چهره جناب ابوطالب در ادبیات فارسی - بخش دوم و پایانی ایمان ابوطالب

در مقاله حاضر، به نقاط برجسته و اثرگذار زندگی ایشان و بازتاب آن در ادبیّات فارسی پرداخته شده است.

- " پذیرش کفالت پیامبر حضرت ابوطالب همیشه به فرزند یتیم برادرش محبّت و احساس مسئولیّت داشته و از او حمایت می­کرده که نمونه­ای از آن در مقابل ابوجهل، پیشتر بیان شد.

امّا با فوت عبدالمطّلب، ابوطالب خود را مسئول تر دانست، به خصوص که به نقل تاریخ، کفالت پیامبر(ص) که در آن روز، تنها هشت سال داشته، طبق وصیّت عبد المطّلب به ابوطالب واگذار شده است: و عبدالمطّلب بیمار شد، پسران را بخواند و وصیّت کرد و محمّد را به ابوطالب سپرد.

(مجلس در قصه رسول 26) بعد از آن ابوطالب در تربیت رسول بیفزود.

(مجلس در قصه رسول 30) ته ایوان این چرخ مقرنس ابوطالب کفیلش گشت از آن پس (نظام استرآبادی 725) پس از وفات عبدالمطّلب، ابوطالب تمام زندگی­اش را وقف کودک تحت تکفّل خود می­کند و او را چشم بر هم زدنی از مقابل چشم دور نمی­کند.

ابوطالب آن مرد با عقل و رای نبی را به جان اندرون کرد جای (همایون نامه46) چه قول تاریخ سنّی را مبنی بر فقر ابوطالب بپذیریم و چه قول شیعه را بر تموّل او، ترجیح فرزند برادر بر فرزندان خود نوعی ایثار محسوب می­شود: بپرورد او را به صد گونه ناز ز هر چیز می داشتش بی نیاز (همایون نامه46) محمد را ابوطالب از آن باز به ه�