مطالب مرتبط:
اجرای چهار نمایش در سالن های تئاتر شهر اصفهان
اجرای چهار نمایش در سالن های تئاتر شهر اصفهان
آغاز به کار یازدهمین جشنواره ملی تئاتر کودک و نوجوان و نمایش عروسکی رضوی در هرمزگان
اجرای نخستین گیم تئاتر در دانشگاه تهران/معرفی دو بازیگر نمایش «مرثیه ای برای یک دراکولا»
اجرای دو نمایش در روز پایانی چهاردهمین جشنواره تئاتر کردی
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
دوشنبه، 20 آذر 1396 ساعت 08:002017-12-11فرهنگي

نمایش «آبجی»؛ جنگ علیه مردسالاری در تئاتر شهر


داستان کوتاهی که به معضلی از جامعه ما دست گذاشته که بسیار جای کنکاش و بررسی دارد؛ معضلی به نام محدودیت های زنان، معضلی که هم از سوی جامعه زنان به خودشان و هم از سوی سیاست کلان فرهنگی به این بخش از جامعه تزریق شده است - " نمایش آبجی به نویسندگی فرهاد امینی و کارگردانی مهدی شاه پیری از روز پنج شنبه، دوم آذر ماه، با حضور ایرج طهماسب، بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر، در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر اجرای خود را آغاز کرده است.

این نمایش هر روز ساعت 20 با نقش آفرینی مینو ملکی، نسیم تاجی، مهرنوش بلمه، کتایون رزم حسینی و داریوش فائزی اجرا می شود.

نمایش تصویر برهنه گوشه ای از فرهنگ ماست؛ گوشه ای که کارگردان آن بی تردید توانسته اجرایی تاثیرگذار از آن را به صحنه بیاورد.

آبجی اقتباسی از داستان کوتاه آبجی خانم اثر صادق هدایت است؛ داستان کوتاهی که به معضلی از جامعه ما دست گذاشته که بسیار جای کنکاش و بررسی دارد؛ معضلی به نام محدودیت های زنان، معضلی که هم از سوی جامعه زنان به خودشان و هم از سوی سیاست کلان فرهنگی به این بخش از جامعه تزریق شده است؛ همین موضوع اهمیت نمایش آبجی را زیاد کرده؛ از سوی دیگر آبجی به واسطه استفاده از عروسک در کارش، از جمله نمایش هایی است که دست کم تلاش کرده تئاتری که عروسک در آن است اما تفکری جدی دارد را ارائه دهد و از بستر نمایش هایی که در آن عروسک هستند و اغلب به طنز و کمیک کشیده می شوند، فاصله بگیرد.

این یکی دیگر از جنبه های برجسته نمایش آبجی است؛ نمایشی که عروسک هایش آن را به سمت سانتی مانتالیسم در اجرا نکشانده اند.

با مهدی شاه پیری به چندوچون درباره این معضل، اندورونی و غیراندرونی زنان ایرانی و برخی مصائب تئاتر نشسته ایم.

از او پرسیدیم چرا مسئله زنان در تاریخ ایران برای او مهم است؛ او همچنین به این پرسش ما پاسخ داد که چرا فکر می کند قصه گویی با شالوده قوی، اساسی ترین مولفه تئاتر است.

شاه پیری برایمان از نبود تئاتر خصوصی، کمبود تماشاچی حرفه ای، و تکرار نشدن سال های طلایی نمایشنامه نویسی فارسی گفت.

همچنین در این صفحه، از بازیگران نمایش خواستیم تا نگاه خود را به اثری که در آن بازی می کنند، برایمان بنویسند؛ یادداشت هایی که آن ها را در ذیل مصاحبه می خوانید.

کار تازه تان گویی درامی درباره زنان است.

در واقع کار جدیدم اقتباسی از داستان آبجی خانم صادق هدایت است، یک داستان کوتاه و جمع و جور اما به شدت تاثیرگذار مهندسی شده و به قول معروف چفت وبست دار.

چه چیز منجر به درامیزه کردن یک اثر از صادق هدایت، این نویسنده بحث برانگیز، برای شما شد؟از سال ها پیش، از دوران نوجوانی و جوانی خیلی به کارهای هدایت علاقه داشتم و برخلاف آن محدودیت هایی که وجود داشت، یعنی عدم نشر آثارش و اینکه مجبور بودیم قایمکی و سخت آثارش را پیدا کنیم و بخوانیم، چرا که اینترنت هم به این وسعت نبود؛ هدایت را دوست داشتم و همچنین فضاهای آثارش را؛ وقتی هم در هنرهای زیبا قبول شدم همچنان هدایت می خواندم و به خاطر اینکه کمی سوادمان هم بالا رفته بود تحلیل هم می کردم و در این تحلیل، دوستان هم دانشگاهی هم اظهار نظر می کردند و از همان زمان در پی این بودم که اتفاقی ایجاد شود تا بتوانیم یکی از کارهای هدایت را دراماتیزه کنیم و به شکل نمایشنامه روی صحنه ببریم.

اصولا عاشقان هدایت یا کسانی که در او و آثارش تامل می کنند، به خصوص در حوزه ما یعنی ادبیات نمایشی، بیشتر نظر به این دارند که مثلا بوف کور را روزی نمایشنامه کنند؛ اگرچه این اتفاق افتاده اما دست وپا شکسته.

خیلی فکرم روی بوف کور بود و خب بوف کور بسیار متن سختی است و تا امروز دست نداده آن طور که دلم می خواهد این اثر را نمایشنامه کنم؛ چرا که اقتباس کردن کار سختی است و اینکه بتوانیم چنین داستانی را دراماتیزه کنیم بسیار کار دشواری است.

گویا آبجی قبلا اجرا شده است.

بله، جشنواره مبارک (یونیما) دوسالانه عروسکی، از من طرح خواستند و این به ذهنم رسید که به دلیل فضای این جشنواره، چه جای خوبی است برای اجرا شدن اثری همچون آبجی خانم هدایت و اولین بار آنجا اجرا شد.

آبجی خانم هدایت داستان کوتاهی است که اگرچه قصه می گوید اما نگاهی انتقادی به برخی معضلات فرهنگی دارد البته قید زمان هم در آن است، به خصوص با سال نوشته شدن؛ بیشتر جامعه زنان را مورد نگرش قرار داده است.

با نیم نگاهی به این موضوع، تاکید شما برای درامیزه کردن این اثر بیشتر بر اساس کدام مولفه اش بوده است؟ ماهیت قصه یا نگرش انتقادی به جامعه زنان و جامعه ای که زنان با آن مواجهه دارند؟بخش زیادی از آن به این مربوط بود که فکر کردم این داستان تاریخ مصرف ندارد.

با اینکه زمانش برای پهلوی اول است که البته در خود داستان هم آن چنان مشخص نیست و می توان آن را تنها پیش بینی کرد، ولی حرف و جنس حرفی که می زند در کشور ما تاریخ مصرف ندارد و همچنان به نظر من می تواند تاثیرگذار باشد.

و شما یک برداشت مستقیم از داستان داشته اید البته با تغییر بخشی جزییات در پردازش.

اصلا برداشت مستقیم نیست و اتفاقا یک برداشت آزاد است.

ما احتیاج داشتیم همان طور که گفتم، برای اینکه کار به نمایشنامه تبدیل شود یک سری عناصر و یک سری تعلیق ها و گره افکنی های دیگر به کار اضافه کنیم، کلا هم دوست ندارم در کارهایم شعار بدهم؛ یعنی اینگونه نیست که فکر کنم ما می خواهیم درباره قضاوت یا قضاوت بیجا صحبت کنیم، بعد بیاییم برایش نمایشنامه پیدا کنیم.

به نظر من اگر قصه خوب و سناریوی خوب داشته باشیم، در واقع یعنی متنی داستان دار، قصه دار و مهندسی شده، آن موقع پیام هم در آن خواهد آمد و لازم نیست ما از پیام شروع کنیم و به داستان برسیم.

اتفاقا باید از قصه شروع کنیم؛ قصه یک دختر زشت که در یک شهر همه از او بد می گویند و لیچار می گویند و هیچ کس حاضر نیست با او ازدواج کند؛ حالا چه اتفاقی قرار است بعد از آن بیفتد؟ این دنبال خودش محتوا و پیام هم با خودش می آورد.

خب البته نفس پیام در کارهای هدایت مستتر است و شما هرگونه آن را دچار تغییر حتی برای دراماتیزه کردن بکنید، این نفس معترض کار او از دست نمی شود.

شاید یکی از جنبه های خوب هدایت برای نمایشنامه شدن همین است.

اما گویا این اثر هدایت یکی از خاص ترین آثارش است؛ به بهانه پرداختن به زنان.

در اینکه صادق هدایت خیلی آدم معترضی بوده شکی نیست.

اتفاقا تاکید خوبی داشتید و البته من هم با توجه به مطالعاتم دریافتم که هدایت کلا آدم زن ستیزی بوده و اتفاقا آبجی خانم او خیلی ها می گویند متن زنانه ای است و یک تعبیر فمینیستی هم از آن می شود و بهتر است بگویم که این متن از این جهت هم برای من جذاب بود.

با این نگاه می توانم بگویم که گویا زنان و مصائب آن ها یکی از دغدغه های شما است؟علاقه مندم که در مورد زن ها صحبت کنم.

از کارهای بیضایی در این زمینه به شدت خوشم می آید.

پیش از مصاحبه مان داشتم ندبه را می خواندم.

نگاهی که بیضایی دارد را بسیار دوست دارم.

نگاهی که به زن و به اجتماع دارد.

این علاقه از کجا می آید؟ آیا نگاه نقادانه به تاریخ اندرونی شده زنان ما است؟ یا نه صرفا به عنوان یک هنرمند رسالتی در خود می بینید که جامعه محدود زنان این مملکت را با اثری نمایشی به واکاوی و پرسش بگذارید؟به نظرم زن، خیلی عنصر پیچیده و مرموز و ناشناخته ای نسبت به مرد است.

به قول معروف خیلی کاراکتر است؛ هم به لحاظ روان شناسی هم به لحاظ اجتماعی و غیره.

به خصوص در کشورهای ما چون در محدودیت و به قول شما در اندرونی بوده اند اتفاقا پر از اسرار شده اند.

وقتی چیزی را قایم می کنی، پر از راز و رمز می شود.

وقتی زن قجری ما روبنده داشت و یا چادر دارد و یا زیر مانتو است، به باورم یک گنجی پنهان شده که با خودش راز و رمز می آورد و این رمز و راز یکی از نقطه های اتکای درام و ادبیات دراماتیک است.

اما نمی توان از این چشم پوشید که شیوه پردازش ما از داستان معترض هدایت به همان اندازه بلکه بیشتر اعتراضی است.

با نیم نگاهی به پاسختان در پرسش قبل می توانم احساس کنم که شما از تئاتر به عنوان بستری برای بیان اعتراض سود برده اید آن هم با تم و ماهیتی اجتماعی؛ از این نگاه می خواهم بدانم ارزیابی شما درباره تئوری تئاتر اجتماعی چیست؟به نظر من تئاتر باید اعتراض داشته باشد و تئاتری که معترض نباشد تئاتر نیست اما این اعتراض نباید شعار شود و من شعارزدگی را متوجه نمی شوم.

به نظرم باید اعتراض را خیلی با ایهام و استعاره بیان کرد و دوره گل درشت نوشتن گذشته است.

مثلا تئاتر برتولت برشت خیلی دوست داشتنی است اما خیلی از کارهایش دوره اش گذشته و همچنین کارهای ژان پل سارتر خیلی وقت است که دوره اش تمام شده.

پس از تئاتر تعریفی دارید که آن را ابژه ای برای اعتراض به شرایط می کند.

من بر این باورم که تئاتر جای نشان دادن زیبایی ها است یعنی تو اگر حرف بدی را می خواهی بگویی یا دعوایی را می خواهی نشان دهی نباید و نمی توانی مانند سینما، مستند نشان دهی و بعد بگویند به به چقدر خوب است.

در تئاتر باید همان دعوا و زشتی را دستی به سر و رویش بکشی و زیبایش کنی.

به این معتقدم و دوست دارم در کارهایم این اتفاق بیفتد.

اجازه دهید تا از بحث درباره درون مایه کار زیاد دور نشده ایم، بپرسم که در جایگاه یک کارگردان برایمان بگویید آبجی در واقع به چه موضوعی پرداخته است؟ آبجی خیلی حرف پیچیده ای ندارد.

در کنار این موضوع که زن ما چقدر همیشه مظلوم واقع شده، حتی به این هم پرداختیم که خود زن ها نیز خودشان را سرکوب می کنند چون در کار ما اصلا مردی وجود ندارد و زن ها فقط راجع به مردهایشان صحبت می کنند و یا راجع به شوهر پیدا کردن و ازدواج کردن و خب آنجا خود زن ها هستند که علیه خود قیام کرده اند.

بله، مردها را با نماد کلید نشان داده اید که در گردن هر زن است.

این خودش مفهم ساز است، اینکه گویا مرد به عنوان راه گشا نماد شده است.

برای آن شهر به مفهوم بخت گشایی است اما در واقع یک سری مرد هستند که اصولا مرد نیستند.

اگر دقت کرده باشید ما در انتهای صحنه هم یک سری کمد داریم که چندتا قفل روی آن است و این ها در واقع مردهای این شهر هستند که به صورت کلیدها در گردن زنان آویزانند ولی در واقع کاری هم از دستشان برنمی آید و قفلی هم باز نمی کنند.

ما تنها یک مرد داریم که او مرد اصلی است و ما بعدا می فهمیم آن هم از جنس مرد نیست.

کار شما یک اثر رئالیستی است که البته فراواقع گرایی هم به واسطه نوع پیشبرد قصه پردازی به آن افزوده شده است.

اجازه دهید حالا که مبحث زیبایی در تئاتر را پیش کشیدید بپرسم که آیا همین نوع رئالیست تلفیق شده با قصه ای که حالت افسانه ای به کار بخشیده را نوعی از آفرینش زیبایی می دانید؟به نظر من بعد از ورود سینما و بعد از اینکه دوربین و عکس آمد در تئاتر حتی جای رئالیست هم نیست.

هرچند داستان آبجی خانم رئالیست است اما ما سعی کردیم از فضای رئالیسم بگذریم و وارد فضای هزار و یک شبی خودمان شویم نه فضایی فراواقع گرایانه.

به نظرم کسی که می آید تئاتر ببیند و نمی رود سینما ببنید که البته سینما کارش را به خوبی انجام می دهد، برای این است که در پی یک اعجاز و یک اتفاق است.

کار تئاتر و آن زیبایی از نظر من یعنی همین به نمایش گذاشتن اعجاز و اتفاقی خاص که تماشاچی از این اتفاق حیرت کند.

و این اتفاق و اعجاز، بخشی از خلاقیت تعریف خواهد شد.

ممکن است شامل خلاقیت شود، شاید در کار ما شده باشد، اینکه مثلا تو به جای یک دختر برداری عروسکی را طراحی کنی تا برای مایی که یک سری ممیزی ها وجود دارد، مثلا بازیگر مرد که می خواهد آن بازیگر زن را ببوسد آن عروسک را بوسه بزند و تماشاچی در ذهنش بوسه واقعی را تجسم کند.

پس شما موافق هستید که از محدویدت و محرومیت در بستر تئاتر می توان برای ایجاد خلاقیت سود برد؟ این پرسشی است که همواره ذهن من را مشغول می کند که واقعا تئاتر با این بستر بزرگی که برای القای مفاهیم دارد، چقدر می تواند در برابر محدودیت بایستد.

من به جد معتقدم که همیشه در ایران این اتفاق افتاده و از محدودیت به نفع خلاقیت استفاده شده است.

همیشه هنرمندان یک جوری سعی کرده اند که آن چیزی که دلشان می خواهد و در بیانش محدودیت دارند را با یک سری خلاقیت ها به گوش مردم برسانند.

کما اینکه سال ها پیش وقتی اسلام به ایران آمد خیلی با نقاشی ها و نقش برجسته های هخامنشی مخالفت شد اما همان موقع ایرانی ها نقش برجسته ای اگر بود که حلقه مهر دست فرشته اش داشت؛ برای اینکه آن خراب نشود آمدند و پرچم انا فتحناک را روی آن گذاشتند.

به هر حال می گویم اینکه ما هنرمندان مجبوریم همیشه خودمان را با شرایط وفق بدهیم ولی وفق دادنبه این صورت که بتوانیم حرف خودمان هم به گوش مردم برسانیم یعنی آن اعتراض درش وجود داشته باشد، نه اینکه همسو با یک سری اتفاقات که دوست نداریم باشیم.

اجازه دهید کمی بحث را تغییر دهم؛ باورهایی که درباره شان از دیدگاه یک کارگردان صحبت رفت اصولا ممکن است در ذهن مخاطب وجود نداشته باشد، یعنی در واقع بعد از نظریه مرگ مولف در تئاتر، هر مخاطب ممکن است نظر خودش را نسبت به یک کار داشته باشد.

این موضع تفکر نقاد، یک کارگردان را درباره کارش مورد پرسش قرار نمی دهد؟من به مسائل دیگرش کاری ندارم؛ در واقع همیشه به داستان اعتقاد دارم.

من قصه ام را تعریف می کنم و سعی می کنم خوب تعریف کنم با همان باورهایی که ازشان حرف زدم و حالا این با مخاطب است که برداشت خودش را بکند؛ مثلا حتی کسی آمده بود که می گفت تو در آبجی یک نگاه ادیپی هم داشته ای و تقدیر را هم می شود در کار دید چیزی که من واقعت به آن فکر نکرده بودم نه من و نه فرهاد امینی که کار را نوشته است.

آقای شاه پیری، نگاهتان به تئاتر مستقل چیست؟ اصولا یک زاویه ای با کارگردان هایی که در سالن های دولتی کار انجام می دهد وجود دارد.

این چیزی که امروز وجود دارد به معنای تئاتر مستقلی که در اروپا و جهان می شناسیم نیست.

این تئاتری که مستقل نامیده می شود، به هر حال زیرمجموعه مرکز هنرهای نمایشی است، درست است؟ پس ما همچنان تئاتر مستقل به معنای مطلق و آزادش نداریم.

اما به هر طریق مثلا به وجود آمدن سالن های خصوصی به خاطر بستری بود که تئاتری با پرچم مستقل آن را ایجاد کرد؛ تئاتری که کارگردان ها و بازیگران جوانش، از اجرا در سالن های نامدار ناامید شدند و به سمت ایجاد سالن های خصوصی رفتند.

همین جا این نکته را بگویم که اینکه سالن ها زیاد شده است، هم خوب است و هم بد.

خوبی آن این است که مردم شروع کردند به تئاتر دیدن ولی از آن طرف کارهای ما خیلی بی کیفیت شده است و اینکه هرکسی به خودش اجازه داده برود تئاتر، کار کند.

قدیم اینگونه نبود، در دوران دانشجویی ما در دهه 1370، واقعا کار کردن در تئاتر شهر برایمان افسانه بود و آن موقع ما معترض بودیم و اکنون وقتی نگاه می کنم، می بینم بد هم نبود؛ چون آن زمان هرکسی به تئاتر شهر می رفت یعنی خیلی کارش درست است و واقعا کارشان درست بود اما اکنون تئاتر زیاد شده است و کیفیت کم.

اما همین تئاتر، با هر کیفیتی، دارای مخاطب است.

گویی مردم بیشتر از گذشته برای دیدن تئاتر می روند.

جامعه خوب است که می رود تئاتر می بیند اما ملت یک ذره دچار شوآف هم هستند و گویی تئاتر دیدن مد شده است.

جامعه ما بدی اش این است که فرهنگ در آن عمیق نیست؛ مد می شود که مثلا برویم تئاتر ببینیم و یا برویم کنسرت و چرایی اش را کسی نمی داند.

مسئله پز دادن است و فکر کنم در کشورهای جهان سوم فقط این اتفاق می افتد.

خوب است که ما تماشاچی داریم اما ای کاش تماشاچی واقعی داشتیم.

یک پرسشی که بسیار مایلم بپرسم، این است که شما با توسل به یک متن داستانی فارسی، نمایشنامه ای را نوشته و اجرا کرده اید اما گویا نمایشنامه نویسی فارسی راه به جایی نمی برد.

گویی به واسطه ترجمه نمایشنامه های غربی و انبوه این ترجمه ها و میل کارگردان های ایرانی به اجرای متن خارجی نمایشنامه فارسی تضعیف شده است.

ارزیابی شما چیست؟در این حوزه روزبه روز ضعیف تر می شویم و این، دلایل مختلف دارد.

باید قبول کنیم که تئاتر و نمایشنامه نویسی از آن طرف آمده است.

ما هیچ وقت یک ایبسن نداشتیم و شاید نخواهیم داشت.

هیچ وقت اونیل نخواهم داشت.

ما ایرانی ها کلا خیلی احساسی به ادبیات و شعر و نمایشنامه نگاه می کنیم.

به نظر من نمایشنامه باید خیلی مهندسی شده باشد.

اینکه به ایبسن می گویند نمایشنامه های خوش اسلوب می نوشت، به خاطر چیست؟ به این دلیل که یک دیالوگ از آثارش را نمی توان حذف کرد.

ما ایرانی ها به لحاظ شرقی بودن و جنس احساسیمان یک باره به ذهنمان می رسد باید چنین دیالوگی را بنویسیم یا چنین صحنه ای را بی آنکه فکر کنیم چرا، باید بنویسیم و این یکی از چندین دلیلی است که نمایشنامه را تضعیف کرده.

در کل به نظر من حال ادبیات داستانی، ادبیات دراماتیک، ادبیات سینمایی و کلا حال ادبیات ما خوب نیست.

حال ادبیات ما خیلی بد است خیلی بد.

ای کاش یک اتفاقی بیفتد، ای کاش ما بازگردیم به آن سال های طلایی، سال های احمد محمود، محمود دولت آبادی، شاملو، گلستان.

افسوس.

.

در این میان اما نمایشنامه نویسانی هم بوده اند که بتوان از آثارشان دفاع کرد.

بهترین نمایشنامه نویسان داخلی را چه کسانی می دانید؟اکبر رادی به نظر من یکی از بهترین نمایشنامه نویسان ایران بود و هست.

آثارش زیاد با سلیقه ام هم سو نیست اما می دانم واقعا کاملا مهندسی شده نوشته شده و یا غلامحسین ساعدی که جای آثارش در اجراهای ما خیلی خالی است ولی دیگر واقعا همچون این ها نمی بیند.

اطلاع پیدا کردم که شما هرشب نمایش آبجی را به یک نویسنده تقدیم می کنید.

در این پایان بحث درباره این موضوع برایمان بگویید.

اتفاقی که در نمایش من افتاده این است که با گروه تصمیم گرفتیم هرشب کار را تقدیم کنیم به یکی از بزرگان ادبیات و در شب های قبل این کار را کرده ایم.

شب اول به غلامحسین ساعدی تقدیم شد، در شب های بعد به علی اشرف درویشیان، ابراهیم گلستان، صمد بهرنگی و غیره.

ما گفتیم کمترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است.

اینکه فقط یادی کنیم از بزرگان ادبیات که شاید تلنگری ایجاد شود.

مهرنوش بلمه بازیگر، طراح صحنه لباس و عروسک آبجی داستانی است درباره زنانی با روحیات و ویژگی های متفاوت که در جامعه ای احاطه شده اند که خود به تنهایی نمی توانند سرنوشتشان را پیش ببرند؛ زنانی که گاه قربانی می شوند و گاه یکدیگر را قربانی می کنند و در این قربانگاه، چه دردناک است که خود بیش از مردانشان یکدیگر را سرکوب کرده و در کشتن روح دیگری پیش قدم می شوند و این چرخه سال ها و قرن هاست که پیوسته ادامه دارد و برای گریز از این چرخه تکرار، ناچارند زنانگیشان را پنهان سازند و یا بیش از حد عیانش کنند اما این ها نیز هیچ کدام مسیر رسیدن به رهایی و خوشبختی نیست.

مینو ملکی/بازیگر آبجی برداشتی است آزاد از داستان تکان دهنده آبجی خانم صادق هدایت.

آبجی کیست؟ دختری زشت وتنها آیا؟.

آبجی من اما انسانی است تنها و وامانده از جماعت، به دور از هر محبت و درکی.

آبجی من انسانی است در مواجه مستقیم و رودررو با تقدیرش.

آبجی من انسانی است که دیگر هیچ سلاحی در مبارزه با سرنوشتش ندارد به جز خودش، هستی اش؛ و البته عشقش و در این نبرد او خودش را می سوزاند تا از خاکسترش موجودی دیگر متولد شود که تعلق دارد، به فضایی، به جماعتی؛ به عشقی، به سرزمینی، هرچند این وطن جدید همچون تمساح ترسناک و خوف انگیز و همچون چاه آب انبار سرد و بی انتها و ناشناخته و همچون ماه دور دورِ دورِ باشد اما.

او آنجا متولد می شود و دوباره زندگی می کند.

تعلق، تعلق و باز هم تعلق.

در مورد چرخشی بودن نقش ها این موضوع بسیار مهم بود که این شیوه کار فرصتی رو به بازیگر می داد تا خودش رو به جای کارکترهای مختلف بذاره و از زاویه دید اون ها هم بتونه نگاه کنه.

مثلا اگر فقط آبجی رو بازی می کردم شاید به درستی نمی تونستم با افکار و دل نگرانی های مادر آبجی آشنا بشم و بفهمم که اون ها هم شاید جایی حق دارن؛ چون مادر، ماهرخ، ننه حسن و حتی بقیه زن های شهر همگی گرفتار فضای فکری بیماری هستن که موجودیت یک زن رو تنها در ازدواج وحضور یک مرد می دونن و از این جهت بسیار کمک کننده بود این شیوه بازی.

داریوش فائزی/بازیگرگذر از خرافه و سنت های بی اساس، نیرو و اراده ای فرا انسانی می خواهد.

شاید همین دلیل باشد برای اینکه در تمامی افسانه ها و اساطیر هم مقابله با نیروی شر از ابر انسان ها و یا فرا انسان ها بر می آید.

مرد قصه آبجی مرز گذر از سنت و باورهای غلط است.

غایت آرزوهای دست نیافتنی انسان میرا است.

نسیم تاجی/بازیگرداستان آبجی خانوم نوشته صادق هدایت بزرگ را سال ها پیش خونده بودم، اتفاق بسیار خوبی بود وقتی که مهدی شاه پیری نمایش نامه اقتباس شده از همون داستان را به من پیشنهاد داد.

تجربه خوبی هست بازی در هزار توی قصه آبجی ، چراکه هنوز هستند آبجی های پنهان در آب انبارهای همیشه.

ما نقش ها را جابه جا می کنیم گاهی آبجی می شیم، گاهی گلنسا زن طردشده، و گاهی پیر سنت زده، من فکر می کنم که درون هر زنی یک آب انبار هست و رازهایی که هیچ وقت گفته نمی شه، امید که شنیده بشه صدای آبجی ها.

فرهاد امینی/نویسنده آبجی تلاشی است برای پل زدن میان جهان افسانه های ایرانی و درام.

پیچ و تاب قصه پردازانه جهان افسانه گویی با جزییات ریزپرداخت و خیال بازی همواره اش، برای هر نویسنده ای چالشی وسوسه انگیز خواهد بود و آبجی نیز از این قاعده مستثنی نیست.

سوال اصلی این بود: چگونه می توان عناصر غیرمادی و ماورایی قصه پردازی ایرانی را با مادیت تئاتر در هم آمیخت؟ کدام مجموعه نشانه ای می تواند این همه ماورا را در بافتی فیزیکی عرضه کند؟ انباره گسترده فرهنگ ایرانی مشحون از عناصر ماورایی است که به واقعیت قصه پردازی پیوند می خورد و ما نیز تلاش کردیم تا با استفاده از این انباره، پیوندی میان واقعیت و خیال فراهم کنیم.

بافت چندلایه و تکه های درهم تنیده داستان، راه حلی بود برای رسیدن به این پیوند؛ پیوندی که برای مخاطب عام و عادت نکرده به شیوه های مالوف تئاتری، بسیار آشناست! بافتی از جنس داستان های مادربزرگ.

آبجی خیالی یکسر غیرمادی است که خود را بر صحنه ای مادی می گسترد.

از سوی دیگر آبجی حکایتی است که تا حد امکان تلاش می کند بی طرف بماند! تلاش می کند که قضاوت های عرفی را کنار بزند و بدون جهت گیری و نشان دادن مقصر، روایتی را از آدم های خاکستری عرضه کند؛ آدم هایی زنده و واقعی که در میان خیال گسترش می یابند و با همه بدی ها و خوبی ها شهری را شکل می دهند.

حقیقتش خیال می کنم اگر همین قدر از این متن مانده باشد ما کار خود را کرده ایم و اگر این نباشد دیگر چه تئاتری؟ چه صحنه ای؟صبا قاسمی/عکاسروبنده رو بزن بالا بذار ببینیم صورتت رو آبجی خانوم.

اووو دختره ایکبیری هفتصد نار با خواهرش فرق می کنه، کی دلش می خواد ببینتش؟آبجی خانوم، تو که تار موهات تا نداره، چرا انقد بختت سیاهه؟
کلید واژه ها: نمایش - داستان کوتاه - تئاتر - داستان - جامعه - صادق هدایت - زنان - کارگردان - عروسک - فرهنگ - پیری - هایی - فرهنگی - صادق - بازی - بازیگر - زنان ایرانی - تزریق - ایران - مردسالاری - بازیگران - مهدی - نویسنده - پیشکسوت - تماشاچی - ایرانی - مصاحبه - برهنه - معروف - اهمیت

آخرین اخبار سرویس:
روسیاهی شایعه سازان و اثر هنری سفینه النجاه

برگزاری دوره «تربیت مربی قرآنی مهد کودک» در سنندج

اختتامیه سی و سومین جشنواره موسیقی فجر در حال برگزاری است

­ ارکستر ملی سرآغاز اختتامیه سی و دومین جشنواره موسیقی فجر

هیجان در دومین روز از جشنواره تئاتر فجر/استقبال مخاطبان از نمایش مفیستو+عکس

از «غروب پلاسکو» تا «بر بال نگاه» در نگارخانه های تهران

ماجرای رابطه غیراخلاقی فرح دیبا با هم‎کلاسی دوران جوانی اش +فیلم

«افتاده ها» سریال نوروزی شد

رونمایی از پوستر «اتاق تاریک» ویژه جشنواره فجر

سینماآزادی ارومیه میزبان جشنواره فجر 36 شد

معنویت نقش پررنگی در کاهش جرائم دارد + فیلم

اثر هنری سفینه النجاه (معروف به کشتی مطلا) و موج سواری معاندین در شبکه های مجازی

راه اندازی سینماهای دیجیتال و اکران همزمان فیلم در شهرستان ها

کشف کروکودیل در خانه یک هنرمند روس! + فیلم

مهناز افشار محجبه شد (عکس)

راه اندازی سینماهای دیجیتال و اکران همزمان فیلم در شهرستان ها

سلطان حاشیه از عکس مادرزنش رونمایی کرد!

از ناصر ملک مطیعی تا بازیگر طنز در یک نمایشگاه هنری/ عکس

نمایشهای سومین روز سی و ششمین جشنواره تئاتر فجر

پروژه اتوجکتور شوروی

جشنواره فیلم فجر / فیلم "ماهورا"

اظهارات جنجالی صریح داریوش ارجمند در مورد شریفی نیا، عرب نیا و حسن فتحی

رونمایی از پوستر «اتاق تاریک» ویژه جشنواره فجر

ناصر ملک مطیعی به کدام نمایشگاه نقاشی رفت؟/ عکس

فیلم طنز/ قیمت و قطر میلگرد شهرهای مختلف!

پخش صدای حبیب محبیان از صداوسیما + فیلم

«افتاده ها» سریال نوروزی شد

کریستف رضاعی آهنگساز «واسطه» شد

تئاتر « دن کامیلو » در آباده

جشنواره خانه و مدرسه در شبکه دو

راهیابی دو فیلم ساز زن ایرانی به جشنواره آمریکایی

فیلم/ تیزر مجموعه تلویزیونی «گذر از رنج ها»

بی سوادی؛ خطرناک ترین نوع ابتذال!

اغتشاشات در 5 روز برچیده شد +فیلم

خاطره ای از سلفی گرفتن!

سخنرانانی برای تمام فصول!

از عصر حجر تا عصر ابتذال!

آغاز اکران فیلم های جشنواره بین المللی فیلم رشد در شیراز

آغاز مراسم اختتامیه سی وسومین جشنواره موسیقی فجر

بیانیه جشنواره بین‎المللی فیلم‎های ورزشی در پاسخ به حواشی اخیر

سی و سومین جشنواره موسیقی فجر در انتهای راه

نماهنگ منم باید برم منتشر شد

«تئاتر فجر» از تکرار تجربه های موفق ادوار گذشته هراس دارد

مراسم اختتامیه سی و سومین جشنواره موسیقی فجر

راهیابی دو فیلم ساز زن ایرانی به جشنواره آمریکایی

آموزش مواجه شدن با حوادث طبیعی در یک برنامه

سایه بانی برای قهرمانان باورپذیر در رسانه ملی

اظهار نظر جنجالی داریوش ارجمند درباره بازی فریبرز عرب نیا در مختارنامه + فیلم

گزارش های ارسالی شهروندان + فیلم

تصویری متفاوت از مهناز افشار

بمرانی و نعمتی در شب دهم جشنواره موسیقی فجر/ فیلم

نوشته جالب خانم بازیگر برای ترویج دوچرخه سواری

اطلاعیه قطعی آب در شیراز + فیلم

تکمیل پارک موزه دفاع مقدس گلستان تا حداکثر 3 سال دیگر + فیلم

تمدید مهلت ارسال آثار به کنگره ملی شیخ عبدالحسین تهرانی

استایل نیکی کریمی و هستی مهدوی در سفر فرنگ ! + عکس ها

هادی چوپان برترین بدنساز جهان در سال 2017 شد

اعلام جزییات جشنواره بین المللی فیلم فجر در کهگیلویه و بویراحمد

راهیابی دو فیلم ساز زن ایرانی به جشنواره آمریکایی

اظهارات جنجالی داریوش ارجمند درباره سینمای ایران و سریال «مختارنامه»

چاپ پنج مجموعه شعر جدید ایرانی توسط انتشارات آنیما

دوازدهمین جشنواره شعر فجر فراخوان داد

بازگشت یانگوم با یک سریال جدید + عکس

مسابقات قرآن مددجویان زندانهای آذربایجان غربی+فیلم

کلاکت

حلبی سازی همدان، صنعتی فراموش شده از عهد ناصری

اعلام جزییات جشنواره بین المللی فیلم فجر در کهگیلویه و بویراحمد

«نگارخانه عالی» تهران میزبان هنرمندان تجسمی بیجار

«سایه بان» برادران محمودی برای تلویزیون +عکس

رهبر انقلاب: نگذارید جشنواره عمار یک لحظه متوقف شود + فیلم

این 10 فیلم جذاب 2017 را از دست ندهید ! + عکس ها

طرح چند پرسش درباره جشنواره موسیقی فجر

نوشته جالب خانم بازیگر برای ترویج دوچرخه سواری +عکس

داریوش ارجمند: شریفی نیا خیلی کارها میکند که ربطی به سینما ندارد؛ اینکه من به خاطر چشم و ابروی کسی او را انتخاب کنم که اسمش کستینگ نیست

10 فیلم ترسناک که بر اساس داستان های واقعی ساخته شده اند (قسمت اول)

رونمایی از کتاب های «هامون» و «آژانس شیشه ای»

سردیس شهید یاسینی رونمایی شد

منوچهر پوراحمد درگذشت

منوچهر پوراحمد درگذشت

اجراهای محیطی سی و ششمین جشنواره تئاتر فجر

پیام رسان های داخلی، ارزان تر از نمونه های خارجی + فیلم

فیلم | صحبت های جنجالی داریوش ارجمند درباره بازیگر نقش مختار

ماندگاری آداب و رسوم در پیوند با هنر است

برگزاری دوره تربیت مربی قرآنی مهد کودک و پیش دبستانی در سنندج

روایت 51 قصه در بیستمین جشنواره قصه گویی

رونمایی از تندیس استاد فرض پور ماچیانی در رشت

موزه مجموعه 7000ساله تپه حصار دامغان افتتاح می شود

لحظه های خنده دار هفته (طنز قسمت اول)

نوشته جالب خانم بازیگر برای ترویج دوچرخه سواری +عکس

بازگشت یانگوم با یک سریال جدید + عکس

آیین رونمایی کتاب های «هامون» و «آژانس شیشه ای»

«منوچهر پوراحمد» کارگردان و بازیگر درگذشت

فیلم | خوزستان هم چنان نفس ندارد

فیلم/ نظر جنجالی ارجمند درباره شریفی نیا!

منوچهر پوراحمد درگذشت

شبِ باشکوهِ موسیقی ایران

اعضای «پالت» مخاطب کنسرت خواننده گروه خود شدند!

عمارت روبرو میزبان «راودر» شد

منشور مستند انقلاب اسلامی

هادی چوپان برترین بدنساز جهان در سال 2017 شد

نمایش «آبجی»؛ جنگ علیه مردسالاری در تئاتر شهر

نمایش «آبجی»؛ جنگ علیه مردسالاری در تئاتر شهر