شیر بی یال و کوپالِ خاطره نویسی در ایران

محمدهاشم اکبریانی با بیان این که خاطره نویسی در کشور ما عملا اتفاق نمی افتد، می گوید: خاطره نویسی در ایران مانند شیر بی یال و کوپال است و نمی تواند آن طور که باید، - باشد.

این داستان نویس و دبیر مجموعه تاریخ شفاهی ادبیات معاصر ایران در گفت وگو با ایسنا درباره خاطره نویسی در ایران اظهار کرد: نوشتن خاطره از طرف افراد به چند دلیل کمابیش غیرممکن است.

اول این که خیلی از شخصیت ها نمی خواهند در جامعه شناخته شوند.

به طور مثال مدیر شرکتی که صاحب ثروت بسیاری است، نمی خواهد به جامعه بگوید ثروت زیادی دارد، زیرا ثروتش در خطر قرار می گیرد و امنیتی برایش وجود ندارد که از ثروت خود بگوید.

این در حالی است که در کشورهای پیشرفته، ثروتمندان میزان ثروت خود را اعلام می کنند تا بتوانند جزو ثروتمندترین افراد کشور خود مطرح شوند و جایگاه خاص خود را به دست بیاورند؛ در حالی که در ایران چنین چیزی وجود ندارد و فرد نمی خواهد میزان ثروت خود را اعلام کند.

او در ادامه گفت: دوم این که در بسیاری از موارد خاطره نویسی همراه با ریسک و خطر است.

مثلا اگر سیاستمداری بخواهد خاطرات خود را بنویسد و آن را به کتاب تبدیل کند، ممکن است برایش مسائلی پیش بیاید.

اکبریانی با بیان این که خودسانسوری دیگر دلیل ننوشتن خاطرات در ایران است، افزود: شخصیت های سیاسی و یا ادبی با توجه به