احمد ذاکری، محمد علی رحیمی سیمای حضرت زینب کبری (س) در شعر آیین فارسی

معارف حسین(ع) از قرن سه و چهار و تقریبا همزمان با تولد زبان فارسی وارد شعر فارسی شد.

اما معارف و نام ملیکه عرش نور النور حضرت زینبJتا دوره صفویه در شعر فارسی حضور کمی دارد .

- چکیده معارف حسین(ع) از قرن سه و چهار و تقریبا همزمان با تولد زبان فارسی وارد شعر فارسی شد.

اما معارف و نام ملیکه عرش نور النور حضرت زینبJتا دوره صفویه در شعر فارسی حضور کمی دارد اگرچه همزمان با ورود نام امام حسین در شعر فارسی نام حضرت زینب نیز وارد شعر فارسی شده است.

اما شعرا تا آن دوره موارد کلی از حسین%و کربلا را مدنظر داشتند.

در عهد صفویه نیز آنچنان که باید به شخصیت ایشان اشاره ای نشد .

اما پس از صفویه و به ویژه از دوره قاجار نام و یاد این بانوی بزرگ در شعر فارسی رواج پیدا کرد و در دوره پهلوی نیز رواج بیشتری یافت.

اما در سراسر این ادوار متاسفانه تنها چهره ای که از این بانوی بزرگ توسط شعرا به تصویر کشیده شد چهره ای غم زده، تازیانه خورده، افسرده و گریان است و نهایتا ایشان را در موضع ضعف نشان داده اند.

اما با پیروزی انقلاب اسلامی، نگاه شعرا به یک باره تغییر می کند و گویا روح انقلاب در ذهن شعرا رسوخ می کند و چهره بانوی کربلا از زنی محزون و غمزده به زنی عزتمند، باشکوه، مقتدر و پیامبرگونه تبدیل می شود و اگر چه هنوز جایگاه واقعی خود را نیافته؛ اما سیمای �