مطالب مرتبط:
بگو آمده ام سنی ها را بکشم!/ روزی که فرار کردم
تشکیل ائتلاف انتخاباتی سنی «القرار العراقی» به ریاست «اسامه النجیفی»
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 26 دی 1396 ساعت 17:302018-01-16سياسي

بگو آمده ام سنی ها را بکشم!


یک پرچم سیاه داعش را به دیوار زدند، یک میز گذاشتند و حدود 15 نفر با دوربین آمدند داخل و مترجم به من گفت چیزهایی که بهت می گویم برای آنها تکرار کن.

- زهرا بختیاری: تا کنون مدافعان حرم از سرزمین های مختلفی توانستند خود را به سوریه برسانند تا از اعتقاد و عشقی که سالها از آن دم زده بودند دفاع کنند.

همه این مدت شهدا و مجروحان بسیاری تقدیم آستان مخدره حضرت حیدر(ع) شده اند که وارد زندگی هر کدام می شوی دنیایی دارند شنیدنی.

اینکه در این عصر آخر زمانی که هزاران هزار رنگ و تعلق دامنت را محکم می چسبد آنها چگونه بند از بند باز کردند و قدم در راهی گذاشتند که معلوم نیست چه خواهد شد.

شقی ترین مخلوقان خدا که فرزندان شیطانند آنقدر کینه در دل دارند که اگر یکی از این جوانان به دستشان بیفتد این انگیزه را دارند که با دندانشان بدن اینها را تکه تکه کنند و در این راه راسخ و معتقد هستند.

اما با این حال مجاهدان راه خدا آگاهانه قدم در این معرکه گذاشتند.

آنچه در ادامه این نوشتار خواهید خواند ماجرای خواندنی یک جوان افغانستانی است که طی یک اتفاق عجیب به دست تکفیری ها اسیر شد و سرانجام منحصر به فردی بین همه مدافعان حرم پیدا کرد.

علی جعفری ماجرای رفتن به سوریه و اتفاقاتی که آنجا برایش رخ داد را برایمان بازگو کرد اگر چه هنوز بیان آن وقایع بعد از مدت ها او را عذاب می دهد.

سید علی ساکن قم است و بسیاری از اعضای خانواده و اقوامش در سوریه می جنگند اما او دیگر نمی تواند به آنجا برود.

ماجرای خواندنی زندگی سید علی جعفری در دو بخش منتشر شده است بخش اول" به ماجرای حضور او در سوریه پرداخته و در ادامه بخش دوم و پایانی را خواهید خواند که چگونه توانست از اسارت فرار کند.

علی جعفری اسیر فاطمیون که فرار کرد(سمت راست تصویر، نشسته) *و من اسیر شدم.

درگیری به شدت زیاد شده بود و ساعت حدوداً 6 غروب بود.

ما 4 نفر بیسیم نداشتیم، یکی پیکا می زد، یکی آر پی جی می زد، دو نفرمان هم کلاش داشتیم.

من کمی جلوتر رفتم.

تکفیری ها را از دور دیدم، اما لباس هایشان شبیه لباس های سربازان سوری بود و فکر می کردم از بچه های خودمان هستند.

آنها از زمانی که من به سمتشان راه افتاده بودم، با دوربین دید در شب مرا دیده بودند.

دو گودال بود که قبلاً دست ما بود، اما من نمی دانستم که تکفیری ها آن را از ما پس گرفته اند.

تعدادی از آنها در گودال ها قایم شده بودند، تعدادی دیگر هم با لباس هایی شبیه ما ایستاده بودند.

همین که وارد جمع شان شدم، یکی با اسلحه محکم به سرم کوبید، افتادم.

آنها همه عربی صحبت می کردند و من فکر می کردم از بچه های حزب الله هستند.

همین که اسلحه را بر سرم کوبیدند، افتادم و یکی دیگر همان موقع چاقویی درآورد، فریاد می زد: جیش السوری!، فکر می کردم آنها از بچه های جیش السوری هستند که اشتباهی من را دستگیر کردند.

با صدای بلند می گفتم لبیک یا زینب(س)، انا فاطمیون.

یکی شان پرسید فاطمی!؟ آنجا بود که کاملاً مطمئن شدند، من فاطمیون هستم.

یکی چاقو درآورد که سرم را ببرد، فرمانده شان فریاد زد نه! نه! این اسیر را من گرفتم و حق ندارید دست به او بزنید، مال خودم است.

به من دستبند زدند و روی زمین افتاده بودم و پای یکی از آنها روی سرم بود.

یکی آمد با پیراهن و شلوار افغانی، هیکلی و سیاه، صورتش را با دستمالی بسته بود.

در حالی که به شدت می لرزیدم توی دلم گفتم: خدایا! من اسیر شدم.

*به مرگ فکر نمی کردم با خودم زمزمه کردم که جداً اسیر شدم.

نمی دانم چرا آن لحظه اصلاً به مرگ فکر نمی کردم و با خودم می گفتم چطور ممکن است جیش مرا اشتباه گرفته باشد؟ چرا مرا می زنند؟ همچنان مبهوت بودم و نمی خواستم اسارتم را قبول کنم.

می گفتم اینها حضرت زینب(س) را می شناسند، برای همین بلند فریاد می زدم لبیک یا زینب، اما همین طور که از پیشانی ام خون می آمد، مرا دست بسته بردند.

پیشانی ام تقریباً ترکیده بود و خون شدید می آمد.

دوباره با لگد و مشت ریختند سرم، آن مرد قوی هیکل افغانستانی یک گونی به سرم کشید.

حالا دیگر به خودم گفتم اینها مرا می کشند، یا ابوالفضل! یا حضرت زینب! خودتان کمک کنید.

اینها سر مرا می برند.

خیلی ترسیده بودم.

از ترس داشتم سکته می کردم.

وقتی گونی را به سرم کشید، مرا روی کولش انداخت و برد.

300 متری فاصله بود، بردند دم خاکریز و گونی را از سرم برداشتند.

*مثل جن! دیدم 60-50 نفر آدم دیگر آنجا هستند.

ریش ها و موهای همه بلند بود، مثل جن! سرشان را که تکان می دادند می ترسیدم.

یکی یکی می آمدند با من عکس می گرفتند، چند دقیقه ای می زدند و می رفتند نفر بعد می آمد.

تا خاکریز آخر آن جور که حساب کردم، حدود 9 خاکریز مرا عقب بردند.

کنار هر خاکریز خانه هایی بود و در آن افرادی بودند، تا مرا می دیدند فریاد می زدند جیش! و با هلهله و شادی می گفتند، اسیر ایرانی! چون هرچه با من صحبت می کردند، متوجه نمی شدم.

می پرسید: و أین؟ جواب می دادم، مِن ایران! بعد دستشان را به سمت گردنشان تکان می دادند و می گفتند سکین!، یعنی با چاقو می کشیمت.

در پاهایم هیچ رمقی نبود.

آنها تقریباً من را می کشیدند، دو نفر بغل هایم را گرفته بودند، یکی هم از پشت لگد می زد تا راه بروم.

گاهاً هم با مشت به سرم می کوبیدند.

وقتی رسیدیم به مقر پشتیبانی، از لای درختان مرا بردند داخل خانه.

انداختنم روی تشکی، دست و پایم را بستند.

خون همچنان از سرم جاری بود.

تعداد بسیار زیادی ریختند دورم.

یکی شان پوتین هایم را دید و گفت به به! چه کفش هایی، البته اینها را به زبان عربی می گفت.

کفش هایم را درآورد و برد.

دیگری جوراب هایم را درآورد و یکی یکی چیزهایی را که همرام بود می بردند.

من کماکان مبهوت نگاه می کردم.

*از زدن کمترین مضایقه ای نمی کردند داخل جیبم مسکن سردرد بود، خیلی پیش می آمد که در خط بچه ها سردرد می گرفتند، این قرص ها را درآوردند و فریاد زدند حرام! حرام! اینها ترامادول است.

بهشان می گفتم این ترامادول نیست، ژلوفن است و چرک خشک کن، اما آنها می گفتند تو کافری و من را می زدند، باز می گفتند اینها همه مخدرات است.

از زدن کمترین مضایقه ای نمی کردند.

سیگار و فندکم را هم برداشتند، باز مجدداً پرسید دخان!؟ گفتم بله، فریاد زد حرام! عربی در حد چند کلمه مدتی که در بهداری بودم، یاد گرفتم و برخی از حرف هایشان را می فهمیدم.

ابوحسن قفس همان کسی که مرا اسیر گرفته بود، همه جا دنبالم می آمد.

او سوری بود و آنجا من را به دو نفر تحویل داد و گفت ببریدش مقر تا من خودم بیایم.

مرا داخل اتاقی بردند، دواگلی آوردند و سرم را سرسری باندپیچی کردند.

همش به خودم می گفتم اینها الان من را می برند و سرم را می بُرند.

ترس وجودم را احاطه کرده بود.

دوباره بردنم بیرون، حدود 500 نفر بودند، وضع عجیبی بود.

جبهه الشام، جبهه النصره، جیش الحر، العمری، داعش و گروه های دیگر هرکدام تعدادی از نیروهایشان بودند.

هر کدامشان مرا می کشیدند و می گفتند او را به ما بدهید.

من هم میان آنها دستبند به دستم فشار عجیبی می آورد.

میان همه گروه های تکفیری جبهه النصره از همه خشن تر هستند.

هر کسی مرا به یک سمتی می کشید.

ترسیده بودم و با خودم می گفتم بالاخره یکی شان مرا می برد و می کشد.

*مرا مثل یک گونی از ماشین پرت کردند سوار ماشینم می کردند، گروهی دیگر مرا پیاده می کردند.

سوار ماشین خودشان می کردند، اما باز گروهی دیگر مرا پیاده می کردند و با خود می بردند.

وضع عجیبی بود.

ابوحسن آمد، گفت این اسیر را من گرفتم و خودم او را می برم، ابوحسن فرماندهی بود که تقریباً آنجا همه از او حساب می بردند.

دیگر کسی حرفی نزد.

مرا عقب تویوتایش انداخت، خواباند، خودشان هم نشستند.

پاهایشان روی سینه من بود و 2 اسلحه روی سرم.

رفتیم جلوتر، پلیس راه بود.

آنجا را هم رد کردیم و حس کردم داخل شهر شدیم.

جلوی خانه ای نگه داشتند و مرا مثل یک گونی از ماشین پرت کردند پایین.

بعد دو دستم را گرفتند و کشیدند داخل یک زیرزمین.

بیمارستان شان بود.

حالا علاوه بر سرم از دهان و بینی ام هم خون می آمد.

دوباره یک درمان سرپایی کردند و چند دقیقه دیگر بردند.

چیزی که بیشتر از کشته شدن مرا می ترساند، شماره تلفن هایی بود که همراه داشتم.

تلفن اقوام و پدر و مادر و بچه ها در آن بود.

فکرم درگیر بود و می ترسیدم مثلاً با پدر و مادرم تماس بگیرند و با دروغ آنها را بکشند آنجا و بلایی سرشان بیاورند.

حالا دیگر مجدداً مرگ را فراموش کرده بودم.

یکی از آنها شماره ها را درآورد، بعلاوه حدود 200 دلار که همراهم بود.

پول ها را گذاشت داخل جیبش، اما دفترچه را نگاهی انداخت و ریز ریز کرد و انداخت داخل سطل زباله.

لای پول هایم چند 5 تومنی و 10 تومنی بود.

با دیدن عکس امام روی این پول ها، مرا شدیدتر زدند و داد می زدند أنت شیعه، من ایران.

(تو شیعه و از ایران هستی!) *سعی می کردند هیچ کدامشان از عکس گرفتن جا نمانند اوضاع برایم بدتر شد، با دیدن پول ها ولم نمی کردند، یکیشان زیر چک و لگد مرا کشید و پرتم کرد داخل صندوق عقب ماشینش.

حدود 10 دقیقه بعد وارد مکان دیگری شدیم.

از داخل صندوق عقب بیرون آوردند و کنار تیر برقی نگهم داشتند و گفتند سرت را بنداز پایین.

با چفیه ای چشمهایم را بستند و مرا بردند داخل.

آنجا اتاق فرمانده هان بود.

حس کردم7-8 نفر آنجا حضور دارند.

آنجا هم بدون هیچ حرفی، همه شان ریختند سرم و مرا زدند.

جز لباس زیرم دیگر چیزی تنم نبود.

چیزی مثل لوله آب اما پلاستیکی به بدنم می زدند، 15دقیقه بی وقفه.

دیگر جانی در بدنم نبود.

داخل اتاقی مرا انداختند و چشمانم را باز کردند.

دیدم 5-6 نفر کنارم عکس می گیرند و مسخره بازی درمی آورند.

بعد از چند دقیقه سرگروهان ها آمدند، پیکر بی جان و زخمی ام برایشان جذابیت داشت و سعی می کردند هیچ کدامشان از عکس گرفتن جا نمانند.

فیلم هم می گرفتند.

یک نفر نبود که در این مدت مرا ببیند و کتک نزند.

ساعت 3 نیمه شب بود، داخل اتاقی که کَفَش سیمان بود، انداختند آنهم در زمستان و هوای بسیار سرد با بدن عریان.

هوای سوریه شب های بسیار سردی دارد و روزهای گرم.

حالم به گونه ای بود که تمام بدنم درد می کرد، نه می توانستم بنشینم نه بایستم.

دیگر به فکر خونریزی سر و صورتم نبودم.

داشتم یخ می زدم.

تا حدود ساعت 10 صبح آنجا بودم، یک دست لباس دادند پوشیدم.

سپس بردند پیش کسی که از من سوال می پرسید، مجدداً پرسید از کجا هستی؟ گفتم: ایران.

گفت برای چه به اینجا آمدی؟ اینجایش را متوجه نشدم منظورش چیست.

شکسته بسته گفتم من عربی متوجه نمی شوم.

با سیلی محکم به صورتم می زد و می گفت: کذاب، خودت را به آن راه زده ای؟ تو سوری هستی و عربی بلدی.

وقتی جواب سوالی را متوجه نمی شدم، سکوت می کردم، او هم مرا می زد.

ساعت 12 ظهر غذایی برایم آوردند که ظاهراً گوشت بود، اما همه گوشت ها را خورده بودند و استخوانش را با چند هویج جلویم انداختند.

فریاد زد بخور! *حضرت زینب دیگر کیست؟ شب شد دیدم مجدداً از اتاق مرا بردند.

ابوحسن آمد.

ابوحسن تنها یکبار همان موقع که مرا در منطقه دید، یک سیلی زد و دیگر کتک نزد.

به نظرم آدم بدی نبود.

البته آدم خوب در میانشان نبود، اما بین بقیه این آدم بهتری بود.

ابوحسن اسمم را پرسید گفتم عماد هستم.

یعنی فکر می کردم آنها حتماً با حضرت علی(ع) دشمن هستند، برای همین گفتم اسمم عماد است.

این اسم ناگهان به زبانم آمد.

ابو حسن پرسید عماد گرسنه هستی؟ گفتم: بله.

پولی داد به یکی از کسانی که آنجا بود گفت برو برایش فلافل بخر.

فلافل را خوردم و یک سیگار داد تا بکشم.

یک چای هم آورد.

با خودم گفتم خدا را شکر انگار خوب شدند، اما نگو می خواستند از من اطلاعات بگیرند.

یک مترجم آمد و فارسی به من می گفت همه چیز را بگو، آن مترجم فارسی را بسیار سلیس و بدون لهجه صحبت می کرد.

ابوحسن پرسید بدنت درد می کند؟ گفتم: بله.

مسکن آورد تا بخورم.

به خودم گفتم نه به آن روزهای اول، نه الان.

دفتر و خودکاری آوردند و گفت حالا دیگر حرف بزن.

یک لوله هم کنارش گذاشت.

یکی از شیخ هایشان هم آمد آنجا نشست، آن کسی که فارسی صحبت می کرد، بسیار مرا متعجب کرد.

فکر می کردم حتماً ایرانی است.

به من گفت اینها با تو کاری ندارند، تو فقط حرف بزن.

سوال هایی از این دست که مقرتان کجا بود و خانه تان کجاست.

یک سوال را درست پاسخ ندادم.

مثلاً اگر مقرمان کفرین بود، می گفتم درعا هستم یا اگر مکان درست می گفتم، با یک کیلومتر جابجایی اعلام می کردم.

پرسید برای چه به سوریه آمدی؟ اصلیتت کجایی است؟ گفتم: من افغانستانی هستم اما مقیم ایرانم و به خاطر حضرت زینب(س) آمدم.

گفت: حضرت زینب! حضرت زینب دیگر کیست؟ گفتم: حضرت زینب همان کسی است که در دمشق او را به خاک سپردند.

به من خندید و گفت: شما عقل ندارید.

مثل هندی ها می چسبید به یک مجسمه و آن را عبادت می کنید.

سوال می کرد و مسخره می کرد.

فیلم هم می گرفتند.

دوباره مرا در اتاق بغلی انداختند.

شب پنجم من را سوار ماشین کردند که مثل قبل بود.

دو نفر هم کنارم نشستند بعلاوه ابوحسن رفتیم داخل یک ساختمان سه طبقه.

کسی از دل من خبر نداشت.

آن مدت روزی صد بار می مردم و زنده می شدم.

می گفتم خدایا حداقل مرا خلاص کن.

به جز شکنجه تحقیرهایشان هم مرا آزار می داد.

مقدسات مرا مسخره می کردند.

بگو آمده ام سنی ها را بکشم 19 ماه اسیر بودم.

ابوحسن مرا به زندان برد.

پیش از آن در همان ساختمان سه طبقه مرا به یک تخت بستند، پایم را زنجیر کردند، دست هایم را بستند و تا فردا شبش همانجا مرا رها کردند و رفتند.

فردا شب مقداری غذا آوردند، یک پرچم سیاه داعش را به دیوار زدند، یک میز گذاشتند و دیدم حدود 15 نفر با دوربین آمدند داخل و مترجم به من گفت چیزهایی که بهت می گویم برای آنها تکرار کن.

بگو من از ایران برای حمله آمدم.

آمده ام سنی ها را بکشم، به خاطر امام حسین آمدم.

از طرف آیت الله شیرازی و رضایی آمدم.

اول ابوحسن مقداری صحبت کرد و بعد به من گفت حالا تو صحبت کن.

همان ها را تکرار کردم، بعد از فیلم دوباره مرا زدند و به تخت بستند.

در فیلم ایرانی معرفی ام کردند و به افغانستانی بودنم اشاره ای نکردند.

از من پرسیدند تو سرباز هستی؟ آنجا با همه سختی که کشیده بودم به ذهنم رسید بگویم از فرماندهانم و درجه دار هستم.

چون سرباز معمولی را به راحتی آب خوردن سر می برند، اما کسی که درجه دار باشد برایشان ارزشمند است، برای همین در این مدت مرا نگه داشته بودند.

*چاقو را درآوردند و گذاشتند روی گردنم 40 روز گذشت.

روزی یک وعده غذا به من می دادند.

یک شب حدود ساعت 9 شب آمدند داخل اتاق، تعجب کردم چون معمولاً شب نمی آمدند.

ابوحسن آمده بود با فردی که عضو جبهه الشام بود و چند نفر دیگر که صورت هایشان را بسته بودند.

گفتند می خواهند مرا ببرند و بکشند.

آمدند دستبند را باز کردند و مرا بردند پایین.

چشم هایم باز بود، رفتیم دم در که دیدم 4 تویوتا آنجا پارک است.

پشت هر کدام یک دوشکا بسته بودند، تعداد زیادی آدم از جیش الحر آمده بود، در ازای پاکت پول به ابوحسن، من به آنها فروخته شده بودم.

آنها هم مرا بردند مقر.

جای تاریکی بود.

فریاد زدند بیایید یک بچه شیعه را گرفته ایم، هر کسی می آمد یک شکم سیر مرا می زد.

علاوه بر من سه تا از بچه های سوری هم در شیخ مسکین اسیر شده بودند.

آن سه نفر که خودشان از جیش السوری بودند شروع کردند به بشار اسد توهین کردن، اما چون آنها سنی بودند، خیلی با آنها کاری نداشتند.

می گفتند بشار اسد قاتل مسلمین است.

به خاطر همین تکفیری ها به آنها کاری نداشتند.

آن سه نفر با من صحبت می کردند تا اطلاعاتم را به جیش الحر بدهند.

فردایش دست هایم را با سیم بستند و دوباره با ماشین به همان منوال آمدند دنبال من.

این بار به گروه العمری فروخته شده بودم.

از وسط راه چشم هایم را بستند.

یک ساعتی راه بود، بعد رسیدیم داخل یک پارکینگ.

چشم هایم را باز کردند و مرا خواباندند روی زمین، مقداری آب دادند، چاقو را درآوردند و گذاشتند روی گردنم.

با خودم گفتم اینها مرا نمی کشند چون پای پول در میان است.

بازهم مرا خواهند فروخت، تنها می خواستند مرا اذیت کنند.

بردنم داخل اتاق، 20 دقیقه بعد یک جرثقیل آمد و مرا با آن بردند.

بردند جایی که دوباره ابوحسن آمد، از من پرسید عماد اشلونک، یعنی عماد چطوری؟ اذیتت نکردند؟ گفتم مرا اذیت بکنند یا نه برای شما فرقی نمی کند.

همه شان از گروه های خودتان هستند.

بعد به خنده گفتم همه شان آدم های خوبی بودند.

ابوحسن به من گفت: عماد تو را تبادل می کنیم و پیش پدر و مادرت برمی گردی.

در راه چند بار ماشین را عوض کردند و باز هرگروهی که پول بیشتری می داد برای چند روزی مرا به او می فروختند.

ابوحسن هنگام فروختن باید حضور می داشت.

*آنچه فکرش را نمی کردم برایم اتفاق افتاد پنجمین بار به دست جبهه النصره فروخته شدم.

گروهی که از همه شقی تر بود و آنچه فکرش را نمی کردم برایم اتفاق افتاد.

آن شب 4 بچه آمدند حدوداً 16 ساله.

این 4 بچه کاری کردند تا صبح که دیگر دستم را کامل از زندگی شسته بودم.

هر کاری را که فکر کنید با من کردند.

گوش هایم را با انبردست می کشیدند و آنقدر مرا زدند که خسته شده بودند.

می گفتم یک تیر بزنید و راحتم کنید.

صبح فرمانده آنها آمد پرسید: از ایران هستی؟ گفتم: بله.

گفت: برای چه اینجا آمدی و ما سنی ها را می کشی؟ چشمهایم را بستند و مرا بردند بیرون.

یک لحظه از زیر چفیه متوجه شدم که دارند مرا سمت پله می برند، پایم را که درست گذاشتم، فهمیدند چشمانم می بیند.

دو نفری که کنارم بودند کنار رفتند و پشت سری مرا با لگد پرت کرد روی پله ها.

سرم دوباره شکست.

بلندم کردند و سوار ماشین دیگری شدم.

گفتند سرت را بگیر پایین، حق نداری جایی را ببینی.

گویا مرا برده بودند جایی شبیه آگاهی، وقتی رسیدم آنجا، زنجیر آوردند و دست و پایم را بستند.

6 ماه هم آنجا ماندم.

این 6 ماه روزهای سختی بر من گذشت، مثلاً اندازه دو لیوان غذا برایم می آورند.

نگهبان دست هایم را از جلو باز کرد و از پشت بست.

می گفت غذایت را بخور.

همین که دولا می شدم غذایم را با دهان بردارم، آنهم غذای بسیار داغ، با لگد به صورتم می زد و من دوباره برمی گشتم عقب.

می گفت: والک، دوباره بخور.

تا سه بار این کار را انجام می داد بعد با لوله کتکم می زد.

آخر با چه بدبختی غذا را می خوردم.

*تو کافری، مسلمین را می کشی روزی نبود که سه وعده کتک نخورم، دیگر بدنم مقاوم شده بود.

هر روز هم یک آدم جدید مرا می زد.

6 ماه آنجا بودم، بین جبهه النصره و داعش اختلافاتی است.

داعشی ها مرا مسخره می کردند و به امامان توهین می کردند.

یک بار با یکی از آنها جر و بحث کردم.

او شروع کرد به حضرت علی(ع) توهین کردن، از این موضوع بسیار بهم ریختم.

با قرآن گفتم لکم دینکم ولی دین ، بعد گفتم شما به دین خود، من هم به دین خود.

گفت: تو کافری.

مسلمین را می کشی.

داد می زدند.

از جبهه النصره آمدند پایین و مرا با گوشم گرفتند و کشیدند بیرون.

بردند طبقه خودشان.

آنجا یک تخت شکنجه بود.

دست های مرا از پشت بستند، چشم هایم را هم بستند و زنجیر را به میله انداختند و با دست هایم مرا از آن آویزان کردند.

کتف هایم داشت کنده می شد، پلاتین پایم شکست.

دو ساعت آویزان بودم.

واقعاً فکر کردم دارم می میرم.

نمی توانستم غذا بخورم.

تا یکی ، دو ماه بعد وقتی به دستشویی می رفتم، ادرارم تماماً خون بود.

دکتر می آمد و یک دوای سرسری می داد که فقط زنده بمانم.

بعد از 6 ماه مرا منتقل کردند به جایی سمت درعا و بعد سمت مرز فلسطین اشغالی.

یک زندان بزرگی که برای خود جبهه النصره بود.

*زن هایشان را می آوردند تا ما را ببینند مرا کردند داخل سلولی که یک متر نبود.

باید در همانجا می خوابیدم، دستشویی می کردم، غذا می خوردم و خلاصه دو ماه هم با دست های بسته همانجا ماندم.

سپس مرا منتقل کردند به سلول بزرگی که حدوداً 50 متر بود.

آنجا با بچه های ارتش سوری یکجا بودم.

یکی هم روسی بود به نام خلیل.

11 نفر از ارتشی ها علوی بودند، یکی شان سنی بود.

کم کم با آنها رفیق شدم.

گاهی زن هایشان را می آوردند تا ما را ببینند.

تنها من آنجا شیعه بودم و هر کسی می آمد می گفت این کافر است.

نمی دانم چرا زن ها می آمدند.

زن های خود جبهه النصره بودند.

تجهیزات کامل داشتند و کمربندهای انتحاری بهشان وصل بود.

سه زن هم آنجا اسیر بودند، دو تای آنها علوی بودند، دیگری مسیحی بود.

به زن ها بسیار تجاوز می شد و ما شب ها که می خوابیدیم صدای ضجه آنها را می شنیدیم.

با هم سلولی هایم رفیق شده بودم.

بین آنها کسانی بودند که 3 سال و 5 سال آنجا اسیر بودند.

دیگر آنجا کار می کردند.

سید حکیم و ابوحامد قبلا به ما گفته بودند به هیچ کس اعتماد نکنید و حرف نزنید.

خلیل خیلی با من رفیق شده بود.

می گفتند شما اجنبی هستید و با ما فرق می کنید.

خلیل عربی هم بلد بود.

او هم می گفت اندازه یک سر سوزن به اینها اعتماد نکن و حرفی به آنها نزن.

با یکی از آنها که اهل حمص بود و علوی بود خیلی خیلی رفیق شدم.

حدوداً 21 ساله بود و به نام ابو ربیع معروف شده بود.

همه جوره هوایم را داشت.

گاهی برایم غذای اضافه می آورد، گاهی لباس.

حتی کنار هم می خوابیدیم.

می گفت: عماد همه اینها جاسوسند.

اگر حرف بزنی، سرت را می برند.

حتی به من هم اعتماد نکن.

بچه های سوری در آنجا کار می کردند اما من و خلیل کارهای داخل اتاق انجام می دادیم، مثلاً اسلحه می آوردند تمیز کنیم.

همه آنها بیرون کار می کردند، لباس می شستند، ماشین می شستند و کارهایی از این دست.

*6 ماه نقشه کشیدن ما طول کشید یک روز ابو ربیع آمد و گفت بچه ها بیایید از اینجا فرار کنیم.

گفتیم: اگر بفهمند چه؟ اینجا 40 تا نگهبان دارد.

چطور می شود فرار کرد؟ می گفت می شود.

حدود 200 نفر زندانی آنجا بود.

از عراقی، پاکستانی دیدم تا اردنی و ترک.

از فرانسه و انگلیس هم بودند، البته این اروپایی ها آنجا کار می کردند، برای تکفیری ها.

شروع کردیم به نقشه کشیدن.

6 ماه نقشه کشیدن ما طول کشید.

خب آنها را می بردند بیرون از مقر، یک ماهی ازشان در آنجا کار می کشیدند.

دیگر به آنها اعتماد کرده بودند.

دیگر چشمانشان را نمی بستند و وقتی می آمدند، توضیح می دادند که ما را از کدام مسیر بردند.

مثلاً می گفتند فلان جا دو ایستگاه پلیس راه دارد یا فلان جا آن کوچه به فلان خیابان منتهی می شود.

ما هم نقشه را تنظیم می کردیم.

بین ما یکی نقیب بود و یکی دیگر که در حد سرهنگی بودند و برای نقشه کشیدن اطلاعات لازم را داشتند.

چند بار نزدیک بود سر نقشه لو برویم، چون گاهی می ریختند داخل زندان و همه چیز را زیرورو می کردند.

این جور وقت ها یک پلاستیک برمی داشتیم و نقشه را داخل آن می گذاشتیم و می انداختیم داخل سطل آب.

آنجا را نمی گشتند.

نقشه روی غلتک افتاده بود.

دوشنبه شبی بود که می خواستیم همان شب فرار کنیم، ابوربیع تنها با من و خلیل صحبت می کرد.

می گفت عماد من می روم سروگوشی آب دهم تا ببینم می شود امشب فرار کرد یا نه.

آمد گفت: نمی شود.

گفتم: چرا؟ گفت: یکی از تکفیری ها رفت دور بزند.

اگر دو نفری که مراقب ما هستند را خلاص کنیم، ممکن است او برگردد.

فردا شب می رویم.

بیشتر وقت ها روزه بودیم چون غذای زیادی به ما نمی دادند.

ساعت 4 صبح دو تا از تکفیری ها گفته بودند ما را برای نماز صبح بیدار کنید.

ابوربیع رفت آنها را صدا کرد و آمد گفت: بچه ها آماده اید؟ گفتیم: بله.

گفت: وقتی که وضو گرفتند بروند داخل اتاق، می رویم سر و وقت شان.

بچه های جیش سوری گفتند بهتر است با چاقو آنها را بکشیم.

گفتم: اگر با چاقو بکشیم، من نمی آیم، چون آنها هیکلی هستند و ممکن است این کار طول بکشد.

کلید مهمات خانه دست ما بود.

ما توانسته بودیم در این مدت اعتماد زندان بان ها را به خوبی جلب کنیم.

به گونه ای که روزهای اول که بچه ها می خواستند برای کار بروند باید کلید را تحویل می گرفتند اما بعدها دیواری بود که کلیدها روی آن آویزان بود و می توانستند آنها را بردارند.

مثلاً شیخ فریاد می زد کلید ماشین را بیاور، می رفتیم برایش می آوردیم.

اصلاً تصور نمی کردند ما ممکن است فرار کنیم.

گیج بودند و خیالشان راحت بود.

یکی از بچه ها که عصا داشت، او را روی کول مان انداختیم و رفتیم داخل حیاط.

ابوربیع رفت داخل اتاق مهمات، هر کدام رفتیم آنجا یک اسلحه و یک کمربند انتحاری برداشتیم.

خلیل گفت: صبر کنید من سروگوشی آب بدهم.

نگاه کرد و خبر داد هرکدام از آنها داخل اتاق یک طرف نشسته اند و سرشان به موبایل گرم است.

یک کلت کمری هم همراهشان بود.

گفت: وقتی 3 گفتم نباید امان دهید.

اگر یکی از ما تیر بخوریم، روحیه مان از بین می رود و همه مان شکست می خوریم.

14 نفر بودیم.

یکی با آرپی جی می خواست بزند، گفتیم: دیوانه اگر تو آرپی جی بزنی که خودمان می رویم روی هوا.

یک در خیلی بزرگی بود، خلیل تا در را هل داد و گفت 3، امانشان ندادیم.

آنها از دست تیرخورده بودند آبکش شده بودند.

ماشین حدود 1000 متر از زندان فاصله داشت، برای اینکه اگر هواپیما آمد به ماشین اصابت نکند.

ماشین را آوردیم و دوباره رفتیم داخل زندان.

یک ون سفید بود.

داخل اتاق آنها هرچه پول، مدارک بود برداشتیم، گذاشتیم داخل یک کیسه و موبایل ها و بیسیم هایشان را هم برداشتیم رفتیم داخل ماشین.

تماس گرفتیم با ارتش، شماره فرمانده را گرفتند و با آنها هماهنگ کردیم که برویم سمت شان، تا موافقت کردند سریعاً رفتیم داخل اتاق و به راه افتادیم.

*اولین ایستگاه پلیس رسیدیم اولین ایستگاه پلیس رسیدیم.

صورت هایمان را بسته بودیم.

صدای ضبط را زیاد می کردیم و با بیسیم خاموش صحبت می کردیم.

یک تکفیری داشت جارو می کرد.

به او سلام کردیم و خدا را شکر آنجا را راحت رد کردیم.

4-5 هزار متر بعد ایستگاه دیگری بود، دومی به ما مشکوک شد و ماشین را خاموش کردیم.

ریختند دور و برمان و پرسیدند اول صبحی کجا می روید؟ خلیل با ما صحبت کرده بود و گفته بود در پلیس راه هیچ کس حق ندارد صحبت کند جز خودم.

به آنها گفت بچه های جبهه النصره در محاصره هستند و بیسیم زده اند از زندان نیرو بفرست، ما نیرو کم داریم.

داریم می رویم آنها را از محاصره دربیاوریم.

تا این حرف را زد سریع راه را باز کردند.

این دو پلیس راه از بچه های جیش الحر بودند، اما سومی از بچه های جبهه النصره بودند.

اگر این را هم رد می کردیم خاکریز بعدی بچه های خودمان بودند.

به سومی که رسیدیم، نایستادیم.

گاز ماشین را گرفتیم و رفتیم.

در پیچ و واپیچ های پلیس راه یک لحظه نزدیک بود ماشین چپ کند، اما توانستیم رد کنیم.

تکفیری ها سریع نشستند پشت دوشکا و قناسه، زدند چرخ های ما را پنچر کردند.

با همان لاستیک های پنچر خودمان را رساندیم به پلیس راه خودی.

با بچه های مخابرات هماهنگ کرده بودیم به آنها اطلاع دهند، اما نگفته بودند.

ما پیاده شدیم و با ظاهری که داشتیم آنها فکر کردند انتحاری هستیم.

ریختند سرمان.

ابوربیع پیاده شد تا دستش را برد بالا بگوید الله اکبر او را با تیر زدند.

همه مان از ماشین پریدیم پایین و لباس هایمان را درآوردیم.

به اطراف مان تیر می زدند.

خون همچنان از ابوربیع می رفت.

حدود 20 دقیقه به ما شلیک شد تا بالاخره بچه های مخابرات اطلاع دادند که داریم می آییم و خودی هستیم.

آن وقت دیگر از سنگرها آمدند سمت ما، ابوربیع را بردند بیمارستان و ما را هم بردند مقر.

فرماندهان جیش السوری، اسم مان را پرسیدند.

هیچ کس داستان ما را باور نمی کرد.

خدا را شکر ابوربیع هم زنده ماند و ما به دیدن او رفتیم.

کل ماجرا را که نگاه می کنم واقعاً عنایت خدا بود و انگار آنها عقلشان زائل شده است.

*کل 24 ساعت خوابم هنوز هم بعد از حدود 6 ماه که 15 مرداد به خانه برگشته ام از لحاظ روحی حالم مساعد نیست.

منی که در روز 4-5 ساعت خوابیدن کفایتم می کرد، الان قرص هایی می خورم که کل 24 ساعت خوابم.

از نظر روحی اعصابم از بین رفته، نمی توانم یکجا چند دقیقه بنشینم.

پلاتین های بدنم شکسته و اذیتم می کند.

هنوز شبها با کابوس از خواب بیدار می شوم.

دندان هایم شکسته، در روند درمانم با کمبودهایی مواجه هستم، اما همچنان پیگیرم.

وقتی که آزاد شدم احساس می کردم دنیا را به من دادند.

دلم می خواهد دوباره برگردم منطقه و به زیارت حرم حضرت زینب(س) بروم.

یک بار اوایل حضورم در منطقه پنهانی با لباس شخصی فرار کردیم از دست سید حکیم و رفتیم زینبیه برای زیارت.

همان طور که برای خودمان می گشتیم سیدحکیم ما را شناخت.

گفت: اینجا چه کار می کنید؟ نمی دانستیم چه بگوییم.

گفت: یاالله سوار شوید.

کلی نصحیتمان کرد که بدون هماهنگی من نروید.

هر وقت بخواهید خودم شما را می آورم.

*تنها آرزویم الان تنها آرزویم دیدن مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای و حاج قاسم سلیمانی است که بسیار او را دوست دارم و در مورد او شنیده ام.

کسی نمی تواند ما را برای رفتن به جنگ مجبور کند و تنها عشق و اعتقاد ما هست ما را به رفتن جنگ وادار می کند.

یکی از آرزوهای دیگرم این است که زودتر بتوانم حالم را خوب کنم تا به جنگ برگردم.


کلید واژه ها: سوری - سوریه - تکفیری - جعفری - سید علی - لباس - اسیر - دوربین - اسلحه - گودال - زندگی - هایی - جوان - حزب الله - سربازان - خانواده - فرزندان - انگیزه - جوانان - درگیری - مترجم - دیوار - منتشر - عربی - شهدا - ساعت - سیاه - پرچم - عجیب - داعش

آخرین اخبار سرویس:
تبیین بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با کارگران تحقق شعار حمایت از کالای ایرانی با ارتقای فرهنگ کار و کارگر

خلاصه ای از شب هفتم برنامه ماه عسل +فیلم

شروط جمهوری اسلامی ایران برای ادامه برجام با اروپا/ اروپایی ها نشان داده اند در حساس ترین موارد با آمریکا همراهند

رهبر معظم انقلاب درگذشت حجت الاسلام «غلامرضا حسنی» راتسلیت گفتند

عکس پدر و دختری مظفری ها + عکس

زوج هنرمند در رستوران خانم بازیگر + عکس

آیات قرآنی بر لزوم سواد رسانه ای تأکید دارند

72 ساعت سرنوشت ساز در خرمشهر

زمینه سازی ظهور امام عصر (عج) محدود به جغرافیای و دین خاصی نیست

قاسم افشار در خبر صاحب سبک بود

محسن دیانت، مجید نجاتپور توسعه از دیدگاه جریان اسلامگرای شریعتمدار پس از انقلاب اسلامی

بیست و ششمین نمایشگاه بین المللی قرآن کریم

مجری پیشکسوت تلویزیون درگذشت

محمد باقر مقدسی تحلیل حقوقی و جرم شناختی قاچاق انسان: از تدابیر پیشگیرانه تا سیاست های کیفری

علیرضا حمیدی فر ,قدرت اله عباسی بررسی رابطه ترس از جرم و افکار پارانویایی با احساس امنیت عمومی

خرمشهر پس از 36 سال

ولایتی درگذشت حجت الاسلام حسنی را تسلیت گفت

یادداشت/ محمدکاظم انبارلویی به بهانه آزادی خرمشهر

مغفول ماندن آریزونای لرستان با اما و اگرها

روزنامه استخدامی استان خراسان جنوبی و شهر بیرجند | پنجشنبه 3 خرداد 97

کبوتر بازی "لیلا بلوکات" /عکس

جزییات مراسم تشییع پیکر «سیدمصطفی موسوی»

ولایتی درگذشت حجت الاسلام حسنی را تسلیت گفت

درخواست نمایندگان برای کاندیداتوری عارف در انتخابات هیات رییسه

شمخانی: واشنگتن جرات حمله به ایران را ندارد

بازدید هیات نمایندگان دفتر کمیسرعالی سازمان ملل از کانون اصلاح و تربیت

جزییات بیانات مقام معظم رهبری در جمع مسئولان نظام

دوران اصلاحات هنوز به نتیجه نرسیده بودیم به رای اکثریت احترام بگذاریم

ابطحی :نظر مردم از اصلی ترین اصول اصلاحات است

نماینده ولی فقیه در سپاه درگذشت حجت الاسلام حسنی را تسلیت گفت

آمادگی همه جانبه سپاه برای مقابله قاطعانه با هرگونه تهدید

فرمانده کل سپاه رحلت حجت الاسلام والمسلمین حسنی را تسلیت گفت

نشست شورای امنیت درباره فلسطین

آخرین وضعیت پرونده نازنین زاغری

ابطحی: بعد از سالها به افطاری رهبری معظم دعوت شدم

بهانه جویی برخی دستگاه ها در اجرای مصوبات آلودگی هوا/بازنگری در روند تست خودروها

برگزاری مراسم بزرگداشت شهدای جاویدالاثر در حرم مطهر کریمه اهل بیت(س)

11 برنامه محوری برای دهه کرامت 97 پیش بینی شده است

3000 زائر اولی سال گذشته به مشهد مقدس اعزام شدند

«خودکشی» نافرجام 2 خواهر دانشجو

سخن امام صادق(ع) درباره قدرت واقعی مومنان

واکنش عراقچی به سخنان کریمی قدوسی

دعای روز هشتم ماه مبارک رمضان + فیلم

تصاویر/ از حیاتی تا نوباوه در ختم قاسم افشار

اگر می دانستید در رمضان چه برکاتی هست!

افشاگری ذوالنور از خیانت نماینده های مجلس به مردم!!

لزوم مشارکت دستگاه های اجرایی برای برگزاری ویژه برنامه های دهه کرامت

قدرت نباید سبب سرکشی و غرور شود/ ایمان از روی ناچاری، نجات بخش نیست

توکل کردن به معنای تلاش نکردن نیست/ عوامل انحراف در عصر ما بیش از گذشته است

دوئل جالب آنچلوتی با مدیر عامل ناپولی+عکس

از این قارچ ها نخورید!/ عکس

جلسه علنی مجلس شورای اسلامی

بازنگری در محدوده زوج و فرد

ایران جزو 10 کشور پیر دنیا از نظر بافت جمعیتی

جزییات پرداخت دو مرحله ای حقوق کارکنان دولت

بحران فکری در دنیای اسلامی

رمضان سفره کرامت خدا برای بندگان/ دعای ابوحمزه ثمالی درمان بسیاری از مشکلات زندگی است

خط و نشان سپاه برای مقامات آمریکایی

واکنش دادستان البرز به تخریب ویلای وزیر کشور

تسلیت چهل میلیونی بادیگارد ایرانی جنیفر لوپز ! + عکس

عکس/ حاج قاسم در دیدار مسئولان نظام با رهبر انقلاب

چرا یک معلول باید به دادگاه برود؟

کشور نباید اسیر برجام شود

"مجاهدت های همه جانبه " برگ های ماندگار در دفتر زندگی حجت الاسلام حسنی است

موحدی ساوجی: قرآن را وسیله ای برای استفاده در مجالس ختم تبدیل کردیم

نواصولگرایی تغییر نگرشی به ضعف ها است

نمایندگان از پاسخ های وزیر آموزش و پرورش قانع شدند

منتظریم وزارت ارشاد لیست رسانه ها برای اینترنت بدون فیلتر را آماده کند

سراغ رقبایت برو تا دلخوری‎ها رفع شود

آخر هفته به چه گالری هایی برویم؟

زمین بازی را دو دستی تقدیم دیگران نکنیم

شروط رهبر انقلاب برای تداوم حضور ایران در برجام

بررسی قمرهای درونی زحل با شبیه سازی رایانه ای

رحمان سنگانه ,حسن پور بافرانی محدودیت و موانع ضابطان دادگستری در فرایند رسیدگی های دیوان کیفری بین المللی

شروط ادامه برجام با اروپا /اقتصاد با برجام اروپایی درست نمی شود/اگر اروپایی ها تعلل کنند حق ایران برای آغاز فعالیت های هسته ای محفوظ است

محمد گنجی ,محسن نیازی ,مهدی پورغلامحسین ,امین گودرزی , رحمان سنگانه نقش عوامل اجتماعی فرهنگی در گرایش شهروندان به خشونت خیابانی

شرح دعای روز هشتم ماه مبارک رمضان+صوت

بهانه جویی برخی دستگاه ها در اجرای مصوبات آلودگی هوا/بازنگری در روند تست خودروها

آیات قرآنی بر لزوم سواد رسانه ای تأکید دارند

چرا از «عین الله الناظره» غافل هستیم؟!

بانک مرکزی موظف شد چارچوب ها و ضوابط بانکی را تدوین کند

گفت و شنود/ سورپرایز!

سلبریتی های نیم قرن پیش +عکس

کرمانشاه 44 شهید در عملیات بیت المقدس دارد/ اجرای 250 ویژه برنامه در سالروز فتح خرمشهر

سردار رحیم صفوی: خداوند آلترناتیوی برای جمهوری اسلامی ندارد/ آدم های ترسو و پولدار به جنگ نمی آیند

تحقیق پلیس درمورد لو رفتن سوالات امتحانی

محمدرضا ملت بررسی صلاحیت دیوان بین المللی کیفری بر اساس نیازهای امروزین

سید علی علوی ,سید مصطفی حسینی ,سمیه محمدی حمیدی ,کبری سرخکمال ارزیابی عوامل مؤثر بر احساس امنیت در محلات شهری

گناهی که با انجام آن خداوند آبرویتان را می برد

روی کاناپه نخوابید

طلوع زیبای خورشید در بین الحرمین

72 ساعت سرنوشت ساز در خرمشهر

شادی های کوچک را از مردم نگیریم

خامنه ای هفت شرط ایران برای ادامه توافق هسته ای را اعلام کرد

یک نماینده مجلس: برخی معلمان 18 ماه حقوق نگرفتند

ابراهیم به هر 5 ایرانی یک قمقمه و به هرکدام از اسرای عراقی هم یک قمقمه آب داد

اقدام لازم برای ترمیم حقوق

تزکیه نفس در ساحت اجتماعی

بیانیه سپاه به مناسبت سالروز آزادسازی خرمشهر

سوم خرداد و واقعیت های ناگفته نبرد ما

بگو آمده ام سنی ها را بکشم!

بگو آمده ام سنی ها را بکشم!