مطالب مرتبط:
آیت الله اعرافی: برنامه 5 ساله حوزه تا اوایل سال آینده ابلاغ می شود/ حوزه های علمیه ارتقا پیدا می کنند
فیلم/ ناگفته هایی از اغتشاشات اخیر
ناگفته هایی از لحظه خداحافظی مادر با فرزندش برای حضور در نفتکش سانچی+ فیلم
ناگفته های دوست 25 ساله عباس کیارستمی
فیلم | تومور مغزی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
جمعه، 29 دی 1396 ساعت 16:312018-01-19فرهنگي

سیف الله صمدیان | ناگفته هایی از 25 سال دوستی با کیارستمی


صمدیان که در 25 سال گذشته لحظات زیادی را با عباس کیارستمی گذرانده، معتقدست خلاقیت و توانمندی کیارستمی غیرقابل اندازه گیری بود و قرن ها باید بگذرد تا کسی نظیر او پا به عرصه بگذارد.

- سیف الله صمدیان ناگفته هایی از 25 سال دوستی با کیارستمی سینما و تلویزیون > سینمای ایران - همشهری آنلاین:صمدیان که در 25 سال گذشته لحظات زیادی را با عباس کیارستمی گذرانده، معتقدست خلاقیت و توانمندی کیارستمی غیرقابل اندازه گیری بود و قرن ها باید بگذرد تا کسی نظیر او پا به عرصه بگذارد.

به گزارش سایت قطره و به نقل ازمهر؛ گفتگوی ما با سیف الله صمدیان درباره زندگی شخصی و حرفه ای او و به ویژه درباره کیارستمی، فیلم 76 دقیقه و 15 ثانیه با عباس کیارستمی ، اتفاقاتی که در آخرین روزهای حیات این هنرمند به وقوع پیوست و همچنین اهمیت تشکیل موزه عکس ایران سوال کردیم که مشروح آن را در ادامه می خوانید: شما با افراد متفاوتی به لحاظ شخصیتی و گرایش سیاسی در ارتباط هستید.

واقعا چگونه می توانید با طیف های مختلف هنرمندان ارتباط برقرار کنید؟ اگر بخواهم درباره چگونگی ارتباط با طیف های مختلف هنرمندان برایتان بگویم، ممکن است متهم به ریاکاری شوم ولی آن را به جان می خرم و برایتان بازگو می کنم.

شانس بزرگ من این بوده است که بی آنکه برنامه ریزی کرده باشم در هر جمعی که باشم خود بودن من به آن فضا سرایت می کند و نقاب های زاید و حقیرکننده آدم های اطرافم که سعی می کنند چهره و چهره های دیگری از خود نشان دهند، کنار زده می شود.

خلاصه این که سعی می کنم تا آنجا که ادب اجتماعی و حرمت فضاهای شخصی انسان ها اجازه می دهد کمک کنم که آدم ها خودشان باشند.

حتی اگر طرف مقابلم، اطلاعات غلط و یا زبانم لال، خشم و یا کینه ای از من در ذهن و دل داشته باشد، وقتی متوجه می شود که با خود واقعی ام طرف است تفسیرها و نتیجه گیری ها شکل واقعی تر و انسانی تری پیدا می کند.

بزرگترین هدیه این جهانی ما برای آدم ها این است که کمک کنیم مسیر دشوار زیستن از تولد تا مرگ را با درد و اضطراب کمتر و آرامش بیشتر طی کنیم.

این راه کمک کردن به روح و روان مردم جامعه است.

بهتر است به جای آن که نیازمند روان پزشک ها و روانشناسان باشیم به خودشناسی درست برسیم و به آرامش دست پیدا کنیم.

اگر چه آدم بسیار شوخ طبعی هستید اما در زندگی شما هم دردهایی وجود دارد که از رفتن آدم های اطرافتان بر دلتان نشسته است.

درد اصلی من شاید موقعیت های بلاتکلیف و وامانده انسان امروزی است، چه آدم هایی که اکنون در کشتی هستند و ممکن است هر لحظه در مسیر پناهندگی غرق شوند، چه آنهایی که امروز در سرمای سرپل ذهاب در چادر به سر می برند، چه علاقه مندی که می خواهد کلاس موسیقی برود اما هزینه ثبت نام ندارد، چه معلمی که تصور می کند استاد دانشگاه است ولی شاگرد کلاس اول آن سطح هم نیست اما تدریس می کند.

دلم برای همه این آدم ها به درد می آید.

با همه آنها همدردی می کنم.

همان طور که حسرت همه نابینایان عالم را دارم، حسرت نابینایی خواهرم را هم دارم که چه زمانی می توانم لذت های تصویری را برایش قابل درک کنم و من چقدر حق دارم که روایت این لذت ها را رو در روی خواهرم و نابینایان جهان بازگو کنم.

در این سال ها در کنار از دست دادن دو برادر نازنینم، عزیزی چون عباس کیارستمی را از دست دادم؛ کسی که ارزش گذاری برای دوستی و هم عصری با او کار ساده ای نیست.

از آقای کیارستمی بگویید، از تأثیری که در زندگی شما داشت و از نبودنش؟ نبودنش یک حسرت بزرگ است.

کارخانه ای در روز صد هزار ملامین تولید می کند، کارخانه دیگری 150 مدل ماشین تولید دارد، شاعری در روز دو تا غزل یا سه تا رباعی می گوید، ولی آدم هایی هستند که غیرقابل اندازه گیری هستند؛ در تعداد، اندازه و ابعادشان.

وقتی کیارستمی رفت من گفتم: کار بی کار شد.

او کارگر بالفطره و 24 ساعته خلقت و طبیعت بود.

من در طول این سال ها یک ثانیه او را ندیدم که خیره به جایی بماند که چه باید بکند و افسوس می خورم به حال جوانانی که فقط حسرت موقعیت سینمایی و شهرت جهانی او را دارند! نمی دانم این توانایی پیوسته کار کردن از کجا می آمد.

همیشه اضطراب این را داشت که کارهایم عقب است و این اضطراب حتی در آخرین لحظات زندگی هم در چشمانش دیده می شد.

همان سه چهار ساعتی که می خوابید باز هم با فکر کردن به کارهای انجام شده آن روز و انجام نشده فردایش بود.

فکر می کردید به این زودی از دست برود؟ هرگز! حتی موقع انتقال به فرانسه که سر دو تا روده اش به خاطر عفونت گسترده داخل بدن بیرون بود، می دانستم که انگیزه و عشق زندگی در او آنقدر بالاست که امکان ندارد به مرگ سلام کند.

پرونده پزشکی آقای کیارستمی به کجا رسید؟ وزیر بهداشت جایی اعلام کرده بود که فقط من و بهمن کیارستمی و سیف الله صمدیان می دانیم که چه اتفاقی برای عباس کیارستمی افتاده است.

ماجرا چه بود؟ آقای قاضی زاده هاشمی وزیر بهداشت درست می گوید.

او انسان بسیار شریفی است و امیدوارم شرایطی پیش بیاید که بتواند ریز ماجرا را تعریف کند.

او خودش خوب می داند قبل از انتقال به پاریس در ایران چه بلایی سر کیارستمی آمده بود.

می داند که چرا دو سه روز قبل از سفر کیارستمی به فرانسه، درجه هوشیاری اش به سه و نیم رسیده بود و از اتفاقاتی که در 14 فروردین سال گذشته هم برایش افتاده بود نیز باخبر است با تمام جزییاتش! در خبرها از این اتفاقات به عنوان خطای پزشکی یاد کرده بودند.

گر چه همه جای دنیا خطای پزشکی هست و جز لاینفک کار پزشکی است اما بی مسئولیتی پزشکی را نمی توان کاری کرد.

آنقدر بلاهای متعدد پزشکی سرش آمد که کار به این جا رسید.

آخرین دیدار شما با آقای کیارستمی کی بود؟ شب آخر در بیمارستان آراد، همراه بهمن کیارستمی در اتاقش بودم و آخرین صحبت هایش را شنیدم.

همان شب من باید خودم را به ارومیه می رساندم که در مراسم سالگرد برادرم شرکت کنم.

آخرین کلماتی که میان شما ردوبدل شد چه بود؟ به او گفتم عباس آقا قول می دهم که یک هفته دیگر در فرانسه ببینمت و به قولم عمل کردم و با هم از فرانسه به ایران آمدیم ولی این بار پیکر عباس کیارستمی در قسمت بار بود و من و بهمن کیارستمی و رضا میرکریمی در داخل هواپیما نشسته بودیم.

آقای کیارستمی کجای زندگی شما بود؟ آدمی مثل کیارستمی کسی بود با رفتارهای اجتماعی، انسانی و خانوادگی خاص خودش ولی بخشی از رفتارهایش که من به آن احترام می گذاشتم، تلاش از پی تلاش و صرفاً برای تولید بود نه این که حتماً جایی ارایه شود.

البته از نظر پیگیری و تلاش مستمر شما هم شبیه آقای کیارستمی هستید.

بله فکر می کنم هم مرض بودیم.

(می خندد) من در حد سرماخوردگی جزیی و او در حد زکام و آنفولانزا.

اولین بار کجا همدیگر را دیدید؟ فیلم 20 دقیقه ای سوپرهشت راه دراز رنج تا رستاخیز را از روزهای اوایل انقلاب ساخته بودم که کانون پرورش فکری کودکان این فیلم را خواسته بود تا به 16 میلی متری تبدیل کند و این کار سال 59 در استودیو فیلمساز انجام شد.

نورالدین زرین کلک با من قراردادی به مبلغ 54 هزار تومان بست تا کپی هشت میلیمتری آن را تبدیل به نسخه 16 میلی متری کنیم.

وقتی قرار شد که این قرارداد را امضا کنم باید نزد رییس بخش سینمایی کانون در طبقه بالا می رفتم.

وارد اتاق که شدم مردی را دیدم که با عینک سیاه پشت میز نشسته بود و این قرارداد به امضا رسید و این نخستین رویارویی من با عباس کیارستمی بود.

بعد از آن در سال 70 با آقای مرتضی ممیز و محمود کلاری، مجله تصویر را با اتحادی سه نفره راه اندازی کردیم تا پلی تصویری بین همه هنرها برقرار کنیم.

اعتقاد داشتیم که در ایران هنرمندان ما اکثراً یک بعدی حرکت می کنند، یعنی مثلاً یک فیلمساز از گرافیک و عکاسی چیزی نمی داند و فیلمش از جذابیت تصویری بی بهره می شود و بیشتر شبیه به یک کار رادیویی است.

مرتضی ممیز عزیز در زمینه گرافیک و محمود کلاری یار غار من در بخش سینمایی به کمک من آمدند.

در دیدارهای دوستانه و خانوادگی ما، آقای کیارستمی هم حضور داشتند.

این روابط ادامه یافت تا رسید به دوستی های دونفره و سفرهای دو نفره.

مثلاً برای بازدید لوکیشن فیلم باد ما را خواهد برد من و عباس آقا به همراه بهمن قبادی به عنوان دستیار به کردستان و سنندج سفر کردیم و از این جاده ها فیلم گرفتیم که از پشت صحنه همه اینها من فیلم دارم.

بعد از آن، سفری که برای فیلم آ ب ث آفریقا داشتیم از این جا آغاز شد که دوستی به نام رامین رفیع رسم داشتم که در موسسفه ایفاد از موسسات تابعه سازمان ملل در ایتالیا فعالیت داشت.

یکی از کارهای این موسسه حمایت از کودکان بازمانده از ایدز بود.

در اوگاندای 12 میلیونی 2 میلیون نفر بر اثر ایدز مرده بودند و بچه هایشان بدون سرپرست مانده بودند و این سازمان تصمیم گرفته بود که یک کارگردان با شهرت جهانی که در ژانر فیلم های کودکان فعالیت دارد، درباره این کودکان باقی مانده از ایدز فیلم بسازد و کیارستمی به این منظور انتخاب شده بود.

رامین رفیع رسم به عنوان مدیر اجرایی پروژه به همراه کیارستمی و من به عنوان تصویربردار به قصد آشنایی با محیط و تهیه متریال قابل رجوع از نظر سندیت به آفریقا سفر کردیم.

قرار بود پس از بازگشت، کیارستمی سناریوی فیلم را با توجه به تصاویر به دست آمده بنویسد و از روی آن فیلم اصلی ساخته شود.

خوشبختانه کیارستمی با دیدن متریالی که در طول 10 روز در اوگاندا با استفاده از روش خاصی از مستندسازی و دکوپاژ سر صحنه و با بهره گیری از اتفاقات واقعی اطراف، تصویربرداری شده بود از نوشتن سناریو منصرف شد و تصمیم گرفت بر اساس همان تصاویر که اعتقاد داشت قوی تر و تاثیرگذارتر از هر دست نوشته انسانی است، فیلم آ ب ث آفریقا را تدوین کند.

محمد رازدشت با پسرم سهند صمدیان دستیار کیارستمی در تدوین فیلم همکاری داشتند و بعدها محمدرضا دلپاک عزیز نیز برای صداگذاری فیلم به جمع مان اضافه شدند.

این گروه، حدود 6 ماه در زیرزمین منزل کیارستمی با ابتکارات خلاقانه او در شکل گیری فیلم، تجربه شگفت انگیزی را پشت سر گذاشتند.

حالا سه نفر از همکاران من در فیلم آ ب ث آفریقا دیگر در قید حیات نیستند.

رامین رفیع رسم، محمد رازدشت و عباس کیارستمی! تا آنجا که من می دانم این تنها فیلم مستند با دوربین هندی کم (مینی دی وی های معمولی آن دوره) است که در بخش رسمی جشنواره کن پذیرفته شد و برای نمایش تبدیل به 35 میلی متری شد.

یادم می آید در کنفرانس مطبوعاتی فیلم در کن گفتم: اگر من امروز ناپلئون بناپارت را می دیدم که روی فرش قرمز جشنواره کن راه می رود، آنقدر شوکه نمی شدم که از دیدن کیفیت تبدیل این متریال مینی دی وی به 35 میلی متری و ارایه آن در سالن بالای دو هزار نفری لومیر شوکه شدم! مارتین اسکورسیزی که به نوعی مورخ سینما هم هست، فیلم آ ب ث آفریقا را در سال 2001 به عنوان بهترین فیلم سال خود اعلام کرد و در سال 2005 در ورک شاپ مشترکش با عباس کیارستمی در مراکش اعلام کرد که این فیلم در سال 2002 نیز هنوز بهترین فیلم سال از دیدگاه اوست و این در حالی بود که بسیاری از منتقدان وطنی، برخلاف نظر استادشان، آ ب ث آفریقا را اصلاً فیلم نمی دانستند! همکاری من با کیارستمی به عنوان تصویربردار در فیلم جاده ها و پنج ادامه پیدا کرد و در طول 25 سال گذشته هم اکثر سفرهای داخلی من با کیارستمی بوده است چه دو نفره و چه چند نفره.

در خارج از ایران هم در طول 22 سال گذشته هم در جشنواره های مختلف از جمله کن اکثراً با کیارستمی همراه بودم، در برنامه های ورک شاپ های آقای کیارستمی نیز حضور داشتم و از پشت صحنه فیلم می گرفتم.

روزهای بعد از کیارستمی برای شما چگونه می گذرد؟ چیزی که بعد از کیارستمی می ماند، حسرت این است که چند قرن دیگر باید صبر کنیم که پدیده ای مثل کیارستمی داشته باشیم.

بگذارید موضوعی را برایتان بازگو کنم، بعد از نمایش فیلم 76 دقیقه و 15 ثانیه با عباس کیارستمی که مجبور شدم به سفارش پسر کیارستمی و دبیر جشنواره ونیز آن را بسازم، اتفاقی افتاد.

بسیاری از دوستان داخل کشور که با عینک بدبینی به کیارستمی و فعالیت هایش نگاه می کردند، بعد از دیدن این فیلم برای طلب حلالیت نزد من آمدند و می گفتند ما دستمان به پسران کیارستمی نمی رسد ولی آمده ایم اعتراف کنیم که درباره کیارستمی اشتباه کردیم و ذهنیت خطایی درباره او داشتیم و اکنون با دیدن این فیلم مشاهده کردیم که چقدر عجیب، بی واسطه و بی ریا کار می کند و خلاقیتش را برای لحظه لحظه زندگی انسان به کار می گیرد، ما از خجالت و شرمندگی آمده ایم که حلالیت بطلبیم.

کیارستمی کسی بود که برای ایران آبرو خرید.

در شرایطی که همه رسانه های گروهی جهان دست به یکی شدند که واقعیت ایران را به نفع خودشان و سیاست زدگی داخلی ما از بین ببرند و فرهنگ ملت ایران را نادیده بگیرند، او یک تنه حتی برای دشمنان ذهنی اش آبرو خرید و برای همین بود که در تشییع پیکرش از مقابل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، خیابان حجاب و اطراف آن، موج باشکوهی از آنهایی که دوستدارش بودند تا دوستان نیم بند و حتی مخالفانش را شاهد بودیم.

این در حالی بود که در زمان حیاتش، در حق او بی انصافی و حتی بداخلاقی شد، چه زمانی که نخل طلا گرفته بود و چه آن زمان که سینمای بدنه هم امکان پخش فیلم هایش را نمی داد! اینها بهای مستقل بودن افکار و رفتار کیارستمی بود.

کیارستمی معتقد بود که باید فیلم هایش برای بیننده باورپذیر باشد نه مثل فیلم های هالیوودی و بالیوودی که مخاطب را بمباران احساسات می کنند و به عنوان گروگان در داخل سینما نگه می دارد ولی پس از پایان یافتن فیلم هیچ گونه تاثیر و حس انسانی در مخاطب باقی نمی ماند.

سینما برای او و مخاطبانش صرفاً محل سرگرمی و فراموشی از قیل و قال دنیا نبود و از نظر او فیلم پس از خروج تماشاچی از سالن سینما در ذهن و جان او شروع می شود.

*در هواپیما به چه فکر می کردید؟ به همین که هرگز فکر نمی کردم طبق وعده ام به فرانسه بروم ولی به این شکل او را بازگردانیم.

درباره عنوان فیلم 76 دقیقه و 15 ثانیه بگویید.

این فیلم درباره 76 سال و 14 روز زندگی اوست و من روزی را که همراه با آقای میرکریمی و احمد کیارستمی پیکرش را از فرانسه به وطن بازمی گرداندیم، جزو روزهای حیاتش حساب کردم، چون خوب می دانستم که هرگز نمی خواست آن سوی سرزمینش به خاک سپرده شود.

جایی گفته بودید که دوست نداشتید این فیلم را بسازید.

چرا؟ طبیعی است.

با این همه عاطفه و خاطره ای که بین من و کیارستمی وجود داشت حتی تصور این کار در آن زمان خاص برایم نوعی خیانت به عواطف شخصی خودم بود.

در روز تشییع پیکرش، صحبت هایی در حضور جمع کردم و بعد مستقیم به دفتر مجله تصویرسال آمدم.

من آدمی نیستم که در این فضاها بتوانم دوام بیاورم، حتی تا یک ماه سر خاکش نرفتم.

چگونه تصمیم به ساخت این فیلم گرفتید در حالی که به گفته خودتان فقط یک ماه زمان داشتید؟ ساخت این فیلم صرفاً به درخواست احمد، پسر بزرگ کیارستمی و تاکید اهمیت زمانی دبیر جشنواره فیلم ونیز بود.

در حالی که فقط یک ماه تا برگزاری جشنواره ونیز باقی مانده بود، احمد کیارستمی از آمریکا با من تماس گرفت و خواست که با توجه به آرشیوی که از کیارستمی دارم فیلمی درباره پدرش برای جشنواره ونیز بسازم.

به او گفتم فیلم های زیادی از کیارستمی هست که دیگران قبلا ساخته اند ولی احمد معتقد بود که پدرش در تصاویری که من از او گرفته ام، آرام ترین و مطمئن ترین لحظات را داشته است.

بعد از تلفن احمد، آلبرتو باربرا دبیر جشنواره ونیز هم با من تماس گرفت و گفت آقای صمدیان من می خواهم بزرگترین ریسک زندگی حرفه ای ام را انجام دهم و فیلمی را که تو درباره کیارستمی و به مناسبت بزرگداشت او خواهی ساخت در کاتالوگ جشنواره چاپ کنم و این فیلم روز اول جشنواره و در اولین سانس نمایش فیلم جشنواره در بخش بزرگداشت کیارستمی نشان داده خواهد شد! شانس بزرگ من این بود که در طول چند سال گذشته شروع به کپچر کردن تصاویر گرفته شده در طول سه دهه گذشته در ایران و جهان کرده بودم و من از بین راش های مینی دی وی 15 سال گذشته درباره کیارستمی با رویکرد خاصی که یک پرتره سینمایی غیر معمول باشد، شروع به ساخت این فیلم کردم.

قصدم این بود که در این فیلم با کسی مصاحبه نکنم، خودم درباره کیارستمی حرفی نزنم و خودش هم درباره خودش صحبت نکند و البته هیچ کدام از فیلم های کیارستمی را هم نشان ندهم.

با این رویکرد، خوشبختانه متریالی که در اختیار داشتم کافی بود تا با انرژی خارق العاده ای که خود کیارستمی لحظه به لحظه به فیلم می داد، کار تدوین در فاصله یک ماه به همراه ترجمه انگلیسی و ایتالیایی به طور معجزه آسایی انجام شد و در همان سانس اول روز اول جشنواره ونیز که احمد کیارستمی و آلبرتو باربرا خوابش را دیده بودند، به نمایش در آمد! این فیلم تاکنون با همکاری محمد اطبایی در بیش از 115 جشنواره و رویداد فرهنگی جهان نمایش داده شده است و در یکسال گذشته نیز به صورت سانس های محدودی در برنامه نمایش گروه سینمایی هنر و تجربه در داخل ایران گنجانده شده است.

حالا دیگر از ساخته شدن این فیلم خوشحالم.

سرنوشت به گونه ای رقم خورد که از این متریالی که سال ها جمع کرده بودم، این طور استفاده شود و امیدوارم نزد خود عباس آقا هم شرمنده نشده باشم.

برنامه دیگری هم در ادامه ساخت این فیلم دارید؟ فیلم های زیادی از کیارستمی دارم.

مثلاً بخش جشنواره کن و سال هایی که با هم بوده ایم یا کیارستمی و جهان سینما می تواند یک بخش دیگری باشد یا ورک شاپ ها و نمایشگاه های عکسی که از او باقی مانده و همچنین دیگر اتفاقات هنری زندگی او هنوز باقی مانده است.

البته این اشتباه است که فکر کنید چون کیارستمی آدم معروفی بوده است، این همه تصویر از او در دوربین من ثبت شده است.

واقعیت این است که من از خدا بیامرز مش صفر آبدارچی دفتر مجله تصویر در سال های گذشته شاید به اندازه سه برابر آقای کیارستمی فیلم گرفته باشم.

صرفاً نام و موقعیت اجتماعی و هنری آدم ها انگیزه اصلی من برای تصویربرداری نبوده است، بلکه تأثیر و حس آدم ها به عنوان یک شاخصه ای از انسان معاصر برای من مهم است.

چه برنامه ای برای سایر فیلم هایی که گرفته اید، دارید؟ فعلاً غیر از 76 دقیقه و 15 ثانیه با عباس کیارستمی ، فیلم روزی روزگاری در مراکش را که درباره کارگاه سینمایی مشترک کیارستمی و اسکورسیزی در مراکش بود به همراه حدود بیست فیلم کوتاه تدوین کرده ام که بیشتر در ورک شاپ های خودم در داخل و خارج از ایران نمایش داده می شوند.

امیدوارم تا وقتی زنده ام بتوانم سر و سامان معقولی به کل آرشیو تصویری خودم در چهار دهه گذشته چه عکاسی و چه فیلم مستند، بدهم.

اگر هم نشد! دست ورثه مربوطه و آرشیو ملی فیلم و عکس ایران مان را می بوسد.

درباره موزه عکس ایران هم بگویید که به کجا رسید؟ من آگاهانه و صرفاً به شرط تلاش جدی و هدفمند برای راه اندازی موزه عکس ایران در این دوره، مسئولیت اجرایی انجمن عکاسان ایران را پذیرفتم و به دوستان هیات مدیره هم گفتم که کمک کنید این موضوع راه اندازی موزه عکس ایران به صورت هدفمند و تدوین شده پیش برود و علاوه بر وظایف ما در انجمن در زمینه مسایل رفاهی، بیمه، هویت شخصی آنها و .

خواستم که این حسرت و نیاز بزرگ تاریخی را به ثمر برسانیم.

اکنون بعد از ششمین همایش ده روز با عکاسان ایران با همکاری اعضای هیات مدیره انجمن عکاسان ایران و سایر آگاهان و متخصصان عکاسی، درصدد تهیه یک طرح مکتوب و پروپوزال حرفه ای برای ارایه به مسئولان ذیربط هستیم.

چقدر نیاز به همراهی نهادها هست؟ باید کل جامعه هنری و مسئولان فرهنگی کشور همکاری کنند و درک کنند که چقدر مهم است تا گران بهاترین آرشیو تصویری ایران را که از زمان ولیعهدی ناصرالدین شاه تا امروز جمع شده در قالب یک موزه عکس ملی حفظ کنیم؛ موزه ای که یک نیاز قطعی و تاریخی کشور است چراکه به فاصله کوتاهی از شروع عکاسی در دنیا، ایران در تاریخ عکاسی دنیا حضور داشته است.

بدون هیچ توضیحی، تا زمانی که تاریخ تصویری درستی نداشته باشیم هیچ تاریخ قابل اتکایی نخواهیم داشت.

بارها درباره اهمیت این موضوع بحث شده فکر می کنید بتوانید نهادها را همراه کنید؟ باید بتوانیم که آنها را راضی کنیم و دولت باید در این زمینه همراهی و اقدامات لازم را در شکل گیری این اتحاد ملی برای رسیدن به یک گنجینه کم نظیر و گران بهای هنری و اقتصادی عکس در جهان معاصر داشته باشد.

برای پیگیری و اجرای مقدمات تشکیل موزه عکس ایران، هیچ نهاد و تشکیلاتی به لحاظ تاریخی، تجربی و حرفه ای صالح تر از انجمن عکاسان ایران نیست و شورای اصلی این موزه باید از افراد شاخص هنری، فرهنگی مختلفی تشکیل شود.

و اگر نهادها کمک نکنند؟ باید گفت شما حق ندارید کمک نکنید.

بودجه کشور و فرهنگ متعلق به ملت ایران است و باید سعی کنیم آنها را توجیه کنیم که در صورت حفظ نشدن این گنجینه ملی، تیشه به ریشه فرهنگ تصویری ملت خودمان می زنیم آن هم در جهانی که زبان ملت ها و دولت ها در اکثر مواقع و موارد زبان تصویر است و بس.


کلید واژه ها: کیارستمی - عباس کیارستمی - اندازه گیری - هایی - هنرمند - هنرمندان - انسان - روان - خلاقیت - سینمای ایران - برنامه ریزی - زندگی - امروز - آرامش - دوستی - ایران - سینما - پناهندگی - چهره - تلویزیون - خودشناسی - بزرگترین - بزرگ - انسان ها - اجتماعی - اطلاعات - امروزی - گفتگوی - برنامه - اضطراب

آخرین اخبار سرویس:
روایت بازیگر سرشناس سینما از درگیری های خیابان پاسداران (اینستاپست)

اکران مردمی فیلم مجید مجیدی با حضور "رضا گلزار"

بازیگر جنجالی و پرحاشیه با حجاب شد /تصاویر

این اثر ثبت ملی کی کشته می دهد؟ / خانه اخوان در آستانه ریزش بر سر رهگذران + فیلم و عکس

«دو کودک آماده فرمان کارگردان برای شروع بازی»

مراسم وحشتناک و دلهره آور دراویش + فیلم 18+

«به وقت شام» یک فیلم کمدی نیست

رضا پیش قدم، آتنا عطاران گفتمان شناسی قسمت در زبان و فرهنگ مردم ایران

نقش کمدی کامبیز دیرباز در «کلاف های رنگی»

بازیگر شهرزاد در آغوش پدرش + عکس

عکسی خاص و کمتر دیده شده از "ترانه علیدوستی" و دخترش

لغو اکران فیلم مجیدی در سال 96

اکران فیلم مجیدی فعلاً منتفی شد

«لیلا حاتمی» با گریم عجیب و غیرعادی در جشنواره برلین/ عکس

کتابخانه مرکزی استان سمنان قابلیت گردشگری در جذب توریست را دارد

سارا اسکندری عضو گریمور خانواده اسکندری + عکس ها

صدور مجوز برای 15 نشریه و پایگاه خبری در گیلان

مدیرکل ارشاد استان بوشهر: حسینیه رییس محمد درازی بیانگر فرهنگ غنی مردم دشتی است

عمران صلاحی از گل آقا تا آی نسیم سحری/شاعری که به شعر طنز هویت داد+عکس

موفقیت در جشنواره و شکست در گیشه/سرنوشت عجیب فیلم تحسین برانگیز لیدی بیرد+عکس

سفر دسته جمعی ستاره های سینمای ایران به خارج از کشور

شیلا خداداد مدل آرایشی شد (+عکس)

جشن عقد آقای بازیگر جنجالی در فضای مجازی! (+عکس)

لغو اکران فیلم تازه مجید مجیدی در آخرین لحظات

غرب زدگی در کتاب از سر و روی مان می بارد

«پل خواب» در ونکوور به نمایش در می آید

اکران فیلم مجید مجیدی در ایران منتفی شد

دو کودک آماده فرمان کارگردان برای شروع بازی

جشنواره برلین در 2 روز گذشته به روایت تصویر(+عکس)

دیوار "دوستت دارم" در پاریس (+عکس)

کاردستی "مامان خلاق" آمریکایی (عکس)

اکران «آن سوی ابرها» منتفی شد +عکس

اکران فیلم مجیدی فعلاً منتفی شد

اکران فیلم آن سوی ابرها به کارگردانی مجید مجیدی متوقف شد

نمایش پهلوان

جستجوی جعبه سیاه هواپیمای مسافربری ادامه دارد + فیلم

الناز شاکردوست با واکر، در استودیوی صداگذاری «سراسر شب» +عکس

تقدیر بازیگر سر شناس از اقدامات نیروی انتظامی

فیلم/ گریه خلبانی که برای اولین بار هواپیمای سقوط کرده را کشف کرد

فیلم مجید مجیدی تا پایان سال96 اکران نمی شود

فیلم | در گلستان هفتم چه گذشت/ خیانت و آشوب در لباس دیانت

اکران فیلم مجیدی فعلاً منتفی شد

نمایش" آه بر انکار ماه " به روی صحنه می رود

اکران فیلم مجیدی فعلاً منتفی شد

اکران فیلم آن سوی ابرها به کارگردانی مجید مجیدی متوقف شد

نقد بدون اطلاعات ممکن نیست

تلویزیون برای شب عید چه تدارک دیده است؟!

اولین اجرای عروسکی نخی پینوکیو

فیلم/گفت وگو با راننده اتوبوس دیوانه منطقه پاسداران تهران

تشکر حمید فرخ نژاد از نیروی انتظامی/ اگر درایت ناجا نبود معلوم نبود چه فاجعه ای رخ می داد

چهره متفاوت شیلا خداداد به عنوان مدل آرایشی! عکس

کامبیز دیرباز در سریالی کمدی

«بانوی بهشتی» انیمیشنی متفاوت برای ایام فاطمیه

راننده اتوبوس دراویش: حالا کار شده، چیکار کنیم؟+فیلم

گل سوم السد به پرسپولیس + فیلم

عمران صلاحی از گل آقا تا آی نسیم سحری/شاعری که به شعر طنز هویت داد+عکس

گل دوم السد به پرسپولیس + فیلم

گل اول استقلال به الهلال + فیلم

گفتگو با راننده قاتل اتوبوس دراویش + فیلم

افراد محلی که با قطعیت از احتمال زنده بودن افراد، سخن می گویند! + فیلم

گل اول السد به پرسپولیس + فیلم

اجرای نمایش (حنانه)

ماجرای پشیمانی مجید صالحی از بازی در یک فیلم کمدی

بدل ایرانی آنجلینا جولی به تهران آمد +عکس

نمایشگاه «شهرک آسمانی فاطمیون» در تبریز‎

نمایشگاه شهرک آسمانی فاطمیون در تبریز‎

جشن عقد آقای بازیگر و همسرش(+عکس)

جشنواره برلین به روایت تصویر

چهره متفاوت شیلا خداداد بعد از تغییر شغل به عنوان مدلینگ آرایشی + عکس

آغازثبت نام در «نهمین جشن مستقل فیلم کوتاه ایران»

خوانندگانی که با 15 روز تبلیغ در فضای مجازی مشهور می شوند

بازگشت پیکر شهدا به خانه خود در کازرون

حدیث فولادوند مدل تبلیغاتی یک مزون لباس!(+تصاویر)

پیروزی نسف قارشی مقابل الوصل

کلیپ صوتی/ می باره چشم آسمون امشب

ترکیب السد برابر پرسپولیس

فیلم | آتش زدن خودروی مردم توسط وحوش دراویش

ترکیب الهلال مقابل استقلال

مراسم عجیب و رعب آور دراویش + فیلم (+16)

روایتی از ناآرامی های گلستان هفتم و اراذل و اوباش خرافه پرست! +فیلم

ارسال 115 اثر به جشنواره رسانه ای پیام انقلاب در ارومیه

مرزبان: کلاهم در تالار وحدت هم بیفتد، برای برداشتنش نمی روم

استان سوگوار یاس نبوی + فیلم

زیبایی خدادادی خانم بازیگر مشهور علت جدایی از همسرش

روایتی تلخ از وضعیت اجساد در محل برخورد هواپیما با کوه + فیلم

آغاز رای گیری نهایی جوایز سینمایی اسکار

پخش سریال کره ای کیمیاگر از امروز

اکران مردمی فیلم مجید مجیدی با حضور گلزار

گریه های مجری به خاطر از دست دادن عزیزش در سانحه هوایی یاسوج /فیلم

مادر مسیحی پای درخت کریسمس و عکس فرزند شهیدش +عکس

جیمز باند بیست و پنجم را خالق دانکرک نمی سازد

فیلم/ اظهارات کوه نورد اعزامی به محل سقوط هواپیما

پخش سریال کره ای «کیمیاگر» از افق

انتشار کتاب تفسیر سوره حمد امام خمینی (ره) به زبان اسپانیولی

فیلم | پیکرهای سرنشینان هواپیما پیدا شد

«کلاف های رنگی» با کامبیز دیرباز کلید می خورد

فیلم/ پیکرهای سرنشینان هواپیمای مسافربری پیدا شد

آغاز رای گیری نهایی جوایز سینمایی اسکار

فیلم | گفتگو با مردم و ماموران حاضر در صحنه درگیری

موفقیت در جشنواره و شکست در گیشه/سرنوشت عجیب فیلم تحسین برانگیز لیدی بیرد+عکس

سیف الله صمدیان | ناگفته هایی از 25 سال دوستی با کیارستمی

سیف الله صمدیان | ناگفته هایی از 25 سال دوستی با کیارستمی