مطالب مرتبط:
قدرتمندترین زنان تاریخ
انقلاب اسلامی ایران پدیده بزرگ تاریخ معاصر است
کشف و معدوم سازی بیش از 400 قلم لوازم آرایشی تاریخ گذشته در غرب اهواز
بارزانی: تاریخ مشخصی برای حل اختلاف با بغداد وجود ندارد
یادداشت/ علی علیزاده نئولیبرالیسم و تاریخ شرمنده/ این سیاره برای بقا نیازمند انقلاب محرومین و مستضعفین است
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 3 بهمن 1396 ساعت 22:522018-01-23فرهنگي

شعار «شاه باید برگردد» به خاطر نخواندن تاریخ است


چون آنها را نخوانده ام و کنکاش نکرده ام.

بنابراین با هیجانی کاذب و عدم اطلاع ممکن است شعار دهم که «شاه باید برگردد»؛ این به خاطر نخواندن تاریخ است.

- چون آنها را نخوانده ام و کنکاش نکرده ام.

بنابراین با هیجانی کاذب و عدم اطلاع ممکن است شعار دهم که شاه باید برگردد ؛ این به خاطر نخواندن تاریخ است.

تاریخ به من می گوید تو نباید به گذشته ات برگردی.

به گزارش سایت قطره و به نقل ازبلاغ"، آخرین رمانش با عنوان بی کتابی چند قدم عقب تر از زمان ما و در دوره مظفرالدین شاه و با نگاه ارزشمند به جایگاه کتاب، روایت می شود.

محمدرضا شرفی خبوشان، دو هفته پیش برای این کتاب جایزه ادبی جلال را دریافت کرد.

نویسنده کتاب مشهور عاشقی به سبک ونگوگ ، نوشتن را با شعر شروع کرده ولی کم کم دغدغه اش این می شود که باید به سمت داستان برود و داستان بنویسد.

شرفی خبوشان معتقد است که در شرایط کنونی آن چیزی که داستان به ما می دهد لازم تر از شعر است.

آنچه می خوانید اولین مصاحبه او بعد از دریافت جایزه ارزشمند جلال است که در بخش هایی از آن در مورد اهمیت تاریخ خوانی و ضرورت پذیرش ادبیات داستانی در بین مردم صحبت می کند.

محمدرضا شرفی خبوشان چطور از حوزه شعر به دنیای رمان وارد شد؟ ورود به شعر یک مساله عمومی است و برای همه ایرانیان اتفاق می افتد.

شعر یک مساله فراگیر و عامه است.

همه ما ایرانی ها علاقه داریم شعر بخوانیم و شعر بگوییم.

این گونه می شود گفت طبیعتی است که همه هنرمندان دارند.

اینکه حالا یک نفر در شعر بماند یا آن را گسترش دهد به مطالعات فرد بستگی دارد.

یک نفر تا آخر عمر شاعر می ماند و یک فرد دیگری هم شاعر است هم دست به کارهای دیگر می زند.

اما مهم این است اگر وارد حوزه های دیگر هم می شویم تجربیات آن حوزه را هم به بخش دیگر ببریم.

من سه مجموعه شعر منتشر کرده ام اما همزمان با انتشار آنها، داستان هم می نوشتم.

اینکه بخواهم همه توانم را برای داستان بگذارم، پس از انتشار کتاب بالای سر آب ها اتفاق افتاد.

وقتی این مجموعه داستان توسط انتشارات امیرکبیر منتشر و کتاب سال دفاع مقدس شد وظیفه و مسئولیتم سنگین تر شد.

ضمن اینکه این مساله به جهان بینی انسان ها هم برمی گردد.

من به جایی رسیده ام که احساس کرده ام همان طور که به شعر نیاز داریم، همپای آن و چه بسا بیشتر به داستان روایت و جهان داستان هم نیاز داریم.

هرچه در این بخش کار کنیم متوجه می شویم کارکرد داستان با کارکرد شعر بسیار متفاوت است.

به عقیده من در شرایط کنونی آن چیزی که داستان به ما می دهد لازم تر از شعر است.

چرا فکر می کنید به داستان بیشتر احتیاج داریم؟ چه چیزی کم است که باید داستان بیشتر گفته شود؟ احتیاج داشتنی که من گفتم به خاطر کمبودها نیست؛ به خاطر وضعیت ضرورت است.

گاه وضعیت هایی وجود دارند که آن وضعیت ضرورت هایی را به همراه خودش می آورد.

وضعیت انسان ایرانی در زمانه اکنون به صورتی است که به داستان به شدت نیازمند است.

جهان داستان، جهان آشتی با واقعیت ها ست؛ جهان لمس تجربیات و جهان به دوش کشیدن وظایف خطیر انسانی در دنیای جدید است.

مطالعه داستان می تواند همه اینها را به یک مخاطب بدهد.

داستان، عهده دار به نمایش گذاشتن و نمایش دادن آن چیزی است که انسان امروز به آن نیاز دارد.

هر چه معادلات این انسان در جهان امروز پیچیده تر می شود، لازمه آگاهی او و دانستن او در مورد چنین وضعیت هایی بیشتر می شود.

داستان بیان عالم واقع است؛ عالم نمایان کردن و نشان دادن و پیشنهاد زیستن است و کارکردهایی دارد که احتمالا شعر از عهده آن برنمی آید.

زمانی که جایزه گرفتید گفتید با افتخار این جایزه را قبول می کنم چون جایزه ای است که مردم آن را به من داده اند.

بله، چون اعتقادی به ذهنیت تفکیکی بین مردم و دولت یا ارگان یا سیستم ندارم و همه را در یک مجموعه می بینم.

برای همین کتاب بی کتابی هم به نوعی می خواهد این اندیشه را بگوید که ما رهایی پیدا کنیم از این ذهنیت تفکیکی که ایجاد شده است.

چرا اینقدر به تاریخ علاقه دارید؟ علاقه مندی ام به یک تاریخ؛ خاصه یک فرد یا یک آدم نیست.

باید اسمش را بگذاریم ضرورت مطالعه تاریخ و بگوییم هر فردی که تاریخ را می خواند و می گوید به ضرورت دانستن تاریخ عمل کرده است؛ این ضرورت را حس کرده است و به تاریخ عمل می کند.

این مساله نویسنده و غیرنویسنده ندارد.

کارمند، دانشجو، خانه دار، هر طیف یا هر کسی در هر حیطه ای تاریخ خواندن برای او ضرورت است؛ حتی کسی که حس می کند شغلش ارتباطی به تاریخ ندارد.

این احساس ، قابل توجیه نیست؛ چراکه احساس درست آن است که همه احساس کنیم به خواندن تاریخ نیازمندیم.

چراکه خواندن تاریخ به همه در هر جایگاهی که هستند می آموزد جایگاهشان را حفظ کنند، ارتقا دهند و وظیفه شان را به درستی انجام دهند.

دانستن تاریخ برای مادر یک خانواده بسیار ضروری است، برای دانش آموز، یک کارگر، یک دانشجو یا حتی یک فروشنده یا بازاری یا یک کارمند اداره ضروری است.

راننده مطالعه کننده تاریخ با راننده ای که تاریخ نمی داند زمین تا آسمان فرق می کند؛ چراکه تاریخ به ما می آموزد به خودمان و دیگران احترام بگذاریم .

وقتی تاریخ را می خوانیم برای همه شأن قائل خواهیم شد؛ چه برای جایگاه خودمان و چه برای دیگران.

انسانی که تاریخ می خواند به نوعی دارد جایگاه خودش را مستحکم می کند و هویت کسب می کند.

اما روی گردانی از تاریخ و نخواندن آن باعث می شود من به گذشته تاریخی خودم رجعت کنم؛ چون آن را نخوانده ام فکر می کنم دوره هایی از تاریخ وجود دارند که می توانم برگردم و همان شوم.

چون آنها را نخوانده ام و کنکاش نکرده ام.

بنابراین با هیجانی کاذب و عدم اطلاع از تاریخ ممکن است شعار دهم که شاه باید برگردد ؛ این به خاطر نخواندن تاریخ است.

تاریخ به من می گوید تو نباید به گذشته ات برگردی چون آن را می دانی و حقیقت و واقعیت آنچه بر تو گذشته است را درک کرده ای.

این گونه است که جامعه و فرد فرد ما به تاریخ نیازمند هستیم.

این موضوع باید به یک علاقه شخصی تبدیل شود.

وقتی ضرورت و علاقه توامان شود دیگر کسی به تاریخ به عنوان یک ماده درسی در مدرسه و دانشگاه نگاه نمی کند؛ چراکه یک ضرورت انسانی است.

بنابراین می گوید همانطور که به لباس و غذا و اینها احتیاج دارم هم به هویت و به شناختن خویشتن هم نیاز دارم.

عاشقی به سبک ونگوگ را هر کسی بخواند احساس می کند نویسنده کتاب حتما نقاش است؟ شاید به خاطر اقتضای روایت کردن باشد؛ چون وقتی می خواهید یک رمان را رقم بزنید و آن شخصیت را برای مخاطب به نمایش دربیاورید؛ خواننده باید ابتدا با آن شخصیت یکی شود؛ یعنی زیر و بم آن شخصیت دربیاید یا به قول شما نویسنده نقاش بشود.

وقتی نویسنده می خواهد از یک نقاش صحبت کند باید خودش هم نقاش شود و این فقط با پژوهش و تحقیق پیرامون آن شخصیت ممکن است.

این مساله در مورد همه شخصیت ها در همه داستان ها رخ می دهد.

ممکن است در یک رمانی شخصیت داستان آهنگر، نجار یا راننده باشد.

هر فردی که باشد در آن پرداخت شخصیت، خودش همان فرد داستان می شود و اگر به غیر از این باشد مخاطب آن را باور نمی کند و نمی پذیرد.

یکی شدن با شخصیت؛ یعنی احترام به مخاطب که نویسنده می گوید من هرآنچه از دستم برآمده است انجام داده ام.

حالا در این کتاب من هم آن مدت نقاش بودم نه اینکه آرزویم باشد نه؛ نقاش شدم و نقاشی را حس کردم.

همان طور که در بی کتابی با شخصیت یعقوب خاصه فروش تبدیل شدم به یک کتاب شناس یا یک صحاف.

حالا اگر بخواهیم کمی تفکیک کنیم بین ژانرهای داستانی، کتاب های شما شاید در ژانر تاریخی قرار بگیرد.

ما چند هفته ای است که روی کتاب های عامه پسند کار می کنیم.

این دسته از کتاب ها را شما چگونه ارزیابی می کنید؟ به نظر من باید این گونه کتاب ها را هم پذیرفت؛ چون مخاطب آنها را می خواند و انتخاب می کند.

گونه ای از نوشته است.

به همه گونه هایی که نوشته می شود باید احترام گذاشت.

باید تخصص پیدا کرد و آن گونه را خوب ارائه داد.

اتفاقا من موافق با این نظریه هستم که وجود رمان به هر شکلی لازم است .

البته شخصا به این مرزبندی ها معتقد نیستم؛ اینکه تفکیک کنیم و بگوییم یک رمان جدی یا عامه پسند است.

این وظیفه منتقد است که برای اینکه راحت تر اظهارنظر کند باید این تفکیک ها را انجام دهد؛ اما در حیطه ادبیات داستانی هر موضوعی که پیشنهاد شود و برای مخاطب لذت بخش باشد باید بتواند چیزی هم به جهان مخاطب اضافه کند و هم خوب و قابل تامل باشد.

خیلی از کتاب خوانان آغاز علاقه مندی های شان با کتاب، شروع با همین روایت های ساده و سرراست و دلنشین بوده است.

در هر هنری این را داریم؛ در فیلم و سریال و حتی نقاشی هم این مساله را داریم.

نوع روایت کردن های شما در این کتاب ها به گونه ای است که مخاطب احساس می کند در همه صحنه ها حضور دارد و هیچ جایی از داستان جا نمی ماند.

مخاطب در بین داستان تنها نمی شود و در همه صحنه ها حضور دارد.

این نوع روایت کردن از کجا می آید.

طبیعتا احساس حضور در بطن ماجرا هدف عمده ای است که هر داستان نویسی از نوشتن داستانش دارد و آن را دنبال می کند.

تلاش عمده این است که مخاطب وضعیت را چنان برای خود بازسازی کند که خودش را داخل آن وضعیت ببیند و چه بسا خود را شریک آن رخداد قلمداد کند و خود را در آن واقعه دخیل بداند.

این پرداخت باید به سمتی برود که مخاطب هم در ساختن و شکل و شمایل دادن به آن وضعیت دخیل باشد.

این مساله زمانی رخ می دهد که مخاطب آن محیط و وضعیت را با تمام وجودش حس کند ما جوری آن وضعیت را به او پیشنهاد دهیم که همه اینها منجر به پذیرفتن یک داستان یا روایت ماجرایی شود.

وقتی مخاطب ماجرا را پذیرفت موفقیت نویسنده شکل می گیرد.

حالا این پذیرفتن شکل های مختلف دارد؛ شکل سنتی و مدرن و پست مدرن.

اما همه اینها پذیرفتن است؛ حتی در آن روایتی که باز هم مخاطب ردپای نویسنده را ببیند؛ ولی آنجا هم شگردهایی هست برای پذیرفتن مخاطب.

بنابراین هر داستان موفقی از این جهت سنجیده می شود که تا چه حد از این شیوه ها و شگردهای مختلف استفاده شده تا مخاطب شریک این پذیرفتن شود.

جهان امروز دارای نظریه های متفاوتی است.

بنابراین نویسنده امروز باید امکان های لازم را فراهم کند تا خواننده بتواند با او همراه شود.

در بی کتابی می خواهید بگویید ما انسان های کتاب نخوانی هستیم؟ نه، اتفاقا این گونه نیست.

درست است که در بی کتابی مساله کتاب مطرح و به غارت رفتن گنجینه های ارزشمندمان بررسی می شود.

اما درواقع این کتاب می تواند همه چیز را نمایندگی کند؛ حتی خود ما را، داشته ها و دستاوردهایمان را نمایندگی کند اما این گونه نیست که بگوییم بی کتابی آمده فقط در مورد کتاب صحبت کند یا یک رخداد تاریخی را بگوید.

بی کتابی، مجموعه ای از شرایط و امکان هایی را فراهم کرده است که مخاطب به واسطه آن بیندیشد و بسته به دریافت های خودش از این شرایطی که مهیا شده ماهی بگیرد.

کمااینکه هر رمانی همین گونه است.

هر رمانی تلاش دارد گستره زندگی را در برابر مخاطب طرح کند.

در برخی رمان ها دغدغه ای پررنگ تر است و در برخی دیگر کمتر.

اما آن چیزی که در بی کتابی به عنوان دغدغه مطرح شده وضعیت انسان ایرانی است و عملکرد او با خویشتن و شرایطش؛ یعنی بالاتر از خود کتاب.

انسان است که در بی کتابی زیر ذره بین برده می شود.

انسان است که ورق می خورد، نه بی کتابی.

می خواهم بگویم بی کتابی می خواهد بگوید ما خودمان کتاب نخوانده ایم نه اینکه کتاب نخوان هستیم.

ما خویشتن خودمان را ورق نزده ایم.

بی کتابی، ورق نزدن آدمی است؛ فرصتی را فراهم می کند که ما خودمان را مطالعه کنیم و خودمان را به مثابه یک موضوع قابل مطالعه بیاوریم.

می خواهد این شرایط را مهیا و اعلام کند ما موضوع قابل مطالعه ای هستیم.

حالا وقتی خودمان را ورق زدیم، مسائل زیاد می شود؛ گذشته و تاریخ مان، اکنون و آینده مان.

همه به واسطه همین ورق زدن ممکن می شود؛ چیزی که بسیار ضرورت دارد.

همیشه در طول تاریخ این نگاه ضرورت داشته است.

نگاه به خویشتن؛ خواسته ها و عملکرد خودمان را مورد سنجش قرار دادن .

اما الان بیش از هر چیز ضرورتش احساس می شود و نیاز داریم که خودمان را ورق بزنیم.

از دل تاریخ نمی خواهید بیرون بیایید و نوع روایت تان را عوض کنید؟ مثلا از همین امروز بنویسید؟ وقتی رمانی ایده اش را از تاریخ می گیرد معنی اش این نیست که از امروز جدا شده است؛ به واقع در امروز جریان دارد، فقط ایده ها و بن مایه اش را از تاریخ می گیرد.

یعنی چیزی جدا از امروز نیست.

این برای رمان های تاریخی مصداق دارد.

یک رمان تاریخی به دل تاریخ فرو می رود اما بی کتابی، یک رمان تاریخی نیست به معنای اخص.

یک رمان هم هر ایده یا مساله ای را که مورد دقت قرار می دهد به خاطر ضرورت های اکنون است.

به خاطر وضعیت و زمانه حال است که این نگرش و برداشت ایده ها را نویسنده احساس می کند.

در رمان بعدی تان هم باز از دل تاریخ شروع می کنید یا اینکه سبک نوشتن تان عوض می شود؟ من یک رمان دارم که آماده است برای چاپ، اما اسم و موضوعش را نمی گویم.

یک رمان هم در حال نوشتن دارم که شهرستان ادب آن را چاپ خواهد کرد.

بگذارید از موضوع نگویم .

اما همیشه در نوشتن کتاب هایم خودم هم کنجکاو هستم که ببینم چه چیزی قرار است رخ بدهد؛ چون دانستن پایان داستان لطف کتاب را برای خود نویسنده هم کم می کند.

به نظر شما ادبیات داستان نویسی ما چه وضعیتی دارد و در کجای وضعیت ادبیات هستیم؟ ما الان در بهترین جای ممکن برای ادبیات داستانی ایران قرار داریم.

چون از تجربیات مان داریم استفاده می کنیم تا کار بهتری بنویسیم.

محصول این تلاش را می بینیم.

کتاب های خوبی دائم نوشته می شود و آثار خوبی پدید می آید که ما را شگفت زده می کند.

هم، اکنون مان جای خوب و رفیعی است، هم آینده مان همین طور خواهد شد.

نمی شود سنجید موقعیت مان را یا اینکه چقدر آثارمان ترجمه می شود.

چه بسا آثارمان معرفی نشده است اما کیفیت بالایی دارد.

به همین خاطر علی رغم خیلی ها که می گویند ما در داستان جایگاه مطلوبی نداریم تاکید می کنم که به این نظر سخت پایبندم که ادبیات داستانی ما الان جایگاه خوبی دارد.

آن هم به گواه آثار درخشانی است که به خصوص در این یک دهه نوشته شده است.

اگر این آثار را مورد سنجش قرار دهید یا حتی اگر مقایسه کنید در این سه یا چهار سال داستان هایی نوشته شده است که قابل قیاس با آثار گذشته ما نیست؛ خیلی کیفیت خوبی دارند و شاخص هستند، حتی نسبت به آثاری که به گفته برخی ها شاهکارند.

داستان جوان ترها و کسانی که دست به قلم برده اند بسیار خوب و قابل دفاع است چون آگاهی و جهان بینی شان بالاتر رفته و گسترده تر شده است.

نگاه شان عمق پیدا کرده است.

شما نمی توانید نویسنده امروز را با نویسنده چندین سال پیش مقایسه کنید.

بگذریم که هنوز وقتی صحبت از ادبیات داستانی می شود، برخی اسم هایی که مکرر از آنها سخن گفته شده به میان می آورند.

به نظرم الان زمان آن است که ما از اسم های جدیدتر، قلم های محکم تر و جهان بینی های وسیع تر حرف بزنیم؛ چراکه این نویسنده ها نشان داده اند دانش داستانی و قلم شان خیلی شأن بالاتری دارد.

نکته ای که در مورد بی کتابی بسیار گفته شده این است که کتاب بسیار مردانه ای است.

من زیاد به این مردانه و زنانه بودن ادبیات داستانی معتقد نیستم؛ اینکه اگر حضور زنی در یک کتاب کم باشد بگوییم کتاب مردانه است به نظرم حرف درستی نیست، چون مبحث عمده رمان انسان است.

به همین خاطر کسی که رمان را مطالعه می کند به واسطه نگرش کلی اش ماهیت انسان را مورد دقت قرار می دهد.

گاهی اوقات موضوع این می شود که نبودن زنان در یک رمان خودش به ما پیامی بدهد و غیر از این هم باید گفت رخدادهای بی کتابی در زمان خاصی شکل می گیرند؛ آن هم یک زمانه مردانه، اما ادبیات به طور اعم مقوله ای انسانی است.

برای اینکه در داستان ها به ورطه تکرار نیفتید چه کاری انجام می دهید؟ این دیگر شگرد یک نویسنده است.

برای من نوشتن این طور است که از وقتی یک داستان را می نویسم تا قبل از چاپ کتاب، موضوع را رها نمی کنم.

اما همین که داستان چاپ شد حالا دیگر موقع، رها کردن یا به قول خودم قهر کردن با آن داستان است؛ چون باید وارد داستان دیگری شوم، چون اگر بخواهید در همان داستان بمانید نمی توانید دنیای دیگری خلق کنید.

به عنوان سوال آخر شرفی خبوشان بعد از گرفتن جایزه جلال آل احمد چه فرقی کرده است و این فرق چه تاثیری در نوشته هایش دارد؟ اول باید بگویم جایزه مهمی مثل جلال آل احمد بسیار تاثیرگذار است؛ اما این تاثیرگذاری بیشتر از اینکه روی نویسنده باشد، روی کتاب است.

به این معنا که جایزه جلال باعث می شود بی کتابی بیشتر خوانده شود.

این بزرگ ترین شعفی است که بابت این جایزه دارم.

چون جایزه به بی کتابی تقدیم شده است معنایش این نیست که نویسنده باید به سمت نوشتن آثاری شبیه بی کتابی برود؛ بلکه باید بهتر قلم بزند.

به طور کل باید بگویم در درجه اول نویسنده پیش از هر چیزی نگاه هستی شناسانه به نوشتن دارد؛ به این معنا که نوشتن را یک وظیفه ماهوی برای خود می داند و اگر ننویسد جهان و وجودش معنای تمام و کمالی ندارد.

اما جایزه ای مثل جلال آل احمد می تواند این انرژی را هم به مخاطب و هم به نویسنده بدهد.

وقتی داریم از جایزه ای مثل این جایزه که مهم ترین جایزه ادبی کشور هست صحبت می کنیم، نویسنده باید اول به کشور معتقد باشد.

اگر این اعتقاد را داشت به جایزه جلال هم افتخار می کند.

به همین خاطر حس می کنم پیام جایزه جلال، اول به مخاطب است تا به کتاب نگاه کند و آن را بخواند و این پیام را هم خیلی خوب انتقال داده است.

همین چند روزی که از دریافت این جایزه گذشته است کتاب به چاپ سوم رسیده است و مردم استقبال کرده اند.

مردم اعتماد دارند و اعتنا می کنند به گروهی از داوران که تخصص شان اعتلای کتاب است.

به همین خاطر آرزو می کنم بر تعداد این جوایز افزوده شود.

هرچه تعداد اینها زیادتر شود، سازوکار این مقوله نیز روند رو به رشدی پیدا می کند.

من برای ادامه کارم با شعف و دلگرمی بیشتری خواهم نوشت و امیدم چند برابر می شود.

این طبیعی است اما اینکه مرا دچار وسواس کند و نگاهم را تغییر دهد؛ نه! شعفم را زیادتر می کند، ولی همان مسیر را می روم.

معنای جایزه این است که تو همان مسیری را که می روی درست است؛ پس باید همین مسیر را ادامه بدهم.

گرفتن جایزه کار مرا سخت تر نمی کند چون کارم را انجام می دهم.

اتفاقا قلمم روان تر می شود؛ چون دلگرمی دارم.

جایزه دارد کار مرا تایید می کند.

من نمی خواهم با جایزه خودم را تطبیق دهم.

اما جایزه می گوید محمدرضا شرفی خبوشان، بی کتابی تو قابل توجه بوده است؛ یعنی کار تو است.

پس همان مسیر را ادامه می دهم.

این جایزه ارزشمند است.

پس سرم را بالا می گیریم و می گویم برای گرفتنش افتخار می کنم.

از فیگور گرفتن هم خوشم نمی آید؛ چون هر چه دارم از پوست و گوشت و استخوان همین مملکت است و هر سازوکاری این مملکت دارد من در جایگاه خودم سعی می کنم آن را ارتقا ببخشم چراکه در بی کتابی هم همین را می گویم که بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست / از خود به طلب هر آنچه که خواهی تویی .

اگر از چیزی ناراحت هستیم باید آن را از خودمان بپرسیم و گریبان خودمان را بگیریم.


کلید واژه ها: داستان - تاریخ - کتاب - مجموعه داستان - مظفرالدین شاه - ایرانی - اطلاع - جایزه - منتشر - شرایط - ایرانی ها - دفاع مقدس - ادبی - کاذب - هنرمندان - امیرکبیر - ایرانیان - جهان - شاعر - رمان - انسان ها - نویسنده - ادبیات - مصاحبه - متفاوت - اولین - اهمیت - احساس - گزارش - مشهور

آخرین اخبار سرویس:
مرگ ترانه سرای جوان ایرانی همه را شوکه کرد + عکس

برگزیدگان دوازدهمین جشنواره بین المللی شعر فجر معرفی شدند

منتظر سریال های جذاب نوروزی باشید

خیرین و واقفین دانشگاه تهران در یک قاب

سرپل ذهاب؛ 105 روز پس از زلزله 7.3 ریشتری، زیر باران، غرق سیل + فیلم

زلزله زدگان به جای کانکس، پول گرفتند و در چادر ماندند + فیلم

گزارش تصویری از شب پایانی نمایش آیینی« بانوی بی نشان» در آران و بیدگل

مراسم رونمایی از کتاب تازه شبنم سمیعیان برگزار شد

حفاظت از بقعه تاریخی «شیخ حیدر» در مشگین شهر تشدید می شود

واکنش دانشجویان سینما و تئاتر به سخنان رییس دانشکده

میرطاهر مظلومی مهمان نادر شد

آغاز ثبت نام در کاروان نوروزی عتبات عالیات از فردا+فیلم

سقوط جرثقیلی که قصد کمک به کامیون را داشت + فیلم

بانوان بانه ای در تدارک سفره هفت سین

اعتراض خانواده آل احمد به نامگذاری تازه برای خانه سیمین و جلال

ساخت سریال مفاخر فارس در شیراز

پاسخ تند بازیگر سینما به لیلا حاتمی

سعید آقاخانی: بعد از «ساعت خوش» بازاریاب زعفران بودم + فیلم

چند خبر از دنیای موسیقی

طرز تهیه سالاد اندونزی

مکان تصویربرداری خندوانه کجاست؟

عجیب ترین مدل های ارائه شده در هفته مد میلان!

نمایشنامه خوانی خیریه در تئاتر «شهرزاد»

اشعار شبنم سمیعیان رونمایی شد

رونق هنر صنعت حصیر بافی در گلستان+فیلم

پرفورمنس «دیاستاسی» در «دا»

نقد بازیگر پیشکسوت به اظهارات لیلا حاتمی/سرنوشت عجیب جناب خان همچنان ادامه دارد+عکس

بوسه آقای خواننده بر پیشانی همسرش در کنسرت + عکس

پاس های عمقی فوق العاده لیونل مسی + فیلم

مهناز افشار در نقش گلشیفته! +عکس

چهارمین جشنواره ملی "حرکت و برکت" در میبد

قرائت ترجمه آیاتی از سوره مبارکه احزاب به سه زبان

فیلم/ هر آنچه در دعواهای کونته و مورینیو رد و بدل شد

وضعیت مبهم خانه ابتهاج در 90سالگی شاعر

نمایش نسخه 400 ساله در کاخ گلستان

لحظه دلخراش له شدن سه کودک زیر خودروی زن دیوانه + فیلم 16+

تیپ متفاوت دختر آقای بازیگر + عکس

ستاره های سینما در اکران خصوصی «بدون تاریخ بدون امضا» +عکس

بیوگرافی امید آهنگر و همسرش نوشین حسین خانی

«بگرد تا ببینی»

تمدید مهلت ارسال آثار جشنواره «دین و رسانه» تا پایان اسفند

برنامه های هفته درختکاری + فیلم

سلفی سامان احتشامی و همسرش (عکس)

مرگ ناگهانی فوق ستاره بالیوودی در دوبی | هند در سوک سری دوی عزادار شد

نمایشگاه سرچشمه سرخ افتتاح می شود

ستاره ها در خانواده دکتر ماهان

نمایشگاه عکس "شهربابک زیبا" در شهربابک

تیپ متفاوت و تابستانه دختر آقای بازیگر + عکس

کتاب امام موسی صدر با حضور وزیر ارشاد رونمایی شد

جزییاتی از ثبت نام اعضای باشگاه جشنواره جهانی فیلم فجر

توزیع 600 هزار اصله نهال رایگان در هفته منابع طبیعی + فیلم

جشنواره کار و فناوری در مدارس دخترانه خوی + تصاویر

آنتن تلویزیون با کدام سریال ها بهاری می شود؟

آغاز جشنواره کار وفناوری در مدارس دخترانه خوی + تصاویر

اختتامیه جشنواره کشوری وقف

تصاویر مهسا کاشف بازیگر سریال آنام

نگاهی به کتاب «قیدار»

وزیر ارشاد مخالفتی با اکران «عصبانی نیستم» ندارد

نامه 120 نفر از سینماگران سرشناس به رییس جمهور

ادامه انتقاد تند پروانه معصومی به لیلا حاتمی/خانم حاتمی آلمان در زمان جنگ بدبختی های زیادی برایمان بوجود آورد

کار قرآنی، اهم فعالیت های فرهنگی است

شهرام خلج: گلایه های چهره پرداز به وقت شام و لاتاری/ داوری های جشنواره باید به منطق نزدیک شود

مازنی: وزیر ارشاد مشکلی با اکران فیلم عصبانی نیستم ندارد

ساخت موسیقی فیلم سینمایی لالاکن آغاز شد

مفاخر فارس در قاب جادویی

شبنم قلی خانی بازیگر یک تئاتر شد

فعالیت های قرآنی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بصورت جدی دنبال می شود

درخشش هنرمندان اردبیلی در جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر

حفاظت از بقعه تاریخی شیخ حیدر مشگین شهر تشدید می شود

جشنواره سیما محل ارزش گذاری آثار تلویزیونی

انیمیشن زبان گفت و گو با نسل های آینده

«لالاکن» به موسیقی رسید

از باشگاه جشنواره جهانی فجر چه خبر؟

معرفی راه یافتگان به دومین جشنواره ملی عکس خلیج فارس

جشنواره ملی حرکت و برکت در شهر تاریخی میبد

فیلم/ بارش تگرگ عظیم الجثه و بی سابقه در مدینه منوره

کارگاه تخصصی موسیقی فیلم و سناریو در سینمای معاصر جهان

اکران نوروزی فیلم کودک باعث استقبال خانواده ها می شود

نمایش نسخه 400 ساله در کاخ گلستان

گفتگو با پروانه معصومی درباره صحبت های لیلا حاتمی + صوت

نشست هماهنگی کنگره ملی ادبی ملک ملکوت دوکوهه اندیمشک برگزار شد

حفظ کل قرآن توسط بانوی کم سواد بیجاری + فیلم

سری دوی بازیگر مشهور هندی درگذشت + علت فوت

عکس و متن مریم معصومی به مناسبت سالگرد عاشق شدنش!

فیلم سینمایی « کُنجانچَم » در مرحله تدوین

پارکی فوق العاده زیبا در اتریش+فیلم

آغاز ساخت موسیقی فیلم سینمایی لالاکن

بدون تعارف با شاگرد قصاب یزدی

آغاز جشنواره فرهنگی اقوام ایرانی

اختصاصی/ گفتگو با پروانه معصومی درباره صحبت های لیلا حاتمی + صوت

توزیع قسمت اول سریال گلشیفته از چهارشنبه/ رونمایی از پوستر

برگزاری کنسرت محمد علیزاده در تهران/طنین عشقم این روزا در برج میلاد می پیچد+عکس

بازدید وزیر گردشگری و میراث فرهنگی عمان از بنای تاریخی سرای سعدالسلطنه قزوین

مرور مستندهای فیلمساز ایرانی در آمریکا

حمایت بانک آینده از برگزاری "نمایشگاه موزه لوور" در تهران

حمایت بانک آینده از برگزاری "نمایشگاه موزه لوور" در تهران

گروه «شهرزاد» کنسرت «راز» را برگزار می کند

کتاب های درسی معارف اسلامی نقد می شود

فیلم/ آنتن زنده شبکه3 همراه با شوخی های بامزه!

آثار هنرمند نی ریزی در نمایشگاه رویال لندن

شعار «شاه باید برگردد» به خاطر نخواندن تاریخ است

شعار «شاه باید برگردد» به خاطر نخواندن تاریخ است