تفسیر نمادهای دینی در مناسک شیعی - بخش دوم و پایانی بازنمایی نمادهای پنهان نخل گردانی

پژوهش حاضر با رویکرد تفسیری کلیفورد گیرتز، به مطالعه موردی نخل گردانی در روستای ابیانه پرداخته، ضمن بهره گیری از دو روش توصیف مختصر و فربه مناسک، - به بازنمایی معانی آگاهانه و نمادهای پنهان نخل اشاره می کند.

1-2-1.

نخل گردانی در روز تاسوعا نخل گردانی در روز تاسوعا در محله هِردَهْ بعد از مراسم پَرْسِه[1] و حدود ساعت ده صبح آغاز می شود.

در این روز تمام اهالی محله، جلوی حسینیه جمع می شوند و مردها با صلوات، نخل را از داخل حسینیه بیرون آورده، بعد از مراسم قربانی جلو نخل، کنار حسینیه توقف می کنند تا نخل نشین بر آن سوار شود و سپس به میان ده و مسجد جامع می روند و از کوچه خلیلی عبور کرده، به سرزی می روند تا به چشمه هرده برسند و در آن جا نخل را کنار یک درخت کهنسال چنار و مسجدی با یک اتاق و ایوان به زمین می گذارند و بعد از ادای نماز ظهر و صرف ناهار نذری، حدود ساعت دو بعد ازظهر، نخل را از کوه سرچشمه به بالا می کشند و سپس آن را به حسینیه بازمی گردانند.

قسمت بسیار مشکل و جذاب حمل نخل هِردَهْ ، بالا کشیدن آن از کوه سرچشمه است که با طنابی حدوداً 15 متری که به پایه های جلوی نخل بسته شده و کلاف کردن دست ها در یک دیگر و ذکر یاحسین یاحسین این کار را انجام می دهند.