوشت جسد رضاخان به روایت تاریخ

او «برده تل آویو» است

حرف های انتزاعی کشور را نجات نمی دهد

حرف های انتزاعی کشور را نجات نمی دهد